Secret angel - ความลับของนางฟ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 218 Views

  • 6 Comments

  • 8 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    218

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

“คุณมาวินโทรเรียกฉันมาน่ะค่ะ” ฉันหันไปมองมาวินเขากลับทำท่าไม่รู้หนาวไม่รู้ร้อน

“โทรเรียกปายมาทำไม ไปรู้จักกันตอนไหน?” ฉันถามมาวิน

“คุณปายคือเลขาคนใหม่ของฉันน่ะ พ่อเธอเป็นคนแนะนำให้ฉันเองหนิ ท่านไม่ได้บอกเธอหรอกหรอ?”


“ว่าไงนะ?” ฉันถามมาวินอีกครั้งด้วยความตกใจบวกกับความโมโหที่พ่อฉันให้ปายมาเป็นเลขาแทนที่จะเป็นฉัน

“ผมให้คุณมาเอาตารางงานน่ะ ต่อไปถ้ามีธุระก็มาหาผมได้ที่นี่เลยนะครับ” มาวินเดินไปหยิบตารางงานของเขาให้ปายอย่างข้ามหน้าข้ามตาฉัน จู่ๆฉันก็รู้สึกโมโหขึ้นมาดื้อๆ


“ถ้าไม่มีอะไรแล้วปายขอตัวกลับก่อนนะคะ” ปายบอกลาพร้อมกับเดินออกไป มาวินปิดประตูโดยไม่สะทกสะท้านใดๆ

“พ่อฉันให้ยัยปายมาเป็นเลขานายได้ยังไง!?”

“ก็ไปถามท่านเอาเองสิ บางที...ท่านอาจจะหักหลังเธอก็ได้นะ” มาวินยิ้มเยาะฉัน ฉันเดินไปอาบน้ำอย่างฉุนเฉียว แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองไว้ ฉันใส่กางเกงขายาวกับเสื้อยืดเป็นชุดนอนเพราะไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าอะไรไว้เลย มาวินนอนอ่านหนังสือรอฉันที่เตียง


“มาแล้วหรอที่รัก~” เขาลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ ฉันเดินไปนอนลงที่เตียงอย่างเคืองๆ

“อย่ามาไกล้ฉันนะ!” ฉันห้ามเขาเข้าไกล้ฉันในขณะที่ฉันแทรกตัวลงไปใต้ผ้าห่ม มาวินกัดฟันแน่นพร้อมกับเร่งแอร์ให้อุณหภูมิต่ำลงเพราะเขารู้ว่าฉันเป็นคนขี้หนาวมาตั้งแต่เด็กๆ ฉันรู้สึกหนาวมากๆจึงนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มและพยายามข่มตาให้หลับ แต่ทว่าฉันก็ไม่สามารถนอนได้ฉันลุกขึ้นมาเปิดโคมไฟพร้อมกับหารีโมตแอร์


“มาวินรีโมตแอร์อยู่ไหน?” ฉันถามเขาที่นอนห่มผ้าเล่นมือถืออย่างชิลล์ๆ

“ไม่รู้” เขาตอบอย่างหน้าด้านๆทั้งที่ฉันเห็นเขาถือรีโมตแอร์ก่อนที่ฉันจะหันหลังให้เขา

“ฉันเห็นนายถืออยู่เมื่อกี้”

“ไหน? เปล่าหนิ” เขาเอารีโมตไปซ่อนสินะ ฉันได้แต่ถอนหายใจและกลับมานอนต่อแทนที่จะพยายามเถียงกับเขา ฉันพยายามที่จะนอนให้หลับจู่ๆมาวินก็ค่อยๆมากอดฉันจากด้านหลัง


“ปล่อยนะฉันง่วงเอารีโมตแอร์มา” ฉันหลับตาขดอยู่ใต้ผ้าห่มและอ้อมกอดของมาวิน ฉันพูดออกไปโดยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อยและไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ มาวินไม่สนคำพูดของฉันแม้แต่น้อยเขาคงหลับแล้วสินะ ฉันง่วงจากงานแต่งงานมาทั้งวันจึงเผลอหลับไป


ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาตอนดึกๆ ฉันพลิกตัวหันหน้าไปหามาวินและแทรกตัวเข้าไปในไหล่กว้างๆของเขา แต่ทว่าฉันรู้สึกว่าอากาศมันหนาวมากเหลือเกินจนน้ำมูกของฉันไหลออกมา ฉันเอามือมาเช็ดน้ำมูกไม่หยุด มาวินค่อยๆสลึมสลือเพราะฉันขยุกขยิกตัวไม่หยุด

“เป็นอะไรหรอ…” เขางัวเงียขึ้นมาถามฉัน


“ลดแอร์หน่อยได้ไหม น้ำมูกไหลไม่หยุดเลย” ฉันบอกเขา เขาก้มลงไปใต้เตียงเพื่อเอารีโมตแอร์ออกมาปรับอุณหภูมิแอร์ให้เพิ่มขึ้น พลั่ก!

“โอ้ย!” มาวินร้องเสียงหลงหลังจากโดนฉันตบกะโหลกไปอย่างแรง

“นายซ่อนรีโมตแอร์เองสินะ” มาวินงอนฉันเขาฮึดฮัดหันหลังให้ฉันและดึงผ้าห่มไปห่ม ฉันทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งก่อนจะหลับไป



#อาทิตย์ต่อมา


มาวินตื่นมาแต่เช้าและออกไปทำงาน ส่วนฉันเข้างาน 7 โมงครึ่ง วันนี้ฉันต้องเข้าไปช่วยงานบริษัทของมาวินตามสัญญา เพราะนักลงทุนยอมเซ็นสัญญากับบริษัทของฉันตามที่พ่อของฉันและพ่อมาวินตกลงกัน และบริษัทของฉันและมาวินก็เป็นหุ้นส่วนธุรกิจบันเทิงและธุรกิจออนไลน์ร่วมกัน

“สวัสดีค่ะ” พนักงานสวัสดีฉันตลอดทาง ฉันได้แต่ก้มหัวทักทายตามมารยาทเช่นกัน ฉันเข้ามาทำงานตำแหน่งมาร์เก็ตติ้ง แต่ก็ต้องเจอศึกหนักเพราะพนักงานขาโจ๋ของบริษัทไม่เกรงกลัวอำนาจเมียท่านประธานแม้แต่นิดเดียว


“มาใหม่หรอเรา?” เขานั่งถามฉันที่โต๊ะอย่างกับกำลังสัมภาษณ์งานอยู่ ฉันได้แต่พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

“ค่ะ”

“ฉันรู้ว่าเธอกับท่านประธานไม่ได้รักใคร่กันหรอก จริงไหม?” ฉันงงกับคำถามนี้สุดๆ ทำได้แค่ยืนกระพริบตาปริบๆ


“ฉันจะให้เธอทำงานร่วมกันทีมการตลาดของฉันก็ได้ แต่เธอต้องไปขอร้องท่านประธานว่าขอเพิ่มงบฝ่ายการตลาดอีก 1 เท่าตัว ถ้าเธอทำได้ฉันจะรับเธอเข้าทีม อ้อ...ห้ามบอกว่าฉันสั่งด้วยเข้าใจไหม!” นี้มันรับเข้าทำงานบ้าบออะไรกัน ขอให้ฉันไปบอกท่านประธานว่าเพิ่มงบฝ่ายการตลาดแล้วจะรับเข้าทำงานเนี่ยนะ? ใครมันจะบ้าไปทำ


“ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย?” มาวินถามฉันทันทีที่ฉันขอร้องให้เขาเพิ่มงบฝ่ายการตลาด เขานั่งขาไขว่ห้างกอดอกแบบมาดท่านประธานมองฉันด้วยสายตาเมินๆ




******************


ไรท์ลงตอนที่ 7-9 ไปแล้วนะคะ อย่าลืมคอมเมต์ให้กำลังใจนิยายเรื่องแรกของไรท์ด้วยนะคะ ^°^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(