Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 45 : ♫ OS Baby Taehyun -Kimnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 ต.ค. 58




♫ OS Baby Taehyun
-Kimnam-


ฟิคพี่จินอูคนเเมนมาอีกเเล้วค่ะ เเต่งเพราะโดนพี่เอิงยุยงเป่าหูทุกวี่วันล้วนๆ
เมมัjนใจว่าจะไม่เป็นซีรียส์ฟิค จะไม่มี เบบี้ฮุนกะเบบี้มิเเน่นอน
กันไวก่อนเผื่อใครถามหา 55555
เอนจอยรีดดิ้งนะคะ :) 










เหนื่อยสายตัวเเทบขาด...

 

 

กลับมาจากทัวร์ญี่ปุ่นวันจันทร์ ยังไม่ทันหลับให้สบายใจสบายตัวเต็มตื่น นี่จะเดินทางอีกเเล้ว เเถมคราวนี้ไปไกลบ้าน เเม่ต้องเป็นห่วงมากเเน่ 

 

 

เเต่มีเขาคอยดูเเลอยู่ด้วย ก็...คงไม่ห่วงมากเท่าไหร่หรอกมั้ง

 

 

เด็กหนุ่มถอนหายใจ มองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาเรียวรีจะเลื่อนไปจับภาพสะท้อนของผู้ชายอีกคนในกระจก ชายหนุ่มผู้ที่อายุมากที่สุดเเละมีอายุห่างกับเขาสามปีเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารในมือ เเล้วเลิกคิ้วเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมอง

 

 

“หิวไหม?

 

 

เป็นคำถามจากปากคนที่ชอบมาบีบเนื้อต้นขาเเล้วก็เนื้อใต้คอของเขาพร้อมกับพูดว่า อ้วนขึ้นอีกเเล้วนะเรา ด้วยสีหน้าสีตาหยอกเย้าเเกมเอ็นดู

 

 

“อีกนานไหมอ่ะ?

 

 

“เเสบเหรอ?

 

 

“เปล่า เเต่ง่วง หิวด้วย”

 

 

คนอายุน้อยกว่าบ่น ทำท่าจะงอเเง เเต่ยังเก็บอาการไว้เพราะช่างทำผมคนหนึ่งพึ่งเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวลองจับผมที่ถูกชโลมน้ำยาเปลี่ยนสีผมของเขาขยี้ดูเเล้วยิ้มพอใจ

 

 

“ใกล้เเล้วค่ะ รออีกสักสิบนาทีนะคะ”

 

 

“ครับ”

 

 

เขาตอบรับสั้นๆ มองตามเธอเดินออกจากห้องไปจนลับสายตา มันเป็นห้องทำผมวีไอพี มีความเป็นส่วนตัวสูงอยู่เเล้ว หากไม่มีหน้าที่อะไรเเฮร์สไตลิสต์ก็จะออกไปรออยู่ด้านนอก

 

 

“จะงอเเงเหรอ เป็นอะไรหล่ะเด็กน้อย?

 

 

คนเป็นพี่ทิ้งนิตยสารในมือเเล้วลุกมาหาเขา ปลายนิ้วอุ่นนั่นยื่นมาหนีบเเก้มเขาข้างหนึ่งเเล้วบิดไปมา

 

 

“ถ้าผมสีนี้ตลกหล่ะ ฮยองจะไม่ขำใช่ไหม?

 

 

“ไม่ตลกหรอกน่า นี่อดใจรอดูเเทบไม่ไหวเลยรู้ไหม”

 

 

อ้อ...ก็เลยมานั่งหล่ออยู่นี่สินะ?

 

 

ทั้งๆที่จินอูฮยองควรจะอยู่ที่หอเเล้วก็พักผ่อนได้เเล้ว เพราะเจ้าตัวไม่มีปัญหาอะไรกับทรงผม เรื่องเสื้อผ้าก็ลองเเล้วก็เเก้ไขเรียบร้อยเเล้ว ก็เหลือจัดกระเป๋าเเล้วก็พักผ่อนรอเดินทาง แต่ก็ยังมานั่งหล่ออยู่นี่

 

 

“ไม่อยากปล่อยน้องไว้คนเดียว กลัวจะเหงา”

 

 

เขาว่า ดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงใกล้ๆ

 

 

“ดีไหม?”

 

 

แทฮยอนพยักหน้า 

 

 

“เดี๋ยวโทรสั่งเมเนฮยองให้ละกัน เบอร์เกอร์เซ็ตโอเครึเปล่า กินง่ายๆ จะได้กินตอนระหว่างนั่งรถไปบริษัท”

 

 

แทฮยอนไม่ได้ตอบว่าอะไร จินอูเลยสรุปเอาเองเเล้วต่อสายหาเมเนฮยอง

 

 

...ครับ เเล้วก็น้ำผลไม้เย็นๆหรือไม่ก็น้ำปั่นชื่นใจๆซักเเก้ว เอามาชาร์ตพลังเขาหน่อย ก่อนที่จะเฉาตายเสียก่อน”

 

 

จินอูว่าพลางมองหน้าเขาเเล้วอมยิ้ม มืออุ่นของคนเป็นพี่เอื้อมมาจับมือของเขาเเล้วคว้าไปคลึงเล่น

 

 

รำคาญเหมือนกันนะ เพราะเขาไม่ชอบให้คนมาเเตะตัว เเต่ดูเหมือนว่าอยู่กันมานานจนเริ่มจะชิน

 

 

หรือจะเริ่มชอบก็ไม่รู้...

 

 

“คุณเเทฮยอนคะ ไปล้างผมได้เลยค่ะ”

 

 

การรอคอยสิ้นสุดลง เขาเดินไปยังเตียงสระผมที่ตั้งเเอบอยู่มุมห้อง ในขณะที่อีกฝ่ายเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาที่เดิมเเล้วอ่านนิตยสารเหมือนทุกอย่างปกติ

 

 

กว่าจะใช้เวลาไดร์ผมเเละจัดทรงเพื่อเก็บรายละเอียดอีกก็กินเวลาร่วมชั่วโมง เเทฮยอนหงุดหงิดพอสมควรเพราะทั้งหิวทั้งง่วง เเต่พอจินอูชมเท่านั้นเเหล่ะ มุมปากมันก็ยกขึ้นอัตโนมัติ อารมณ์หงุดหงิดปลิวหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

 

“น่ารักดี หน้าอ่อนลงไปอีกเยอะเลย”

 

 

จินอูเเตะที่ผมก่อนจะเลื่อนมือลงมาลูบคิ้วเขาเบาๆ

 

 

“เเล้วเราว่าไง ชอบหรือเปล่าหล่ะ?

 

 

เเทฮยอนเบ้ปากเป็นคำตอบ 

 

 

“ทำไมต้องทำสีคิ้วด้วย ปัดมาสคาร่าคิ้วเอาก็ได้ มิโนฮยองยังไม่ต้องทำสีคิ้วเลย นี่ผิวก็ขาวด้วยอีก ทำบลอนด์งี้คิ้วก็บางกลืนกับผิวเข้าไปใหญ่ ไม่ต้องมีเลยมั้ยคิ้ว โกนไปเลยไหม?

 

 

“เฮ้ เเต่ว่าพอออกมาเเล้วดูดีกว่าที่คิดนะ”

 

 

เด็กนี่น่ารักจริงๆนะ พูดเลย ผมสีอ่อนขับให้ใบหน้าดูอ่อนเยาว์เเละหวานสวยขึ้นอีกเท่าตัวเชียว เเต่ชมว่าน่ารักเเละสวยให้เจ้าตัวได้ยินบ่อยๆน้องต้องไม่ชอบใจเเน่

 

 

ฮืมม อยากเอาโชคเกอร์สีดำมาสวมคอให้จริงๆเลย ให้ตาย

 

 

“มันไม่แปลกๆเหรอ?

 

 

“น่ารักดี เดี๋ยวเราก็ชิน แฟนๆต้องชอบเเน่ๆ”

 

 

จินอูเเตะคางอีกฝ่ายเบาๆแล้วยิ้มให้

 

 

....

 

 

“งอเเงมากหล่ะสิ? จินอูถึงโอ๋ขนาดนี้”

 

 

“ยังไงก็ไม่มีใครในวงเอาเขาอยู่ ดุก็ไม่ฟัง เพราะงั้นทำให้เขาติดไว้ดีกว่าไหมครับ?”

 

 

จินอูว่าพร้อมยื่นเบอร์เกอร์ที่ถูกเเกะกระดาษห่อออกบางส่วนให้แทฮยอนพร้อมกับทิชชู่จากร้านที่เเนบมาในถุงกระดาษ

 

 

“ตามใจแทฮยอนเข้าไป โอ๋แทฮยอนเข้าไป วันไหนนายไม่อยู่หายนะลงพวกฉันเเน่ๆ”

 

 

“ว่ากันงี้ไม่มากไปหน่อยเหรอฮยอง”

 

 

เเทฮยอนบ่นทั้งที่เบอร์เกอร์เต็มปาก คิ้วสีอ่อนตกลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

“โอ๊ย ก็จินอูเลี้ยงเเกตามใจจะตาย เกิดวันนึงจินอูติดงานงี้ จะมีใครมาทำเเทนเขาหล่ะ ซึงฮุนเหรอ? มิโนงี้ ซึงยุนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตีกันตายให้ปวดหัวอีก”

 

 

“ไม่เอา”

 

 

จินอูหัวเราะออกมาเบาๆ เขาลูบเส้นผมนิ่มที่คลอเคลียเเก้มยุ้ย ก่อนจะส่งหลอดน้ำเเอปเปิ้ลเย็นชื่นใจไปจ่อถึงปาก ใครๆก็ชอบแหย่นัมแทฮยอนของเขา ถึงน้องมันจะฟึดฟัด โวยกลับหรือชักสีหน้าใส่ แต่มันก็น่าเอ็นดูจริงๆ ทุกคนถึงชอบแหย่ โดยเฉพาะพวกเมเนฮยองและโคดี้นูน่าเนี่ย ตัวดีเลย

 

 

...

 

 

กว่าจะลองสูทรองรองเท้าเสร็จก็โน่น ครึ่งค่อนชั่วโมง เด็กน้อยของจินอูง่วงเเทบจะหลับตาเดิน ขนาดลงลิฟท์ยังก้มหน้า แนบหน้าผากลงมาพักกับด้านหลังศรีษะคนเป็นพี่เลย

 

 

กลับมาถึงห้องเเทฮยอนก็จัดการหยิบเสื้อผ้าและของที่จำเป็นออกมากองที่พื้นห้องจนเกลื่อนทั่วไปหมด

 

 

“ให้ช่วยไหม?

 

 

เเทฮยอนส่ายหน้าวืด มือขาวข้างหนึ่งชูขึ้นในอากาศ จินอูหัวเราะเเล้วเดินข้ามกองข้าวของไปจับมืออีกฝ่าย

 

 

“ทำไมวันนี้งอเเงจังหื้มคนเก่ง?

 

 

เขาขยี้ผมสีอ่อนของเด็กงอเเงที่ทำเสียงฟึดฟัดในลำคอ ก่อนจะกลายเป็นเสียงครวญครางงุ้งงิ้งเมื่อเเทฮยอนถูหน้าลงมากับต้นขาของเขา

 

 

“เหนื่อย”

 

 

“เป็นหัวหน้าครอบครัวก็เหนื่อยเเบบนี้หล่ะคนเก่ง”

 

 

จินอูว่า พลางบีบมือในอุ้งมือของเขาเเน่นขึ้น

 

 

“พักงอแงเเล้วเก็บของก่อนนะ จะได้นอน พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า เข้านอนไวๆ ไปสนามบินจะได้สดชื่นหน่อย”

 

 

“อือ”

 

 

เเทฮยอนพยักหน้า ยอมปล่อยมืออุ่นๆของคนเป็นพี่เพื่อลงมือเก็บกระเป๋าอย่างเเสนเสียดาย

 

 

....

 

 

สดชื่นมากเลยสิ...

 

 

“แทฮยอนนา จะถึงเเล้วนะ น้องต้องตื่นเเล้วหล่ะ”

 

 

จินอูสะกิดเจ้าของกลุ่มผมสีทองที่นอนซบไหล่ตัวเองมาตลอดทาง คนเป็นน้องปรือตาขึ้นนิดหน่อยก่อนจะสูดจมูกฟุดฟิด เเล้วยกมือขึ้นมาดึงมาส์กสีขาวที่จินอูเกี่ยวไว้ใต้คางจากคนเป็นพี่ไปเกี่ยวหูตัวเองไว้เเทน

 

 

“หายใจไม่ออกเหรอ?

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้า ยอมยืดตัวขึ้นเเล้วปล่อยให้อีกฝ่ายจัดผมเเละสวมหมวกลงบนศีรษะให้

 

 

“เป็นอะไรวะ ไม่สบายเหรอ ทำไมอ้อนซะน่าหมั่นไส้ขนาดนั้น?”

 

 

ซึงยุนเอี้ยวตัวหันมาถาม คนเป็นลีดเดอร์เลยโดนสายตาเย็นๆของมักเน่มองตอบจนต้องยกมือยอมเเพ้เเล้วหันกลับไป เรียกเสียงฮาครืนจากเมเนฮยองเเละเมมเบอร์ที่เหลือที่คอยลอบสังเกตุการณ์ มักเน่ตีกันหรรษาจะตายไป คนนึงใช้อำนาจลีดเดอร์ อีกคนก็ใช้กำลังจะตีลีดให้ตาย ตลกสุดๆ

 

 

ไม่มีคนที่ควบคุมเเทฮยอนได้ เเต่ถ้าทำให้ติดแถมเเทฮยอนยังยอมอ่อนใหด้วยหล่ะก็ คิมจินอูเลย

 

 

“ป่ะ ลงรถ” 

 

 

จินอูดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมทับศีรษะให้อีกคนเป็นน้องอีกชั้น ก่อนจะลงรถนำไปก่อน

 

 

...

 

 

ระหว่างรอเช็คอินและรอเมเนฮยองจัดการกับพาสพอร์ตและบอร์ดดิ้งพาส เขาเเอบมองดูก็เห็นเเทฮยอนมองมาเหมือนกัน เขาคุยกับซึงฮุนเเล้วหัวเราะ

 

 

“ทำมาเป็นสงวนท่าทีเก๊กเป็นเเทฮยอนคนชิค เเต่พอลับตาคนนะ อ้อนเป็นเด็กฉามขวบเลย จีนู จีนูฮยอง ฮยองง~

 

 

“ล้อน้องอีก”

 

 

“ก็เเทฮยอนโคตรน่ารักเลยนะเวลาอยู่กับฮยองอ่ะ ดูสายตาโหยหานั่นดิ โอววว ไปดูมันหน่อยเถอะ ทำหน้าทำตาอย่างกับโลกจะถล่ม”

 

 

เเล้วน้องเสนอมาจินอูหรือจะปฏิเสธ

 

 

เขาเดินตรงเข้าไปหาเเทฮยอน ยกมือขึ้นขยับปีกหมวกเเล้วจับปอยผมที่หลุดออกมาเก็บให้เรียบร้อย

 

 

เเทฮยอนอยากจะถอดหมวกออกเเล้วให้จินอูลูบผม เขาชอบความรู้สึกเวลามืออุ่นๆลูบลงมา เวลาปลายนิ้วร้อนนั้นเเทรกสางไปตามเส้นผม มันสบายจริงๆนะ

 

 

“รออีกเเปบนึงนะคนเก่ง”

 

 

จินอูยิ้มบางๆ เรียกให้คนเป็นน้องต้องยิ้มตามไปด้วย

 

 

จินอูแตะเเก้มเเทฮยอนเบาๆเเล้วเดินกลับไปรวมกลุ่มกับเมมเบอร์อีกสองคน ซึงฮุนดี๊ด๊านำเสนออัลบั้มของเด็กๆ Day 6 ส่วนซึงยุนก็เเซวเขาตามประสาเด็กปากอยู่ไม่สุข

 

 

“ฮยองใช้เวทย์มนตร์อะไรเหรอ เเทฮยอนมันถึงยอมขนาดนี้ ทีกับผมเเม่งเเทบจะฟาดก้านคอ”

 

 

จินอูชินเสียเเล้วกับคำพูดทำนองนี้ของเมมเบอร์ ทุกคนลงความเห็นว่าเขาเป็นคนเดียวที่เเทฮยอนยอมให้วอเเวไม่ค่อยสะบัดออก ใช้คำว่าไม่ค่อยเถอะ เพราะเกิดวันดีคืนดีเด็กน้อยนึกได้ว่าตัวเองเป็นคนชิค จินอูก็จินอูเหอะ โดนสะบัดเหมือนกัน

 

 

ซึงยุนมองคนสุดท้องที่ทิ้งตัวนั่งลงบนรถเข็น เขามองว่าเเทฮยอนเป็นผู้ชายที่เเมนเเละมีเสน่ห์มากๆ เป็นคนเท่ห์มากๆคนนึง เเต่ยกเว้นเวลาอยู่กับพี่จินอูนะ ความเเมนบ้าบออะไรนั่นเหมือนนัมเเทฮยอนจะไม่รู้จัก ทั้งๆที่พี่จินอูก็ทั้งสวยทั้งหวาน บุคลิกก็ดูสำอางค์

 

 

แต่พอมาอยู่ด้วยกัน บุคลิกจินอูฮยองจะนิ่ง เเล้วก็หล่อขึ้นราวกับคนเป็นพ่อ ในขณะที่มักเน่คนเเมนก็จะกลายเป็นมักเน่ของจริง ที่งอเเงออดอ้อนจินอูฮยองทุกสิ่งอย่างในโลกราวกับเด็กสองขวบ เอาเป็นว่าเขาโคตรไม่เข้าใจความย้อนแย้งของคู่นี้

 

 

“เขาไม่สบายเหรอ? ทำตัวเฉาๆ”

 

 

“กังวลเรื่องสีผมเเหล่ะ บ่นตั้งเเต่ทำเสร็จเมื่อวาน ดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ เเล้วก็เเพ้อากาศด้วย”

 

 

“งั้นฮยองไปดูเขาเถอะ”

 

 

“อื้อ”

 

 

จินอูเดินไปทิ้งตัวลงนั่งด้านหลัง เขาเเตะเเผ่นหลังของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะลากปลายนิ้วขีดเป็นตัวอักษร ถามอีกฝ่ายว่าโอเคมั้ย?

 

 

จินอูได้ยินเสียงตอบรับว่าอื้อเบาๆในลำคอ

 

 

ให้ตายสิ อยากจับแทฮยอนมาฟัดแรงๆจริงๆนะ

 

 

....

 

 

“นอนไหม?

 

 

“อยากกอด”

 

 

“เราคนเดียวก็นอนเต็มคอกละอ้วน”

 

 

จินอูว่า ลูบผมคนเป็นน้องให้เขาทรง เเทฮยอนหลับตาเเล้วนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้คนเป็นพี่ลูบผมลูบหัวอีกพัก ก่อนจะตัดบทด้วยการจับมืออุ่นๆนั้นมาเเนบเเก้ม เด็กหนุ่มสูดจมูกฟืดก่อนจะเอนตัวพิงเบาะ

 

 

“ขอผ้าห่มอีกผืนด้วยนะครับ”

 

 

เพราะว่าเป็นที่นั่งเฟิรส์คลาส แอร์สาวเลยจัดการหาผ้าห่มให้เขาอย่างรวดเร็วทันใจ จินอูยื่นมือไปรับมันมา แต่...

 

 

“อะไร?

 

 

เขาถามเมื่อเเทฮยอนดึงมือเขาไว้

 

 

“ห้ามปล่อยมือ”

 

 

“หื้ม?

 

 

จินอูอยากจะหัวเราะออกมาให้ลั่นเครื่อง เเค่จะปล่อยมือมาเเกะผ้าห่มให้ เด็กนี่ก็ไม่ยอมงั้นเหรอ?

 

 

“จะห่มผ้าให้ไง ปล่อยมือฮยองก่อนสิ ไม่หายไปไหนหรอกครับ”

 

 

เขาว่า แตะเเก้มยุ้ยๆของแทฮยอนเบาๆเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือ จินอูคลี่ผ้าห่มออกกางคลุมให้ เสร็จสรรพเเทฮยอนก็คว้ามือเขาหมับเเล้วดึงเข้าไปใต้ผ้าห่ม 

 

 

“ถ้าตื่นมาดึงมือออกจะโกรธ”

 

 

จินอูหัวเราะ ส่วนเเทฮยอนก็หลับตาลงเเล้วหลับไป เดี๋ยวพอน้องหลับเเล้วดึงออกคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

 

...

 

 

ไม่เป็นไรอะไรซะที่ไหนหล่ะ

 

 

ทันทีที่เเลนด์ดิ้ง เเทฮยอนก็พุ่งออกจากเครื่องไปคนเเรก พุ่งไปต่อเเถวต.ม.คนเเรก เเถมยังพุ่งออกไปที่รถคนเเรก เขาที่มัวเเต่งงว่าตัวเองทำอะไรผิดเลยได้เเต่รั้งท้ายอยู่กับซึงฮุน

 

 

เจ้าคนรองเเซวเขาสนุกปากเชียว 

 

 

“คืนนี้ฮยองลำบากแน่ ไปทำอีท่าไหนให้น้องมันงอน”

 

 

“เเค่ปล่อยมือตอนเขาหลับเอง”

 

 

“โอยย เเทฮยอนนี่มันเเทฮยอนจริงๆ”

 

 

ซึงฮุนหัวเราะ พลางเร่งเขาเข็นกระเป๋าเดินไปยังรถ

 

 

แทฮยอนนั่งอยู่เบาะหน้าเเล้ว พร้อมกับของเต็มตัก กำลังพูดคุยกับแฟนอยู่นั่นก็ดูอารมณ์ดีนี่นา

 

 

“เดี๋ยวคอยดูนะ ขึ้นห้องปุ๊บ ระเบิดลงเเน่”

 

 

มินโฮพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน อดใจเห็นตอนเจ้าตัวแสบนั่นโวยวายแล้วพี่จินอูทำหน้านิ่งๆไม่ตอบรับแทบไม่ไหว

 

 

“ฮยองตั้งกล้องถ่ายมาให้ดูหน่อยดิ”

 

 

ซึงฮุนว่าพร้อมโบกมือบ๊ายบายแฟนๆไปด้วย

 

 

“อัดคลิปก็ได้ หรือคืนนี้มานอนห้องเดียวกันก็ได้นะ ถ้านายอยากโดนน้องมันเเพ่นกบาล”

 

 

พอพ้นเขตสนามบินทั้งรถก็ถูกปลกคลุมไปด้วยเพลงอังกฤษที่เปิดคลอ ต่างคนต่างก้มหน้าอยู่กับมือถือ ติดต่อกับที่บ้านว่าพวกเขาถึงกันเเล้ว เเละปลอดภัยดี พอมาถึงโรงเเรมที่พัก พวกเขาก็เเยกย้ายกันด้วยความสงบ เเทฮยอนพุ่งเข้าห้องน้ำไปก่อน ออกมาก็นั่งเป่าผมสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น 

 

 

ไม่งอแงอย่างที่คิดแฮะ

 

 

“แทฮยอนอา”

 

 

เขาทิ้งตัวนั่งข้างเตียงจนฟูกนิ่มยวบลง มืออุ่นลูบผมสีอ่อนของคนที่ซุกตัวลงเตียงแล้วหลับตาลงเเล้ว ก่อนจะเลื่อนไปลูบไหล่ลูบหลัง ราวกับจะกล่อมให้นอนสบาย

 

 

มืออุ่นพลิกหลังมือไล้ตั้งเเต่สันกรามลงมาถึงริมฝีปาก ก่อนจะพลิกมือกลับ แล้วเเตะปลายนิ้วลงบนปลายคางมน

 

 

“ยังงอนอยู่เหรอ?

 

 

...

 

 

“ก็เเล้วเเต่ละกัน ตื่นมาอารมณ์ดีค่อยคุย”

 

 

เขาจัดการคลี่ผ้าห่มคลุมให้ เเต่พอจะผละออกไป เเทฮยอนก็ลืมตาเเล้วคว้ามือเขาไว้หมับ วงเเขนยาวนั้นสวมกอดเข้ามารอบเอวทันที พร้อมกับศรีษะทุยๆที่ขยับมาพาดบนต้นขาข้างหนึ่ง

 

 

“ลูบผมหน่อย”

 

 

จินอูทำตามที่ขอ เจ้าเด็กนี่รู้ดีว่าเขาตามใจแต่จะไม่ง้อถ้าเจ้าตัวงอแงด้วยเรื่องไร้สาระ เพราะฉะนั้นเมื่อเขาพูดว่าตามใจหรือแล้วแต่ แทฮยอนจะรู้ได้ทันที ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ แล้วแทฮยอนก็จะเป็นฝ่ายเข้ามาอ้อนเสียเอง

 

 

คนที่ตาปรือเพราะความง่วงงุนเกาะกุมเลื่อนศีรษะลงไปนอนบนหมอนก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาซุกๆแล้วหลับตาลง คนเป็นพี่ลูบหัวต่อจนเห็นว่าอีกฝ่ายผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ ถึงได้ผละออกไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองบ้าง

 

อาบน้ำเป่าผมจนแห้งจินอูก็ปีนขึ้นเตียงอีกเตียง คงจะไม่ดีถ้าผู้ชายตัวไม่เล็กสองคนขึ้นไปนอนเบียดบนเตียงเดียวกัน ถึงแม้ใจจริงจะอยากทำแบบนั้นก็เถอะ แต่ปล่อยให้แทฮยอนขี้งอแงได้นอนสบายๆไปดีกว่า

 

 

เขาตั้งนาฬิกาปลุกแล้ววางมันลงข้างหมอน พอพลิกตัวตะแคง กำลังจะเคลิ้มหลับก็รู้สึกว่ามีอะไรอุ่นๆพุ่งมาชนแผ่นหลัง จะเป็นใครไปได้อีกหล่ะถ้าขี้อ้อนขนาดนี้ จินอูบิดตัวหันไปดูก็เห็นว่าเป็นแทฮยอนอย่างที่คาด เด็กน้อยสูดจมูกฟุดฟิด ก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่เขา

 

 

“หนาวเหรอ? หายใจไม่ออกหรือเปล่า ให้ฮยองปรับแอร์ไหม?”

 

 

ใบหน้าที่ซุกอยู่แถวไหล่ส่ายพรืด แต่พอจินอูพลิกตัวหันไปหา อีกฝ่ายที่นอนขดเป็นก้อนอยู่ก็เบียดตัวเข้ามาซุกเขาอัตโนมัติ

 

 

“ไหนบอกไม่หนาว”

 

 

“ง่วง”

 

 

โอเค... เขาจะปล่อยให้เจ้าแมวตัวอ้วนนี่หลับอุตุอย่างเป็นสุข ก่อนที่จะลุกมาแสดงอิทธิฤทธิ์แล้วฟ้อนเล็บใส่หน้าเขา จินอูดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งตัวเองและแทฮยอน ก่อนจะเกลี่ยนผมสีอ่อนให้พ้นหน้าผากแล้วแตะจูบลงบนหน้าผากเนียนผะแผ่ว

 

 

“ฝันดีครับไอตัวเเสบ”








 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1063 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 00:10

    โอยยยยนพี่จินอูคนแมน โคตรจะแมน น้องนัมก็ขี้อ้อนเหลือเกิน น่ารักน่าฟัดซะจริง

    #1,063
    0
  2. #615 fhanatic (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 18:21
    ละมุนมากสุดค่ะ หาผู้ชายขี้งอนขี้อ้อนแบบนี้ได้ที่ไหนอีกไหมคะ อยากได้บ้างงงงงง จะแย่งจากพี่จินอูมาก็คงจะสู้เขาไม่ไหว 55555
    #615
    0
  3. #391 winnertinitin (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 07:22
    ในที่สุดพี่ก็ได้อ่าน 5555555555555555555555555555555555555555555555



    ขอบคุณน้องเมย์มากๆเลยนะคะที่แต่งให้อ่าน



    เรื่องนี้นยัมดูขี้อ้อนแบบควีนๆอ่ะ 55555 ถึงจะอ้อนแต่เธอกยังมีมุมหยิ่งๆ ชิคๆ ของเธออยู่



    ส่วนจีนูพ่อพระเอกของพี่ งานอบอุ่น ใจดี รักน้องต้องมา ทำไมตามใจน้องงี้อ่ะ แบบนี้ก็ติดอ่ะดิ



    ชอบตอนที่ นยัมบอกว่า ลูบผมหน่อย ฮอลลลล น่ารัก อ้อนเบาๆ พี่นี่อยากไปลูบผมให้เบย 5555



    ปอลอ พี่ไม่ได้ทวงฉากนั้นนะ มีคนมาทวงให้แล้ว 5555555



    #391
    0
  4. #390 YimPaew (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 19:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ละมุนมากกกกก แมวแทฮยอนขี้อ้อนจินอูฮยองมากเลยง่าาา

    เรื่องนี้น้องนัมก็ยังไม่ได้จุ๊ฟปากจินอูฮยองอีกหรอ

    ทำไมเมใจร้ายกับน้องนัมแบบนี้ล่าาาาา 5555555555555

    ขอความเป็นธรรมให้น้องนัมคนน่ารักด้วยค่ะ ทำไมได้แค่กอดตลอดเลย 555555555
    #390
    0
  5. #389 Vitaminz (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 17:05
    คิมนัมเพราะนัมอ้อนสินะ
    แต่ยังไงก็สองคนนี้คือ = ความน่ารักอยู่ดี
    ฮื้อออออออออ คิมจินอู ยอมน้องตลอดเลย ทำไมน่ารักจัง
    ดูเป็นพี่ที่แมนๆ แต่ก็อ่อนโยนกับน้อง
    นยัมๆ โคดจะแมวเชื่องเลยเวลาอยู่กับจินอู
    แต่ทำไมได้ จินอูตามใจมากกกกกกกกกกกก จนเมมเบอร์แซว
    นี่ก็ว่าจริง ชอบที่เมมเบอร์แซวว่า งอแงเยอะอ่าดิ จินอูฮยองถึงตามใจขนาดนั้น
    มันน่ารักอ่ะ อ่านไปยิ้มไปทั้งเรื่องเลย
    จริงจัง ถ้าเป็นพี่คนอื่นแมวนัมคงข่วนหน้าไปแล้ว
    แต่นี่จินอูฮยองไง แง้!!!!! งานดีสุดๆๆๆๆ
    ลูบผมหน่อย ง๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >/////////< ความอ้อนมีความเจ้าเล่ห์

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ♥♥
    #389
    0