นับ เก้า รัก [YAOI]

  • 300% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,345,006 Views

  • 57,098 Comments

  • 57,851 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    153,125

    Overall
    3,345,006

ตอนที่ 14 : อ้อยคว่่ำครั้งที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11960 ครั้ง
    28 ก.ย. 61

บทที่ 13

 





                “ เชี่ยนับ มึงแม่งอย่างเทพ!


                เออ เรียกกูเทพนับซะเจ้าพวกสามัญชน


                “ ซีนพระเอกสัสๆ ”


                อยู่เเล้ว กูมันพระเอก


                “ ไปๆ ไปฉลองชัยชนะกันเว้ย!


                ถามกระเป๋าเเล้ว เป๋าบอกว่ากรอบเหลือเกิน


                เสียงพวกนี้ไม่ได้เข้าหูผมสักนิดเพราะตอนนี้ในหัวผมกำลังประมวลคำแก้ตัวไปใช้กับพี่เก้าอยู่ไล่เรียงประโยคสุดหรูกว่าร้อยประโยคเพื่อทำให้คนอายุมากกว่าอารมณ์ดี

                 “ ไอ้นับ ตกลงจะไปร้านไหน ”

                ผมที่กำลังอึนได้ที่หันไปมองนาวาเล็กน้อย “ อา... พวกมึงไปกันเถอะ ”

                “ อ้าว ไม่ไปด้วยกันเหรอ ” วินเดินเข้ามาหาพวกผมถึงในห้องน้ำ ตอนนี้หลายคนกำลังอาบน้ำเปลี่ยนชุด คาดว่าไอ้วินคงมารอไต้ฝุ่นนั่นแหละ

                แหม วินอุตส่าห์ชวน

                หรือผมควรไปกับพวกมันดี

                ไม่ได้สิ! ต้องไปหาพี่เก้า!

                “ อ่า วันนี้นัดพี่ไว้แล้ว ” ผมยิ้มเหยพลางติดกระดุมเสื้อนักศึกษาไปด้วยถึงจะอาบน้ำตัวหอมสลัดเหงื่อถึงไปแล้วแต่ว่าผมไม่ได้เตรียมชุดมาด้วยเลยต้องกลับไปใส่ชุดนักศึกษาตามเดิม

                “ พี่เก้าอ่ะเหรออออ ” เสียงโห่แซวดังมาจากด้านใน

                “ พี่เก้ารัฐศาสตร์อ่ะเหรอ ” วินพึมพำเบาๆ แล้วจ้องหน้าผม “ เล่นตัวพ่อเลยเหรอวะ ร้ายว่ะ ”

                แต่ตอนนี้พี่เก้าจะเล่นกูซะมากกว่า

                “ ตกลงไม่ไปกับพวกกูจริงอ่ะ ” ไผ่ที่กำลังเช็ดผมเปียกอยู่ถามขึ้นบ้าง “ ใครจะแชร์ค่าเหล้าแทนมึงเนี่ย ”

                “ ไอ้ส้นตีน ”

ผมผลักหัวไผ่เกือบทิ่มแล้วดูเวลาในโทรศัพท์เห็นว่าถ้าสายกว่านี้จะไปไม่ทันงานพี่เก้าเลยต้องขอตัวก่อนแน่นอนว่าได้รับคำด่าทิ้งเพื่อนมาเป็นตะกร้า            

                เดินเท้าเอื่อยๆ ไปหน้ามอเพื่อไปหาแท็กซี่สักคัน... อยากประหยัดนะครับเเต่ร่างกายมันล้าไปหน่อยเลยต้องหาความสบายสักเล็กน้อย

                ถามถึงพวกไอ้จิน... อืม เหมือนไอ้จินจะโดนรุ่นพี่จิกหัวไปช่วยงาน ไอ้ไวท์กลับหอเล่นเกม เหี้ยมาร์คไปรับสาว เเลเป็นกลุ่มเพื่อนที่ดีเนอะต่างคนต่างมีงานมีเรื่องส่วนตัวของตัวเอง ผมเปิดโทรศัพท์ดูหวังอยู่ในใจว่าจะมีข้อความจากพี่เก้าสักนิด

                เเต่มันกลับไม่มี...

                เฮ้อ ถ้ามีอย่างน้อยผมก็ยังรู้สึกดีมีความสำคัญสักหน่อย แต่พอคิดอีกแง่คือพี่เก้าวางตัวในฐานะคนคุยดีไม่น้อย ไม่เกินขอบเขต 

                ซึ่งผมโคตรอยากให้พี่มันเกินขอบมากให้ตายสิ คนที่เคยอยู่สถานะคนคุยจะรู้ดีว่าทำเชี่ยอะไรก็กังวลไปหมดว่าเเล้วก็เครียดเลย

               ให้ตายสิ ขยี้หัวทุยๆไม่เป็นทรงอย่างหงุดหงิด เเล้วนี่ไปหาพี่มันที่ห้างโดยไม่บอกจะโดนโกรธเปล่าวะ ช่างเถอะๆ คิดมากแบบนี้ไม่ใช่ผมเลย

               " เฮ้ย พี่ต้ามีงานที่พารากอนด้วยเว้ย! "

               แล้วความคิดเรื่องพี่เก้าก็ปลิวสะบัดตกไปเลยเมื่อผมเลื่อนไทม์ไลน์ทวิตเตอรเจอเข้ากับทวีตโพสถึงงานพี่ต้า เป็นพี่ปีสองคณะนิเทศเป็นเน็ตไอดอลคิ้วท์บอย เเน่นอนว่าน่ารักมาก ตัวบางๆ ผอมๆ หน้าตาน่าฟัด โอ๊ยยย งานพี่ต้าโคตรดีพกเพื่อนหล่อมาอีกสามคน เหมือนว่าจะมาถ่ายทำคลิปที่ร้านอาหารเปิดใหม่ ใช่ๆ พี่ต้ากับเพื่อนเขาเป็นยูทูปเบอร์เเชเเนท หล่อพาเกรียน เเต่ละคลิปอย่างฮา  ผมก็ชอบดูนะเวลาพวกพี่เขาทำคลิปเกรียนๆในมหา'ลัย

               เหมือนว่าจะไปร้านเครปญี่ปุ่นเปิดใหม่ อ่า... พี่ต้าเขาชอบของหวานเหมือนผมด้วย อ่านทวิตอย่างลังเลว่าจะไปงานไหนดี ระหว่างนั่งดูพรีเซนเตอร์หน้าหล่อกับไปนั่งกินเครปดูเเก๊งเกรียนหล่อสี่ถ่ายคลิปฮาๆ ได้ดูเบื้องหลังเลยนะเฮ้ย 

               งั้นตัดสินตามความหล่อแล้วกัน เทียบกันเเล้วเเก๊งพี่ต้ารวมกันก็ยังหล่อไม่เท่าสามในสี่ของพี่เก้า นับความหล่อพี่เก้าของผมชนะขาดอยู่เเล้ว

                เเต่เผอิญ...ผมเน้นปริมาณ อิอิ

                ไปกินเครปแล้วนั่งดูคนหล่อจากนั้นก็บอกพี่เก้าว่าดูพี่เก้านะเเต่คนเย๊อะเยอะเลยไปนั่งกินเครปรอนะ... เเผนนี้ชนะเลิศ! 

 

                 ไม่เเรดคิดไม่ได้นะเออ


                 ยิ้มยกพอใจในความฉลาดไม่มีใครเกินหลังจากวางเเผนเสร็จสรรพก็ส่งข้อความไปบอกพี่เก้าตามเเผน ใช้เวลาไม่นานพี่เขาก็อ่านเเต่ไม่ตอบ...สัด เล่นงี้จี๊ดนะ

                 รออยู่นานก็ไม่มีการตอบกลับเล่นผมใจตกไปตาตุ่มเลย จนผมมาถึงพารากอนก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ... ผมเดินเอื่อยล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวใจไม่น้อย

                 เปิดดูทวิตเตอร์เพื่อเช็กว่าพี่เก้ามีงานตรงไหนจะได้เเวบไปดูสักหน่อยบางทีพี่เเกอาจจะงอนผมอยู่ คิดแบบนั้นค่อยมีกำลังใจหน่อย

                 พอมาถึงเวทีงานเเล้วต้องอุทานเหี้ยดังๆเพราะเเฟนคลับพึ่เก้าไม่ใช่น้อยเลย เต็มพื้นที่จนมดยังเดินไม่ได้ ยืนเกาหัวหน่อยๆ เพราะไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนดี เดินวนๆรอบนอกเห็นว่าไม่มีที่ดีๆให้ยืนเลยตัดสินใจหมุนเท้าเดินไปยังอีกฟากหนึ่งเเทนเพราะร้านเครปญี่ปุ่นเปิดใหม่อยู่ทางนั้น

                 เพราะผมไม่ระวังเลยเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าตรงร้านหน้ากาเเฟ

                 “ อ่า ขอโทษครับ ” ผมรีบขอโทษทันทีเเล้วมองดูกาเเฟบนพื้น โชคดีที่ไม่หกทั้งเเก้วเเละไม่เลอะเสื้อเราทั้งคู่

                 พอเงยหน้าเเล้วก็ต้องผงะเมื่อคนตรงหน้ามีผมสีเงินสว่างเเสบตา รอยยิ้มผมคลี่กว้างทันที

                 “ อืม ไม่เป็นไร ” น้ำเสียงฟังดูเฉยชาไม่พอนัยน์ตาคมยังมองผมคล้ายหงุดหงิดหน่อยๆ

                 “ คือว่า ” 

                 เเต่เเล้วสีหน้าผมซีดลงในเวลาต่อมา รอยยิ้มจืดจางลงเมื่อได้รับสายตาแบบนั้น พอคนตัวสูงทำท่าจะเดินหลบไป มือผมรีบคว้าข้อมือเขาไว้ คนถูกรั้งชะงักแล้วมองหน้าผมงงๆ

                 “ พี่... ผมขอโทษ 

                 “ อืม ” เขาพยักหน้ารับรู้เเล้วกระตุกมือกลับทำท่าจะเดินหนี

                 “ เดี๋ยวสิ พี่ พี่โกรธผมขนาดนั้นเลยเหรอ ” 

                 เจ้าของนัยน์ตาดุยังคงนิ่งก่อนจะขมวดคิ้วมองผมอย่างห่างเหิน


                  “ เรารู้จักกันด้วยเหรอ? 


                  หมายความว่าไงวะพี่เก้า



   


----------------



[เก้า]




          กึก!

          ผมเงยหน้าจากนิตยสารในมือมองเเก้วกาเเฟตรงหน้าก่อนจะมองหน้าบูดบึ้งของคุณผู้จัดการอย่างงงๆ

         “ เป็นอะไร ” 

        “ นิดหน่อย ” ไม่นิดมั้งดูจากสีหน้าแทบจะเเดกหัวคนเข้าไปแบบนั้น 

       “ ว่าแต่ทำไมมาช้า ” หยิบกาแฟมาดื่มเเก้ง่วง วันนี้ผมมีทั้งเรียนเช้าทั้งงานเย็นเลยง่วงนิดหน่อย

       “ เจอเด็กประหลาด ”    

          พลิกหน้านิตยสารอ่านต่อ “ ประหลาดยังไง ” 

            “ กูรู้เเค่มันประหลาด ” 

          ผมขมวดคิ้วก่อนจะนั่งฟังมันบ่นค่อยคลี่ยิ้มขำๆ จะว่ายังไงดี คิวเป็นประเภทที่ไม่ชอบให้คนมาวุ่นวายกับตัวมันนัก จะว่าไปพอไอ้คิวเปลี่ยนสีผมเป็นแบบเดียวกับผมเเล้วทำไมมันดูหล่อกว่าผมทั้งที่หน้าตาเราก็ออกจะเหมือนกันซะขนาดนี้ 

            นี่ถ้าไอ้ไนน์เห็นได้เปลี่ยนตามชัวร์ๆ 

               หลังจากฟังคิวบ่นยาวร่วมสิบนาทีจบผมยกยิ้มกว้างเเล้วเอ่ยเเซว   “ ดวงจะมีความรักมั้ง ” พอพูดถึงตรงนี้คิวถึงกับเบ้ปากเลย

               “ ดวงซวยมากกว่า ” คิวบ่นอีกนิดหน่อยเเล้วนั่งลงข้างๆ ผม มันเปิดดูเเท็บเเลตเมื่อมีเเจ้งเตือนข้อความเข้ามาใหม่ สงสัยจะมีงานอีกล่ะมั้ง 

                 “ ขอโทรศัพท์หน่อย ” ผมเเบมือขอเครื่องมือสื่อสารที่ฝากมันไว้

                  “ เออ เอาไปเลย เเจ้งเตือนเยอะสั่นจนไขมันกูจะละลายเเล้ว ” คนที่มีใบหน้าเหมือนผมเเทบเเยกไม่ออกว่าเเล้วส่งโทรศัพท์อวัยวะชิ้นที่สามสิบสามคืนมาให้ พอดีผมฝากมันไว้ตอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผมขมวดคิ้วนิดๆ หลังจากปลดล็อกหน้าจอ 

            “ มึงเปิดดูข้อความกูเหรอคิว ” เป็นข้อความจากนับสองที่ส่งมาบอกว่าจะมาดูผมทำงาน ดีใจไม่น้อยเลยเเฮะเเต่ว่าอีกใจก็กังวลเพราะข้อความมันส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่เเล้วเเถมขึ้นอ่านเเล้วด้วย

               " สงสัยมือเลื่อนไปโดน "

น้องมันจะหาว่าผมอ่านไม่ตอบมั้ยวะ

ผมไม่รีรอรีบโทรหานับสองทันทีเพราะเกรงว่าเด็กมันจะหน้ามุ่ยมโนเป็นอื่นไปซะก่อน รอสายได้ไม่นานก็มีคน รอยยิ้มเเต้มติดปากขยายกว้างไหนจะเสียงงุบงับปลายเสียงบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังตั้งใจกินอยู่

( ฮัลโหล ) น้ำเสียงก็ดูสดใสเหมือนเดิม สงสัยผมจะคิดมากไปน้อย

            “ อยู่ไหนครับ 

( หือ... หายโกรธผมเเล้วเหรอ ) 

             “ ก็ไม่ได้โกรธอะไรนี่ครับ ” ผมว่าไปตามความจริง

เรื่องที่ฝากสีฝุ่นดูนับสองเเทนในวันนี้ก็ตั้งใจทำนะครับ อย่างเเรกคือเป็นห่วงน้องมันเพราะเมื่อวานหน้าท้องยังช้ำๆ อยู่ไม่รู้ว่าวันนี้จะช้ำกว่าเดิมรึเปล่า อย่างที่สองเป็นการย้ำกับสีฝุ่นว่าเด็กคนนี้ห้ามยุ่ง จริงๆ สีฝุ่นมันก็ไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องทำนองนี้อยู่เเล้ววันๆ นอกจากเรียนก็เดินสายพ่อพระให้อาหารสุนัขจรจัดในมหา'ลัย อย่างที่สามก็จับตาดูคนขี้อ่อย นับสองเป็นประเภทที่อ่อยหนักไม่ต่างจากผม

จุดที่เเตกต่างคือน้องมันอ่อยไม่พอ มันลวนลามด้วยนี่สิ

ถ้าลวนทางทางกายไม่ได้ มันก็ลวนลามทางสายตา

คิดเเล้วก็ขำ

( เหรอ เมื่อกี้โกรธจะเป็นจะตายไม่ยอมพูดกันดีๆ )

ประโยคถัดมาจากปลายสายทำให้ผมขมวดคิ้ว... เมื่อกี้? เมื่อกี้ไหน

ผมอ้าปากกำลังจะพูดเเต่สตาฟทีมงานพูดเเทรกขึ้นมาก่อน 

            “ น้องเก้า เตรียมสเเตนบายได้เเล้วค่ะ 

            “ ครับๆ ” ผมผงกหัวตอบ

( โอ้ ถึงเวลาเปิดงานเเล้ว ) เสียงพี่สตาฟทีมงานดังลอดเข้าไปในสายนับสองเลยไม่ได้ชวนผมคุยต่อ 

            “ เเล้วนี่อยู่ไหนครับ 

( อยู่ร้านเครปญี่ปุ่น ร้านซากุซากุ ) เสียงสดใสว่าตามด้วยเสียงเคี้ยวประกอบ ( อร่อยโคตร! ) นับสองชื่นชอบของหวานเป็นพิเศษ เรื่องนี้ทำให้ผมเริ่มมองหาพวกร้านเบเกอรี่คาเฟ่ของหวานมากขึ้นทั้งที่ปกติผมจะมองหาเเค่กาเเฟเข้มๆ

            “ เสร็จงานเเล้วจะไปหานะครับ ” คิดว่านับสองต้องกินเครปรอผมไปยี่สิบชิ้นเเน่ๆ  “ พี่วางก่อนนะ ”  

( อื้อ ) ปลายสายตอบรับก่อนจะบ่น ( อยากไปเป็นผู้โชคดีจัง ) 

            “ ทำไมครับ? ” 

( อ้าว ก็ผู้โชคดีได้กอดได้หอมพี่ไม่ใช่เหรอ ) เรื่องพวกนี้ขอให้ได้พูดเถอะ 

 

            “ เป็นผู้โชคดีของพี่ต้องเสียเงินเยอะ 

( ... )

            “  แต่ถ้าเป็นแฟนพี่ฟรีทุกอย่าง 

( ... )

            “ สนใจรับเเบบไหนครับ? ”  

       

 

--------

 

[นับสอง]

 

 

            “ พี่เกรทอย่างหล่อ 


หล่อจนอยากดักฉุด

หล่อจนอยากลากขึ้นเตียง

หล่อจนอยากปล้ำมันกลางสาธารณะ แค่กๆ


มองจากด้านในกระจกร้านมองกลุ่มผู้ชายออร่าขาวกระจายสี่คนอย่างกรี๊ดก่อนจะพึมพำอย่างเพ้อๆ กับเครปญี่ปุ่นชิ้นที่สามในระหว่างรอพี่เก้าทำงานได้ยินเสียงพี่เก้าหยอกล้อกับเเฟนคลับอยู่ ไหนจะเสียงกรี๊ดดังลั่นอีก โอ๊ยยย หมั่นไส้คนดังจริงๆ

พี่เก้าเต็มที่กับงานสุดคงเพราะได้กำลังใจดีๆ จากการง้อผมเป็นแน่ คิดแล้วก็เขิน 

กลุ่มทีมหล่อพาเกรียนยูทูปเบอร์ที่ผมชื่นชอบมาถึงห้างช้ากว่ากำหนดเป็นอันว่าตอนนี้พวกพี่เขาเพิ่งมาถึงเอง เเต่น่าเสียดายนิดๆเพราะตอนนี้ร้านเเน่นเต็มทุกที่นั่ง ผมเห็นสีหน้าผิดหวังของพี่ต้าเเล้วอยากจะเข้าไปปลอบเลี้ยงเครปสักชิ้นเเต่เผอิญกระเป๋าตังค์ไม่ป๋าพอ

ผมนั่งกินเครปเสียบหูฟังเปิดเพลงอย่างสบายใจเเลดูชิวซะเหลือเกิน ไม่อยากจะบอกว่ารอพี่เก้ามาหนึ่งชั่วโมงห้าสิบนาทีเเล้ว ผมก็ยังไม่มีอาการเบื่อหน่ายใดๆ สงสัยตัวเองจะชอบพี่เก้ามากไปเลยนั่งรอได้ขนาดนี้

ระหว่างที่กัดเครปอยู่เสียงสะกิดตรงหัวไหล่ดึงความสนใจให้ผมหลุดจากภวังค์ เเต่พอหันไปเท่านั้นเเหละ กูอยากจะกรี๊ด

            “ พะ พี่นที 

เจ้าของชื่อยิ้มโชว์เขี้ยวเล็กเมื่อได้ยินเเบบนั้น “ รู้จักพี่ด้วย ดีเลยๆ ” คนตัวสูงว่าเเล้วกวักมือเรียกเดอะเเก๊ง 

แม่เจ้าโว้ยยยย คนเดียวกูก็ไปไม่เป็นเเล้ว มาถึงสี่เเบบนี้ยังจะให้กูมีชีวิตต่อได้อีกเหรอ

ไม่ได้นะ

ถ้าผมตายไปโลกจะต้องสูญเสียน้ำตาลและความหวาน

เพราะไม่มีใครแจกอ้อยปลูกอ้อย

ฉะนั้นผมจะตายมิได้!

คือมีอะไรรึเปล่าครับ ” กลืนน้ำลายเเทบไม่ลงคอเมื่อมองหน้าพวกพี่เเต่ละคน

            “ พอดีว่าโต๊ะมันเต็ม เเล้วไอ้ต้าเนี้ย อยากกินม๊ากมากอ้อนวอนเกาะเกี่ยวขาพี่ให้มาอ้อนวอนน้องขอร่วมโต๊ะด้วย พี่เป็นคนรักเพื่อนทนเห็นน้ำตาของเพื่อนไม่ได้! เลยเเบกหน้าบางๆ มาขอน้องนี่เเหละ ” พี่นทีกำลังเล่าเรื่องอย่างเมามันส์ “ ตกลงให้พวกพี่นั่งด้วยได้ใช่มั้ยครับ? โอ๊ย! ไอ้ต้า มึงข่วนกูทำเหี้ยอะไร!  

บอกเลยว่ากูมึน...

ที่จับใจความได้คือพวกพี่มาขอนั่งด้วย

มีหรือไอ้นับจะปฏิเสธ


เก้าอี้ไม่พอ

นั่งบนตักน้องนับก็ได้นะไม่ว่า อิอิ


พี่ต้าเเยกเขี้ยวใส่เพื่อนก่อนจะหันมาหาผม “ อย่าไปเชื่อมันน้อง มันเว่อร์ ” ผมก็ว่างั้น เเต่พี่นทีถือว่าเป็นสีสีนของเเชเเนทนี้เลยนะ “ งั้นพี่ไม่รบกวนเเล้ว กินให้อร่อยนะ ” ตาโตๆ มองเครปชิ้นใหญ่ตรงหน้าผมตาละห้อย

             “ อ่า ไม่รบกวนครับ ” ผมยิ้มกลับไปโดยทันที “ นั่งได้เลยครับๆ เดี๋ยวอีกสักพักผมก็กลับเเล้ว 

ได้มีโอกาสอยู่กับเเก๊งหล่อพาเกรียนใกล้ขนาดนี้


กูทำบุญด้วยอะไรวะ!

ไม่ได้เเล้ว พรุ่งนี้ต้องทำบุญเพิ่ม

ทำเผื่อชาติหน้าด้วยเลยจะได้มีคนหล่อวิ่งเข้าใส่เยอะๆ

            

               น้องเเม่งใจดีมาก ” พี่เกรทถลาเข้ามานั่งข้างผมทันทีตามประสาคนหล่อเฟรนลี่อารมณ์ดี เเต่พี่มันลืมไปรึเปล่าว่าถือกระเป๋ากล้องอยู่ กระเเทกเเขนกูเต็มๆ

            “ ขอบคุณนะครับ ” ตบท้ายด้วยพี่โจ คนนี้เป็นประเภทเดียวกับไต้ฝุ่นได้มั้ง  “ น้องชื่ออะไรครับ 

            “ นับสอง ” ผมตอบไปก่อนจะขยับให้นั่งชิดริมกระจกมากขึ้นเพื่อให้พี่ต้านั่งต่อจากพี่เกรท อีกฝั่งก็เป็นพี่โจกับพี่นที ตอนนี้ทั้งร้านกำลังมองมาที่โต๊ะเราชูกล้องถ่ายกรี๊ดกร๊าดกันเลยทีเดียว

รู้สึกหล่อ

เเต่ก็ไม่ได้เเปลกใจมาก เพราะหล่ออยู่ทุกวัน

             “ อ่อ เดือนวิศวะใช่ปะ ” พี่ต้าเอ่ยขึ้นพร้อมมองผมอย่างสนใจ “ หล่อดีเเต่หล่อน้อยกว่าไอ้วิน 

            “ มึงนี่ก็ไปว่าน้องเขา ” พี่เกรทบ่นใส่คนตัวเล็กสุดในโต๊ะ “ เขาให้มึงนั่งโต๊ะก็บุญหัวเเล้ว 

            ผมหัวเราะเเห้งตอบรับไม่ได้พูดอะไรก้มหน้ากินเครปต่อ พี่เกรทกับพี่ต้าตีกันอยู่พักก็เเยกโดยพี่นทีก่อนพี่โจจะยื่นเมนูให้ทุกคน ผมมองดูพวกพี่เขาวิเคราะห์จัดสรรเมนูเเละไถ่ถามเรื่องงบก่อนจะสั่งเเล้วรู้สึกว่าน่าสนใจดี เป็นผมนี่จิ้มเเหลกเลยครับ ไม่ถงไม่ถามกระเป๋าตังค์ 

เเน่นอนว่าไม่พลาดที่จะสั่งชิ้นที่สี่ไปด้วย ก็เหลืออีกตั้งนานกว่าพี่เก้าจะเสร็จงาน เเถมน่าจะเลทด้วย กองทัพเเฟนคลับขนาดนั้น

            “ เออนี่ ทำไมมาคนเดียว ” พี่ต้าหันมาสนใจผมต่อคล้ายจะเเก้ตัวที่เอาผมไปเปรียบเทียบกับวิน จริงๆ ผมก็ไม่ได้ถือสานะ มันเเล้วเเต่คนมอง

              “ มารอพี่ครับ ” ไม่อยากบอกว่ารอว่าที่เเฟน เผื่อพี่ทั้งสี่จะสนใจนับสองคนน่ารักจะได้จีบ “ แล้วนี่สั่งตั้งเยอะ จะกินกันหมดเหรอครับ ”   

            เห็นตอนพี่ต้าจิ้มๆ เเล้วกูนี่ผวาเลย 

            “ หมดเเหละ มันกินจุจะตาย ” พี่โจว่าขณะเซทกล้องไปด้วยเเล้วมองที่พี่ต้า “ เดี๋ยวคลิปนี้ให้น้องถ่ายด้วยมั้ย น้องเเม่งหล่อ บางทีวิวอาจจะเยอะกว่าพวกเราสี่คนรวมกันอีก 

รู้สึกตัวจะลอยได้

ลอยไปนั่งอยู่ในใจพี่โจได้ปะ ได้ข่าวว่าโสดเพิ่งเลิกกับแฟน

ต้องการคนดามหัวใจเปล่า นับสองขอเสนอตัว!

ผมโบกมือปฏิเสธไปเพราะไม่อยากให้ตัวเองดังสักเท่าไหร่ เเค่ทุกวันนี้ก็ดังคับซอยเดินในมหา'ลัยก็กลัวจะโดนดักฉุดจะเเย่เเล้ว 

พอผมว่าไปแบบนั้นทุกคนเลยตื๊อผมต่ออีกสักพักใหญ่ๆ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงทุ่มสิบห้า เครปที่พวกหล่อพาเกรียนสั่งเพิ่งได้มาสามชิ้นจากสิบชิ้น เเน่นอนว่าตอนนี้พี่เก้าก็ยังไม่โผหัวมาเลยจากการนั่งไถทวิตเตอร์ดูเเล้วมีเเฟนคลับบอกว่าพี่เก้าให้ถ่ายรูปอีกครึ่งชั่วโมง 

            “ พี่มึงมาช้าเนอะ ” พอคุยได้ไปสักพักพี่นทีก็เริ่มเปลี่ยนสรรพนามเรียก 

            “ เขามีงานครับ ” นั่งกดเซฟรูปพี่เก้าไปด้วย เฮือกมาก หล่อจริงๆนะ

เเต่ว่า... ทำไมพี่เก้าใส่เสื้อสีครีมวะ ตอนที่ผมเจอเขาใส่สีดำไม่ใช่เหรอ หรือจะเปลี่ยนก่อนขึ้นเวที เเต่เอ๊ะ... ผมพี่เก้าเซตเสยขึ้นเหรอไม่ได้ตัดใหม่ไถข้างเหรอ... ผมเอียงคอขมวดคิ้วมองรูปอย่างงงๆ มีจุดที่ไม่เข้าใจ

            “ ติ่งไอ้เก้าเหรอ ” พี่เกรทที่นั่งข้างผมเอ่ยถามพลางมองดูรูปในโทรศัพท์ผม “ มันมีงานอยู่นี่ ไม่ออกไปดูอ่ะ 

            “ ชอบไอ้ขี้อ่อยเหรอ ” พี่ต้าเสนอหน้ามาทันที “ อย่าไปชอบมัน! มันหน้าม่อ! ถ้าน้องอยากมีอนาคตที่สดใสกรุณาเลิกติ่งมันเเล้วมาติ่งพี่ดีกว่า พี่ไม่มีไร้มากเเค่มีของกินดีๆให้น้องเสมอ ” ว่าจบก็ชูเครปให้ดูยักคิ้วให้สามจึกซึ่งผมมองว่ามันน่ารักมากๆ จนเเอบใจเต้น

เฮือก... เบนเข็มมาชอบสไตล์น่ารักน่าหยิกดีมั้ยนะ

   

ว่าใครขี้อ่อย ไอ้ต้า ” 

 

พูดถึงผี ผีก็มาเเถมผีหล่อเว่อร์อลังอีกด้วยเว้ยเฮ้ย  คนผมสีขาวสวยยืนอยู่หัวโต๊ะเเล้วมองต่ำลงไปที่พี่ต้าอย่างเอาเรื่องทำท่าจะยกกระเป๋าตีหน้าอีก

            “ กูว่ามึงนั่นเเหละ ” พี่ต้ายักคิ้วให้ “ เเล้วมาทำไม 

            “ เสือก ” พี่เก้าเวอร์ชั่นหยาบนี่กระเเทกใจนับจริงๆนะ เเค่เมื่อตอนก่อนทำงานก็ทำเอาใจผมเต้นตุ้มๆต๊อมๆ เเล้ว 


ตอนสุภาพก็อยากจะปลุกปล้ำ

ตอนเถื่อนๆก็อยากจะนอนครางเรียกผัว

ตอนพี่เก้าดุๆ เเม่งสามีเเห่งชาติมาก ขอบอก!


            “ หิวข้าวยังครับนับสอง 

เลิกตีกับพี่ต้าเสร็จก็หันมายิ้มให้ผม ทั้งโต๊ะหันมองผมสลับกับพี่เก้าด้วยเเววตาสีหน้าคล้ายเห็นผี ผมยิ้มเเหยให้เเล้วตอบพี่เก้ากลับไป

            “ นิดหน่อยพี่ ” หลังจากนั้นพี่ต้าพี่เกรทก็ลุกจากโต๊ะเพื่อให้ผมลุกออกมา “ พี่มากกว่ามั้งที่หิว 

            “ ก็นะ พี่ทำงานนี่ครับ ” เขาทำหน้าเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรเเต่ผมกลับรู้สึกไม่ชอบใจเท่าไหร่ “ เดี๋ยวเย็นนี้พี่ชายพี่ไปกินข้าวด้วยนะ 

ผมอุทานออกมา    “ จริงเหรอ ” รู้มาเหมือนกันว่าพี่เก้ามีพี่น้องเเต่อยู่คนละมหา'ลัยเเถมไม่มีใครเคยเห็นหน้าพี่น้องพี่เก้าด้วยเหมือนว่าไม่อยากให้รบกวนชีวิตส่วนตัวมั้ง พี่เก้าเลยขอเเฟนคลับไม่ให้ตามรื้อประวัติหรือรบกวนพี่น้องเขา


การเจอพี่น้องพี่เก้านี่มันเเปลอะไรได้บ้าง

เหมือนพาไปเจอพ่อเเม่รึเปล่า

เเบบคนนี้จริงจังตัวจริง

เรียนจบเเต่งงานจดทะเบียนเเน่นอนงี้ปะ

            

               ถ้าพวกมึงจะจีบกันก็ไปไกลๆครับ ” เห็นผมกับพี่เก้ายืนคุยมุ้งมิ้งเลยอิจฉาอ่ะซี้ พี่ต้าเลยไล่ให้พวกเราไปไกลๆ สายตา พี่ต้าตัวจริงกับในคลิปไม่ได้ต่างกันมากเป็นคนที่พูดตรงพูดไวเเบบคิดอะไรก็พูดเลย บางทีเจ้าตัวก็พูดผิดๆถูกๆเเล้วก็มึนเอง ตลกดี

จะว่าไปทำไมตอนพี่เก้ายังไม่มาผมไม่ขอไลน์เเจกไลน์เเจกเบอร์เเก๊งหล่อพาเกรียนไปวะ

คิดได้ตอนนี้ก็สายไปซะเเหละ 

พี่เก้าลากผมออกมาเพราะขี้เกียจเถียงกับพี่ต้า “ รอนานเลย 

            “ ไม่เป็นไรครับ ผมว่าง ” ดูชีวิตไร้เเก่นสารเนอะ  “ ว่าเเต่พี่ชายพี่นี่หล่อปะ

ดูหนังหน้าพี่เก้าเเล้วพี่น้องไม่หล่อคงช้ำใจตาย

ในกรณีนี่เป็นพี่ของว่าที่เเฟนเราก็จะไม่เเจกอ้อยเเล้วกัน

ไม่อยากให้พี่น้องทะเลาะกัน เเม่งพูดจาสวยไปอีกกู

            “ เหมือนพี่นั่นเเหละ 

            “ เหมือนมากปะ 

พี่เก้าจับหัวผมเล่น  “ เหมือนจนเเยกไม่ออกเลย 

            “ อยากเจอเร็วๆเเล้วสิ ” ผมยิ้มทะเล้นให้พี่เก้าก่อนที่พี่เก้าจะมองเลยไปด้านหลังของผม

            “ นู้นไง มันมาเเล้ว 

ผมรีบหันไปมองด้านหลังตัวเองด้วยความตื่นเต้นเเต่พอเจอใบหน้านี้เเล้วคล้ายมวลอากาศหยุดนิ่งลมหายใจถูกดึงกระชากปลิวสะบัดห่าง... เเถมคนที่ผมกำลังจ้องหน้าอยู่เองก็ชะงักไปเหมือนกัน

            “ นี่คิว พี่ชายฝาเเฝดพี่เอง ” พี่เก้าเเนะนำให้ผมรู้จักเเต่ผมกลับไม่อยากรู้จักสักนิด

อยากจะวิ่งหนีเเต่ขาเเม่งไม่ขยับ

            “ ทำไมมองหน้านับสองเเบบนั้น ” 

เหมือนพี่เก้าจะสังเกตเห็นความผิดปกติหลังจากเเนะนำพี่ชายไปแล้วผมไม่ตอบเเถมหน้าซีดจนเหมือนคนจะเป็นลมอีก เป็นลมมันยังน้อยไป กูขอตายเลยเถอะ! ไหนจะไอ้พี่คิวเหี้ยไรนี่อีกจ้องหน้าผมไม่วางตาเลย เป็นเวลาอื่นคงนอนละลายไปแล้วแต่ตอนนี้คล้ายมีดแทงลึกเข้ามามากกว่า

            “ ไอ้เก้า ” คนที่หน้าเหมือนพี่เก้าเเบบก๊อปปี้วางมองผมนิ่งๆก่อนจะเบือนหน้าไปทางน้องชาย

            “ ว่า

            “ คนที่เล่าให้ฟังน่ะ 

            “  อ้อ เด็กที่ขโมยจูบมึง ”พี่เก้ามีสีหน้าสนใจไม่น้อย เเต่ผมนี่อยากจะคุกเข่าลงไปกับพื้นเเล้วขณะที่มองพี่คิวไปด้วยพยายามส่ายหน้าเป็นนัยๆ 

ไม่นะ ม่ายยย

            “ ทำไม เจออีกเเล้ว? ” ทำไมวันนี้พี่เก้าขี้เสือกจัง

             “ อืม 

            “ ใครวะ 

 

             ไอ้เด็กเวรข้างมึงไง ” 


      

 


ย้อนกลับไปเมื่อช่วงก่อเหตุ


 

                “ เรารู้จักกันด้วยเหรอ? ”

 

                หลังจากครั้งประโยคนั้นผมถึงกับนิ่งค้างร่างกายคล้ายถูกเสกให้เป็นน้ำแข็งแต่แค่ครู๋เดียวผมก็กลับมายิ้มตามเดิมทำเป็นไม่ได้ยินประโยคร้ายกาจเมื่อครู่

                แหม จะเล่นตัวให้ผมง้อก็ไม่บอก

                เล่นซะใหญ่จนเกือบเชื่อเลย

                “ โธ่ พี่อย่าโกรธเลยนะๆ ” ผมเข้าไปชิดตัวพี่เก้าที่วันนี้แลจะดูนิ่งเฉยแผ่ออร่าดำออกมาตลอดด้วยหัวใจตุ้บตั้บไม่เป็นจังหวะ “ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ”

                ไม่รู้ว่าไอ้พี่สีฝุ่นใส่ไฟอะไรลงไปบ้าง

                “ พี่อย่าไปเชื่อพี่สีฝุ่นมาก พี่มันใส่ร้ายผม! ” ว่าแล้วก็โยนความผิดแม่งพูดจบก็ลอบสังเกตสีหน้าคนตรงหน้าไปด้วย พี่เก้าทำแค่ขมวดคิ้วงงๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามองมือผมที่จับแขนเข้าแน่น

                “ ปล่อย ”

                อะไรเนี่ย เล่นตัวจริง

                เดี๋ยวกูเทแม่ง!

                ไม่ได้ๆ หล่อแบบนี้ อ้อยขนาดนี้คงหาคนแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

                “ ไม่ปล่อย จนกว่าพี่จะบอกว่าหายโกรธผม ” แสดงความดื้อดึงออกไปแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ หรืออยากให้ผมง้อด้วยวิธีอื่น? ”

                ไม่รอให้พี่เก้าตกลงหรือพูดอะไรผมก็ดึงพี่มันไปยังทางแคบๆ ซึ่งเป็นทางไปห้องน้ำพอดี ตรงนี้ไม่มีคนพลุกพล่านเท่าไหร่เหมาะกับการทำอะไรๆ

                แล้วอะไรๆที่ว่าก็...งุ้ยยย

                คิดบาปอีกแหละกู

                “ ทำไรวะ! ” พี่เก้าทำหน้าตกใจขึ้นหยาบกับผมเป็นครั้งแรก... ช็อก วินาทีต่อมาคือใจเต้นเลือดลมสูบฉีดมาก

                “ ทำให้พี่หายโกรธไง ” ยักคิ้วไปให้สามทีพร้อมโน้มหน้าเข้าใส่

                “ ทำ... ”

                ริมฝีปากของผมเลื่อนเข้าหาพี่เก้าโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายได้พูดอะไร เหลือบเห็นนัยน์ตาคมเบิกขึ้นแล้วยกมุมปากขึ้นเห็นคนพี่นิ่งแล้วจึงขยับปากตามใจป้อนสัมผัสอ่อนโยนออดอ้อนคล้ายแมวกำลังเลียปากเจ้าของไม่มีผิด มือผมไม่ได้อยู่สุขเผลอลูบเอวพี่เก้าแ


                พลั่ก!!


                ต่ยังไม่ทันได้ลูบมากก็ถูกคนหล่อผลักกระเด็น คล้ายจะได้สติขึ้นมาใบหน้าหล่อบึ้งตึงหนักมากกว่าเดิม... 

                 " ทำเหี้ยอะไรวะ! "

                    ก็จูบไงไม่รู้จักเหรอ

                    อ้าว วิธีนี้ไม่ได้ผลเหรอ

                ไม่เป็นไรๆ ถือว่ากูได้กำไร อิอิ

                สีหน้าคล้ายยักษ์จะแผลงฤทธิ์แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีคนเดินมาทางนี้พอดี พี่เก้าเลยถอนหายใจทิ้งเตรียมเดินออกไปผมรีบคว้าพี่พี่เขาไว้ก่อน

               " ปล่อยกู ไอ้เด็กเหี้ย! "

               ทำไมวันนี้หยาบคายจัง เเต่ก็เถื่อนดี ชอบๆ 

                “ เดี่ยวผมรอที่ร้านเครปนะ ” ทำเมินไม่ได้ยิน

                “ กูไม่รู้จักมึง!


                สงสัยจูบคงไม่พอ

                งั้นจบงานเราไปที่เตียงกันมั้ย


                “ เล่นตัวจริงๆ ” ผมบ่นแล้วร้องอ้อเมื่อเห็นคนถือกล้องตัวใหญ่ผ่านไป “ กลัวนักข่าวเหรอ โอเคๆ เข้าใจแล้วๆ ”

                สงสัยกลัวเป็นข่าวเลยรีบปล่อยมือ

                “ ตั้งใจทำงานนะ โทรหาผมด้วยนะ!

                ว่าจบก็สะบัดตูดไปทางร้านเครปทันทีปล่อยให้พ่อคนดังยืนเคว้งหน้านิ่วคิ้วขมวดยุ่ง

 


กลับมาสถานการณ์เครียดฉิบหายตอนนี้

 



                เมื่อคิดย้อนเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วสรุปก็คือ

                คนที่ผมจูบไปก็คือ...พี่ชายฝาแฝดพี่เก้า

 

                ตายแล้วเป็นบุญของไอ้นับมากๆ

                เพราะปากพี่คิวแม่งนุ่มสัส

                อ้าว ไม่สิ ตอนนี้ผมต้องกังวลกับพี่เก้ามากกว่า

               

                หันมองหน้าคนข้างๆเหมือนว่ารอยยิ้มพี่เก้าค่อยๆหุบลงช้าๆ แทนที่ด้วยบรรยากาศเย็นเยียบแทนเจ้าตัวมองหน้าพี่ชายแท้ๆนิดหน่อยก่อนจะหันมาจ้องผม... เอ่อ จะโดนฆ่ามั้ย

                “ นับสอง... ” เสียงยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปีไปอี๊ก

                “ ผม... ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นพี่ชาย ” ใช่ๆ กูไม่รู้กูไม่ผิด!

                พี่เก้ายิ้มให้ผมแต่ดวงตาเขากลับมีประกายคมเดินผ่าน “ ไว้ค่อยคุย ” กลายเป็นปัดตกไปซะงั้น “ ไปกินข้าวเถอะ มึงจะกินร้านไหนคิว ”

                มันคงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของผมแล้วชัวร์ๆ

                เกิดมาไม่เคยรู้สึกผิดและแย่แบบนี้มาก่อนเลย

                “ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีมัน ” คนเฮี้ยบว่าแล้วชี้มาที่ผม แหม... เจอครอบครัวพี่เก้าครั้งแรกก็สร้างความประทับใจจนพี่ชายมันถึงกับต้อนรับขับสู้ดีจนอยากร้องไห้ (ประชด!)

“ อย่าไปถือสาน้องมันน่า ” พี่เก้าว่าก่อนจะลากเราทั้งคู่ไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นที่คนไม่ค่อยเยอะแถมที่นั่งยังจัดสัดส่วนเป็นส่วนตัวด้วย

จากคนพูดมากน้ำไหลไฟดับตอนนี้กลายเป็นไอ้ใบ้นั่งทำตัวเรียบร้อยไม่มีปากมีเสียง ผมนั่งลงข้างพี่เก้าแต่การเผชิญหน้ากับพี่คิวมันก็ไม่ได้ลดความเครียดลง

“ กินอะไรดีครับ ”

ผมสะดุ้งโหยงรีบมองคนข้างๆ เขาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนทุกทีแถมสีหน้าก็ดูดีขึ้นมาหน่อยไม่เหมือนตอนแรก ผมเลยค่อยชื่นใจมาบ้าง

“ เอา เอาข้าวหน้าปลาไหลก็ได้ครับ ” ผมก้มมองดูเมนูพร้อมราคาเห็นว่าแพงเลยเลือกที่มันกลางๆหน่อย

“ จะอิ่มเหรอ ” น้ำเสียงอบอุ่นถามแล้วพลิกหน้าต่อไปให้ผมดู “ เอาอะไรกินเล่นมั้ย ”

ผมส่ายหน้า “ ผมกินเครปไปสี่ชิ้นระหว่างรอ อิ่มอยู่ ” อันนี้จุกจริง

“ กินไม่ชวน ” พี่เก้ามองค้อนผมก่อนจะดึงสมุดเมนูอาหารไปดูเงียบๆ

“ ก็พี่ทำงาน ” เบียดตัวกระแซะๆ “ จะให้ผมไปลากพี่จากบนเวทีมากินเครปรึไง ” ได้ก็ดีนะ แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวก็โดนตีนแฟนคลับพี่เก้ารุมแล้วครับท่าน

“ หึ กล้ารึไง ” สีหน้าเป็นต่อของพี่เก้าทำเอาผมหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนเขาสักที

“ พี่จะกินอะไร ” เห็นเปิดดูครบทุกหน้าแล้วก็ยังไม่ได้สั่งอะไรสักอย่าง

พี่เก้าเหลือบไปมองคิวนิดหน่อยก่อนถาม “ วันนี้กูกินเยอะได้มั้ย  ”

“ ได้ แต่กลับไปต้องออกกำลังกาย ” พี่คิวแทบไม่ได้เงยหน้าเลยเขากำลังดูเมนูอาหารอยู่ “ ปลาดิบก็ดี แคลไม่สูง ”

ผมนั่งมองสองพี่น้องคุยกันเรื่องน้ำหนักแล้วมองตัวเอง... เครปสี่ชิ้นบวกข้าวหน้าปลาไหล ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตัวเองเริ่มกลายเป็นก้อน

เห็นผมทำหน้าโง่อยู่นานหลังสั่งอาหารเสร็จพี่เก้าเลยอธิบาย “ คิวเป็นผู้จัดการให้พี่น่ะ มันเรียนโภชนาการด้วย ”

“ เหรอครับ ” มองหน้าดูแล้วไม่น่าเรียนวิทย์เลยนะ

“ คิดว่ากูเรียนอะไร ”

“ ยังไม่ได้พูดไรเลย ” ผมเบะปากแล้วถลึงตามองอีกฝ่าย “ อย่าหาเรื่องได้ปะ ”

“ กูไม่ชอบหน้ามัน ” ไอ้พี่คิวหันเบือนหน้าจากผมแล้วไปฟ้องพี่เก้า

คิดว่ากูชอบมึงเหรอ

                ไม่...ยกเว้นปากนะ


                “ เรื่องของมึงสิ ”

                “ สัส ”

                “ มึงไม่ชอบแต่กูชอบ ”


พูดง่ายๆเหมือนพูดคุยถามฟ้าดินอากาศข้างนอกเป็นยังไงบ้างไม่ได้ดูหน้าผมเลยว่าร้อนฉ่าขนาดไหน รู้สึกดีที่ถูกปกป้อง เขินเบาๆ

ดูเหมือนไอ้พี่คิวจะทำเมินทำลืมเรื่องจูบไป ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้ามันไม่พูดออกมาเลยตั้งแต่แรกเหยียบให้จมดินคงจะรู้สึกเจริญอาหารมากกว่านี้

“ มึงบอกแล้วนะไม่ชอบ ” เสียงข้างๆว่าขึ้นหลังจากส่งข้าวหน้าปลาไหลหอมชวนกระเพาะทำงานให้ผม “ แล้วอย่ามาวุ่นวายกับเด็กกูแล้วกัน ”

พี่คิวมองหน้าผมแล้วส่ายหน้า มันหมายความว่าไง! “ กูไม่ชอบเด็กและก็ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ”

เออ กูก็ไม่อยากยุ่งกับคนหน้าโหดแบบมึงเช่นกัน ถึงจะหน้าเหมือนพี่เก้าแต่นิสัยแบบนี้ขอไปไกลๆแล้วมองอยู่ห่างๆแล้วกัน พอพี่มันแสดงออกว่าไม่ชอบผมและสาบานว่าจะไม่เข้ามาวุ่นวายด้วยทำให้คนขี้หวงอารมณ์ดีขึ้นอีกระดับ

ผมกินข้าวไปได้ครึ่งจานปลาดิบจานใหญ่ก็ถูกวางลงมองตาเป็นประกายของพี่เก้าแล้วก็นึกขำดูท่าพี่มันจะชอบปลาดิบมากๆ กินไม่หยุดพอเห็นผมมองอยู่ก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวเลยกลับมาตีหน้าขรึมทำเป็นแบ่งปลาดิบให้ผม แต่ผมไม่ค่อยชอบอยู่แล้วเลยกินไปแค่ชิ้นเดียว

อาหารบนโต๊ะหมดไปอย่างรวดเร็วเราสามคนไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก แน่นอนว่าผมกับไอ้พี่คิวแทบจะอยากถีบอีกฝ่ายไปคนละโต๊ะอยู่ทุกสิบวิ ส่วนพี่เก้าก็เหมือนเดิมนั่งเล่นโทรศัพท์เช็กเรตติ้งของวันนี้

“ พี่หล่อเปล่า ”

ผมถูกดึงความสนใจจากเค้กชาเขียวไปมองรูปที่พี่เก้าให้ดูแล้วตาเป็นประกายทันทีคนในรูปก็คือพี่เก้าตอนกำลังนั่งไขว้ห้างจิกกล้องแตกทำหน้าอ่อยแรงมากไม่ทราบว่าเจ้าของภาพผู้ถ่ายได้ตายยังครับ ถ้ายังรบกวนส่งรูปเอชดีมาด้วยครับว่าแล้วต้องจำแอคเคาท์ทวิตกลับห้องไปจะได้ไปตามขอรูปพี่มัน

“ ผมหล่อกว่า ”

พี่คิวหันควับเลยครับ “ มึงเรียกหล่อ บนโลกก็ไม่มีใครหล่อแล้ว ” ปากร้าย!!

“ นั่งเงียบๆไปก็ได้นะ ”

“ ปากกูทำไม ”

 

ปากมึง กูก็จูบมาแล้ว!

 

อยากจะสวนกลับไปแบบนี้แต่เกรงใจคนข้างๆเลยได้แต่สะบัดบ่นอุบอิบคล้ายคุยกับกุมารทองแล้วก้มหน้าก้มตากินขนมหวานตรงหน้าต่อจนหมดพอดี

“ พอเลยเชี่ยคิว อย่ายุ่งกับเด็กกู ”พี่เก้าถอนหายใจพรืดใหญ่แสดงความรำคาญต่อพี่ชายแท้ๆ เพราะนอกจากปากมันจะไม่สร้างสรรค์แล้วยังหาเรื่องทุกนาทีแทรกทุกบทสนทนาของผมกับพี่เก้า

มึงยังไม่มีแฟนใช่มั้ยถึงได้มากีดขวางความรักของคนอื่น

“ จะมีเมีย พี่น้องกลายเป็นหมาไปเลย ทำดี ”

                ใครเมีย ไม่ใช่เว้ย!

                อ้าปากจะแย้งแต่พี่เก้ายื่นมือมาปิดปากผมไว้ก่อน “ นับก็อย่าไปถือสามัน ” อยากจะถือสากเดินไปตีหัวมันเลยครับ “ กูไปส่งน้องมันนะ ”

                “ ไม่มีปัญญากลับเองรึไง ”

                “ ถึงน้องมันมีแต่กูก็จะไปส่ง ” เสียงทุ้มเข้มหนาขึ้นพลางชี้เวลาบนนาฬิกา “ จะสามทุ่มอยู่แล้วมึงให้น้องกลับเอง บ้าเปล่า ”

                เอาเลย ตีกันเลย!

                ผมยืนยิ้มกวนตีนใส่พี่คิวหลังจากพี่มันโดนพี่เก้าสวดยับ พอพี่เขาเห็นรอยยิ้มผมแอบเห็นคิ้วเข้มกระตุก ดูท่าแล้วผมกับพี่คิวคงไม่ได้ปรองดองกันดีๆแน่

                “ เดี๋ยวกลับเลยนะครับ วันนี้พี่ง่วง ”

                “ อ้อครับ ” ผมมองหน้าพี่เก้านิดหน่อยแววตาพี่แกดูจะง่วงและล้าไม่น้อย “ ให้ผมขับให้มั้ย ” เกรงกลัวว่าจะพุ่งไปชนเสาไฟฟ้า

                ยังตายไม่ได้

                ถ้ายังไม่ได้กินพี่เก้า

                วันนี้ผมกินหวานกินขาวจนอิ่มแล้วแต่ก็ยังอยากกินพี่เก้าอยู่ดีนะ

                “ พี่ไหวครับ ”

                “ แต่ ” สภาพมึงไม่ไหวมาก


                “ แต่ถ้าไม่ไหวนอนห้องนับได้มั้ยครับ ”


                    อือหือ

                    ยังจะมีเเรงมาเเจกอ้อยกันอีก

                ตางี้เป็นประกายขึ้นมาทันควัน ผมอยากจะพยักหน้านะแต่ว่ามีมารคอหอยนอนกระดิกตื่นอยู่ไง เลยได้แต่ส่ายหน้าไป สีหน้าพี่เก้าดูเซ็งอย่างเห็นได้ชัด

                จะนอนห้องคนอื่นนี่คิดอะไรดีๆอยู่รึเปล่า

                “ จริงๆ น่าจะย้ายออกมานะ ”

                ผมเงยหน้าจากโทรศัพท์ขณะตามกดไลค์รูปในไอจีพี่เก้าซึ่งไม่รู้ว่าเจ้าตัวเอาเวลาไหนไปลงรูป ขอประโยคเมื่อกี้อีกทีสิ ใครย้ายออก

                “ ย้ายอะไร ” โอ้ รูปนี้พี่เก้าชูสองนิ้ว เซฟรัวๆ

                “ ย้ายออกจากหอ ”

                “ ทำไมต้องย้าย ” กูไม่ได้รวยนะที่คิดจะย้ายเข้าย้ายออกเมื่อไหร่ก็ได้

                “ ทำอะไรๆ ไม่ค่อยสะดวก ” มุมปากหยักยกขึ้นพร้อมแววตาวิบวับในความมืด “ จับ จูบ ลูบ คลำไม่ได้ดั่งใจเท่าไหร่  ”

                “ ทำได้นะ ”

                “ ... ”

                “ โรงแรมข้างหน้าเลี้ยวเลยเพ่!

                พูดไม่พร้อมยังชี้นิ้วไปยังป้ายโรงแรมสี่ดาวข้างหน้าด้วยจากนั้นเสียงหัวเราะของพี่เก้าก็ระเบิดขึ้นอย่างขบขันขับรถผ่านโรงแรมนั้นไปดื้อๆ อ้าว ไม่เข้าเหรอ อุตส่าห์หวังนะเนี่ย

                “ อ่อยจริงๆ ”

                “ ไม่ได้... ”

                “ พี่ไม่อยู่ อ่อยใครไปบ้างครับ ” ไอ้เหี้ย มือไม้อ่อนทันทีไม่นึกไม่ฝันว่าพี่เก้าจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา

 ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไร “ ก็ไม่ได้อ่อยใคร พี่สีฝุ่นมันมั่ว ”

“ เหรอ ” ทำไมเสียงมันดูกดคีย์ต่ำลงจน มือข้างซ้ายละจากพวงมาลัยรถมากุมมือผมไว้เบาๆ ไอ้ผมก็ไม่ได้สงวนตัวหวงเนื้อหวงตัวอยู่แล้วเลยให้พี่มันจับลูบๆเล่นไปก่อนจะจับแค่นิ้วก้อยผม “ พี่ให้โอกาสตอบอีกที ”

“ ไม่.. โอ๊ย!

นิ้วก้อยแสนเรียวยาวสวยของผมถูกจับเป็นตัวประกัน ปฏิเสธไปไม่ถึงสามวิดีแรงกดบีบหนักลงที่นิ้วก้อยอย่างแรงจนผมน้ำตาเล็ด

ไอ้เราก็นึกว่าพิศสวาทอยากจะลูบไล้จับเนื้อจับตัวเรา

ทีไหนได้มาจับเราเป็นตัวประกันการสอบสวน

ช่างเป็นคนไม่น่ารักเลย

“ ใครบ้างครับ ” ถามโดยไม่มองหน้าตาจ้องอยู่ที่เลขไฟแดง “ ตอบมาครับ พี่ไม่โกรธ ”

ขนาดไม่โกรธยังทำร้ายร่างกายบอบบางของผมขนาดนี้

ถ้าโกรธผมไม่ถูกซ้อมตายเหรอ

ต่อยตีทำร้ายร่างกายไปผมก็ไม่เข็ดหรอก

แต่ถ้าทำผมลุกจากเตียงไม่ขึ้นอาจจะเข็ดก็ได้นะ อิอิ

มองซ้ายมองขวาเหงื่อตก “ ก็มี...พี่สีฝุ่น ไอ้ดิน ไอ้วิน เชี่ยไผ่ ไต้ฝุ่น นาวา ไอ้ดิว พี่หมอก พี่ก้าน พี่ฉัตร อ่า... ไอ้เอ็ม ไอ้พิงค์ พี่วี ไอ้ไมล์ พี่ลม พี่มาร์ ซัน  พี่... ”

“ พอครับ ”

ผมทำตางงๆ “ ยังไม่หมดเลยนะพี่ ”

“ กว่าจะไล่หมด พี่คงนอนหลับไปสองตื่น ” เสียงประชดประชันว่ากลับก่อนจะปล่อยมือจากนิ้วก้อยมาหยิกที่แก้ม “สรุปคืออ่อยทั้งสนามจริงๆใช่มั้ย ”

“ โอ๊ยยย อย่าดึง! เจ็บๆ! ” แก้มนุ่มนิ่มของผมถกดึงอย่างแรงไปตามมือ “ ทีพี่ยังอ่อยได้เลย!

คนผมสีขาวสว่างขมวดคิ้วหน่อยๆ “ นั่นแฟนคลับ...ก็ต้องเซอร์วิสอยู่แล้ว ”

“ เหมือนกัน!

“ ไม่เหมือนครับ ” คราวนี้น้ำเสียงฟังดูจริงจังจนผมไม่กล้าต่อปากอีกได้แต่อ้าๆหุบๆพะงาบปากเป็นปลากินลม “ แล้วทำไมถึงไปอยู่กับพวกไอ้ต้า ”

นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว “ โต๊ะมันเต็ม เห็นผมใส่ชุดนักศึกษามอเดียวกันเลยมาขอนั่งด้วย ” เล่าไปตามความจริงและในใจก็กรี๊ดหนักมากกับความโชคดีที่โต๊ะมันเต็มแถมในร้านก็มีแต่ผมที่เป็นนักศึกษา


ชาติที่แล้วผมต้องทำบุญด้วยผู้ชายแน่ๆ

ชาตินี้เลยมีแต่ผู้ชายรุมล้อม


“ แล้วจะปล่อยแก้มผมได้ยัง ” ตีมือพี่เก้าไปแต่เจ้าตัวกลับยังไม่ปล่อย

“ จับไม่ได้? ”

“ ดะ... ”

“ เรื่องไอ้คิวยังไม่ได้ชำระความนะ ”

เฮือก!

ไหนว่าจะไม่พูดถึงแล้วไง!

บรรยากาศในรถพลันหนาวเย็นเหมือนอยู่ในห้องดับจิตไม่ปาน ผมนั่งตัวเกร็งแข็งค้างไม่กล้าจะหายใจแรงๆด้วยซ้ำแต่ในความกดดันยังมีโชคดีให้ผมคือถึงหอพักผมแล้ว!

“ หาววว วันนี้ดึกแล้ว ยังไงไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้เนอะ ” มึงจะเนอะไม่เนอะก็เรื่องของมึงครับพี่ ตอนนี้ผมต้องถอยไปตั้งหลักก่อน

ปัดมือพี่เก้าออกจากแก้มทันควันหลังจากพูดจบหันหลังเตรียมจะพุ่งหลาวออกจากรถก็...

กริ๊ก...

ล็อครถทำเหี้ยอะร้ายยยย

“ คุยวันนี้ครับ ” เสียงดุกระชากใจมากๆ “ หันมาคุยกันดีๆครับ ”

หันกลับมาแล้วต้องผงะถอยหลังติดประตูรถเลยครับเจอสีหน้านิ่งแต่ดวงตากลับมีไฟปะทุออกมา คือที่เห็นยิ้มๆนี่พี่มันเก็บอารมณ์รอเวลาระเบิดใช่มั้ย

“ ผมบอกไปแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ ” ใครมันจะรู้ว่านั้นเป็นฝาแฝด ถ้ารู้เหรอ ก็จูบอยู่ดี กำไรล้วนๆ โอ๊ยยยย หน้าสิ่วหน้าขวานคอจะขาดอยู่แล้วยังจะมาแรดๆไปทั่วอีก ฮือ

“ ปกติพี่เป็นคนมีเหตุผล ”

“ งั้น... ”

“ แต่ถ้าเป็นเรื่องนับสอง พี่จะไร้เหตุผลทันที ”

อ้าว ทำไมมึงแบ่งแยกมาตรฐานแบบเน้!

กลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่นใจจะหนีก็หนีไม่ได้แถมพี่เก้าก็ยังโน้มลงมาใกล้อีก จนเห็นสายคาดเข็มขัดนิรภัยถูกปลดออกไปท่วงท่าดูอีโรติกจนผมนิ่งมองรู้ตัวอีกทีเจ้าของรถก็ปีนมาอยู่เบาะเดียวกับผมซะแล้ว

 “ เดี๋ยว! ขอเวลานอก...อุ๊บ!  ”

“ ไม่เดี๋ยวแล้วครับ ”

“ อื้อ!

“ ผ่อนคลายนะ แล้วมันจะดีเอง ”

 

มึงจะทำอะรายยย!!




---------

อุ้ย ทำไรกันเหรอ 

#นับเก้ารัก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.96K ครั้ง

1,229 ความคิดเห็น

  1. #54809 samekimtae (@samekimtae) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:50
    ในรถเลยนะ -,.-
    #54809
    0
  2. #54634 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 17:23
    แม่ไม่สอนให้รักนวลสงวนตัวเลยใช่มะ
    #54634
    0
  3. #54365 beeya1 (@beeya1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:25
    นับสอง

    ทั้งแรด ทั้งร่านเลยอ่ะ

    เห็นผู้หล่อๆไม่ได้เลยนะลูก

    ลวนลามตลอด
    #54365
    0
  4. #54263 Jefferent (@Jefferent) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 11:25

    งือออ กร๊าวใจที่สุดดดด
    #54263
    0
  5. #54247 Pound9874 (@Pound9874) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 07:21
    นับสอง หล่อนเป็นเดือนจะมาหาผัวใช่ไหม
    #54247
    0
  6. #54208 phung25 (@0946438674) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 13:18
    ในรถจร้าอิพี่ใจเยน
    #54208
    0
  7. #53227 NoTTo5549porgtbs (@NoTTo5549porgtbs) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 01:26
    ในรถไม่ได้นะ!
    #53227
    0
  8. #53193 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:37
    ใจเย็นๆก่อนนะคะ ใจเย็นๆก๊อนนนนน
    #53193
    0
  9. #53173 raabporn2016 (@raabporn2016) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:26
    ทำไมกูอยากได้ 4P อ๊ากกกก ไนน์ เก้า ดิว นับสอง เฮือกกกก
    #53173
    0
  10. #51141 Thunx2 (@thunthan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:59
    พี่เก้าอย่าทำแรง อุ๊ย ไม่ใช่ 555555
    #51141
    0
  11. #51107 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:14
    คิดดีไม่ได้เลย....-,.-
    #51107
    0
  12. #51029 joenls444 (@joenls444) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:35
    ทำอะไรทำไมต้องผ่อนคลายคะพี่เก้า??!!
    #51029
    0
  13. #50680 porsrisamran29 (@porsrisamran29) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    กี๊สสสสสเวงเน้ยยยยยยย ทำอะไรรรรรฮือออออ
    #50680
    0
  14. #50223 pung_poon2 (@pung_poon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:20
    อร้าายยยย หรีดจะตายยยแล้ววจร้าา..งื้อออ
    #50223
    0
  15. #48382 Noey No Ey (@1827-noey) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:05
    เอ๊ะอารายยังไงงง
    #48382
    0
  16. #47398 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:01

    นับสองจะได้กับแฝดด้วยป่ะเนี้ยยย

    #47398
    0
  17. #46027 แป้งเกียว (@siripachara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:41
    น้องนับ5555555555
    ปล.มีแบ่งคำผิดนิดนึงนะคะ
    #46027
    0
  18. #45313 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 20:42

    น้องไม่รอดแน่ ข้อหาชอบอ้อย 55555

    #45313
    0
  19. #45048 Scintillating (@Thelasista) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 03:20
    นับคือกำไรมากลูกกกกก เริ่ดดดดดดด
    #45048
    0
  20. #45018 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 19:32
    ตลอดเวลาที่อ่านเรื่องนี้ในทุกๆๆตอน เราจะอุทานได้แค่คำเดียว"น้องนับลู๊กกกกกก"... แบบภูมิใจลูกแรด 5555
    #45018
    0
  21. #40491 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:20
    จะหวง หรือจะสมน้ำหน้านังนับสองดี 55555
    #40491
    0
  22. #36585 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 01:21
    ไม่คิดกามได้มั้ยคิดทีไรหน้าแหกทุกที
    #36585
    2
    • #36585-1 0875962324 (@0875962324) (จากตอนที่ 14)
      27 พฤศจิกายน 2561 / 21:17
      5555555ชอยเม้นนี้~~~
      #36585-1
    • #36585-2 0875962324 (@0875962324) (จากตอนที่ 14)
      27 พฤศจิกายน 2561 / 21:18
      ชอบ***
      #36585-2
  23. #33373 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 21:24
    เบาะรถมันเล็กไม่ถนัดหรอกมั้ง5555
    #33373
    0
  24. #33203 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:14
    อยากจะเป็นนับสองงงงงง 5555
    #33203
    0
  25. #31848 686814123new (@686814123new) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 11:22
    ทำไมหนูจิ้นนับคิวอ่ะ.
    #31848
    2
    • #31848-1 LUCKYF (@LUCKYF) (จากตอนที่ 14)
      4 พฤศจิกายน 2561 / 16:05
      เเล้วทำไมเราถึงจิ้นเหมือนกัน^^
      #31848-1
    • #31848-2 นงฟา (@enjoy369) (จากตอนที่ 14)
      16 พฤศจิกายน 2561 / 09:59
      จิ้นด้วยอีกคน
      #31848-2