Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 73 : ♫ OS I am you, you are me -Noco-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ส.ค. 59



I am you ,  you are me

-Noco-

 

พึ่งเคยเเต่งคู่นี้เป็นครั้งเเรกค่ะ ถ้าเราดึงบุคลิกของพี่โค่เเละคุณซงออกมาได้ไม่ดี

ก็ขออภัยด้วยนะคะ *ประนมมือ*

 

____________________

 
 

คุณคือผม เเละผมก็คือคุณ

ผมคือคุณ เเละคุณก็คือผม

ถ้าใจเราตรงกัน

เราสองจะเป็นของกันเเละกัน

 

 

"เฮลโหลวยูวววววว"

 

 

แค่ได้ยินเสียงโวยวายของเหล่าเมมเบอร์เขาก็รู้เเล้วว่าใครเเวะมา อูจีโฮเบะปาก ลากเมาส์ทำเพลงกับเเม็คบุ๊คต่อไม่สนใจ

 

 

แต่เสียงโวยวายยังคงทวีความดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดหย่อนราวกับต้องการกวนประสาทเขา โดยเฉพาะไอ้เสียงเเหบทุ้มของมักเน่ตัวดีกับเพื่อนมันเนี่ย น่ารำคาญสุด!

 

 

"ไอ้เด็กห่า เงียบดิ๊ กูจะทำเพลง"

 

 

เขาหันไปแหว เเต่พวกมันกลับตอบรับด้วยการหัวเราะคิกคักๆราวกับชอบใจที่กวนโมโหเขาได้สำเร็จ 

 

 

"เออดี เจริญจริงๆพวกเวร"

 

 

อูจีโฮถอนหายใจ ยกหูฟังขึ้นมาครอบหูเเล้วง่วนทำเพลงต่อไป

 

 

ไม่นานก็มีสัมผัสหนักๆ บีบนวดลงมาที่คอและบ่าทั้งสองข้าง เขาจำน้ำหนักมือเเละจังหวะที่กดบีบลงมาได้ มันดีสำหรับคนที่นั่งหลังขดหลังแข็งทำงานมาตั้งแต่เช้า ดี ทำให้ผ่อนคลายมากๆจนเขาเกือบจะเคลิ้มไป

 

 

เดี๋ยวสิอูจีโฮ...

 

 

"มาทำไม!"

 

 

เขาปัดมือออกเเล้วก็เอี้ยวตัวหันไปมองมันที่พ่นหัวเราะพรืด ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบแก้มเขาเหมือนเอ็นดูมากมาย

 

 

"มาหาจีโฮไง"

 

 

"จีโฮฮยองสิ!"

 

 

"ครับ ก็มาหาจีโฮอ่ะเเหล่ะ"

 

 

เเม่งพูดไม่รู้ฟัง...

 

 

เขาถอนหายใจเเล้วก็เลิกสนใจ อูจีโฮง่วนทำงานต่อ ซึ่งเขาว่าเขาก็ตั้งใจโฟกัสกับเพลงนะ เเต่หูก็ยังได้ยินเสียงลากเก้าอี้ดังเอี๊ยดอ๊าด ก่อนที่ซงมินโฮจะมานั่งเเหมะลงข้างเขาอย่างถือวิสาสะ

 

 

"งานการไม่มีทำเหรอ ถึงมาวอเเวคนอื่น"

 

 

"มีครับ เเต่ไม่ได้ทำตลอดเวลา ไม่บ้างานเท่าใครบางคนเเถวนี้"

 

 

ว่าเเล้วก็ยักคิ้วพร้อมวาดเเขนไปโอบไหล่ผอมๆ เเถมยังถือวิสาสะถัดเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกฝ่ายด้วย

 

 

"มึงเป็นไรกะกูมากป้ะเนี่ย?"

 

 

"เอ้า ก็บอกเเล้วว่ามาหาจีโฮ จะให้ไปวอเเวกับจีฮุนหรือเเทอิลฮยองก็ใช่เรื่องป่ะครับ"

 

 

"เเล้วทำไมต้องเเต่งตัวเหมือนกูด้วย"

 

 

เขามองสำรวจมินโฮตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อยืดสีดำของ Givenchy ที่ผลิตออกมาล็อตเดียวกัน กางเกงวอร์มสีดำแบบมีซิปข้างที่หนึ่งในเมมเบอร์ของวงวินเนอร์มีส่วนร่วมในการออกแบบ รวมถึงรองเท้าก็ยังเป็น Air max ลุ่นล่าสุดเหมือนกันเป๊ะ

 

 

"ผมเปล่า"

 

 

"เปล่าอะไร จีฮุนบอกใช่ไหม!"

 

 

เขาหันไปคาดโทษเมมเบอร์ที่กำลังเเอบฟังพวกเขาสองคนคุยกันหน้าสลอน จีฮุนสะดุ้งโหยง ยกมือขึ้นมาโบกรัวๆพร้อมส่ายหน้า

 

 

"จีฮุนไม่เกี่ยวหรอก เราใจตรงกันต่างหาก"

 

 

"เลิกคุย!"

 

 

..........

 

 

 บอกผมมาได้เลยว่าคุณต้องการอะไร

เมื่อคุณอยู่ในช่วงอายุที่สวยงามที่สุด

คุณควรจะเต็มที่กับความรักตามที่ใจต้องการ

กับคนในอดีตของคุณ อย่าเอามาเปรียบเทียบกัน

ผมจะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับคุณ

 

 

ดวงตาคมเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของพี่ ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดไปจังหวะหนึ่ง

 

 

นี่ยังติดต่อกันอยู่อีกหรือ...

 

 

ชื่อที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอเป็นชื่อที่ทำให้อูจีโฮผู้บ้างานร้องไห้เเทบตาย ร้องไห้ฟูมฟายให้กับความสัมพันธ์ที่พังลงเพราะความบ้างานของตัวเอง

 

 

"รับไหม?"

 

 

เขาถอดหูฟังที่ครอบหูของจีโฮออกแล้วเพยิดหน้าไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่กระพริบวูบวาบ พอเจ้าของริมฝีปากอิ่มเห็นชื่อเต็มตาก็เหลือบมองหน้ามินโฮ

 

 

"รับสิครับจีโฮ"

 

 

น้ำเสียงเย็นๆเหมือนไม่ชอบใจนั่นคืออะไรวะ...

 

 

เขาเหลือบมองมินโฮแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มากดรับ ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเกร็งนะที่มีอีกคนนั่งอยู่ข้างๆด้วย แต่เขาก็พูดเสียงเบาไปโดยอัตโนมัติ

 

 

"ว่าไง?"

 

 

"อืม ก็...สบายดี"

 

 

"ทำไมต้องกระซิบ มีความลับเหรอ?"

 

 

มือที่เเตะลงมาบนหน้าขาทำให้เขาสะดุ้งเฮือก จีโฮถลึงตาใส่อีกฝ่าย เขายกมือขึ้นปิดตรงลำโพงแล้วกระซิบกับซงมินโฮเสียงเขียว

 

 

"จะให้กูเปิดลำโพงคุยเหรอ บางทีก็เรื่องส่วนตัวกูมะ"

 

 

โอเค เรื่องส่วนตัว...

 

 

"ไปไหน นั่งลง"

 

 

จีโฮละมือที่ป้องโทรศัพท์มากดไหล่อีกฝ่ายที่ทำท่าจะลุกไปที่อื่นให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เจ้าตัวลากมา

 

 

"ก็ไหนบอกเรื่องส่วนตัวไง"

 

 

"อย่ากวนตีน"

 

 

เขาชี้หน้ามินโฮเเล้วคุยโทรศัพท์ต่อ เเต่พยายามเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกนิดหน่อย 

 

 

"อืม ก็งานยุ่งๆเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ"

 

 

"ช่วงนี้คงไม่สะดวก ขอโทษด้วยนะ"

 

 

"หวัดดีครับ"

 

 

มินโฮจับใจความได้ว่าฝั่งนั้นคงจะชวนจีโฮออกไปข้างนอก ไม่กินข้าวก็คงไปดื่ม แต่ก็ดีแล้วที่อีกฝ่ายปฏิเสธไป

 

 

ก็ลองไม่ปฏิเสธสิ เขาไปนั่งเจ๋ออยู่ในวงข้าวด้วยแน่ๆ

 

 

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ก่อนจะกระซิบแนบที่ข้างใบหูพี่

 

 

"จริงๆผมก็หึงนะ"

 

 

"ทำไมมึงต้องกระซิบ!"

 

 

ริมฝีปากร้อนผ่าวที่กระซิบเฉียดอยู่กับติ่งหูทำให้เขาขนลุกวูบ

 

 

"จริงๆผมก็หึงนะ!"

 

 

คราวนี้มินโฮเลยพูดเสียงดังเเทบตะโกน เขารีบยกมือขึ้นตะครุบปากน้อง เเต่ก็ลืมไปว่าปิดปากเมมเบอร์ของตัวเองไม่ได้

 

 

"ฮิ้วววววววววว"

 

 

"ยัยจิ๊ของป๋าซงหน้าแดงโลยยย"

 

 

"เขาหึงกันด้วยเว๊ยยยย กิ้วววว"

 

 

"สัด ได้เรื่องเลย จะตะโกนหาพ่อเหรอ"

 

 

เขาว่าแล้วก็ตบบ้องหูมินโฮเต็มเเรง อีกฝ่ายทำหน้ามึนเพราะหูคงอื้อ แต่ก็ยังมีอารมณ์จะหัวเราะ

 

 

"ก็ตอนเเรกหึงจริงๆนี่ แต่ตอนนี้คิดได้ละ"

 

 

"ว่า?"

 

 

"จะไปสนใจใจอดีตทำไม ในเมื่อผมเป็นปัจจุบันแล้วก็อนาคตของฮยอง"

 

 

"ฮิ้ววววววววววววว"

 

 

"หน้าเเดงหูเเดงหมดเเล้วครับลีดเดอร์โผมมมม"

 

 

"...จะเสียงดังทำไมวะ!"

 

 

อยากถีบมันสักทีก็อยาก เขินก็เขิน ทำไงดีวะเนี่ยอูจีโฮ

 

 

.....

 

 

เพื่อนผมบอกว่า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีของเรา

เพราะผมไม่มีเรื่องใดๆให้ต้องกังวล

ปัญหาอย่างเดียวก็คือ ผมรักคุณมากเกินไป

 

 

"เอ้า มาๆ มินโฮ มานั่งด้วยกัน"

 

 

พออีกฝ่ายร้องเพลงจบอีซุลฮยองก็วางกีต้าร์ลงแล้วกวักมือเรียกเขามานั่งร่วมโต๊ะ จริงๆเขาเข้ามาในห้องนี้นานเเล้ว เเต่ยกมือจุ๊ปากบอกให้ทุกคนเงียบไว้ก่อน เพราะอยากลอบสังเกตคนเมาเสียหน่อย

 

 

"ขอบคุณครับฮยอง"

 

 

เขาก้มหัวขอบคุณให้อีซุลฮยองที่ขยับที่ให้ เพื่อที่เขาจะได้นั่งข้างๆกับจีโฮ 

 

 

"เมื่อกี้ร้องเพลงเพราะดีนะ น่ารักด้วย"

 

 

เขาเอนตัวเข้าไปกระซิบพลางยกแก้วที่อีซุลฮยองเทโซจูให้ขึ้นดื่ม

 

 

"ใครบอกอีกหล่ะว่ากูอยู่นี่"

 

 

"แฟนอยู่ไหนต้องให้คนอื่นคอยบอกด้วยเหรอ"

 

 

เขาย้อนถามเเล้วก็ใช้ปลายเเขนเสื้อซับโซจูที่เปื้อนมุมปากเเถมไหลย้อยลงมาถึงคางให้

 

 

"เอ้อ พอเจ้าสองคนนี้มานั่งข้างกันละถึงสังเกต นี่ตามเทรนด์ใส่เสื้อผ้าคู่กับเขาด้วยเหรอวะ?"

 

 

เจ้าของริ่มฝีปากอิ่มตึงหันมองซงมินโฮขวับ พอเห็นว่าคนอายุน้อยกว่าเเต่งตัวคล้ายคลึงกับเขาจริงอย่างที่สตาฟคนหนึ่งทัก ก็เลยซัดหมัดลุ่นๆเข้ากลางอกกว้างๆไปทีหนึ่ง

 

 

"ขี้ลอก"

 

 

เจ้าของผิวเข้มหัวเราะหึหึ ยักคิ้วเเล้วยกมือขึ้นสัมผัสเเก้มกลมและริมฝีปากอิ่มๆของคนอายุมากกว่า

 

 

"ไม่ต้องมาจับหาเรื่องให้กูโดนแซวเรื่อยมึงนี่"

 

 

เขาดึงปีกหมวกลงมาปิดหน้ามากขึ้นเพราะอายเสียงโห่แซวที่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง

 

 

ขนาดหมวกเเม่งยังเหมือนเขาเลยคิดดู ต่างกันก็เเค่คนละสีเท่านั้น...

 

 

เเอบเหลือบมองอีกฝ่ายก็เห็นว่ามินโฮสวมเสื้อยืดตัวในสีเทา แจ็คเก็ตตัวที่คลุมทับเป็นสีเหลือง ทับด้วยยีนส์ตัวนอกอีกที ก้มลงดูใต้โต๊ะก็เห็นว่าน้องมันใส่เดปสีดำขาดๆเหมือนกันกับเขา และเมื่อเลื่อนสายตาต่ำไปกว่านั้น

 

 

"รองเท้านี่มึงก็สั่งเหรอ!"

 

 

ก็มันเป็นรองเท้าลิมิเต็ทอิดิชั่นที่ผลิตเพียงสิบคู่เท่านั้นเอง อูจีโฮต้องได้เท่ห์คนเดียวสิวะ มีคนใส่เหมือนกันละจะไปอวดคนอื่นได้ยังไง

 

 

"ก็ใช่ดิ สั่งให้จีโฮคู่นึง สั่งให้ตัวเองคู่นึงไงครับ จะได้ใส่คู่กัน"

 

 

"ไม่ได้ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้"

 

 

คนเป็นลีดเดอร์เริ่มออกคำสั่ง แต่มินโฮส่ายหน้า เเล้วก็ป้อนไส้กรอกในกระทะที่เขาเป่าจนคลายร้อนเเล้วใส่ปากพี่

 

 

"อยากใส่คู่กันอะ ไม่ได้เหรอ ทีเสื้อผ้ายังไม่เห็นเป็นไรเลย"

 

 

เขาว่าเเล้วก็ยิ้ม มองคนแก่กว่าที่อมชิ้นไส้กรอกไว้ในแก้มข้างหนึ่งเพราะต้องการคุยกับเขาก่อนด้วยสายตาเอ็นดู

 

 

"ใส่หลายคนก็ไม่เท่ห์ดิ กูอยากเท่ห์คนเดียว มึงเอาไปใส่ที่อื่น...นะ"

 

 

ท้ายเสียงเหมือนจะมีความออดอ้อน ซงมินโฮยื่นหน้าไปจูบริมฝีปากสีจัดเพราะแอลกอฮอล์ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เพื่อไปเปลี่ยนรองเท้าที่รถ

 

 

เขาอาจจะรักอูจีโฮมากเกินไปก็เลยตามใจอีกคนเเม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆสุดเเสนจะไร้สาระที่เขาไม่จำเป็นจะต้องตามใจอีกคนเลยก็ตาม

 

 

ตอนที่ยังปรับตัวกันไม่ได้ก็ทะเลาะกันบ่อยนะ ด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆเพราะไม่ยอมกันเเบบนี้เนี่ยเเหล่ะ เขาเลยตัดสินใจว่าอะไรที่ยอมจีโฮได้เขาจะยอม เพราะเอาจริงๆแล้วเขาๆไม่ชอบช่วงเวลาที่ทะเลาะกันเอามากๆ

 

 

"จีโฮ"

 

 

"หือ?"

 

 

"ไปข้างนอกแปปนะ"

 

 

"ไปดูดบุหรี่เหรอ?"

 

 

"ไปหาอะไรมาให้ดื่มจะได้ไม่เมาค้างต่างหากหล่ะ"

 

 

เขาละมือออกจากเอวผอมแล้วลุกขึ้นเดินออกไปที่ร้านมินิมาร์ทข้างๆ มันเป็นร้านที่เล็กมากๆ เเต่เพราะรอบทิศทางมีเเต่ร้านเหล้า ก็เลยมีเครื่องดื่มสมุนไพรสำหรับลดอาการเมาค้างอัดเเน่นอยู่เต็มชั้นไว้คอยบริการ เขาหยิบลงตะกร้าทั้งแบบขวดเเละเเบบถุง คละรสปะปนกันไปเผื่อสตาฟคนอื่นๆด้วย

 

 

ส่วนรสที่เขาเลือกให้พี่เป็นรสออริจินอล ที่พนันได้เลยว่าต้องโดนบ้องหูให้อีกทีเเน่ๆ

 

 

"อิ๊!"

 

 

อูจีโฮมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะบ้วนทิ้งก็ไม่รู้จะบ้วนตรงไหน จะกลืนลงไปก็เกินจะฝืน มือเรียวสวยขยุ้มคอเสื้อยืดของน้องที่หัวเราะแล้วยกมือขึ้นลูบเเก้มเขา

 

 

"ดื่มให้หมดครับจีโฮ ไม่งั้นพรุ่งนี้เมาค้างแล้วจะมางอแงไม่ได้นะ"

 

 

คนเป็นพี่กลั้นใจกลืนเครื่องดื่มรสชาติฝาดเฝื่อนที่ทำให้ตื่นเต็มตานั่นลงคอไป พอกลืนลงไปหมดอึกก็ชกอกน้อง

 

 

"มึงจะเเกล้งกูใช่มะ!"

 

 

"ถึงมันจะไม่อร่อยเเต่มันก็ดีใช่ไหมหล่ะครับ ถ้ากินรสหวานๆก็จะยิ่งเมานี่ฮยองก็รู้"

 

 

"ฝาดปากมาก ไปหาอะไรหวานๆมาให้กินเลย"

 

 

"ปากผมมะ?"

 

 

"เดี๋ยวพ่อเเพ่นกบาลเเยก!"

 

 

"โหดจังวะ"

  

 

เขาบ่นเเต่ไม่วายล็อคหน้าอูจีโฮด้วยมือทั้งสองข้างแล้วกดจูบลงไปแรงๆ จีโฮจิกเล็บลงมาบนไหล่เเน่นจนเล็บเเทบจะฝังเข้าไปในเนื้อ มินโฮครางซี๊ดในขณะที่ขยับริมฝีปากอ้างับริมฝีปากอิ่มของพี่

 

 

"มึงไม่อายกูอายนะ"

 

 

เขาว่าเสียงเขียวพลางทึ้งผมตรงท้ายทอยของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มหัวเราะคิกคัก ยอมเดินออกไปมินิมาร์ทอีกรอบเพื่อซื้อของหวานให้คนรัก

 

 

เขาว่าเขารักจีโฮเกินไปจริงๆนั่นแหล่ะ

 

 

..........

 

 

ผมเชื่อในพรหมลิขิต 

ผมจะไม่ไปหาหมอดูที่ทำนายชีวิตเราด้วยไพ่ทาโร่

แฟนเก่าของคุณที่ยังตื้อไม่เลิกคนนั้น ผมจะไม่ยอมให้เขาเฉียดเข้าใกล้คุณแม้เเต่ปลายก้อย

ผมจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับคุณ เพราะ เพราะว่า...

 

 

"วันนี้ผมไปดูไพ่ยิปซีกับเมมเบอร์มาด้วยเเหล่ะ"

 

 

เขาสวมกอดอูจีโฮจากทางด้านหลัง คนที่กำลังดื่มน้ำครางรับรู้ในลำคอเบาๆ เมื่อดื่มน้ำเสร็จก็รินน้ำเพิ่มอีกแก้ว

 

 

"ให้กินน้ำให้เสร็จก่อนได้ไหมวะ?"

 

 

เขาถามคนที่ฝังจมูกคลอเคลียอยู่หลังหู พลางเอาศอกถองน้องเบาๆ มินโฮจูบที่หัวไหล่ขาวนั้นแล้วยอมผละออกให้อีกฝ่ายได้ดื่มน้ำ

 

 

"แล้วเป็นไงวะ?"

 

 

ดื่มเสร็จก็ถาม เขาหมุนตัว หันหลังเอาสะโพกอิงกับอ่างล้างจาน

 

 

"ก็ดูเรื่องวงเเหล่ะ ดีอยู่ ดูเสร็จผมก็ออกมาหาจีโฮเลย ไม่ได้ดูเดี่ยวต่อเหมือนคนอื่น"

 

 

"ประเด็นของมึงคืออะไรวะ?"

 

 

อูจีโฮขมวดคิ้วเเล้วก็ส่ายหน้า เปิดประเด็นมาเหมือนมีอะไรจะเล่า ละตัดจบด้วยการออกมาหาเขาเเทนที่จะดูเดี่ยวต่อเหมือนเมมเบอร์ของตัวเอง อะไรของมัน

 

 

"ตอนเดินออกจากร้านอ่ะ หมอดูเขาพูดกับผม"

 

 

"ว่า?"

 

 

แต่คนเป็นน้องไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาใกล้ สวมกอดเอวพี่ที่หน้าบึ้ง ยกมือขึ้นกอดอกเอาไว้

 

 

"อย่าลีลาสิวะ รำคาญ"

 

 

"คนที่คบอยู่ตอนนี้ดีเเล้วนะ"

 

 

มินโฮว่าแล้วก็จูบลงบนเเก้มสองข้าง เขารู้อยู่เเล้วหล่ะว่าจีโฮหน่ะดีที่สุด เเต่พอมีคนมาช่วยยืนยันอีกรอบมันก็อดจะรู้สึกดีใจไม่ได้ เขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

 

 

"ของมันเเน่อยู่เเล้ว ไม่ต้องดูดวงก็รู้ปะวะอันนี้"

 

 

คนเป็นพี่ว่าเเล้วก็ยักคิ้ว จีโฮหัวเราะคิกในลำคอตอนที่ปลายจมูกแหลมๆซุกเข้ามาตรงหลังหู 

 

 

"เราเหมาะสมกันที่สุดเเล้ว"

 

 

มินโฮว่าเเล้วกดจูบลงบนริมฝีปาก เขาสอดมือเข้าไปสัมผัสเอวผอม ก่อนจะรั้งชายเสื้อสูงขึ้นจนเห็นหน้าท้องที่มีลวดลายศิลปะจากปลายเข็มสลักไว้เต็ม 

 

 

เซ็กซี่ชิบหาย...

 

 

เสื้อยืดตัวหลวมถูกดึงออกไปจากเรียวเเขน ซงมินโฮกำลังไล่ประทับรอยจูบ จากลำคอ เเผ่นอก ไล่ลงมาที่เเอ่งบุ๋มตรงท้องน้อย

 

 

ออดดดดดดดด

 

 

"อึก"

 

 

จีโฮสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายฝังฟันคมๆลงมาขบกัดจุดไวสัมผัสกลางหน้าอกอย่างเเรง ราวกับไม่พอใจเสียงออดที่ดังขึ้นขัดจังหวะ

 

 

"ค่ำป่านนี้ละใครมาวะ"

 

 

เขาว่าเเล้วกดจูบหนักๆลงบนเเก้มพี่ที่กำลังสวมเเขนเสื้อ คนเป็นพี่สวมเสื้อเสร็จก็เลยผลักหัวน้องให้ทีหนึ่ง

 

 

"จำเป็นต้องหงุดหงิดขนาดนี้มะ?

 

 

อูจีโฮว่าเเล้วก็เดินนำไปเปิดประตู เขาคิดว่าคงเป็นเมมเบอร์เขาสักคน ไม่ก็เป็นซึงยุนที่ติดเขาหนึบหนับอยู่พอตัว ไม่ก็เป็นเมเนฮยอง เลยไม่ได้ส่องตาเเมวดู

 

 

คนที่ยืนอยู่หน้าห้องจึงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจืดจางลงไป

 

 

"ขอคุยกับจีโฮสองคนได้ไหม?"

 

 

พลาดเเล้ว...

 

 

มินโฮปิดประตูอัดหน้าผู้มาเยี่ยมเยือนดังปังหลังของอูจีโฮลอยหวือมาเเนบกำเเพง ก่อนที่จะถูกป้อนจูบดุดันจนเเทบยวบลงไปกองที่พื้น

 

 

"มาเวลานี้คือต้องการเหี้ยไรวะ!"

 

 

มินโฮตะโกนใส่ประตู ตั้งใจให้คนที่ยืนอยู่หลังบานประตูได้ยิน จีโฮยกมือตบอกคนเป็นน้องเบาๆ

 

 

"ใจเย็นๆสิวะ"

 

 

มินโฮหายใจหนัก เขาโอบวงเเขนรัดรอบเอวผอม ฝังใบหน้าซุกลงกับซอกคอพี่ พยายามจะผ่อนลมหายใจลงตามที่อีกฝ่ายบอก

 

 

"ผมทำเเบบนี้ไม่ดีเลยใช่ไหม"

 

 

"มึงหวงกูมากไปแล้ว"

 

 

"รักมากไปต่างหาก!"

 

 

เขาว่าเเล้วงับคอพี่ เลยโดนบ้องหูไปอีกทีหนึ่ง 

 

 

"จีโฮ"

 

 

"ว่าไง"

 

 

"ยังรู้สึกอะไรกับเขาอยู่ไหม?"

 

 

"ถามอะไรโง่ๆ กูมีมึงเเล้ว จะไปรู้สึกอะไรกับใครได้อีก"

 

 

เขาว่าเเล้วก็สอดมือเข้าไปขยำขยุ้มผมน้องก่อนจะกดจูบลงบนปลายจมูกโด่ง รู้ดีว่าถึงการกระทำเเละคำพูดจะดูเหมือนว่ามินโฮมั่นใจในตัวเองมาก เเต่ก็คงมีกลัวอยู่ลึกๆเหมือนกัน

 

 

"จีโฮ"

 

 

"อะไรอีกหล่ะ"

 

 

"ผมจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดของจีโฮเอง"

 

 

"เอาดิ คิดว่าทำได้ก็เอาเลย"

 

 

..........

 

 

เราจูบกันทั้งคืน

เราทักทายยามเช้าด้วยกันในสภาพที่พึ่งตื่นนอน อรุณสวัสดิ์

จริงๆนะ คุณน่ารักเป็นบ้า มาให้ผมจูบเดี๋ยวนี้เลย 

 

 

"นี่มึงเเต่งตัวเหมือนกูอีกเเล้วเหรอ!"

 

 

จีโฮยกมือสับไปที่คอของคนที่พึ่งนั่งลงข้างๆ วันนี้เขากับมินโฮนัดกันมาดูหนังรอบดึกที่โรงหนังเเห่งหนึ่ง เเสงไฟจากโฆษณาที่กำลังเล่นบนหน้าจอขนาดยักษ์ทำให้เขาเห็นว่าอีกฝ่ายเเต่งตัวเหมือนเขาเปี๊ยบ

 

 

เสื้อลายทาง ... คือก็ไม่ได้ทางเดียวกันเสียทีเดียว เขาใส่เสื้อยืดลายขวางสีเขียวขาว ส่วนมันใส่ลายตรงสีขาวน้ำเงิน เดปสีดำเหมือนกัน รองเท้าหนังกลับสีน้ำตาลเหมือนกันอีก คือมองยังไงเเม่งก็ชุดคู่อยู่ดี

 

 

คนเป็นน้องหัวเราะในลำคอ ทิ้งตัวลงมานั่งเบียดเขาบนโซฟา 

 

 

"สัด โรงหนัง"

 

 

เขาว่าเเล้วก็บิดเนื้อตรงพุงของคนที่สอดเเขนเข้ามาในเสื้อ ลูบไล้ไปทั่ว เเถมยังกดจูบซ้ำๆลงมาตรงต้นคอเหมือนมันเขี้ยว

 

 

"ไม่ชอบเหรอ ตื่นเต้นดีนะจีโฮ"

 

 

"ชอบพ่อง เดี๋ยวพ่อเเพ่นกบาลย..."

 

 

เขากำอกเสื้ออีกฝ่ายเเน่นตอนที่ปลายลิ้นชื้นๆสอดเข้ามาเกี่ยวรัดในโพรงปาก อีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาหาจนหลังเขาเเทบเอนเเนบติดฟื้นโซฟา ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมดโดยเฉาะบริเวณหน้าท้องที่ริมฝีปากนั้นกดจูบลงมาย้ำๆ

 

 

"คิดถึงชะมัด ไม่ได้เจอตั้งสามวัน"

 

 

คนเป็นน้องพูดเสียงอู้อี้เพราะสาละวนทำรอยกับซอกคอเขา

 

 

"มึงจะดูหนังไหม ไม่ดูก็กลับบ้าน"

 

 

"กลับเเน่ๆ เเต่ดูหนังกันก่อน ฮยองเคยบอกว่าอยากดูเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?"

 

 

เด็กหนุ่มว่าเเล้วก็ยืดตัวขึ้นมานั่งดีๆ จีโฮเบ้ปากเเล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง มันนัวเนียเขาเนี่ยก็ปาเข้าไปกี่นาทีเเล้วหล่ะ พลาดต้นเรื่องไปโขเเล้ว

 

 

...........

 

 

"เฮ้ ใจเย..."

 

 

เขาลูบหลังคอของเด็กหนุ่มเพื่อเป็นการปลอบให้อีกฝ่ายใจเย็นลงอีกหน่อย ป้อนจูบให้เขาเชื่องช้าอีกสักหน่อย อูจีโฮจะหายใจไม่ทันเเล้ว 

 

 

"มึง...อึก"

 

 

ยังไม่ทันจะได้โกยอากาศเข้าปอดอีกฝ่ายก็เเนบริมฝีปากลงมาใหม่ ฟันคมๆนั้นขบกัดริมฝีปากของเขา ริมฝีปากดูดดึงคลอเคล้าราวกับลิ้มรสของหวาน ปลายลิ้นชื้นๆสอดเข้ามากวาดต้อนหนักหน่วง

 

 

"จะหายใจไม่ทันเเล้ว!"

 

 

จีโฮทึ้งกลุ่มผมตรงท้ายทอยเเล้วหันหน้าหนีริมฝีปากที่ยังเพียรพยายามไล่ตามมากดจูบ

 

 

"อะไรของมึงเนี่ย!"

 

 

"ทำไมอะ จูบเเฟนไม่ได้เหรอ ก็ผมคิดถึง"

 

 

ไปญี่ปุ่นมาสามวันเขาเเทบจะเฉาตาย จินอูฮยองกับซึงยุนก็ตัวติดกันหนึบหนับ แทฮยอนกับซึงฮุนฮยองถึงต่อหน้าคนอื่นจะดูเฉยๆเเต่คล้อยหลังสวีทยิ่งกว่าคู่จินอูฮยองเสียอีก

 

 

ส่วนเขาได้เเต่หงอย โทรหาแฟนๆก็เอาเเต่ทำงาน วีดีโอคอลหาก็โดนด่าอีก

 

 

"มึงก็ใจเย็นๆไหมหล่ะ คิดว่ากูหายใจทางผิวหนังเหรอ?"

 

 

"แล้วจีโฮชอบไหม?"

 

 

"อะไร"

 

 

"จูบกัน"

 

 

"..."

 

 

"ไม่ชอบเหรอ?"

 

 

"ถ้ากูไม่ชอบ มึงโดนยันติดประตูตั้งเเต่จูบกูทีเเรกละ โง่จริง"

 

 

"งั้น...เราจูบกันทั้งคืนเลยได้ไหม?"

 

 

เขาถาม ดึงชายเสื้อพี่ขึ้นเเล้วรูดออกทางหัว มือหนึ่งง่วนสาละวนปลดกางเกงทั้งสองตัวของเจ้าของบ้านในขณะที่อีกมือไล้เเนบที่เเก้ม ก่อนจะดึงอีกฝ่ายไปที่โซฟา 

 

 

เสื้อผ้าหล่นตามรายทาง จวบจนกระทั่งแผ่นหลังขาวจัดเเนบกับเบาะนุ่ม ช่วงขายาวเกี่ยวรัดเอวสอบของคนที่โน้มตัวกักขังเขาอยู่ข้างบน

 

 

"ถ้าทำไมได้อย่างที่พูดนะ โดน"

 

 

.....

 

 

 

อูจีโฮดึงมวนบุหรี่ออกจากปากเเล้วก็ยกปลายนิ้วขึ้นเเตะริมฝีปากตัวเอง เขาไม่น่าไปพูดเเบบนั้นเลย ลืมไปได้ยังไงนะ ว่าไอ้เด็กนี่มันทำได้ทุกอย่าง

 

 

เจ็บปากชิบหาย..

 

 

เขามองตัวต้นเหตุที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง เเน่นอนว่าเจ้าตัวจูบเขาตลอดคืนจริงๆ นอกจากจูบเเล้วยังทั้งกัดทั้งดูดจนปากเขาเห่อช้ำไปหมด น้อยครั้งที่อีกฝ่ายจะยอมถอนปาก เว้นเเต่ว่าเขาจะบอกมันด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งว่าหายใจไม่ทัน ยิ่งตอนที่อีกฝ่ายเร่งจังหวะริมฝีปากยิ่งถูกเเทะเล็มรุนเเรงจนเลือดซิบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

"ไอ้เด็กหมานี่"

 

 

ตอนนี้เเค่ห่อริมฝีปากดูดบุหรี่ยังเจ็บเลย โว๊ะ!

 

 

เขาพ่นควันบางๆในอากาศ เลียริมฝีปากที่เเตกยับเยินเเล้วยืนสังเกตุคนที่ดูเหมือนจะเริ่มรู้สึกตัว มินโฮเป็นอย่างนี้เสมอ เขาออกจากอ้อมเเขนมันเมื่อไหร่ ไม่นานเกินสิบนาทีอีกฝ่ายจะตื่นตาม

 

 

เขายิ้มมุมปากเมื่อเห็นมันมองหากางเกงที่สวมมา เเน่นอนเเหล่ะว่าเกาะอยู่กับเอวของเขา ก็ในเมื่อของเขาพ่อเล่นถอดเหวี่ยงไว้ที่หน้าประตูทั้งชุด นี่ย้ายเข้ามาต่อในห้องนอน ใครเเม่งจะเดินออกไปเอา 

 

 

"ใส่ของผมเเล้วผมจะใส่อะไรอะจีโฮ"

 

 

เสียงทุ้มเเหบของคนที่ตื่นนอนตะโกนถาม จีโฮยักไหล่ ดูดบุหรี่เข้าปอดอีกเฮือก พลางสูดปากเพราะเจ็บริมฝีปาก

 

 

"ชุดวันเกิดดิมึง"

 

 

"จะดีเหรอ จะเดินออกไปหาฮยองที่ระเบียงนะ"

 

 

"เดินออกมาเเบบนั้นกูถีบ"

 

 

อีกคนหัวเราะ เดินเปลือยไปเปิดตู้เสื้อผ้าเเล้วหยิบกางเกงพี่มาสวมลวกๆก่อนจะเดินเข้ามาหา เขาเเนบริมฝีปากลงไปทันที่ที่มวนบุหรี่ถูกถอนออกจากริมฝีปากอิ่ม ชายหนุ่มสูดควันพิษจากโพรงปากของอีกคนเข้าปากตัวเองเเล้วพ่นขึ้นในอากาศ

 

 

"เล่นห่าอะไรเนี่ย!"

 

 

เขาไอค่อกเเค่ก นี่ถ้าไม่ติดว่ารักจะเอาบุหรี่จี้เเม่งให้หายบ้า

 

 

"จีโฮตอนตื่นนอนน่ารัก"

 

 

"กูเกลียดคำว่าน่ารัก"

 

 

"ดูสิ หัวก็ฟูๆ คิ้วก็ไม่มี หน้าบวมๆ ปากบวมๆเพราะฝีมือผม น่ารักชะมัดเลย"

 

 

เด็กหนุ่มว่าเเล้วก็ประคองใบหน้าพี่ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะกดจูบลงไปเเนบเเน่น

 

 

"นี่สาบานว่ามึงชม"

 

 

เขาว่าเเล้วก็ขยี้บุหรี่ลงกับขอบระเบียง เพราะกลัวจะไปจิ้มโดนคนที่ง่วนฟัดเเก้มฟัดปากเขาไม่เลิกเข้าให้

 

 

"จีโฮ"

 

 

"อะไรเชี่ย!"

 

 

เขาปัดมือคนที่เเกล้งกดมือลงมาตรงท้องน้อยออก ไอเด็กบ้านั่นหัวเราะคิก ในขณะที่ขาเขาสั่นเเทบจะยืนไม่อยู่จนต้องจับเเขนอีกฝ่ายเอาไว้ ก็อะไรที่มันคั่งค้างอยู่ข้างในมันไหลลงมาตามปลีกขา ข้างในเสียดเสียวไปหมดแล้ว

 

 

"เมื่อคืนผมเข้าไปลึกไหม?"

 

 

ปลายนิ้วเลิกชายเสื้อขึ้นเเล้วไล้ปลายนิ้วลากวนบนหน้าท้อง

 

 

"ตรงนี้"

 

 

เขาเเตะมือตรงขอบกางเกงที่เกาะหมิ่นเหม่บนเอวผอม

 

 

"หรือว่าตรงนี้"

 

 

ลากนิ้วไปมาเเล้วก็กดลงไปที่ใต้สะดือหนักๆ

 

 

"ไอ้..."

 

 

เขามองพี่ที่สั่นเหมือนจะเเตกสลาย ชอบจริงๆเวลาที่เห็นอีกคนอ่อนยวบยาบจนยืนเเทบไม่ไหวเพราะตัวเอง

 

 

"ทำไมน่ารักขนาดนี้"

 

 

กดจูบลงบนใบหน้าที่เเดงซ่านเเล้วไล่ไปกดย้ำๆที่ริมฝีปาก 

 

 

"อยากจะจูบจีโฮให้ช้ำไปทั้งตัวเลย"

 

 

..........

 

 

คุณคือผม เเละผมก็คือคุณ

ผมคือคุณ เเละคุณก็คือผม

ถ้าใจเราตรงกัน

เราสองจะเป็นของกันเเละกัน

 

 

"เบื่อสองคนนี้ชิบหาย"

 

 

จีโฮหันไปทางประตูห้องขวับเมื่อได้ยินเสียงคยองพูดขึ้นมา ตามด้วยเสียงโห่เเซวของเมมเบอร์

 

 

ซงมินโฮแม่งเอาอีกเเล้ว...

 

 

"เป็นเชี่ยอะไรมึงจะต้องเเต่งตัวเหมือนลีดเดอร์วงกูตลอดเวลาห้ะ?"

 

 

จีฮุนว่า ขนาดเขาเป็นเพื่อนสนิทมันเขายังหมั่นไส้แม่งมากๆ

 

 

"รู้แล้ว รู้เเล้วโว้ยว่าเเฟนกัน"

 

 

เเทอิลว่าพร้อมเขวี้ยงหมอนใส่มินโฮที่เดินตรงเข้าไปหาลีดเดอร์ของพวกเขา ลีดเดอร์คนเก่งง้างหมัดใส่อกแฟนทันทีที่ถูกกอดรัด

 

 

"ไอ้ห่า ต่อยเขาเเต่หน้าเเดงซ่านคืออะไรครับ"

 

 

คยองว่าเเล้วก็กลอกตา เขาหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือ ชักชวนเมมเบอร์ออกไปหาอะไรกิน ทุกคนก็เลยยกขโยงออกไปกันหมด

 

 

"ซักวันนึงจีฮุนต้องโดนกูสักทีข้อหาเป็นสายรายงานอยู่เรื่อย"

 

 

เขาว่าเเล้วก็ขยุ้มคอเสื้อยืดสีดำตัวเเพงของมัน เเพงเหมือนของเขานั้นเเหล่ะ เพราะซื้อพร้อมกัน เเล้วก็มันนั่นเเหล่ะซื้อให้เขา

 

 

"ทำไมต้องใส่เหมือนกันวะ"

 

 

"ทำไมจีโฮเข้าใจอะไรยาก ก็ยากเเต่งตัวเหมือนเเฟนไง"

 

 

"กูรู้ ก็ใส่ที่บ้านได้ป่ะ ทำไมมึงจะต้องใส่ออกมาข้างนอก กูไม่ได้หน้าด้านเหมือนมึงนะ"

 

 

"ยังไม่เลิกเขินที่โดนเมมเบอร์แซวเหรอ น่ารักจัง"

 

 

มินโฮว่าเเล้วก็บีบเเก้มพี่ จีโฮหันหน้าหนีเเล้วหมุนเก้าอี้หันไปทำงานต่อ 

 

 

"เย็นนี้ไปกินข้าวกับพวกนี้ไหม จะไปกินเนื้อย่างกัน"

 

 

"เอาดิ

 

 

เขาตอบรับเเล้วเดินไปลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ มือใหญ่คว้าโทรศัพท์คนเป็นพี่ที่วางคว่ำอยู่มาถือ ก่อนจะล้วงเอาซองพลาสติกในกระเป๋ากางเกงข้างหลังออกมา

 

 

"ทำไรกับโทรศัพท์กู"

 

 

เขาว่าเเล้วเตะขาน้อง มินโฮเเกะเคสของเขาออกเเล้วหยิบเคสใหม่ออกจากซองมาใส่ให้

 

 

เคสลายกราฟฟิกสีดำก็สวยดี เเต่พอมันล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเทียบเท่านั้นเเหล่ะ

 

 

"กูว่าละ"

 

 

เคสโทรศัพท์มันก็ไม่เว้น...

 

 

"ผมคือจีโฮ เเล้วจีโฮก็คือผม

จีโฮคือผม เเล้วผมก็คือจีโฮ"

 

 

มินโฮร้องเพลงของเขา พลางชี้มาที่เสื้อของตัวเองเเละเสื้อของเขา

 

 

"ถ้าใจของเราตรงกัน"

 

 

คราวนี้ชี้ที่เคสโทรศัพท์ใหม่เอี่ยมในมือ

 

 

"อูจีโฮก็จะเป็นของซงมินโฮ เเล้วซงมินโฮก็จะเป็นของอูจีโฮ"

 

 

เขาหัวเราะ

 

 

"เออ เอาที่สบายใจเลย"







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #743 Cat'eye (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 14:55
    เขินแทนพี่จิ๊ ???? ถถถถถถถถถถถ
    แต่งได้น่ารักมากเลยนะคะ
    เป็นกำลังใจให้สำหรับตอนต่อๆไปค่ะ ??????
    #743
    0
  2. #742 เสพติดโน่โค่ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 01:51
    น่ารักอ่ะ มิโนคนบร้าาาา ที่น่ารัดที่สุด จีโฮนางก็เขินโหดนะ ชอบอะไรแนวๆนี้น่ารักดี เขินๆ ฟิคคู่นี้หาอ่านยากมากกกกกกกก มีให้อ่านไม่กี่เรื่อง อยากให้แต่งมาอีกอ่ะ อยากอ่าน มีความว้อน ขอบคุณที่แต่งมานะคะ >< ฮพือออ ทนความน่ารัดขอสองนางไม่ไหวว
    #742
    0
  3. #739 Bzowco (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 18:10
    อ่านแล้วต้องอ่านวนอีกรอบ ตอนแรกอ่านช้ามากๆเพราะอยากเก็บให้ได้ทุกรายละเอียด ฮื้อ เขินหนักมากมิโนรุกคนพี่หนักสุด จีโฮก็ปากแข็งอ่ะ แต่ก็โอนอ่อนตามตลอด มีโหมดขี้อ้อนบ้างบางครั้ง ให้ความรู้สึกมิโนดูแลพี่ได้.. มิโนนี่คือแสดงออกว่าแฟนกันสุดแฟชั่นเสื้อผ้าคู่นี่ต้องพยายามขนาดไหนที่จะแต่งตามคนพี่คะ อ้อลืมไป มีสายดีแบบจีฮุนนี่เอง อิอิ อ่านตรงที่มิโนกดตรงหน้าท้องโค่แล้วหน้าร้อนไปหมด อะไรกัน เด็กบ้า มาถามได้ไงว่าเข้าไปลึกรึเปล่า... เห็นใจคนฟังอย่างพี่โค่ด้วยฮะ 55555555555555  ชอบทุกฉากเลยค่ะ ยิ่งตอนนึกถึงที่จูบกันทั้งคืนคือ โอเค เราเข้าใจ แต่ทำไมเราหุบยิ้มไม่ได้ โอ้ย ปวดแก้มมากเลยค่ะ นอนึนนา นานึนนอ สุดๆ // ขอบคุณสำหรับฟิคโน่โค่น่ารักๆแบบนี้ค่ะ *ส่งจูบ* ขอบคุณค่ะ ><  
    #739
    0
  4. #738 YimPaew (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 11:32
    โอ้ยยยยยยย จะตายยย เขินง่าาา คู่นี้ก็น่ารัก งื้อออออ ชอบง่าา
    นัวเนียๆกันทั้งเรื่อง ซงมิอ้อนพี่จีโฮน่ารักมากกกกกกก
    พี่จีโฮก็ทำมาเป็นบ่นโน้นนี่แต่ก็ยอมซงมิมิตลอด น่ารักมากเลย
    ชอบฟิคของเม น่ารักทุกเรื่องจริงๆ กรี๊ดดดดดดดดดด
    #738
    0
  5. #735 iammbs_heniecia (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 01:26
    งือออ น่ารักมากๆเลยค่ะ ทำไมฮิวจ์บอยคนแบด อยู่กับแฟนแล้วน่ารักขนาดนี้ มีความวอแวจีโฮตลอดเลยอ่ะ 5555 จีโฮนี่ก็ทำเป็นบ่น สุดท้ายก็ยอมเค้าเนอะ จริงๆจีโฮก็รักมิโนไม่น้อยไปกว่ากันเลยใช่มะ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ><
    #735
    0
  6. #734 เซียวหยาวเด็กแคส (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:46
    น่ารักมากกก มินโฮนี่น่ารักแบบกวนๆ แต่งตัวตามยัยจิ๊กตลอด5555555
    จีโฮนี่ไม่เคยชนะมินโฮเลย ปากแข็งยังไงสุดท้ายก็ยอมตลอด 
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆค่ะ^^
    #734
    0
  7. #733 มะกอก (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 23:18
    แว๊กกกกกกกกก เขินมากเลยค่ะ ยัยคนปากแข็งแข็งยิ่งกว่าสากกระเบือ ส่วนคนน้องก็รุกเอาๆ

    ปากจีโฮห้อยอยู่แล้วนี่ยิ่งโดนซงมินโฮจูบทั้งคืนนี่จะขนาดไหนฮืออ

    ขอบคุณสำหรับฟิคโน่โค่นะคะ *โค้ง
    #733
    0