(end)▿#MARKBAM ; ROOMMATE #รูมเมทมบ ❞ [ft. GOT7]

ตอนที่ 26 : SPECIAL : BNIOR's ROOM [SPOILED]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    10 ส.ค. 61

     

 

________________________________________________________

 

Special

BNior's Room

________________________________________________________

 

 

   

  ________________________________________________________

 


“ไงเราเป็นรูมเมทพี่ใช่ไหม” เสียงทุ้มที่แสนมีสเน่ห์ของร่างสูงที่ก้มลงมาพูดกับคนที่ตัวเล็กกว่าพลางชี้ไปที่ประตูห้องที่เป็นห้องของเขาหลังจากที่เขาเดินกลับมาที่ห้องและเห็นว่ามีเด็กหนุ่มหน้าใสยืนอยู่กับกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบใหญ่

 

“เอ่อใช่ครับ ผมปาร์คจินยองยินดีที่ได้รู้จักครับ” คนตัวเล็กหันมาพยักหน้าให้คนที่เดินมาข้างหลังพร้อมเอ่ยแนะนำตัวเองเสร็จสรรพและโค้งต่ำให้อีกฝ่ายอย่างมีมารยาทเมื่อต้องแนะนำตัวกับผู้อาวุโสกว่า

 

“หืม คนเกาหลี?” ทว่าภาษาที่ตอบกลับมาทำให้จินยองที่โค้งอยู่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ เมื่อได้ยินภาษาบ้านเกิดที่ตัวเองจากมาแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อมองใบหน้าของคนที่จะเป็นรูมเมทและพี่รหัสของตนแล้วก็ต้องตกใจไม่น้อยเมื่อได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ ว่าเป็นใคร

 

พี่ที่เป็นประธานนี่!

 

“ชะ...ใช่ครับ” ถึงแม้จะตกใจไม่น้อยที่พี่รหัสของตนเป็นคนที่ตัวเองรู้สึกสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหากแต่เพราะมารยาทที่ถูกสอนสั่งมาดีทำให้คนตัวเล็กรีบตอบคำถามอีกฝ่ายกลับไปด้วยภาษาเดียวกันและพยายามข่มความดีใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก

 

“ฉันอิมแจบอมเรียกว่าเจบีก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” คนตัวสูงว่าแบบนั้นขณะที่หยิบพาสปอร์ตของตัวเองออกมแตะไปที่จุดสแกนตรงประตูเพื่อจะปลดล็อคประตูห้องแล้วหมุนลูกบิดให้ประตูเปิดกว้างออกจนสามารถก้าวเดินเข้าไปได้

 

“มาฉันช่วย” ชายหนุ่มอาสาขณะยกกระเป๋าใบใหญ่ทั้งสองใบขึ้นข้างละใบอย่างสบายๆ

 

“อย่าเลยครับมันหนักนะ”​ จินยองรีบปฏิเสธอย่างเกรงใจทันทีขณะที่พยายามจะไปยื้อเอากระเป๋าคืนถ้าไม่ติดที่ว่าคนโตกว่าจะชักหนีแล้วเดินนำเข้าห้องไปก่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้ร่างน้อยได้เอากระเป๋าคืนมา

 

“ไม่เห็นจะหนักตรงไหนเลย” แจบอมว่าแบบนั้นตอนที่วางกระเป๋าลงแถวหน้าตู้เสื้อผ้าโดยมีคนตัวเล็กเดินตามหลังมาต้อยๆ ด้วยใบหน้าที่ไม่สบายใจเท่าไหร่นักตามประสาคนขี้เกรงใจและเมื่อร่างหนาเห็นใบหน้าแบบนั้นของคนตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะแซวออกมา

 

“ดูทำหน้าเข้า เหมือนลูกพีชเลย”

 

“หน้าเหมือนลูกพีชยังไงครับ” จินยองถามกลับอย่างงุนงงเพราะไม่เคยมีใครบอกว่าตัวเองหน้าเหมือนลูกพีชมาก่อน

 

“ลองไปส่องกระจกดูสิเดี๋ยวก็รู้” ชายหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดีจนจินยองที่เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนที่ดูน่ากลัวพอมาเจอจริงๆ แล้วกลับไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเลยแม้แต่น้อย

 

“พี่ดูใจดีกว่าที่ผมคิดนะครับ”

 

“ทำไมคิดว่าฉันจะใจร้ายแบบขู่เข็ญน้องรหัสหรือไง” แจบอมพูดแบบติดตลกใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มออกมาบางๆ ที่ขับให้ใบหน้าของเขาดูน่ามองและน่าหลงไหลเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

 

“เปล่าครับแค่เห็นตอนอยู่ข้างล่างพี่ดูขรึมๆ เลยคิดว่าจะเป็นคนเงียบๆ อะไรแบบนี้” ร่างบางรีบตอบไปตามตรงเพราะกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิด

 

“ฉันก็แค่อยากยิ้มให้คนที่อยากยิ้มด้วยเท่านั้นแหละ ไม่ยิ้มพร่ำเพื่อหรอกนะ”

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

ดูเหมือนว่าคำพูดที่ชายหนุ่มพูดออกมาตรงๆ เหมือนไม่ได้คิดอะไรกลับสามารถทำให้คนอายุน้อยกว่าใจเต้นระรัวอย่างง่ายดายกับคำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่กลับมีอะไรสำหรับคนฟัง

 

“ว่าแต่นายหน้าคุ้นๆ นะเหมือนเคยเห็นที่ไหน” เจบีพูดต่อหลังจากที่ได้มองหน้าน้องรหัสของตัวเองชัดเต็มๆ ตาอยู่นานสองนานขณะที่พยายามนึก หากแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเสียที

 

“ผมอาจจะหน้าโหลก็ได้นะครับ” คนหน้าหวานพูดแบบติดตลกขณะที่เริ่มดันกระเป๋าเดินทางของตนให้ล้มลงเพื่อจะเปิดมันออกหมายจะจัดของเข้าชั้น

 

“น่ารักขนาดนี้ไม่น่าจะหน้าโหลนะ”

 

ฉ่าาาาา

 

“งะ...งั้นเหรอครับแล้วเคยเห็นผมที่ไหนหล่ะ” คนฟังเมื่อได้ยินแบบนั้นก็แอบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีเพราะตั้งแต่โตมาแม้จะมีหลายคนชมเขาว่าน่ารักบ้าง หน้าหวานบ้างแต่ก็ไม่มีใครทำให้เขามีอาการหน้าเห่อร้อนได้ขนาดนี้มาก่อน

 

“อืมมมมม...นึกออกแล้ว! นี่ไง” หลังจากยืนคิดอยู่นานแจบอมก็นึกออกในที่สุดขณะที่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเพื่อหยิบกระเป๋าตังค์ของเขามาเปิดแล้วยื่นให้คนตัวเล็กดูรูปภาพที่เขาเก็บไว้กับตัวเสมอมา

 

“คนในภาพเป็นรักแรกของฉันเลยนะไปเจอตอนที่ฉันไปเยี่ยมญาติที่จินเฮน่ะ”

 

“...”

 

“แล้วก็นะรู้อะไรไหมตอนเด็กๆ พวกเราเคยสัญญากันว่าถ้าโตขึ้นจะแต่งงานกันด้วยเลยถ่ายรูปคู่กันแล้วฉีกรูปออกคนจะส่วนเพื่อแลกรูปกันไว้แทนคำสัญญา”

 

“...”

 

“แปลกดีนะทั้งๆ ที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแต่ตอนนั้น ฉันชอบเด็กคนนั้นมากเลยแถมยังชอบทำหน้าหงึเหมือนลูกพีชด้วยเหมือนนายเลย”

 

“...”

 

“จินยอง? เป็นอะไรหรือเปล่าเห็นเงียบตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” แจบอมที่เล่าเรื่องของตัวเองออกมาถามน้องรหัสของตนที่จู่ๆ ก็เงียบไปทั้งที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่รูปภาพในกระเป๋าตังค์ของคนที่ยื่นมาให้ดูนิ่ง

 

“พี่แจบอม...” เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆ เหมือนคนที่หาเสียงของตัวเองไม่เจอทำให้ร่างสูงต้องย่อตัวลงไปนั่งยองๆ ข้างๆ ร่างน้อยทันทีเพราะนึกว่าเป็นอะไร

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ”

 

“พี่ครับ...รูปนั่นน่ะ...เด็กคนนั้น” แต่จินยองกลับไม่ได้ตอบคำถามของแจบอกหากแต่ชี้นิ้วไปที่รูปใบเล็กนั่นเหมือนคนที่ตกใจจนสติยังไม่กลับมาครบถ้วนเท่าไหร่นัก

 

“เด็กคนนี้ทำไมเหรอ? หรือว่านายรู้จัก” ร่างหนาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยขณะที่แอบตื่นเต้นไม่น้อยที่มีโอกาสที่จะได้เจอรักแรกของตนที่ไม่ใช่ถึงขนาดเป็นรักฝังใจจนเริ่มใหม่กับใครไม่ได้ หากแต่มันก็เป็นความทรงจำที่ล้ำค่ามากพอที่ให้เขาจดจำ

 

“เด็กคนนั้นคือผมเอง” คนตัวเล็กพูดออกมาเสียงแผ่วไม่เต็มเสียง

 

“อย่ามาล้อกันเล่น...” ยังไม่ทันที่แจบอมจะพูดจนจบประโยคจินยองก็หยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมาบ้างแล้วหยิบรูปอีกส่วนนึงออกมาให้แจบอมดู

 

รูปอีกส่วนที่เป็นรูปของแจบอมวัยเด็กเช่นกัน...

 

รูปที่ทำให้ชายหนุ่มชะงักกึกไปแล้วเบิกตากว้างมองรูปนั้นด้วยความตกใจไม่แพ้จินยอง

 

“พระเจ้า...” เสียงทุ้มร้องออกมาเบาๆ ในลำคอกับเรื่องที่ประสบตรงหน้าราวกับว่าฝันไปเพราะเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกับอีกฝ่ายอีกแล้วเนื่องจากเรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขายังอยู่ประถมใครจะไปคิดว่าสิบปีต่อมาจะได้เจอกันอีกจริงๆ มันเป็นเรื่องที่ดูเหลือเชื่อเกินไปหน่อยแล้วหรือเปล่า

 

“พี่คือคุณบี๋จริงๆ เหรอ?” สรรพนามเก่าๆ ที่แสนคุ้นเคยทำให้แจบอมได้สติกลับมาอีกครั้ง ก้อนเนื้อในอกแกร่งเริ่มเต้นถี่ระรัวความรู้สึกดีใจ ตื่นเต้น ตกใจมากมายตีกันมั่วไปหมด

 

“น้องลูกพีชจริงๆ ด้วยสินะ...” เจบีที่หายจากอาการตกใจแล้วยิ้มกว้างออกมาจนตาหยีขณะที่ดึงรั้งร่างบอบบางเข้ามาในอ้อมกอดแกร่งและสวมกอดเอาไว้อย่างแนบแน่น

 

“!!!” แม้คนที่ถูกดึงไปกอดโดยไม่ทันตั้งตัวจะรู้สึกตกใจไม่น้อยกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นหากแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนีหรือขัดขืนอย่างใด ถึงแบบนั้นก็ไม่กล้าสวมกอดกลับไปเช่นกัน

 

ก็คนมันเขินนี่นา...

 

“เอ่อ...” ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าที่ทั้งสองจะผละออกจากกัน ทั้งสองคนสบตากันตรงๆ ก่อนจะต่างคนต่างเสหลบตาไปด้วยความขวยเขินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา แจบอมยกมือมาเกาต้นคอแก้เก้อ หูของเขาขึ้นเป็นสีชมพูจางๆ ที่บ่งบอกว่าเขินไม่น้อยเช่นกันกับแก้มใสของจินยองที่เปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ เหมือนกับลูกพีชแบบที่แจบอมเคยเปรียบเปรยเอาไว้

 

“อะแฮ่มๆ เราจัดของไปก่อนนะเดี๋ยวพี่กลับมาขอไปจัดการเอกสารก่อน” ชายหนุ่มร่างสูงกระแอมไอในลำคอเบาๆ ขณะที่หยัดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้แต่จินยองที่ยกมือทั้งสองมองกุมอกตัวเองไว้ตรงตำแหน่งหัวใจ

 

“เจ้าหัวใจบ้า จะเต้นแรงอะไรขนาดนี้!”

 


  

 

Spoiled

 


 

______________________________

 

มีความคุณบี๋กับน้องลูกพีช

อันนี้เป็นสปอยอันสุดท้ายแล้วน้า

ขอบคุณที่ติดตามกันมานะคะ

แล้วพบกันใหม่เรื่องหน้าคับบบ


TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #รูมเมทมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

2,978 ความคิดเห็น

  1. #2844 katay19_mtb2got7 (@katay19_mtb2got7) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 10:03
    ขนลุกเลยเอาจริง
    #2844
    0
  2. #2843 Mr.B_4237 (@Botun1botun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 09:57
    ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ม้ายย ที่เขียนให้เป็นยังน้านนน
    #2843
    0
  3. #2842 peachbam1a (@peachbam1a) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:48
    พรหมลิขิตเว่อ แง้น่ารักอ่ะ
    #2842
    0
  4. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 14:30
    เขิงงงงง5555555
    #2841
    0
  5. #2840 WomenOfMark (@fantath75) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 13:24
    เขินแทนนนนนนน
    #2840
    0