Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 83 : ♫ OS Sicks -Yoonwoo-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 พ.ย. 59

 

 

 

Sicks

-Yoonwoo-

 

 

หลังจากโพสรูปอัพเดทความเคลื่อนไหวประจำวัน ลีดเดอร์ซึงยุนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆเขาบนโซฟาลายธงชาติอังกฤษก็ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักเขา

 

 

"ลืมตาไม่ไหว"

 

 

"จะไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย หลับซักงีบไหม?"

 

 

เขาวางมือแปะลงบนกลุ่มผมยุ่งๆที่พาดอยู่บนตักก่อนจะเลื่อนมือลงไปทาบที่ซอกคอและต้นเเขนของน้อง

 

 

"ตัวอุ่นๆนะ กินยาลดไข้แล้วหลับสักงีบเถอะนะยุน"

 

 

"กินยาลดไข้ก็ง่วงหน่ะสิ ในเวลาอย่างนี้จะมามัวแต่นอนพักได้ยังไงกัน ฮยองนี่ไม่รู้เรื่อง"

 

 

จินอูไม่ได้ว่าอะไรต่อเมื่อน้องพูดเเบบนั้น ดวงตากลมมองลูกหมาที่ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง เเต่ครู่เดียวเท่านั้น ซึงยุนก็ซวนเซลงมาซบบนตักเขาใหม่ คราวนี้พาดมาอยู่บนตักเสียครึ่งตัว

 

 

"ฮือ..."

 

 

ถ้าฟังไม่ผิด เหมือนจินอูจะได้ยินเสียงครางหงิงๆดังลอดจากริมฝีปากหนาๆของคนที่ซบอยู่บนตักเขาด้วยนะ 

 

 

"ลืมตาไม่ไหวก็ไปนอนพักไป อย่ามาครวญครางหงิงๆ น่ารำคาญจริงๆ"

 

 

มักเน่ตัวจริงเอ็ดลีดเดอร์ที่ครวญครางงอเเงเข้าให้ จินอูหัวเราะหึ สอดมือเข้าไปใต้ผมหน้าม้าเพื่อวัดอุณหภูมิดูก็พบว่าตัวน้องอุ่นจนเกือบจะร้อน

 

 

"นอนพักเสียหน่อยเถอะ งอเเงกว่านี้แทฮยอนตีให้ไม่รู้ด้วยนะ"

 

 

"ขู่ยังกะขู่เด็กสามขวบ"

 

 

จินอูวางมือลงบนกลุ่มผมนิ่มฟูของน้อง นอนอยู่บนตักเขาเเท้ๆ แต่ยังต่อว่าเขาได้ตลอดสิหน่าเจ้าเด็กคนนี้

 

 

ปากพูดว่าในเวลาแบบนี้จะให้หลับพักได้ยังไงกัน แต่ไม่ถึงห้านาที เจ้าลูกหมาก็หลับสนิท ริมฝีปากอ้าน้อยๆเป่าลมหายใจอุ่นๆออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

 

 

"หลับละเหรอ?"

 

 

มักเน่ตัวโตหันมาถามเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยเงียบไป

 

 

"อื้อ หลับสนิทเลยด้วย"

 

 

จินอูลูบผมน้องด้วยความรักใคร่ พอเห็นคนที่นอนงออยู่ขดตัวเข้าอีกก็รีบคว้าเสื้อคลุมของตัวเองมากางคลุมให้

 

 

"ฮยองหน่ะ..."

 

 

เเทฮยอนหมุนเก้าอี้หันมาหา  คนเป็นน้องปลดเฮดโฟนออกจากหูข้างหนึ่ง ก่อนจะกล่าว

 

 

"อย่าตามใจซึงยุนให้มากนักเลย ตามใจจนนิสัยเสียเเล้วนะ"

 

 

"ที่เขาชอบพูดจาเหมือนฮยองทำอะไรก็ไม่ถูกใจเขาไปหมดหน่ะหรือ ไม่เป็นไรน่า"

 

 

เขาชินเสียแล้วหล่ะ...

 

 

"เดี๋ยวพอซึงยุนหงุดหงิดพาลใส่นะ ฮยองก็มานั่งเสียใจ"

 

 

"ก็ตอนนี้ซึงยุนไม่สบาย"

 

 

"ฮยองก็เป็นเสียแบบนี้"

 

 

แทฮยอนกลอกตา จินอูฮยองรักซึงยุนมาก โอ๋มาก ตามใจมาก แล้วก็ยอมซึงยุนมากๆ 

 

 

จนบางทีเขาก็แอบหมั่นไส้ อยากถีบลีดเดอร์แรงๆ

 

 

จินอูยิ้มบาง ลูบผมลูบหัวคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่พักใหญ่ก่อนจะละมือมาเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา

 

 

แค่กๆ

 

 

เสียงไอโขลกทำให้จินอูถึงกับสะดุ้ง คนเป็นพี่เอามือไปทาบบริเวณผิวเเก้มคนที่นอนขดเป็นก้อน ก็พบว่าน้องตัวร้อนขึ้นอีก

 

 

คาทกหาจางแมฮยองไม่นานเมเนเจอร์ร่างหมีก็ปรากฎตัวขึ้นในห้องทำงาน เมเนเจอร์หน้าตี๋เดินมายืนค้ำหัวพวกเขา

 

 

"เซโฮเตรียมรถไว้เเล้ว ซึงยุนลุกไหวไหม"

 

 

"ซึงยุนอ่า ไปหาหมอกัน"

 

 

เขาหยิบเสื้อคลุมออกจากตัวน้องก่อนจะเขย่าที่เเขน คนเป็นน้องงัวเงียลืมตามองหน้าพี่ไม่พอใจ

 

 

"ไปไหน ไม่ไป จะทำงานเเล้ว"

 

 

ยันตัวลุกขึ้นมานั่งทั้งหลับตาพร้อมหัวคิ้วขมวดมุ่น ไม่สบายเเล้วยังจะดื้ออีก นี่ถ้าไม่รักนะจะตีให้

 

 

"ตัวร้อนขนาดนี้ไปหาหมอเถอะ"

 

 

"กินยาก็ได้ ไปหาหมอเสียเวลา

 

 

จินอูมองเมเนเจอร์หนุ่มอย่างขอความช่วยเหลือ ร่างหนาพยักหน้า ย่อตัวลงมาควงเเขนน้องข้างหนึ่งเเล้วดึงให้ลุกตาม

 

 

"ไปหาหมอก่อน ถ้าไม่เป็นอะไรค่อยกลับมาทำงาน"

 

 

..........

 

 

"หมอดูจากอาการแล้วน่าจะเป็นไข้หวัดธรรมดาครับ"

 

 

คุณหมอหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้มใจดี จินอูมองหน้ากับจางเเมที่เข้ามาในห้องตรวจด้วย ก่อนจะมองหน้าคุณหมอหนุ่ม

 

 

"เเต่ยังไม่รู้ว่าเป็นเชื้อไข้หวัดใหญ่ไหม ตอนนี้จะให้ยาลดไข้กับน้ำเกลือไปก่อน เเล้วนอนพักรอดูอาการและรอผลเลือดนะครับ ถ้าเป็นตัวที่รุนเเรงอาจจะฉีดยาเเล้วนอนรอดูอาการซักคืนสองคืน แต่ถ้าไม่รุนเเรงอะไร ไข้ไม่สูงก็ฉีดยาเเล้วกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้"

 

 

"ให้นอนไปเลยครับคุณหมอ ถ้ากลับบ้านไปเขาไม่พักหรอก"

 

 

"ฮยอง!"

 

 

จินอูไม่สนใจน้องที่หันมาค้อนตาเขียว คุณหมอหนุ่มหัวเราะ พยักหน้ารับ 

 

 

"ยังไงรอผลเลือดประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงนะครับ ระหว่างนี้ก็พักผ่อนนะครับ เดี๋ยวผลเลือดออก หมอจะไปคุยอีกทีที่ห้อง"

 

 

"ขอบคุณครับ"

 

 

"ขอบคุณมากครับคุณหมอ"

 

 

...........

 

 

จินอูมองซึงยุนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยในท่าขัดสมาธิ ในปากน้องมีปรอทวัดไข้ เเขนมีที่วัดความดันพันรอบ ที่ปลายนิ้วมีตัววัดออกซิเจนเสียบอยู่เเล้วยิ้ม ทั้งเอ็นดูทั้งสงสาร

 

 

ดูเขาทำหน้าบึ้งเข้า...

 

 

หลังจากนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงได้ไม่เท่าไหร่คุณหมอหนุ่มก็เข้ามาเเจ้งข่าวดี

 

 

ไม่มีเชื้อไข้หวัดใหญ่ ซึงยุนเป็นไข้หวัดธรรมดา ซึ่งเกิดจากร่างกายอ่อนเพลียเเละพักผ่อนไม่เพียงพอ

 

 

'เดี๋ยวฉีดยาแล้วนอนดูอาการซักคืนนึงนะครับ เมื่อกี้พยาบาลแจ้งหมอว่าให้ยาลดไข้ไปแล้วเเต่ว่าไข้ยังสูงอยู่'

 

 

สมใจคิมจินอูหล่ะ...

 

 

"กลับไปเลยไป"

 

 

เมื่อพยาบาลจดบันทึกสัญญาณชีพเสร็จเรียบร้อยและออกจากห้องไปซึงยุนก็ออกปากไล่คนเป็นพี่กับผู้จัดการทันที จางแมส่ายหน้า กระซิบข้างหูเขาว่าจะไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆเเล้วก็ออกจากห้องไป

 

 

จินอูเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา มองคนเป็นน้องที่นอนตะเเคงหันหลังให้อยู่พักใหญ่ พอเห็นน้องขดตัวมากขึ้นเรื่อยๆก็เดินไปเพิ่มอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้

 

 

เเต่ซึงยุนก็เหมือนยังหนาว เพราะน้องกวาดรวบผ้าห่มที่ปลายเท้าไปกอดเสียแน่น จินอูเพิ่มอุณหภูมิแอร์เป็นยี่สิบเจ็ดองศา เขาร้อนจนจะหายใจไม่ออกอยู่เเล้ว แต่ทำไมน้องยังดูหนาวเเบบนั้นอีกนะ 

 

 

"ยุนอ่า ยังหนาวอยู่อีกเหรอ?"

 

 

เดินเข้าไปเอามือจับตามตัวคนที่นอนซมแล้วก็สะดุ้ง ตัวร้อนจนต้องรีบวิ่งเข้าไปรองน้ำใส่กะละมังเเสตนเลสในห้องน้ำ

 

 

"ซึงยุนอ่า เช็ดตัวกัน"

 

 

เอาข้างเตียงลงเเล้วก็เลื่อนโอเวอร์เบดมาวางกะละมัง จินอูตลบผ้าห่มออกจากตัวน้อง ที่มุ่ยหน้าทันที

 

 

"มันหนาวนะ"

 

 

"เช็ดตัวเเป๊บเดียว"

 

 

บิดผ้าขนหนูจนหมาดเเล้วโปะลงบนเเขนน้องด้วยท่าทีเงอะงะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มเช็ดจากตรงไหนอะไรยังไง แต่ก็อยากทำให้เอง

 

 

"เรียกพยาบาลมาทำดิ ทำเองเเล้วก็เงอะๆงะๆ"

 

 

จินอูมองหน้าคนป่วย คนเขามาคอยดูเเลก็ยังมาว่าอีก 

 

 

จะน้อยใจเเล้วนะ...

 

 

"กดออดเรียกพยาบาลมาสิ"

 

 

จินอูถอนหายใจ ดึงผ้าห่มคลุมถึงอกน้องเเล้วโยนผ้าขนหนูลงในกะละมัง 

 

 

"ได้"

 

 

ไม่ถึงอึดใจซึงยุนก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังปึ้ง รีบร้อนตะกุยตะกายออกจากกองผ้าห่มสองสามชั้นที่ดึงขึ้นมาคลุมตัวเองไว้จนมิด เพื่อที่จะพบว่า

 

 

พี่หายไปแล้ว...

 

 

เขาใจหายวาบ 

 

 

ถึงจะออกปากไล่ทุกครั้งที่พี่เข้ามาคอยดูเเล เเต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้อยากให้พี่ไปไกลมือไกลตัวเสียหน่อย

 

 

ถ้าพี่ไปแล้วเขาจะงอเเงกับใคร

 

 

จะอ้อนใคร

 

 

เเต่ก็ต้องใจร้ายใส่เพราะกลัวพี่จะติดหวัดอีกคน จินอูฮยองก็พักผ่อนไม่เพียงพอเพราะชอบฝืนตัวเองอยู่เป็นเพื่อนเขาดึกๆ

 

 

ถ้าไม่สบายไปอีกคนจะทำยังไง

 

 

นั่งตีอกชกหัวตัวเองที่พูดจาไม่ดีจนพี่หนีกลับไปได้ไม่นาน คนป่วยที่ทึ้งหัวตัวเองจนฟูก็ได้สะดุ้ง ร้องเหวอเพราะประตูเปิดพรวดเข้ามา

 

 

พร้อมกับคุณพยาบาลสาวที่เดินนำเข้ามาพร้อมเครื่องมือสำหรับวัดความดัน วัดไข้ เเละออกซิเจน

 

 

อ้อ เเละคิมจินอู

 

 

"ขออณุญาตวัดไข้นะคะ"

 

 

อ้าปากรับปรอทมาอมแล้วก็มองตามพี่ที่เดินไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟาริมหน้าต่างใส โดยที่ไม่ได้สนใจมองมาที่เขา

 

 

"37.5 นะคะ มีไข้ต่ำๆ คนไข้ปวดศีรษะหรือปวดเมื่อยตามตัวตรงไหนหรือเปล่าคะ?"

 

 

เขาส่ายหน้า ยังคงมองไปที่พี่โดยไม่สนใจพยาบาลสาวที่จดบันทึกอุณหภูมิของร่างกาย บอกว่าจะเอายาลดไข้มาไว้ให้ และจะให้ผู้ช่วยเข้ามาช่วยเช็ดตัวให้

 

 

 "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเรื่องเช็ดตัวผมจัดการเอง"

 

 

เท่านั้นคนที่นั่งมองวิวอยู่ก็หันขวับ ซึงยุนยิ้มจางๆ กล่าวขอบคุณคุณพยาบาลที่กล่าวลาเเล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

"เช็ดตัวให้หน่อย"

 

 

แต่เมื่อพี่ยังนั่งนิ่ง สนใจโทรศัพท์ในมือแทนที่จะเป็นตัวเอง คนป่วยที่นั่งซมอยู่บนเตียงก็หน้าบึ้ง 

 

 

"ถ้าเป็นแบบนี้ฮยองก็กลับไปเลยไป"

 

 

"เดี๋ยวกลับ รอยุนกินยาก่อน"

 

 

"ไม่ต้องรอ จะกลับก็กลับไปเลยไป แล้วเรียกพยาบาลมาเช็ดตัวให้ด้วย"

 

 

พูดออกไปละก็อยากจะตบปากตัวเอง ทำไมพอเป็นจินอูฮยอง เขาถึงกลายเป็นเด็กไม่รู้จักโต พูดอะไรไม่ทันคิด เเละปากไม่ตรงกับใจเสียจริงๆ

 

 

ซึงยุนทึ้งผมตัวเอง มองพี่ที่อึ้งไป ก่อนที่พี่ใหญ่ของบ้านจะลุกขึ้นจากโซฟา 

 

 

เขาเสียใจจริงๆแล้วนะ...

 

 

"จะไปไหน?"

 

 

"ก็อยากให้กลับหอนักไม่ใช่เหรอ?"

 

 

"ไล่ตั้งหลายรอบก็ไม่ยอมไป แล้วอยู่ดีๆทำไมจะมากลับเอาตอนนี้ นี่มันดึกเเล้ว เมเนฮยองต้องมารับก็ลำบากเขาอีก"

 

 

บุ้ยปากไปที่นาฬิกาบนกำเเพงที่บอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง แต่พี่ก็ยังหน้านิ่ง

 

 

"เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับเอง"

 

 

"บอกทางเขาถูกรึไง?"

 

 

"ที่อยู่หอเราฮยองจำได้"

 

 

"แล้วเงินมีเหรอ?"

 

 

หึ เขามั่นใจว่าพี่ไม่ได้หยิบกระเป๋าสตางค์มาด้วยเเน่นอน เพราะทันทีที่จางแมฮยองหิ้วเขาขึ้นจากโซฟา อีกฝ่ายก็ลุกตามมาทันที

 

 

"เดี๋ยวให้มินโฮหรือซึงฮุนเอาลงมาให้"

 

 

"ฮยองนี่พูดไม่รู้เรื่อง"

 

 

"ใครกันแน่พูดไม่รู้เรื่อง ตอนเเรกก็จะไล่กลับให้ได้ พอมาตอนนี้ก็มานู่นนั่นนี่"

 

 

"ก็ดึกป่านนี้เเล้วอ่ะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ"

 

 

พร้อมกัน...

 

 

"ก็ไหนเมื่อกี้ย..."

 

 

"คำสั่งลีดเดอร์"

 

 

ไม่ทันได้เถียงอะไรต่อคุณพยาบาลก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมแก้วยาเล็กๆใส่ยาลดไข้ 

 

 

"วางไว้ที่โต๊ะเลยครับ ผมรวบกวนเเขวนป้ายห้ามรบกวนที่ประตูให้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"

 

 

ซึงยุนยิ้มให้พยาบาลสาว ก่อนจะบุ้ยปากไปทางเเก้วยาและอ่างเเสตนเลสที่ตั้งอยู่บนโอเวอร์เบด

 

 

จินอูถอนหายใจ เดินไปที่โอเวอร์เบดเเล้วเข็นมาที่ข้างเตียง

 

 

"เอาแต่ใจเกินไปแล้วนะซึงยุน"

 

 

"เเล้วไม่รักเหรอ?"

 

 

"ไม่ต้องมาพูดเลย"

 

 

ยื่นเเก้วยาส่งให้เเล้วก็หยิบเเก้วน้ำใส่หลอดส่งไปจ่อถึงริมฝีปาก คนเป็นน้องดูดน้ำไปจ้องหน้าพี่ไปจนจินอูต้องหันหนีไปทางอื่น

 

 

"เช็ดตัวให้หน่อย"

 

 

"เดี๋ยวเรียกพยาบาลให้"

 

 

"ไม่เอา"

 

 

ซึงยุนคว้ามือพี่ที่เอื้อมไปจะกดออด จินอูถอนหายใจ กอดอกแล้วมองหน้าน้องที่ยิ้มเย้า

 

 

"เสียใจเหรอที่บอกว่าทำเงอะๆงะๆ"

 

 

"จะให้เช็ดตัวให้ก็ถอดเสื้อออก"

 

 

"ถอดให้ด้วยสิ"

 

 

"คังซึงยุน"

 

 

จินอูเรียกชื่อน้องด้วยเสียงโทนต่ำ จะปั่นหัวเขาไปถึงไหน เมื่อกี้ก็ไล่เอาๆ ส่วนตอนนี้ก็มาออดอ้อนให้ทำนู่นทำนี่ให้ ปวดหัวเเล้วนะ...

 

 

คนเป็นน้องที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงมองหน้าพี่ที่ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเขยิบตัวมานั่งห้อยขา เหยียดขาไปเกี่ยวตัวจินอู ทั้งยังเอามือโอบที่รอบเอวพี่ แล้วดึงให้อีกฝ่ายเข้ามายืนอยู่ระหว่างขาตัวเอง

 

 

"คังซึงยุน!"

 

 

ท่านี้มันช่างอันตรายเเละล่อเเหลมเสียจริงๆ...

 

 

แต่คนเป็นน้องกลับไม่สนใจ มือเรียวยาวคล่อยๆคลายปมเชือกของเสื้อโรงพยาบาลออก ไล่จากบนลงล่าง

 

 

จินอูกลืนน้ำลาย เขาเห็นน้องถอดเสื้อมานับครั้งไม่ถ้วน เเต่ไอ้ค่อยๆปลดปมเชือกทีละปมๆแบบนี้ ไม่ค่อยปลอดภัยกับใจสักเท่าไหร่เลย

 

 

พอน้องถอดเสื้อออกจินอูก็กลบเกลื่อนความรู้สึกขัดขวยด้วยการเอี้ยวตัวหันไปบิดผ้าขนหนูขึ้นจากน้ำ

 

 

เมื่อกี้พยาบาลบอกเขาว่ายังไงนะ ให้เช็ดย้อนรูขุมขน แล้วก็เช็ดจากปลายมือปลายเท้าสู่ลำตัว เวลาเช็ดให้ออกเเรงเล็กน้อยเพื่อให้รูขุมขนเปิดจะได้ระบายความร้อนได้ดี

 

 

โดยไม่มองหน้า จินอูจับมือน้องขึ้นมาเช็ดทั้งหน้าหลัง ออกเเรงเช็ดถูไล่ขึ้นไปถึงต้นเเขน แล้วก็ชุบน้ำอีกที บิดจนหมาดเเล้วเอาผ้ามาโปะไว้ที่ซอกคอ

 

 

"หนาวไหม?"

 

 

"ฮยองเหงื่อออก"

 

 

เขามองเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นตามไรผมพี่เเล้วก็เอื้อมมือไปปาดออกให้พร้อมรอยยิ้ม ห้องนี้ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นเสียหน่อย...

 

 

"ร้อนจะตาย"

 

 

หมายถึงหน้าเขาเนี่ย ร้อนมาก ถ้าระเบิดได้ คงระเบิดไปแล้ว...

 

 

จินอูสะบัดหน้าเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอาผ้าขนหนูชุบน้ำอีกครั้งเพื่อเช็ดเเขนอีกข้าง

 

 

อืม....”

 

 

จะครางทำไมเล่าเจ้าเด็กนี่!

 

 

บิดผ้าขนหนูจนหมาดอีกครั้งเเล้วก็รีบเช็ดตามหน้าอกกับท้องของน้อง เเละตอนที่เอื้อมแขนข้ามบ่าไปเช็ดแผ่นหลังให้ ซึงยุนก็ยื่นหน้ามาจูบเเก้มเขา

 

 

พอกันที ไม่ชงไม่เช็ดมันเเล้ว!

 

 

"ฮยองน่ารัก"

 

 

ซึงยุนมองพี่ที่โยนผ้าขนหนูลงอ่างจนน้ำกระจายเเล้วหัวเราะ เขินจนหูเหอเเดงหมดเเล้ว

 

 

"มากกว่านี้เราก็ค..."

 

 

"เงียบเดี๋ยวนี้นะเด็กบ้า!"

 

 

จินอูเอามืออุดปากน้องทั้งสองข้าง มันใช่เรื่องที่ควรจะพูดขึ้นมาในสถานการณ์แบบนี้รึไงกัน!

 

 

คนเป็นน้องหัวเราะ หยิบเสื้อตัวใหม่ที่คุณพยาบาลเอามาวางไว้ให้บนโอเวอร์เบดมาสวม

 

 

"ข้างล่างหล่ะครับ"

 

 

ผูกเสื้อเสร็จก็เงยหน้าขึ้นถามคนที่ยังยืนอยู่ระหว่างขาเขา

 

 

"เดี๋ยวเรียกพยาบาลมาเช็ดให้"

 

 

"ไม่หวงผมเหรอ?"

 

 

"ไม่หวงอะไรทั้งนั้นอ่ะ"

 

 

"จริงเร้อ ถ้าไม่หวงคงไม่พยายามเช็ดตัวให้เองตั้งเเต่เเรกทั้งๆที่ทำไมเป็นหรอกใช่ป่ะ?"

 

 

ไอ้เด็กคนนี้ มันน่าฟาดให้ไข้กลับนัก

 

 

"เขินเหรอ ทำยังกับไม่เคยเห็น"

 

 

"คังซึงยุน!"

 

 

"เจ็บนะ"

 

 

เพราะโดนต่อยเข้ามากลางอกเต็มแรงจนถึงกับจุกเขาก็เลยกระชากเอวพี่เข้ามาชิดตัว ก่อนจะรั้งคออีกฝ่ายลงมากดจูบแรงๆ

 

 

"ซึงยุน!"

 

 

"อย่าโมโหซี่!"

 

 

พูดปลอบแล้วก็ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยริมฝีปากสีอ่อนของพี่ คิมจินอูนี่มันน่าฟัดนัก

 

 

"อย่าถอดนะ!"

 

 

เห็นน้องยกชายเสื้อขึ้นเเล้วดึงเชือกกางเกงที่ผูกปมไว้เเล้วก็ยกมือห้าม ซึงยุนหัวเราะ ยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูพี่ว่าเขาไม่ได้ใส่กางเกงโรงพยาบาลเเค่ตัวเดียวหรอกน่า

 

 

"ฮยองทำไม่ไหว"

 

 

จินอูส่ายหน้าเมื่อน้องยกสะโพก ขยับตัวเเล้วดึงกางเกงลงมาที่หน้าขา 

 

 

"นี่มันมากเกินไป"

 

 

คนเป็นพี่ส่ายหน้า ยกมือสองข้างขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ลีดเดอร์หนุ่มหัวเราะ

 

 

"เดี๋ยวเช็ดเองก็ได้ครับ"

 

 

นี่เอ็นดูเพราะว่าพี่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมไปหรอกนะ

 

 

จินอูพยักหน้ารัวๆ รีบดึงม่านปิดให้เเล้วเดินหนีไปง่วนกับรีโมทแอร์ที่ติดอยู่บนผนัง

 

 

เสียงสวบสาบหลังม่านทำให้จินอูไม่มีสมาธิ ได้เเต่จ้องตัวเลขสีเหลืองที่บอกอุณหภูมิด้วยดวงตาเลื่อนลอย

 

 

"ฮยอง"

 

 

คนเป็นพี่สะดุ้งเมื่อม่านถูกดึงเปิดออก คนที่ก้มตัวอยู่ตรงหน้าจอรีโมทยืดตัวขึ้นเมื่อน้องเดินเข้ามาใกล้ 

 

 

"เสร็จแล้วเหรอ นี่จะไปไหนหน่ะ?"

 

 

"ปวดฉี่ จะไปเข้าห้องน้ำ ฮยองจะเข้าพร้อมกันไหม?"

 

 

"ทะลึ่ง!"

 

 

"บอกว่าปวดฉี่ ทะลึ่งตรงไหน"

 

 

ถามพี่เเล้วก็เดินดุ่มเข้าไปใกล้ จินอูเอนหลังหนีคนที่เดินเข้ามาแนบชิดเเบบที่จมูกเขาชนกับคางอีกฝ่าย เด็กอะไรอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ถ้าไม่ได้ป่วยนะจะทุบให้ช้ำเลย

 

 

"จะไปเข้าห้องน้ำก็ไปเลยไป"

 

 

"ไม่ไปด้วยกันเหรอ?"

 

 

ป้าบ!

 

 

สุดท้ายก็โดนพี่ฟาดเข้าให้จนได้ทีหนึ่ง

 

 

"ฮยองตีคนป่วยไม่ได้นะ"

 

 

ทำหน้ายู่แถมยังลูบแขนป้อยๆราวกับเจ็บเสียเต็มประดา ทำเอาพี่อยากฟาดเข้าให้อีกที ฉีดยาไปเข็ม ได้น้ำเกลือไปหน่อยก็ซ่าส์เชียวนะ

 

 

"ไปเข้าห้องน้ำก็ไปเลย เเล้วก็มานอนพักผ่อนได้เเล้ว"

 

 

"คร้าบ"

 

 

หอมเเก้มพี่ไปอีกฟอดเเล้วก็ผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ จัดการธุระเสร็จเเล้วออกมา อีกฝ่ายก็ยังยืนทำหน้ามึนๆอยู่ตรงรีโมทแอร์ คงจะกำลังรอเขาอยู่

 

 

"หนาวอ่ะ"

 

 

"ยังหนาวอีกเหรอ งั้นฮยองปิดแอร์ให้นะ"

 

 

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฮยองก็หายใจไม่ออก"

 

 

"แต่ยุนหนาวนี่"

 

 

"ไม่เป็นไร เปิดแอร์เย็นๆไปเลย"

 

 

ลีดเดอร์หนุ่มว่า จิ้มปลายนิ้วจึ้กๆปรับลดแอร์ลงไปที่ยี่สิบสามองศา

 

 

"แล้วไหนบอกว่าหนาว?"

 

 

"ก็เดี๋ยวนอนกอดฮยอง ก็ไม่หนาวเเล้วไงครับ"

 

 

พูดเเล้วก็ถูลู่ถูกังลากคิมจินอูที่ยังไม่เข้าใจความหมายไปที่เตียง ซึงยุนยิ้ม บางทีจินอูที่หัวช้าๆก็ดีเหมือนกัน 

 

 

"เดี๋ยวๆ"

 

 

จินอูมองคนเป็นน้องที่กดไหล่เขานั่งลงบนเตียงคนไข้ก่อนจะดันอกเขาให้ลงนอน พอจินอูขืนตัว น้องก็จิ๊ปากขัดใจ

 

 

"ฮยองขัดลีดเดอร์ไม่ได้นะ!"

 

 

"ไม่ต้องนอนกอดกันก็ได้นี่ ก็แค่ปรับเเอร์ให้อุ่นๆ"

 

 

ถ้านอนกอดกันเเล้วคุณพยาบาลเข้ามาเจอจะทำยังไงหล่ะ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน...

 

 

"ก็ฮยองร้อน ถ้าปิดเเอร์ฮยองก็จะร้อนเเล้วก็หายใจไม่ออก เพราะงั้นเปิดแอร์เย็นๆฮยองจะได้ไม่ร้อน แล้วทีนี้ผมก็กอดตัวอุ่นๆของฮยองไง จะได้ไม่หนาว"

 

 

จินอูมองหน้าน้องแล้วคิดตาม

 

 

ก็ถูกของซึงยุน...

 

 

"ก็ได้"

 

 

คนป่วยแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

 

 

"แต่ถ้ากอดฮยองแล้วยุนยังหนาวต้องบอกเลยนะจะได้ปรับเเอร์ ฮยองร้อนนิดหน่อยได้ไม่เป็นไร

 

 

แต่คนเป็นพี่ดันไปคิดว่าน้องเห็นตัวเองเป็น Hot pack มากกว่าจะหาเรื่องกอดเรื่องแตะ

 

 

ซึงยุนพยักหน้าหงึกๆ พอพี่เอนตัวลงนอนแล้วขยับตัวเปิดพื้นที่ให้เขาก็รีบปีนขึ้นเตียง ยกข้างเตียงขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปซุกอกพี่

 

 

อุ่นดีจริงๆ...

 

 

บ้าบอชะมัดเลย นี่เขาทนนอนหนาวอยู่ตั้งนานทำไมกัน

 

 

"อุ่นไหม?"

 

 

"ก็ยังหนาวอยู่ นิดหน่อย"

 

 

คังซึงยุนคนโกหก 

 

 

คนป่วยยิ้มพอใจเมื่อพี่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเพิ่มให้อีก แถมอ้อมกอดของเจ้าของผิวขาวก็รัดเเน่นขึ้นด้วย

 

 

"หายหนาวหรือยังยุน?"

 

 

"ยัง"

 

 

"ไม่ต้อง!"

 

 

เขาคว้าแขนพี่เอาไว้ตอนที่อีกฝ่ายผละออก ปากพึมพำว่าจะไปปิดแอร์

 

 

"กอดฮยองแน่นๆพักนึงเดี๋ยวก็อุ่น"

 

 

"เอางั้นเหรอ?"

 

 

คำตอบคือการดึงตัวพี่ลงมากอดซุก ริมฝีปากหนากดลงกลางหน้าอกไล่ขึ้นไปถึงลำคอ จินอูขนลุกเพราะริมฝีปากเย็นๆนั้นทำให้ร้อนไปทั้งตัว ทั้งๆที่เห็นกับตาว่าน้องปรับแอร์ลงไปที่ยี่สิบสามองศา

 

 

หรือว่าเขาจะไม่สบายกันนะ...

 

 

"ฮยอง"

 

 

"หืม?"

 

 

"อย่าน้อยใจหรือเสียใจไปเลยนะที่ผมพูดจาไม่ดีหรือทำไม่ดีใส่"

 

 

"..."

 

 

"ผมไม่เป็นแบบนี้กับคนอื่นนะ"

 

 

"หมายถึงที่งี่เง่าเอาเเต่ใจหน่ะเหรอ?"

 

 

จินอูหัวเราะ ลูบผมของคนที่ซุกอยู่กับอก เขาชอบเวลาเด็กหนุ่มออดอ้อนเขาเเบบนี้จริงๆนะ

 

 

"ผมงี่เง่ากับคนที่ผมชอบเเละรักมากๆเท่านั้นนะ"

 

 

"อื้อ"

 

 

"จริงๆไม่อยากให้ฮยองไปไหนไกลนะ อยากให้อยู่ใกล้ๆกันตลอด"

 

 

"ทำไมอยู่ๆมาพูดจาอะไรเเบบนี้ ไข้ขึ้นอีกเหรอ?"

 

 

จินอูวางมือลงบนซอกคอน้อง ตัวก็เหมือนจะเย็นลงเเล้วนี่

 

 

"เปล่าหรอก ก็เห็นวันนี้ฮยองหน้าเสียไปหลายหนเลย ขอโทษนะครับ"

 

 

ลีดเดอร์หนุ่มผละออกมานิดหนึ่ง เขามองสบดวงตากลมโต พลางจับมือพี่ขึ้นมาจูบ

 

 

จินอูฮยองหน่ะรักเขามาก แล้วก็ตามใจเขามาก เขาเลยกลายเป็นเสียนิสัย เผลอเอาเเต่ใจเเละงี่เง่ากับพี่อยู่เรื่อย เพราะรู้ว่ายังไงพี่ก็ยอม

 

 

"ไม่เป็นไรน่า"

 

 

พี่ก็เอาเเต่พูดว่าไม่เป็นไรๆ เพราะอย่างงี้ บางทีเขาก็นึกอยากรังเเกพี่มากๆ

 

 

"ซึงยุน"

 

 

มือขาวๆยกขึ้นมายันหน้าอกของคนที่พลิกตัวขึ้นมาคร่อม

 

 

"รังเเกฮยองได้ไหม?"

 

 

"คุณพยาบาลบอกว่าจะเข้ามาวัดไข้ทุกสี่ชั่วโมงนะ"

 

 

"เขาเพิ่งวัดไปเมื้อกี้เอง เวลาเหลือเฟือหน่ะครับ"

 

 

"แล้วถ้าจางเเมฮยองเข้ามา"

 

 

"ผมคาทกบอกจางแมฮยองเเล้วว่าฮยองอยู่กับผมคืนนี้ ให้ฮยองเขากลับไปพักผ่อนได้เลย"

 

 

"แล้วเมมเบอร์..."

 

 

"ผมบอกในกรุ๊ปแล้วไงว่าคืนนี้ฮยองอยู่เฝ้าผม เเล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทำงานเสร็จให้กลับไปพักผ่อน นี่อ่านคาทกกลุ่มบ้างไหมเนี่ย"

 

 

เอ็ดพี่เเล้วก็ก้มหน้าลงไปจูบฟัดพี่เเรงๆ 

 

 

"เอาเเต่ใจอีกเเล้วนะ"

 

 

"ตอนนี้น้องไม่สบายนะ ตามใจหน่อยสิ"

 

 

"อื้อ...เบาๆนะ"

 

 

กระซิบกับน้องเสียงเเผ่วหวิวเมื่อริมฝีปากเริ่มถูกรังเเกอย่างนุ่มนวล ถ้าน้องรังเเกเขาแรงๆจนเขาเผลอร้องเสียงดังออกไปแล้วใครเข้ามาดูหล่ะก็ อายตายเลย

 

 

...

 

 

"อื้อเบา!"

 

 

"ฮยองก็อย่าน่ารักนักสิ"

 

 

"มัน  ...  ทำได้ที่ไหนเล่า!"

 

 

เขาจิกเเขนคนที่โถมร่างกายเข้ามาใส่แน่น ให้ตายสิ นี่ซึงยุนป่วยจริงๆหรอ...

 

 

"อื๊อ...ยุน!"

 

 

..........

 

 

"ฮายยยย"

 

 

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

 

 

ต้อนรับเขาด้วยน้ำเสียงสดใสเเบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้อีกนอกจากซึงฮุน

 

 

"ไปไหนกันหมดอะฮยอง?"

 

 

ลีดเดอร์หนุ่มถามพลางโอบเอวจินอูมานั่งที่โซฟา

 

 

"มิโนไปหาจีโฮฮยองตั้งเเต่เมื่อคืน คงค้างที่นู่น ส่วนเเทฮยอนก็นู่นแหล่ะ ให้อาหารลูกๆเขา"

 

 

"อ้อ"

 

 

ฮัดชิ่ว!

 

 

ซึงยุนหัวเราะ เพราะเสียงจามหน่ะไม่ใช่เสียงจามของเขา แต่เป็นเสียงจามของพี่

 

 

"อา... ดูเหมือนฮยองจะไม่สบายนะครับ"

 

 

กระซิบข้างหูก่อนจะจูบแก้มพี่ จินอูค้อนตาเขียว ต่อยอกน้องที่หัวเราะร่วนไปที่หนึ่ง

 

 

"ตกลงใครไม่สบายวะ คนป่วยนี่หน้าตาสดใสเชียว ส่วนคนเฝ้านี่หน้าตาเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน"

 

 

จินอูแค่นหัวเราะ อยากจะตะโกนบอกซึงฮุนว่า ก็ไม่ได้นอนหน่ะเซ่!’

 

 

"เดี๋ยวฮยองเข้าบริษัทเลยไหม?"

 

 

"เดี๋ยวเก้าโมงจะออกละ จะพาเเทฮยอนไปกินข้าว เขาบ่นอยากกินโจ๊กร้อนๆ"

 

 

"อ้อ ครับ"

 

 

"จะเอาด้วยไหมเดี๋ยวซื้อแล้วเเวะเอามาให้ก่อนเข้าตึก"

 

 

"ฮยองอยากได้โจ๊กร้อนๆไหม?"

 

 

ซึงยุนลูบเอวพี่ กระซิบถามพร้อมจูบลงข้างเเก้มอย่างนุ่มนวล

 

 

"เอา"

 

 

"งั้นฝากด้วยครับฮยอง"

 

 

"โอเค ไปตามแทฮยอนก่อนละ"

 

 

ฮัดชิ่ว!

 

 

จามคราวนี้น้ำมูกใสๆก็ไหลทะลักออกมาจากปลายจมูกโด่ง ลีดเดอร์หนุ่มหัวเราะ หยิบทิชชู่มาเช็ดให้

 

 

"อ๋าา เหมือนแฟนผมจะไม่สบายซะแล้วแฮะ"

 

 

"ก็เพราะใครกันหล่ะ!"

 

 

"นี่ผมเป็นต้นเหตุให้ฮยองไม่สบายรึเปล่าน้า"

 

 

"ยังจะมีหน้ามาถามอีก"

 

 

"เอาน่า เดี๋ยวผมจะดูแลฮยองเอง"

 

 

"ไม่ต้องมาดูแล ไม่ต้องมาอยู่ใกล้ๆเลย ไปไกลๆเลยนะ"

 

 

"ป่ะๆ เขาห้องเรากัน"

 

 

"ไม่เอา"

 

 

เขาโบกมือไล่น้องที่ยื่นหน้าเข้ามาจูบแก้มออดอ้อนพลางสูดน้ำมูก คอยดูนะ คราวหน้าถ้าน้องไม่สบาย เขาจะไม่ไปเฝ้าแล้ว จะปล่อยให้นอนเฉาเป็นหมาป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลนั่นเเหล่ะ!

 
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #849 konun==top (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:39
    ให้ตายเถอะนี้ฉันพลาดอารัยไปพระเจ้า มั่นยูนจังเลยมีคนตามใจตลอด
    #849
    0
  2. #842 quintuple.T (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 08:38
    คนขี้แกล้งทำให้พี่ติดหวัดตัวเอง ขี้แกล้ง งอแงอย่างนี้ พี่ก็ตามใจอีก น่ารักกกกกก
    #842
    0
  3. #840 M'War (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 18:53
    รังแกได้ไหม โอ้ยย มันร้ายย
    #840
    0
  4. #839 Kezzy (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 18:16
    จินอูผู้แสนอบอุ่น เหมาะกับการเป็นผ้าห่มของน้องจริงๆ

    แต่ฉากในห้องที่โรงพยาบาลมันอะไรกันคะ ไม่ต้องบรรยายเยอะ แต่จินตนาการไปไกลมาก^^



    ปล.คิดถึงน้องเมย์ และฟิคของน้องเมย์ฝุดๆ 555
    #839
    0
  5. #838 YimPaew (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 17:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    หเหาดวเยำวกงกลหาหกวแบอยกาห
    ในโรงพยาบาลนะยูน ทำไรเบาเบาหน่อยซี้ กรี๊ดดดดดดดด
    จินูเลยไม่สบายตามเลยอ่ะ น่าฉงฉาน
    ไม่น่าตามใจลูกหมายูนเลย อิอิ
    น่ารักฝุดๆ คิดถึงยูนอูมาก ดีใจที่เมย์แต่งยูนอูอีก ฮืออออออ
    #838
    0