Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 79 : ♡ SF Doctor -Songkim- 4/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

 

 

Doctor 4

-Songkim-

 

____________________

 

 

"คุณพยาบาลคิมจะเเกล้งผมใช่ไหมครับเนี่ย?"

 

 

เขาถามพยาบาลคิมขาประจำเวรเช้าพร้อมมุ่นคิ้ว เมื่อกี๊คุณพยาบาลบอกว่าให้เขาช่วยเช็ดอึเจ้ายองรีหน่อยเพราะว่าพยาบาลข้างนอกยุ่งๆกันอยู่

 

 

มินโฮที่กำลังล้างมือหลังจากทำ ECHO ให้เจ้าหนูน้อยเลยต้องหยิบถุงมือและผ้าปิดปากมาสวมใหม่อีกครั้ง 

 

 

"ไหนคุณคิมบอกผมว่าไม่มีคนว่างไงครับ?"

 

 

จับรวบข้อเท้าเจ้าหนูยกขึ้นเพื่อให้คุณพยาบาลทาแป้งที่ก้นเจ้าหนูๆได้ถนัด เขาชะเง้อมองออกไปด้านนอก เห็นพยาบาลสาวจับกลุ่มคุยกันหัวเราะคิกคัก

 

 

เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวจะโดน...

 

 

"ก็เมื่อกี๊ไม่มีใครว่างจริงๆนะคะหมอซง หมอจับยัยหนูไว้ก่อนนะคะ"

 

 

คุณพยาบาลว่าพลางผละออกไปหยิบเเพมเพิร์ส เขาส่ายหน้า พลางใช้มือบีบที่พุงกลมๆของลูกสาว 

 

 

"วันๆกินเเค่นมอย่างเดียวทำไมอึเหม็นขนาดนี้ฮึ?"

 

 

กำลังประทุษร้ายพุงเเละเเก้มนุ่มๆ มินโฮก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา หันไปกำลังจะอ้าปากบ่นว่าเมื่อกี๊มัวเเต่ไปทำอะไรกันทำไมปล่อยให้เขาต้องมาเช็ดอึแทน แต่ก็ได้เเต่อ้าปากค้าง เพราะคนที่เข้ามาไม่ใช่พยาบาล

 

 

"เปลี่ยนเเพมเพิร์สให้ลูกสาวเหรอครับ?"

 

 

คุณหมอคิมถามพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินตรงไปหาคุณพยาบาลคิม รับแพมเพิร์ส แบบสวมสำหรับเด็กอ่อนมา ก่อนจะเดินมาหายองรี 

 

 

"ใส่แพมเพิร์สกันน้าลูกสาว~"

 

 

ว่าเเล้วก็จับขาเจ้าหนูยกขึ้นสวมแพมเพิร์สอย่างคล่องแคล่ว

 

 

"ผล ECHO เป็นยังไงบ้างครับหมอ?"

 

 

"EF 70% ครับ โอเคเลย ลิ้นหัวใจเทียมที่ใส่ให้ก็ทำงานได้ดีไม่มีปัญหาอะไร น้ำในเยื่อหุ้มหัวใจก็ไม่มีเเล้"

 

 

เขาตอบพลางช่วยจับตัวและแขนป้อมๆไม่ให้ขยับเพื่อให้จินอูสวมกางเกงให้เด็กน้อยได้สะดวก

 

 

"ในส่วนของผมโอเค ให้ discharge* ได้"

 

 

Discharge = การออกจากโรงพยาบาล

 

 

"ดีจังครับ ยองรีอา จะได้กลับบ้านเเล้วนะ"

 

 

สวมกางเกงให้เสร็จ คุณหมอคิมก็อุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมาเเนบอก เเก้มยุ้ยๆกองอยู่บนไหล่คุณหมอ มือน้อยๆกำปกเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดแน่น

 

 

มินโฮยิ้ม ขยับไปยืนด้านหลังคนที่โยกตัวไปมากล่อมเด็กน้อย มือหนาเเตะลูบลงบนกลุ่มผมสีดำที่ขึ้นปกคลุมศีรษะที่ยังอ่อนนิ่มไม่แข็ง

 

 

"หมอสองคนนี่เหมือนอัปป้าออมม่าของยองรีเลยนะคะ"

 

 

คุณพยาบาลคิมพูดพร้อมยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคัก มินโฮส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เเซวกันหน่า ก่อนจะหยิบผ้าอ้อมมาเช็ดน้ำลายที่ย้อยออกจากมุมปากเจ้าหนูให้

 

 

"โอ๊ะ หมอสองคนเหมือนอัปป้าออมม่ายองรีเลยค่ะ"

 

 

มินโฮส่ายหน้าเเล้วหัวเราะกับคุณเเม่ยังสาวที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมหอบของมาเต็มไม้เต็มมือ แถมยังเอ่ยปากแซว

 

 

"ผมเป็นอัปป้าใช่ไหมครับ?"

 

 

คุณหมอเด็กถามกลั้วหัวเราะพลางส่งลูกสาวตัวน้อยให้คุณแม่ เจ้าตัวเล็กหาวปากกว้าง ซบเเก้มลงบนอกคุณแม่ที่แท้จริง

 

 

จินอูสไลด์หน้าจอดูข้อความที่ถูกส่งมาจากคุณหมอหนุ่มรุ่นน้องอีกคนที่จะเข้าร่วม Family Meeting ด้วยกัน 

 

 

"หมออิมแจบอมมารอที่ห้องประชุมวอร์ดแล้วครับ เราไปกันเลยไหมครับ?"

 

 

.....

 

 

"หมอคงจะชอบเด็กมากเลยนะครับ"

 

 

มินโฮว่าขณะมองตามสายตาจินอูที่มองยองรีในอ้อมแขนของคุณแม่ผ่านกระจกห้อง 605

 

 

"ผมคิดเอาไว้ว่า หลังแต่งงานอยากมีลูกหลายๆคนเลยครับ"

 

 

เขามองใบหน้าหวานที่คลี่ยิ้ม ไม่ได้สบประมาทนะ เเต่อย่างหมอคิมเนี่ย จะไปเสกลูกเข้าท้องใครเขาได้...

 

 

"หมอซงหล่ะครับ อยากมีลูกไหม หมอมีครอบครัวหรือยัง?"

 

 

เขาอยากมีลูกนะ 

 

 

แต่มินาไม่อยากมี...

 

 

"ผมเลิกกับภรรยาได้สองสามปีแล้วครับ เรา...ไม่มีลูก"

 

 

ตอบออกไปตามตรงเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายก็ถามเขามาตรงๆ จึงไม่มีความจำเป็นใดๆต้องบ่ายเบี่ยงหรือปิดบัง

 

 

"อ่า...ผม  ขอโทษ"

 

 

คุณหมอหน้าหวานเหมือนจะหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย มิ้นโฮยิ้มให้ พึมพำตอบว่าเขาไม่ได้ว่าอะไร

 

 

"ไม่เป็นไรครับ"

 

 

"ผมไม่ควรถามเรื่องส่วนตัวเกินไป"

 

 

"แล้วหมอคิมหล่ะครับ"

 

 

"ครับ?"

 

 

 "มีเเฟนหรือยัง?"

 

 

คุณหมอคิมมองคนที่เท้าเเขนข้างหนึ่งกับเคานท์เตอร์ ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์สบายๆ ดวงตาคมที่มองมานั้นฉาบแววเจ้าเล่ห์แบบที่เขาไม่เคยเห็น มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย

 

 

บ้าจริง ทำไมเเก้มถึงรู้สึกร้อนๆแบบนี้กันนะ...

 

 

.....

 

 

"ไอ้เปี๊ยก"

 

 

"..."

 

 

"ไอ้เปี๊ยก!"

 

 

ตอนเเรกก็นึกว่าเพื่อนกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเลยไม่ได้ยินเขาเรียก เเต่พอเห็นมันหันมาทำตาขวางใส่เขาก็หัวเราะหึ

 

 

"มึงเรียกใครไอ้เปี๊ยก"

 

 

"อ๋อ กูลืมไปว่ากูเรียกไม่ได้ มีแค่นัมจุนแฟนมึงเท่านั้นที่เรียกได้"

 

 

"ไอ้..."

 

 

คุณหมอตัวเล็กอ้าปากพะงาบๆ เห็นสายห้าวเเบบนี้ เเต่พอมันอยู่กับเเฟนเด็กของมันทีไร คุณหมอยุนกิเขินตัวเเดงเป็นกุ้งเลยนะ

 

 

"ไอ้ดำ!"

 

 

หลังจากอ้าปากพะงาบๆอยู่นานมินยุนกิก็สบถด่า ก่อนจะหมุนตัวกลับไปตั้งใจอ่านหนังสือโดยไม่สนใจเพื่อนร่วมห้องที่หัวเราะร่วน

 

 

เขาเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เข้าชุดกับโต๊ะคอมซึ่งตั้งติดกับโต๊ะคอมอีกตัวที่คุณหมอมินยุนกิจับจองนั่งอ่านหนังสืออยู่

 

 

"ไม่เอาน่าคุณหมอมิน คุยกับผมหน่อยเถอะครับ"

 

 

ขยับไปโอบไหล่แต่ก็โดนคุณหมอตัวจิ๋วปัดมือออก

 

 

"กวนตีน ชอบแซวกู"

 

 

มินโฮหัวเราะร่วน กดเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมา ลากเมาส์คลิกนู่นคลิกนี่ แล้วก็หันหน้าจอให้คุณหมอมินดู

 

 

"หืม?"

 

 

มินโฮเพยิดหน้าไปยังหน้าจอ ดวงตาเรียวเล็กละจากหนังสือเล่มหนาในมือขึ้นมองหน้าจอ บราวเซอร์แสดงเว็บโรงพยาบาลส่วนที่ใช้ค้นหารายชื่อแพทย์

 

 

"นายแพทย์คิมจินอู สาขากุมารเวชศาสตร์ จบแพทยศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยซ..."

 

 

"นายก็รู้ว่าฉันอยากให้โฟกัสตรงไหน"

 

 

"โอ๊ย รูปเล็กจะตายห่า"

 

 

เขาชี้ไปที่รูปภาพครึ่งตัวของคุณหมอในชุดเสื้อกาวน์ทับเสื้อเชิ๊ตสีชมพูผูกไทด์เรียบร้อย

 

 

"ตัวจริงหมอคิมน่ารักกว่านี้ตั้งเยอะ นี่รูปตั้งแต่ปีมะโว้ ถ่ายตั้งแต่สมัยสมัครเข้าทำงานที่นี่เลยมั้ง"

 

 

พูดจบก็หันไปอ่านหนังสือต่อเสียเฉยๆ มินโฮร้องอ้าวเเล้วหัวเราะ มือใหญ่คว้าหนังสือในมือของเพื่อนมางับปิด

 

 

"ไอ้ห่านี่!"

 

 

เกือบจะโดนหมัดลุ่นๆของคุณหมอมินกระเเทกหน้าเสียแล้ว แต่ดีที่หลบทัน

 

 

"มึงว่าเขามีแฟนยังวะ?"

 

 

"กูมีเเฟนแล้ว แต่หมอคิมอ่ะ กูจะไปรู้มะ อยากรู้มึงก็ไปถามเขาเองสิ"

 

 

"ถามแล้ว"

 

 

"ถามเเล้ว?"

 

 

ยุนกิหันมองหน้าเพื่อนขวับ นี่มันเดินหน้ารุกคุณหมอหนุ่มหน้าหวานโดยไม่บอกเขาได้ไงวะ?

 

 

"แล้วเขาว่าไง?"

 

 

"ยังไม่ทันตอบ พยาบาลมาตามหมอคิมไปรับเคสใหม่เสียก่อน"

 

 

"เอ๊า ละมึงนั่งบื้อทำอะไรอยู่ละครับ คุณหมอคิมเขาคงไม่รับเคสข้ามวันข้ามคืนหรอกมะ?

 

 

"หมายความว่าไงวะ?"

 

 

"เรื่องแบบนี้หล่ะซื่อบื้อจริง หมายถึงว่ารับเคสเสร็จเขาก็คงว่างแล้ว เพราะงั้นมึงก็ไม่ควรจะนั่งบื้ออยู่ ไปทวงคำตอบเขาสิ"

 

 

"กูจะรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ไหน จะให้ไปเดินตามหาเหรอ กูไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ"

 

 

"MD Digits มีประโยชน์ก็ตอนนี้เเหล่ะมึง"

 

 

ยุนกิหมายถึงเลข 5 หลักที่ถูกกำหนดให้เป็นเบอร์ประจำตัวเเพทย์เเต่ละคน ซึ่งเมื่อกดเบอร์นี้จากโทรศัพท์ภายในโรงพยาบาล สายจะต่อเข้าที่โทรศัพท์ส่วนตัวของเเพทย์ท่านนั้นทันที

 

 

ยุนกิเสิร์ชจากเว็บไซต์โรงพยาบาลครู่เดียวก็เจอ มือขาวคว้าเอาโทรศัพท์ข้างคอมพิวเตอร์ให้เข้ามาใกล้มือ กดเลขห้าตัวก่อนจะกดจิ้มปุ่มลำโพง 

 

 

-สวัดดีครับ คิมจินอูครับ-

 

 

"สวัสดีครับหมอคิม ไม่ทราบว่าตอนนี้หมอคิมอยู่ไหนเหรอครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาหมอนิดหน่อย เกี่ยวกับลูกสาวผมหน่ะครับ"

 

 

-หมอยังอยู่ที่ห้องตรวจที่ตึกคลินิกครับ-

 

 

"โอเค เดี๋ยวเจอกันนะครับ"

 

 

ตัดจบบทสนทนาแบบนั้นเเล้วก็กดวางสาย

 

 

"ได้ยินแล้วใช่ไหมครับคุณหมอซง?"

 

 

"กูไปมีลูกสาวตอนไหนวะ?"

 

 

"ก็ลูกสาวที่มึงผ่าเปลี่ยนลิ้นหัวใจให้ไง"

 

 

เขาว่า ดึงหนังสือคืนมาจากมือเพื่อน ยุนกิต้องรีบอ่านหนังสือให้จบตามที่ตั้งใจไว้ ไม่งั้นจะออกไปเที่ยวกับนัมจุนไม่ได้

 

 

"ขอบใจนะคุณหมอมิน คำตอบเป็นยังไงเดี๋ยวจะมาบอกนะ"

 

 

เขายีหัวเพื่อน หยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนเตียงก่อนจะเดินออกจากห้องพักเเพทย์เวร ลงลิฟท์แล้วเดินออกจากตึกโรงพยาบาลไปยังตึกคลินิกที่อยู่ข้างกัน

 

 

อึดใจเดียวลิฟท์เเก้วก็พาเขาขึ้นมาถึงชั้นคลินิกเด็ก 

 

 

ซึ่งเพียงเเค่ก้าวออกจากลิฟท์ก็รู้ได้ทันที ด้วยสีหวานๆของกำเเพง พยาบาลประจำเคานท์เตอร์ที่ใส่ชุดสีสันสดใสเฟอร์นิเจอร์ชิ้นน้อยน่ารัก และม้าโยกสีสดที่วางอยู่เกลื่อนกลาด

 

 

"สวัสดีค่ะคุณหมอซง ให้ดิฉันช่วยอะไรไหมคะ?"

 

 

พยาบาลคนสวยกล่าวพร้อมกับค้อมหัวเรียบร้อยและหยิบยื่นความช่วยเหลือ

 

 

"มาหาคุณหมอคิมจินอูครับ ตรวจคนไข้อยู่ไหม?"

 

 

"ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ แต่เมื่อกี๊คุณหมอเเจ้งว่ามีคนไข้โทรเข้าเบอร์ส่วนตัวนะคะ แต่ไม่บอกชื่อ แล้วฉันก็ยังไม่เห็นชื่อขึ้นในระบบเลยค่ะ"

 

 

มินโฮเกือบจะหลุดหัวเราะ ถ้าเป็นคนที่อยากจะปรึกษาเรื่องลูกสาวหล่ะก็ ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

 

 

"ไม่ได้นัดเป็นกิจจะลักษณะ คงไม่มาแล้วกระมังครับ"

 

 

"งั้นคุณหมอซงเชิญเลยค่ะ คุณหมอคิมอยู่ห้องตรวจเบอร์หนึ่ ยังไงถ้าคนไข้ขึ้นมาแล้วแสดงความต้องการตรวจกับคุณหมอคิมโดยเฉพาะ ดิฉันจะเข้าไปแจ้งนะคะ"

 

 

"ขอบคุณครับ"

 

 

เขาพยักหน้ารับ เดินไปยังห้องตรวจเบอร์หนึ่งที่มีสีโทนฟ้าหวานแหวว เมื่อจรดกำปั้นลงบนประตู ก็ได้ยินเสียงคุณหมอร้องบอกให้เข้าไป

 

 

"สวัสดีครับ อ้าว หมอซง?"

 

 

ใบหน้าหวานนั้นฉาบไปด้วยความสงสัยเมื่อคุณหมอหนุ่มปรากฎตัวขึ้นแทนที่จะเป็นคนไข้เหมือนปกติ

 

 

พยายามคิดว่าคุณหมอหัวใจจะมีเหตุจำเป็นอะไรที่จะต้องขึ้นมาหาเขาถึงห้องตรวจคลินิกเด็ก

 

 

ขึ้นมาปรึกษาเรื่องเคสเหรอ? โทรถามหรือเมล์หาเขาก็ได้

 

 

อ๊ะ

 

 

พลันภาพในสมองก็วิ่งย้อนวนไปถึงครั้งล่าสุดที่เจอกันกับศัลยแพทย์หนุ่ม พอนึกขึ้นได้ คุณหมอคิมก็เริ่มจะหายใจติดขัด

 

 

'แล้วหมอคิมหล่ะครับ'

 

 

'มีแฟนหรือยัง?'

 

 

"หมอว่างอยู่ใช่ไหมครับ?"

 

 

มินโฮเดินเข้ามาด้านใน ดึงประตูห้องตรวจปิดก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้สีฟ้าตรงข้ามกับคุณหมอ

 

 

"หมอซงมีอะไรหรือเปล่าครับ?"

 

 

"ตอนนี้หมอไม่ต้องไปรับเคสใหม่ ไม่มีคนไข้รอตรวจ เพราะงั้น...หมอคิมคงจะว่างตอบคำถามผมนะครับ"

 

 

คิมจินอูมองคนที่โน้มตัวเข้ามา ประสานมือกันแล้ววางลงบนโต๊ะที่กั้นพวกเขาเอาไว้ สงสัยว่าทำไม่อีกฝ่ายถึงดูสบายๆนักทั้งๆที่เขาหน่ะเริ่มจะรู้สึกประหม่าแล้ว

 

 

"หมอยังจำคำถามที่ผมถามหมอที่หอผู้ป่วยเด็กได้ไหม?"

 

 

"จำได้ครับ"

 

 

จินอูพยักหน้าพร้อมตอบรับ

 

 

"แล้วตกลง...หมอมีแฟนหรือยังครั?"

 

 

" ยังไม่มีครับ"

 

 

"ยังไม่เคยเเต่งงานใช่ไหมครับ?"

 

 

เขาถามย้ำ คนสมัยนี้เห็นอายุน้อยๆแต่แต่งงานมีลูกไปสองแล้วก็มี ไม่ใช่ใครไกลตัว ก็พวกเพื่อนๆเขาเองเนี่ยแหล่ะ

 

 

"ยังครับ"

 

 

คุณหมอเด็กส่ายหน้าพรืด โบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน 

 

 

"ถ้าอย่างนั้น..."

 

 

"คุณหมอคะ ขออณุญาตค่ะ"

 

 

เสียงพยาบาลดังขึ้นพร้อมกับเสียงกำปั้นกระทบประตู มินโฮหัวเราะ ยกมือขึ้นล็อคบานประตูไว้ไม่ให้ถูกเลื่อนเปิด ก่อนจะยืดตัวขึ้น แล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้าไปใกล้คุณหมอคิม

 

 

"ถ้าอย่างนั้น...ผมจีบหมอคิมได้ไหมครับ?"

 

 

ถอยตัวมานั่งเเล้วก็ปลดล็อคพร้อมเลื่อนประตูเปิดออกให้พยาบาลสาวเข้ามา

 

 

"มีคนไข้รอตรวจสองคนค่ะคุณหมอคิ"

 

 

"ครับ สักครู่นะครับคุณพยาบาล"

 

 

"ค่ะ"

 

 

พยาบาลสาวรับคำ ถอยออกจากห้องตรวจเบอร์หนึ่งพร้อมเลื่อนบานประตูปิด

 

 

"ตรวจคนไข้ถึงกี่โมงครับ?"

 

 

" สี่โมงเย็นครับ"

 

 

มินโฮมองนาฬิกาเหนือหัวที่อีกฝ่ายกำลังจับจ้อง เข็มยาวชี้อยู่ที่เลขหก ส่วนเข็มสั้นชี้ที่เลขสาม

 

 

อีกครึ่งชั่วโมง

 

 

"งั้นหมอตรวจคนไข้เสร็จ ผมค่อยมาเอาคำตอบนะครับ"

 

 

คิมจินอูพยักหน้ารัวๆ ยังคงจ้องมองนาฬิกาบนกำเเพงถึงเเม้ศัลยแพทย์หนุ่มจะออกจากห้องตรวจไปแล้วก็ตาม

 

 

ให้ตายสิ อย่างงี้เขาจะมีสมาธิตรวจคนไข้ได้ยังไงกัน...

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #887 สมหญิงปิงทะเล (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:38
    สนุกทุกเรื่องเลยอ่ะ
    #887
    0
  2. #844 YimPaew (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 05:51
    กรี๊ดดดดดดดดดดด หมอซงคนบ้า เขินแทนหมอคิม งื้อออออออออ
    ตะไมน่ารักแบบนี้ กรี๊ดดดดด เขินนน
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วง่า ฮือออ
    หมอคิมจะตอบยังไงนะ อยากรู้จัง
    #844
    0
  3. #812 M'War (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 19:10
    บว้าบอ ชั้นเขินแทนจนแก้มจะแตกแล้วค่ะซิส ฮือออ เขินแทน
    #812
    0
  4. #811 Vitaminz (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 10:17
    หมอซงคนบว้าาาาาาาาาาาา
    รุกหนักรุกแรงมากกกกก
    เขินมากกกกกกกกก จะเอาคำตอบให้ได้ โอ๊ยย ความลูกตื้อนี้
    #811
    0
  5. #808 Kezzy (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 19:15
    หมอซง ช่างรวดเร็ว กระชับ ฉับไว จริงๆ

    หมอคิม จะตอบว่ายังงัยนะ
    #808
    0
  6. #807 n_nari (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 07:10
    รุกหนกเกินหมอซง เขินแทนหมอคิม ><
    #807
    0
  7. #806 Miss_ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 23:39
    มาแรง และเร็ว
    สาแก่ใจอิช้อยนัก //ตบเข่าฉาด

    รุกค่ะ รุกเลย เอาใจช่วยสุดๆ 5555
    #806
    0
  8. #805 mminnieew (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 23:34
    ฮือออออออออ เขินอ่าาาาาาาา อยากอ่านต่อแบ้วววววว
    #805
    0
  9. #804 kyotangmo (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 23:09
    โห หมอซงรุกหนักมากกกกตอนนี้ หมอคิมเขินกับอึ้งไปเลยสินะ 5555 หมอคิมอย่าปฏิเสธน้าาา
    #804
    0
  10. #803 คุณแม่น้องจินอู (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 22:25
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด มีความเขิน
    จิกหัว บีบแก้มตัวเอง เขินมากค่ะ
    หมอคิมว่าไงคะะะะะะะะะ
    #803
    0