Secret angel - ความลับของนางฟ้า

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 218 Views

  • 6 Comments

  • 8 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    218

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

“ก็...เขาจะไม่รับฉันเข้าทำงานหนิ!” ฉันตวาดใส่มาวินอย่างลืมตัว

“นั่นมันเรื่องของเธอ” เขาหยิบถ้วยกาแฟไปจิบอย่างสบายใจ

“แต่นี่มันบริษัทนายนะ ถ้างั้นฉันไม่ทำก็ได้กลับไปทำงานบริษัทฉันก็ได้” ฉันขู่เขาทั้งๆที่ในใจอยากจะขอร้องเขาแทบตาย


“ก็กลับไปสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบปกติแต่ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากบีบคอเขาให้ตายนักนะ

“ช่วยฉันหน่อยไม่ได้หรือไง!!”

“ไม่ได้ครับ ออกไปได้แล้ว” ฉันเดินออกจากห้องมาอย่างงงๆ ฉันรู้สึกเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย ฉันหลับตาถอนหายใจเพื่อระงับอารมณ์โมโห


“ไม่ได้สินะ” หัวหน้าแผนกการตลาดเดินผ่านมาพอดี

“เธอไม่ได้มีอำนาจขนาดนั้นสินะ หึ!” หัวหน้าแผนกยิ้มเยาะฉัน

“ฉันล่ะเกลียดพวกเด็กเส้นจริงๆ เธอจบอะไรมาถึงจะมาทำงานการตลาด เพราะพ่อเธอเพราะสามีเธอมีอำนาจงั้นหรอ? ฝันไปเถอะ!” เธอพูดจบพร้อมกับเดินเชิดออกไป


“นี่! อิป้า! ฉันจบการตลาดมา และทำงานที่บริษัทพ่อของฉันมา 6 ปีเต็ม ทำไม!? ฉันหน้าเด็กนักรึไง? ใช่สามีฉันเป็นประธานที่นี่ แล้วจะทำไม!? กลัวโดนไล่ออกรึไง หน่อยแหนะ! มาพูดจาข่มขู่ฉันคิดว่าฉันอ่อนปวกเปียกเหมือนนางเอกละครรึไง!? ห้ะ!!” ฉันตะโกนด่าหัวหน้าแผลกอย่างลืมตัว ยัยป้าหัวหน้าแผนกถึงกับหน้าเจื่อนเพราะไม่คิดว่าจะโดนคนตะโกนด่ากลางบริษัทแบบนี้ ทุกคนเอาแต่มองหัวหน้าแผนกคนนั้น กริ่งๆ~~ มือถือของฉันดังขึ้นดั่งเสียงสวรรค์ ฉันเดินออกไปรับสายอย่างอายๆหลังจากที่พลั้งปากด่าคนที่โตกว่าออกไป


“พี่นางน้อยหายไปเลยนะ พี่หยกงอนละเนี่ย” ต้นหยงนั่นเอง

“พี่เริ่มทำงานบริษัทพี่มาวินอาทิตย์นี้อาทิตย์แรกน่ะ อาจจะไม่ค่อยได้กลับบ้านนะ”

“พี่นางน้อยจะลืมพวกเราไหมเนี่ย” เธอทำเสียงน้อยอกน้อยใจ


“ไม่ลืมหรอกหนา จะลืมได้ยังไงน้องสาวคนสวยของพี่ทั้งคน เดี๋ยวพี่โทรกลับนะ” ฉันวางสายไปพร้อมกับกลับไปทำงานต่อ หัวหน้าแผนกนั่งทำงานอย่างโมโหและรู้สึกอับอาย บอกแล้วอย่ามาเล่นกับฉัน ฉันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ระหว่างนั้นมาวินและปายก็เดินออกจากบริษัทไปฉันชะโงกมองดูอย่างลืมตัว


“เธอ…” หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะอยู่ในแผนกของฉันใช้เท้าเลื่อนเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่มาทักทายฉัน

“คะ?”

“เราชื่อโรสเธอชื่อนางน้อยหรอ เราพูดเป็นกันเองได้หรือเปล่า?” เธอกระซิบถามฉันเบาๆในขณะที่ฉันกำลังงุนงงอยู่

“อ่อ...ได้สิ”


“เมื่อกี้ตอนเธอด่าป้าศรีฉันสะใจมากเลย ฮิฮิฮิ” เธอหัวเราะเบาๆเพราะกลัวป้าศรีหัวหน้าแผนกได้ยินทำเอาฉันกลั้นขำไม่อยู่

“ไม่ทำงานกันหรอครับ” โรสรีบถีบเก้าอี้ตัวเองกลับไปประจำที่ โครม! บังเอิญเธอถีบเก้าอี้แรงไปหน่อยจนเก้าอี้เธอคว่ำล้มกองอยู่กับพื้นฉันเห็นภาพนั้นก็อดขำไม่ได้แต่ก็ต้องกลั้นขำเอาไว้เพราะเห็นใจเพื่อนร่วมงาน ฉันรีบเข้าไปช่วยโรสที่ขาชี้ฟ้าอยู่

“เราไม่เป็นไรขอบใจมาก” โรสพูดแบบไม่มีเสียงเพราะมาวินยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของฉัน มาวินเดินมาดูพนักงานสักพักก็กลับห้องทำงานไป


หลายวันต่อมา


ในที่สุดวันนี้ก็วันหยุดของฉันสักทีฉันรีบแจ้นออกจากบ้านแต่เช้าเพราะนัดพี่หยกพี่คิมและต้นหยงไว้ มาวินเดินลงมาที่ครัวหลังจากตื่นนอนเขาถอนหายใจด้วยความโมโหที่ฉันแอบห่อน้ำผลไม้ที่ป้าแม่บ้านทำไว้ไปจนหมดเกลี้ยง


ฉันกับทั้งสามคนตกลงจะไปทานข้าวกันที่สวนไกล้บ้านๆในระหว่างที่เรากำลังนั่งเล่นกันอยู่นั้น พี่ออยและน้องแป้งลูกสาวของเธอที่อาศัยอยู่ข้างๆบ้านของพี่หยกก็เดินผ่านมาพอดี

“น้องแป้ง” ต้นหยงเรียกน้องแป้งอย่างหวานหูก่อนจะรีบวิ่งไปอุ้มแต่แม่ของเธอกลับรีบกระชากแขนลูกสาวให้มาหลบอยู่ข้างหลังเธอ

“ขอโทษทีนะจ๊ะหนูพอดีน้องไม่สบายน่ะ” พี่ออยบอกต้นหยงอย่างกระอักกระอ่วน


“จะไปขอโทษทำไมก็พูดไปตรงๆว่าพี่มันขี้คุกใครจะอยากยุ่งด้วย”



******************************

ตอนต่อไปจะมาดึกๆนะคะ ฝากติดตามด้วยน้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น