Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 74 : ♡ SF Toy -Noco- 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ส.ค. 59

 

 

 


Toy

-โน่โค่-

 

 

จะแต่งต่อไหมยังไม่แน่ใจ...

 

 

____________________

 

 

แทฮยอนกลืนน้ำลายลงลำคอที่เเห้งผาก เขาขยับต้นเเขนเบียดเเขนซึงฮุน เพื่อเรียกความสนใจจากคนเป็นพี่ ที่กำลังนั่งขัดสมาธิเขียนเพลงอยู่ข้างๆเขาบนโซฟา

 

 

"หืม?"

 

 

พี่รองของบ้านเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษที่มีรอยขีดเขียนยุ่งเหยิง เขาเลิกคิ้วถามน้องเป็นเชิงว่ามีอะไร เมื่อเห็นเเทฮยอนยื่นโทรศัพท์มาให้ ซึงฮุนก็รับมันมาดู

 

 

ภาพที่ปรากฎบนหน้าจอทัชสกรีนคือลีดเดอร์หนุ่มคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคยดี รถสีดำขลับคันงามของเขา และ...

 

 

Dispatch ปล่อยภาพ 'ซิโค่' Block B และ AOA 'ซอลฮยอน' กำลังเดทกัน

 

 

ซอลฮยอน...

 

 

อีซึงฮุนเงยหน้าขึ้นสบตากับน้อง ก่อนทั้งคู่จะหันมองเเผ่นหลังของชายหนุ่มที่หันหน้าเข้าหาจอคอม บ่ากว้างยังคงตั้งตรง เเขนยังคงขยับทำงานเหมือนปกติ

 

 

"ฮยองว่าซึงยุนรู้เรื่องนี้ไหม?" 

 

 

แทฮยอนกระซิบถามพลางพิมพ์ข้อความคล้ายกันลงในเเชทส่วนตัวของเขากับลีดเดอร์

 

 

"ซึงยุนเป็นเด็กฉลาด ช่างสังเกต ส่วนมินโฮก็ความรู้สึกไวมาก ยิ่งโดยเฉพาะกับเรื่องของคนใกล้ตัวแล้ว..."

 

 

"ถ้ารู้มาก่อนฮยองเขาก็คงจะเตรียมใจไว้บ้างเเล้ว เเต่ถ้ามารู้วันนี้พร้อมเรา..."

 

 

หัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆและบอบช้ำขนาดไหน แทฮยอนไม่อยากจะคิดเลย...

 

 

แทฮยอนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากพี่ชาย มินโฮใช้เท้าถัดเก้าอี้ให้ห่างออกจากโต๊ะเล็กน้อย มือใหญ่สองข้างขยี้ผมตัวเองก่อนจะเลื่อนขึ้นกุมศีรษะ 

 

 

"ฮยอง"

 

 

มินโฮยกมือห้ามเมื่อได้ยินเสียงขยับกายของเมมเบอร์อีกสองคน เขาสูดหายใจลึก กลั้นใจพูดประโยคหนึ่งทั้งที่หยาดน้ำอุ่นๆกำลังฉาบเคลือบดวงตาจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน

 

 

"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร..."

 

 

..........

 

 

"ฮยองอย่าเศร้าไปเลยหน่า..."

 

 

หนุ่มหน้าตี๋ที่ช่วงนี้ได้พบหน้าพบตากันบ่อยเนื่องจากกำลังทำอัลบั้มด้วยกันว่า พลางรินโซจูลงในเเก้วให้พี่

 

 

เอาจริงๆขนาดจีวอนเองตอนเห็นข่าวยังรู้สึกโหวงๆเลย เพราะที่ผ่านมาก็เห็นๆกันอยู่ว่ามินโฮฮยองกับซิโค่ฮยองทำตัวราวกับคู่รักกัน

 

 

"ยากหว่ะ..."

 

 

เขาว่าเเล้วกระดกเเก้วดื่ม หลายต่อหลายเเก้วที่กระดกเข้าปากควรทำให้เกิดรสชาติร้อนซ่านชุ่มคอ แต่ลำคอเขากลับยังเเห้งผาก เจ็บเเสบราวกับคนป่วยไข้ ส่วนที่ชุ่มชื้นกลับกลายเป็นดวงตา ที่ดูเหมือนจะผลิตของเหลวใสๆออกมาไม่หยุดหย่อน นี่ก็พยายามกลั้นน้ำตาจนปวดศีรษะไปหมด

 

 

"มึงคิดภาพออกไหม..."

 

 

เขาพูดออกมาประโยคหนึ่งด้วยเสียงแหบห้าวที่สั่นสะท้านราวกับจะเเตกสลาย 

 

 

"ว่าถ้าวันนึงฮันบินทำตัวเเปลกไป แล้วมึงก็พยายามจะบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร บอกตัวเอง ปลอบตัวเองอย่างนั้นซ้ำๆ จนมึงเกือบจะหลอกตัวเองได้สำเร็จแล้ว เเล้วจู่ๆมึงก็เห็นข่าวเดทของน้องกับผู้หญิงที่เหมือนกับคนในอุดมคติของเขา"

 

 

"มึงคิดภาพตัวเองออกไหม ว่าสภาพมึงจะเป็นยังไง?"

 

 

ดวงตาเรียวเล็กของแรพเปอร์หนุ่มกระตุกเล็กน้อย ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากมาย

 

 

สภาพเขาคงปางตายแน่ๆหากคิมฮันบินหมดรักเขาแล้วไปรักคนอื่น

 

 

"เจ็บเจียนตายเลยจริงๆหว่ะ"

 

 

เขาโคลงแก้วในมือ พิจารณาของเหลวใสที่เคลื่อนไปตามเเรงหมุน ก่อนจะกระดกเครื่องดื่มรสฝาดเฝื่อนเข้าปากอีกครั้ง

 

 

"ฮยองรู้มานานยังวะ?"

 

 

"จริงๆก็รู้มานานเเล้ว แต่กูไม่เคยจะยอมรับ น่าตลกชะมัด..."

 

 

เขาพ่นลมออกจมูก หัวเราะฝืดเฝื่อนด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง

 

 

"กูกอดจีโฮทุกวันทำไมกูจะไม่รู้ กูได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง เเต่กูก็ปลอบใจตัวเองว่าไม่มีอะไร"

 

 

"หลายครั้งที่เขาไม่รับโทรศัพท์ กูก็คิดเสียว่าเขาทำงาน"

 

 

"ไปหาที่บ้านเเล้วไม่เจอ กูก็แค่ไปหาเขาที่บริษัทเเทน ถ้าไม่อยู่ กูก็คิดเสียว่าเขาออกไปขลุกอยู่ที่สตูไหนสักที่ ตามประสาคนบ้างาน"

 

 

มินโฮวางเเก้วลง เหม่อมองท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสงดาวสุกสว่าง ช่างหม่นหมอง... 

 

 

เหมือนกับหัวใจของเขา

 

 

เขาหลอกตัวเองอย่างนั้นอยู่หลายเดือน...

 

 

จนกระทั่งสองอาทิตย์ก่อน ที่เขาไปหาจีโฮที่ห้อง

 

 

วันนั้นชายหนุ่มไม่อยู่เช่นเคย 

 

 

เขาโทรถามจีฮุน มันบอกว่าพี่ออกจากบริษัทไปตั้งเเต่หัวค่ำ ลองเเชทถามคนคุ้นเคยที่เขากับจีโฮมักออกไปไหนมาไหนด้วย ก็ไม่มีใครเห็น

 

 

โทรไปหา

 

 

ไม่รับ

 

 

เขาจึงนั่งรอ...

 

 

ตีหนึ่ง อูจีโฮกลับเข้าบ้านมาพร้อมกับเสียงผิวปากสบายอารมณ์ ลีดเดอร์หนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา เเต่ก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

 

 

ไม่ไวเท่าเขาหรอก

 

 

"อ้าวมึง..."

 

 

"มานั่งนี่สิ ผมคิดถึง"

 

 

มินโฮได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆโชยแตะจมูกทันทีเเม้เบาะจะยังไม่ยวบลง เขาสวมกอดอูจีโฮแน่น สอดมือเข้าไปสัมผัสรอบเอวผอม ปลายจมูกโด่งกดไล้ สูดซับกลิ่นที่ติดชัดเจนข้างเเก้มและซอกคอ

 

 

ถ้าไม่ใกล้ชิดกันในระดับนี้ ไม่มีทางเลยที่กลิ่นจะติดเนื้อเนียนราวกับเป็นกลิ่นของเจ้าตัวเอง

 

 

มินโฮจับมือจีโฮขึ้นมาจูบ พลิกมือหงายเเล้วกดจมูกลงสูดซับกลิ่นโจมาโลนกลิ่นโปรดของจีโฮที่ด้านหน้าข้อมือ

 

 

" กูขอไปอาบน้ำก่อน"

 

 

เขาปล่อยอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ เมื่อได้ยินเสียงกดล็อคประตูห้องน้ำ มินโฮก็ลุกไปคว้ากุญเเจรถบนโต๊ะที่จีโฮวางทิ้งไว้

 

 

.....

 

 

ในห้องโดยสารเคลื่อนที่ยังคงอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวาน ผสานกับกลิ่นคาวของความเร่าร้อนที่ทำให้เจ็บหนึบที่หัวใจราวกับมีมือทะลวงเข้ามาในอกเเล้วบีบเค้นก้อนเนื้อนั้นอย่างรุนเเรง

 

 

ไม่ใช่เขาคนเดียวอีกต่อไปเเล้วที่ได้สัมผัสอูจีโฮอย่างลึกซึ้งถ้วนถี่

 

 

เขาถอยตัวออกมา เปิดที่กระโปรงหลังรถก็เห็นรองเท้าผ้าใบในกล่องสวย ซึ่งประเมิณด้วยตาปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ไซส์เท้าของอูจีโฮ 

 

 

งี่เง่าชะมัด ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาทำอะไรเเบบนี้

 

 

เขาปิดฝากระโปรงหลัง กลับขึ้นมาที่ห้อง หย่อนกุญเเจไว้ที่เดิม เปิดทีวีเเล้วนั่งดูภาพเคลื่อนไหวในกล่องสี่เหลี่ยมนั้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

เเต่เขาหลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว...

 

 

มินโฮรับร่างขาวเปลือยเปล่าเข้ามาในอ้อมกอด เขากดจมูกลงสูดกลิ่นหอมบนลำคอขาว

 

 

กลิ่นเเบบนี้สิ อูจีโฮของเขา 

 

 

มินโฮหยุดคิดเรื่องที่เขาพึ่งได้เห็น เเล้วตั้งใจกอดอีกฝ่ายให้เเน่นที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนึงจะทำได้

 

 

ใจลึกๆยังหวังว่า หากเขากอดอีกฝ่ายเเน่นพอ เขาอาจจะไม่เสียอูจีโฮไป

 

 

..........

 

 

ซงมินโฮไม่อยากจะยอมรับความจริง

 

 

เเต่เขาเสียอูจีโฮไปแล้ว...

 

 

"มาทำม..."

 

 

เสียงทุ้มขาดห้วงไปเพราะโดนริมฝีปากทาบทับปิดกั้น เรียวลิ้นร้อนผ่าวที่จ้านกลิ่นแอลกอฮอล์เบียดเเทรกเข้ามากวาดต้อนอย่างดุดัน รสเผ็ดซ่านทำให้เขารู้สึกมัวเมาไปด้วย

 

 

"มิน ... ฮะ"

 

 

ไม่รู้ว่าร่างกายเปลือยเปล่าตั้งเเต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกจับให้คว่ำลงบนที่นอน ใบหน้าพลิกเเนบกับผืนเตียง จีโฮยกสะโพกขึ้นอย่างคุ้นชิ้นเมื่อถูกจับให้อยู่ในท่าคลาน 

 

 

"อ่ะ..."

 

 

มือเรียวกำจิกผ้าปูที่นอนจนเห็นเส้นเลือดบนหลังมือชัดเจน จีโฮปิดตาเเน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวไปตามเเรงกระเเทกกระทั้นดุดันที่ไม่คุ้นชิ้น

 

 

โดยปกติมินโฮอ่อนโยนกับเขาเสมอ อ่อนโยนจนไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นการสัมผัสของชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีความเป็นผู้ชายเต็มเปี่ยม สัมผัสของอีกฝ่ายมักจะนุ่มนวลจนรู้สึกราวกับถูกโอบอุ้มไว้ด้วยปุยนุ่นนุ่มเนียน

 

 

ครั้งนี้มันต่างออกไป...

 

 

อูจีโฮอดคิดไม่ได้เลยว่ามินโฮคงกำลังเจ็บปวด กำลังเสียใจ หัวใจของเด็กหนุ่มคงกำลังแตกสลายไม่มีชิ้นดี

 

 

อูจีโฮร้องไห้...

 

 

ไม่ใช่เพราะสัมผัสที่หนักหน่วง เเต่ร้องไห้ เพราะความรู้สึกเจ็บปวดจากมินโฮนั้นแผ่ซ่านมาถึงเขา

 

 

"...เบา!"

 

 

เขาหวีดออกมาเมื่อถูกจับพลิกให้นอนหงาย โล่งท้องได้ไม่นาน ความคับเเน่นเร่าร้อนก็ถูกเบียดเเทรกกลับคืนจนต้องครางยาวระบายความเสียดเสียว

 

 

"จีโฮ"

 

 

"..."

 

 

"ร้องไห้ทำไมครับ?"

 

 

แรงช่วงล่างผ่อนลงเป็นเชื่องช้าเเนบเเน่น นั่นช่วยให้หายใจโล่งขึ้นมาก จีโฮมองดวงตาคมชื้นน้ำตาที่สะท้อนภาพของเขา เเล้วหลับตาหนีดวงตาเเสนเศร้า ไม่อยากเห็นมันเพราะรู้ว่าเขาจะต้องใจอ่อน

 

 

"อึก..."

 

 

"จีโฮ..."

 

 

และในวินาทีที่ความอบอุ่นและความรักท้นทะลักเข้ามาในร่างกาย 

 

 

"ผมรักจีโฮนะ

 

 

"..."

 

 

"จีโฮไม่รักผมเหรอ"

 

 

"..."

 

 

"ไม่รักกันเเล้วเหรอ?"

 

 

กูขอโทษนะมินโฮ...

 

 

"กูรักซอลฮยอน"

 

 

.....

 

 

"กูขอโทษ"

 

 

จีโฮพูดกับชายหนุ่มที่กอดซ้อนเขาจากด้านหลัง มืออุ่นๆที่กอดพาดอยู่บนหน้าท้องเขาเลื่อนขึ้นมาลูบคลึงที่เเขน ริมฝีปากร้อนกดจูบที่หลังคอ ราวกับจะปลอบเขาว่าไม่เป็นไร

 

 

"เเต่เราเลิกเป็นแบบนี้กันเถอะ"

 

 

"จีโฮ..."

 

 

"มึงต้องฟังกูให้จบ"

 

 

"..."

 

 

"กูอยากเป็นเหมือนคนปกติหว่ะ คบกับผู้หญิงดีๆสักคน แต่งงาน มีครอบครัว"

 

 

จีโฮเงียบไปเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบรับ เขาสูดหายใจลึก ขยับเเขนเลี่ยงมือที่วางทาบอยู่บนเนื้อแขน ก่อนจะกลั้นใจพูดประโยคที่รู้อยู่แก่ใจว่าความหมายในหลายๆแง่ของมันคงทำร้ายมินโฮที่สุด

 

 

"มึง...กูอยากมีลูก"

 

 

เงียบจนได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอของอีกฝ่าย ความอบอุ่นผละออกห่าง เตียงที่เคยยวบดีดตัวขึ้น เกิดเสียงสวบสาบแหวกผ่านความเงียบสงัด 

 

 

เสียงประตูที่ปิดลงนั้นเเผ่วเบาราวกับว่าอีกฝ่ายหมดเเรงอารมณ์ใดๆเเล้ว

 

 

อูจีโฮเลือกแล้ว

 

 

เลือกเเล้วก็ต้องยอมรับมันให้ได้สิวะ...

 

 

ร่างขาวคู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม วงเเขนยาวตวัดกอดรัดตัวเองเเน่น เขาหลับตา ร้องไห้กับตัวเองเงียบๆ

 

 

ทำไมมันเเย่กว่าที่คิดไว้อีกวะ

 

 

"ไม่เป็นไรนะจีโฮ ไม่เป็นไร"

 

 

..........

 

 

ร่างสูงที่กำลังโยกอยู่ในมุมสลัวของร้านทำให้หัวใจของจีโฮเต้นระรัวแข่งกับเสียงบีทส์ที่ดีดดังจนสั่นไปทั้งตัว

 

 

เขาปลอบตัวเองให้ใจเย็นๆ ไม่เเปลกอะไรที่เจอมินโฮที่นี่ เพราะเขาเคยเจอกับมันอยู่เป็นประจำ

 

 

ที่เเปลกคือคนที่มาด้วยต่างหาก...

 

 

ไม่ใช่คิมจินอู ที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ตัวสูง ไม่ใช่ซึงยุนเเละเเทฮยอนที่กำลังเต้นสนุกสนาน ไม่ใช่...

 

 

เเต่เป็นเด็กหนุ่มตัวผอม เจ้าของใบหน้าหวานที่เขาคุ้นเคยดี

 

 

วงเเขนเเข็งเเรงที่เคยโอบกอดเขาโอบล๊อคคออีกฝ่าย ภาพที่เห็นราวกับมินโฮยืนซ้อนหลังเด็กหนุ่ม ริมฝีปากหยักที่เคยเป็นของเขาคนเดียวแนบลงกระซิบชิดใบหู พูดอะไรที่เขาไม่มีสิทธิรู้ เเต่เด็กหนุ่มหัวเราะตาหยี ก่อนจะชกอกกว้างไปที่หนึ่ง มินโฮหัวเราะตอบ ยีผมอีกฝ่าย ก่อนจะกระดกเเก้วในมือดื่มเเล้วขยับร่างกายไปตามเสียงเพลง

 

 

"นั่นมินโฮนี่"

 

 

"เเล้วนั่น...เเจวอนหรือเปล่าวะ?"

 

 

อยากจะหันไปซัดปากเพื่อนที่พูดชื่อเด็กนั่นให้ระคายหู แต่ก็นั่นเเหล่ะ มันไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเสียหน่อย

 

 

แจวอนเป็นผู้เข้าเเข่งขันในรายการโชว์มีเดอะมันนี่ที่เขากาหมายหัวไว้

 

 

ใช่ที่เด็กนั่นมีความสามารถ

 

 

เเต่เพราะว่ามินโฮทรีทเด็กนั่นดีมาก เเถมทำตัวน่ารักกับเเจวอนมาก ทำให้เขาเลือดขึ้นหน้า ทะเลาะกับมันใหญ่โตไปตั้งหลายรอบ

 

 

อูจีโฮขี้หึงนะจะบอกให้รู้...

 

 

จีโฮเผลอกำแก้วเเน่น หายใจแรงโดยไม่รู้ตัวเมื่อร่างเล็กผินตัวหันไปหามินโฮ มือเเละเเขนที่เต็มไปด้วยศิลปะเช่นเดียวกันกับเขาเลื่อนขึ้นวางทาบบนอกกว้าง ใบหน้าหวานกดกระซิบชิดตรงเเก้มพี่ที่สูงกว่าหลายเซน

 

 

"วันนี้ร้านเปิดเพลงน่าเต้นชิบหายว่ามะ เห้ย อูจีโฮ นั่นมึงจะไปไหน!"

 

 

แล้วอูจีโฮก็ทำสิ่งที่โง่เง่าที่สุดในชีวิต...

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #798 YimPaew (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 05:54
    งื้ออออออ เพิ่งว่าดงมาตามอ่าน
    หน่วงง่าเรื่องนี้ จัลล้องงงง สงสารพี่มิ
    อ่านแล้วโครตหน่วง ฮือออออ
    #798
    0
  2. #755 123sharkuptoland (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 09:23
    อะหรืมมม ช่วงพาทบนนี่ อ่านไปมองบนไปเบ้หน้าแรงไป ชริ เกียดดดดดดด
    หลังจากมีข่าวนี่อ่านฟิคเจอสาวเดรสลายทางนี่ มีเรื่องนี้แหล่ะอ่านละขึ้นสุด ทะลุชั้นสตราโตสเฟีย ถึงดาวอังคารเลยอ่ะ 555555
    อยากมีลูกเรอะะะ เชิญญญ!! แบบ โอ๊ยย มินโฮหาใหม่ไปเลยยย!!!
    แล้วนี่อะระะ! หยั่มมาาาา อูจีโฮ หยั่มมาาาาาา
    ไรท์คะ อยากอ่านตอนต่อไปละอ่ะค่ะ มันบับบบ...มันแบบบบบบบบ
    #755
    0
  3. #754 Intra Yamano (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:35
    เจ็บปวดที่สุด  แทบทรุดอ่ะ พี่โค่ใจร้ายที่สุด มินโฮจะเจ็บขนาดไหนกัน ไม่โวยวายเลยสักนิดอ่ะ เอาคืนให้เยอะๆนะมิโน  อย่าไปยอมง่ายๆ พี่โค่ต้องเจ็บให้เท่ากัน
    #754
    0
  4. #753 Bluebellsalf (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:10
    จะเอายังไงแน่จีโฮ จะทิ้งเขาแล้วก็ปล่อยเขาไปสิ ฮึ่ยยยย แต่งต่อเถอะน้าาาา เรารออ่านอยู่ สู้ๆนะคะไรท์
    #753
    0
  5. #752 Nasa (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 16:23
    เลือกจะไปก็ไม่มีสิทธิหึงอะไรทั้งนั้นแหล่ะค่ะ

    อยากมีลูกนักไม่ใช่หรอ ไปเลย ไม่ต้องมาสนใจ

    อินจัด อินมากกกก 55555555

    แต่งต่อเถอะนะคะ อยากให้คนต้นเรื่องรู้สึกอะไรบ้าง
    #752
    0
  6. #751 lolodebkk (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 15:57
    จีโฮ!!!!! เลือกแล้วจะหึงเค้าทำไมละยัยจิ๊!!!

    ปล่อยมินโฮไปมีความสุขเถอะ สงสาร!!!

    ต่อเถอะคะไรท์ รออ่านอยุ่นะ อยากรู้จีโฮจะทำยังไงต่อ

    #751
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #748 Vipnm (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 15:43
    เราโมโหจีโฮจริงๆนะ ทำไมอิงความจริงแบบนี้ล่ะคะฮืออออ

    เลือกทิ้งเค้าไปแล้วก็ควรจะไปมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองเลือกจะมาหึงทำไมสองใจเหรอ ถ้ายังรักแล้วจะทำแบบนั้นกับมินโฮทำไม สันสนในตัวเองเป็นบ้าเหรออ โอ้ยยนี่พูดในฟิคหรือชีวิตจริงเนี่ย555555555😂
    #748
    0
  10. #747 Bzowco (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 14:53
    เป็นฟิคที่เราค่อยๆเลื่อนอ่านที่ละบรรทัดทั้งๆที่หน้ายังชา มันรุนแรงกับใจเราตอนนี้จริงๆค่ะ รู้สึกไม่ต่างจากมินโฮเลยสักนิด เจ็บไปอีก นี่ชาไปหายจริงๆนะเนี่ย ความรู้สึกมันท่วมท้นไปหมด อูจีโฮใจร้าย.. แล้วเลือกแล้วว่าเลือกผู้หญิงคนนั้นจะนอนร้องไห้กอดตัวเองทำไม สมควรจะสบายใจมากกว่าไหม คนที่มันต้องร้องอ่ะคือมินโฮ แล้วที่เห็นแจวอนกับมินโฮนัวกันนี่คือที่หงุดหงิดแบบนั้นเพราะรู้สึกหึงใช่ไหม คนที่เลือกแบบนั้นก็ไม่ต้องมารู้สึกอะไรหรอก ถ้าจะเลือกเห็นแก่ตัวแบบนั้นไปแล้ว เข้าใจอารมณ์ไรท์ตอนแต่งเลยค่ะ ถึงมันจะฟิคก็เถอะแต่อินไปแล้ว หน่วงไปแล้ว ต้องมาแต่งต่อนะคะ มาแจวเรือไปด้วยกันค่ะ 
    #747
    0
  11. #745 Cat'eye (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 11:39
    ตบบ่าคนเขียน ไม่เป็นไรนะคะ
    เรือเราจะไม่ล่มถ้าเรายังขยันแจว แงงงงงงงงงงงง
    อ่านแล้วหน่วงมากเลยอ่ะ
    #745
    0