คัดลอกลิงก์เเล้ว

SHORT FIC GINTAMA ┇Falling Rain┇

โดย NOIRIS

' ฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่าเจ้าหมอนั่น ' Hijikata Toshiro

ยอดวิวรวม

722

ยอดวิวเดือนนี้

23

ยอดวิวรวม


722

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


31
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มี.ค. 62 / 22:43 น.
นิยาย SHORT FIC GINTAMA ┇Falling Rain┇ SHORT FIC GINTAMA ┇Falling Rain┇ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




F A L L I N G    R A I N 



            H I J I K  A T A  T O S H I R O
    
                                                                                                                                          K A G U R A



" I can treat you better then him "

" ฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่าเจ้าหมอนั่น "




:: By NOIRIS


คำเตือน

ฟิคชั่นเรื่องนี้อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม
ความรุนแรง เพศ เเละการใช้ภาษา
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



ทั้งนี้ก็ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ


NO COPY!!!
ห้ามคัดลอกเด็ดขาด!!!



 My another fiction












เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มี.ค. 62 / 22:43





F A L L I N G   R A I N

' สายฝนที่ไหลริน '








Kagura POV :


" สภาพอากาศของเอโดะในวันนี้ อาจมีฝนฟ้าคะนองและลมกันโชกแรง ขอให้ทุกท่านอย่าลืมพกร่มติดตัวเวลาออกไปข้างนอกที่พักอาศัยและอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ " เสียงของผู้ประกาศข่าวสาวสวย เคซึโนะ อานะ ดังออกมาจากโทรทัศน์ตรงมุมห้องรับแขกของร้านสารพัดรับจ้างกินจัง


แต่นั่นไม่ได้ทำให้คางุระสนใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีน้ำทะเลลึกคู่สวยกำลังจ้องมองไปยังร่างสูงของชายหนุ่มผมหยักศกสีเงินยวงอย่างไม่วางตา


" อากินจัง....วันนี้เป็นวันอะไรน่อ? " เสียงใสของสาวน้อยเผ่ายาโตะเอ่ยถามชายหนุ่มผมหยักศกสีเงินยวงที่นอนอ่านซีคิดส์ของสัปดาห์ล่าสุดบนโซฟาฝั่งตรงกันข้ามกับเธอด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่คาดหวังกับคำตอบ


เธอหวัง....ว่าเขาจะจำวันสำคัญของเธอได้ ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครจำได้ว่าวันนี้มันสำคัญยังไง สำหรับเธอแค่เขาจำได้ นั่นก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมากแล้ว ไม่จำเป็นว่าต้องมีของขวัญหรืออะไรมาให้ แค่คำอวยพรนั้นก็มากพอแล้ว....

ใช่แล้ว...วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่สิบห้าของเธอยังไงล่ะ

เมื่อก่อนตอนที่เธอยังเด็ก ในวันเกิดของเธอมันก็เหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง เธออยู่ตัวคนเดียวบนดาวบ้านเกิดของเธอ มันเลยไม่มีอะไรพิเศษสักเท่าไร แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว.....


" ......วันศุกร์ไง...... " กินโทกิตอบกลับไปอย่างเฉื่อยชา พลางพลิกหน้าหนังสือซีคิดส์ไปมา


คำตอบของเขาทำเอาเธอรู้สึกหน้าชาไปครึ่งแถบ เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ ในใจก็อยากจะเอากำปั้นเขกหัวที่มีแต่ขี้เลื่อยของเขาให้มันไหลออกมาซะบ้าง!


" ลองนึกให้ดีๆสิน่อ! " เธอยังคงคาดคั้นคำตอบจากเขา


" ไม่ล่ะ ฉันอ่านซีคิดส์อยู่ ถ้านึกออกแล้วจะบอกก็แล้วกัน " เขาตอบเธอกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสีแดงเข้มยังคงจดจ่ออยู่กับหนังสือกาตูนร์รายสัปดาห์ในมือ


ทำไมเธอต้องมาหวังอะไรกับคนอย่างตาบ้านี่ด้วยนะ....ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงแท้ๆ น่าโมโหชะมัด!


" ใช่ซิ! ลื้อก็คงจำเรื่องของซึกกี้ได้คนเดียวล่ะสิน่อ.....พวกลื้อคบกันแล้วหนิ! ความรู้สึกเวลามีคนรักมันเป็นยังไงหรอน่อ? อั๊วจะได้ลองมีบ้าง!! " เธอเผลอพูดประโยคนี้ด้วยความอิจฉาปนน้อยใจและประชดประชันโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีแดงเข้มวูบไหวเล็กน้อยกับคำพูดของเธอ


ฟังไม่ผิดหรอก.....กินโทกิและซึคุโยะ สาวสวยหัวหน้าของกลุ่มเฮียกกะแห่งโยชิวาระ ได้ตกลงปลงใจคบหากันอย่างเปิดเผยได้ไม่นานมานี้ ตั้งแต่พวกเขาคบกัน เธอรู้สึกว่ากินโทกิไม่เหมือนเดิม เขาดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน เขาไม่มีเวลาให้เธอเลย เขาใช้เวลาว่างส่วนใหญ่เพื่อไปหาซึคุโยะที่โยชิวาระ เธอรู้สึกว่านับวันเธอและเขายิ่งห่างเหินกันมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอรู้สึกหึงหวงทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ใกล้กัน มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ความรักของเธอที่มีให้เขามันไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน มันไม่ได้เป็นความรักแบบครอบครัวอีกต่อไป มันกลายเป็นในรูปแบบคนรักที่เธอก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร....

เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่ากินโทกิไม่ได้คิดกับเธอมากเกินไปกว่าคนในครอบครัว นั่นทำให้เธอยิ่งเจ็บปวดและอึดอัดกับการเก็บความรู้สึกของตนเอาไว้.......


" พูดอะไรของเธอน่ะ.....คางุระ " เขาละสายตาออกจากหนังสือและหันมามองเธอด้วยดวงตาสีแดงเข้มที่อ่านยาก


" คนงี่เง่าอย่างลื้อเคยจำอะไรได้บ้างน่อ!! เจ้าบ้าหัวหยิก!! อั๊วไม่อยากอยู่กับลื้อต่อไปอีกแล้วน่อ!! " คางุระตะคอกใส่เขาด้วยความโมโห แววตาของเขาวูบไหวอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเธอ


" คางุระ! เดี๋ยว! " กินโทกิตะโกนเรียกเธอทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะวิ่งออกไปข้างนอก แต่เสียงเรียกของเขามันดังไปไม่ถึงเธอ


คางุระไม่สนใจเสียงเรียกของกินโทกิ เธอรีบวิ่งออกมาจากร้านสารพัดรับจ้างกินจังทันที


ร่างเล็กของสาวน้อยผมสีแดงอมส้มวิ่งฝ่าฝนออกมาจากร้านสารพัดรับจ้างกินจังโดยไม่สนใจรอบข้าง เธอรู้สึกว่าขอบตาของเธอร้อนผ่าว ของเหลวสีใสเอ่อคลอรอบดวงตาสีน้ำทะเลลึก ใบหน้าที่เคยขาวซีดขึ้นสีเล็กน้อยและบูดบึ้งด้วยความโกรธปนน้อยใจ

.

.

.

.

.

คางุระไม่รู้ว่าตอนนี้เธอวิ่งมาไกลแค่ไหน รู้แต่เพียงว่าสายฝนยังคงตกลงมาอย่างไม่คาดสายและดูเหมือนว่ามันจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอเปียกปอนไปด้วยน้ำฝนทั่วทั้งตัว ดวงตาสีน้ำทะเลลึกยังคงมีน้ำตาไหลออกมาคลอเคลียกับใบหน้าขาวซีดปะปนไปกับน้ำฝน ขาของเธอไร้เรี่ยวแรงที่จะวิ่งต่อไปแล้ว เธอรู้สึกว่ามันอ่อนล้าเกินกว่าจะยืนไหวจนต้องคุกเข่าลงไปกับพื้นดินที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน


เธอไม่รู้จะไปที่ไหนดี ทุกอย่างในหัวมันดูดำมืดไปหมด.......

ที่เธอพูดไปแบบนั้น กินโทกิอาจจะเกลียดเธอไปแล้วก็ได้.......

ทำไมเธอถึงได้เป็นคนแบบนี้นะ.......แพ้แล้วยังพาลอีก.......


" โธ่เว้ยยยยยยย!!!!!


เสียงตะโกนของเธอแข่งกับสายฝนดังกังวานไปทั่ว ภายในหัวเกิดภาพของเหตุการณ์ต่างๆมากมาย มันทั้งสับสนและวุ่นวายไปหมด ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะเริ่มเลือนลางลง จนดับวูบไปในที่สุด..........

















Hijikata POV : 


วันนี้หน่วยชินเซนงุมิทุกคนยกเว้นฮิจิคาตะออกไปปฎิบัติงานนอกสถานที่ เหลือไว้เพียงแค่เขาที่อยู่ในสำนักงาน เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคอนโด้ถึงให้เขาอยู่ที่สำนักงานเผื่อจัดการเอกสารเพียงแค่คนเดียว ความเงียบงันจึงเข้าครอบคลุมสำนักงานของหน่วยชินเซนงุมิ

ตอนนี้หน้าที่ของเขาไม่ได้ต่างอะไรกับคนรับใช้เลยซักนิด เพราะวันนี้ฝนตกค่อนข้างหนัก และสำนักงานหน่วยชินเซนงุมินั้นเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่และค่อนข้างเก่าเลยมีหลังคาชำรุด ทำให้มีน้ำรั่วหยดลงมาจากฝ้าเพดานหลายจุด เขาจึงพยายามหาสิ่งที่สามารถใช้ตวงน้ำฝนได้ และไล่นำไปวางในแต่ละจุด พร้อมกับไล่ปิดหน้าต่างทุกบานในสำนักงาน 


" น่าเบื่อชะมัด..... " ฮิจิคาตะบ่นกับตัวเองอย่างเบื่อหน่าย


เขาดูความเรียบร้อยเกือบทั่วสำนักงานแล้ว.....เหลืออยู่เพียงที่เดียว คือ......หน้าสำนักงาน

.

.

.

.

.

ฮิจิคาตะเดินมายังบริเวณหน้าสำนักงานและมองดูไปรอบๆเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ในมือของเขาข้างหนึ่งถือร่มที่กางเอาไว้เพื่อป้องกันเม็ดฝน ก่อนที่มืออีกข้างจะเอื้อมไปเปิดประตูไม้บานใหญ่หน้าสำนักงาน 

เปิดได้ไม่ถึงครึ่งบานของประตู เขาก็ตกใจกับภาพที่ได้เห็น........เด็กสาวสวมชุดกี่เพ้าสีแดงกำลังนอนสลบกับพื้นดินท่ามกลางสายฝน


" นั่นมัน....ยัยหมวยสารพัดรับจ้าง! " 


เขารีบทิ้งร่มไป แล้วรีบวิ่งออกมาดูอาการของเธอ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วรีบพาเข้าไปยังสำนักงาน

การพาตัวของเธอเข้ามาภายในสำนักงานไม่ได้ทำให้เขาลำบากเลย เพราะเธอค่อนข้างที่จะตัวเบามาก ผิดกับนิสัยการกินของเจ้าตัว เขาพาเธอมายังห้องของเขา ก่อนจะวางเธอลงกับพื้นอย่างเบามือ แล้วเดินไปยังตู้เก็บฟูกและนำออกมาปูกับพื้นพร้อมกับหมอนและผ้าห่ม

เมื่อจัดที่นอนเรียบร้อยแล้วเขาจึงอุ้มเธอและนำเธอมานอนที่ฟูกที่เตรียมเอาไว้ และนั่งลงข้างๆเธอ....... 

เขาเริ่มที่จะสังเกตุเธอ......เด็กสาวมีผมสีแดงอมส้มที่ถูกทำให้เป็นมวยสองข้างอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ผมที่ถูกมวยกลับหลุดรุ่ยออกมาเกือบหมด ผิวขาวซีดดูอ่อนนุ่ม ดวงตาพริมหลับสนิท ขนตายาวเป็นแพสีเดียวกันกับเส้นผม แก้มขาวซีดมีเลือดฝาดเล็กน้อย จมูกโด่งเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ...........

ฮิจิคาตะรู้สึกว่าใบหน้าของเขาจู่ๆก็ร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจของเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะ..........เขากำลังใจเต้นกับยัยเด็กนี่น่ะเหรอ!?

ยิ่งคิดแบบนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงขึ้นไปอีก......


" อือ.....นะ...หนาว " เสียงพึมพำอืออึงของคางุระเรียกสติของเขาให้กลับมา ฮิจิคาตะผงะไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพิจารณาสิ่งที่ทำให้เธอพูดออกมาแบบนั้น เขาลืมไปซะสนิทเลยว่าเสื้อผ้าของเธอก็เปียกด้วย......


นั่นหมายความว่า.....เขาต้องเป็นคนเปลี่ยนมัน.....


" .................. "  ใจหนึ่งเขาก็อยากจะเปลี่ยนให้ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็กลัวจะถูกกล่าวหาว่าล่วงเกินผู้หญิง ยิ่งถ้าเป็นยัยหมวยนี่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเขาเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ล่ะก็.............เขาไม่อยากนึกสภาพเลยว่าพลังช้างสารของเธอจะทำให้เขาเจ็บตัวมากขนาดไหน


" นะ....หนาว " คางุระพึมพำอีกครั้ง พร้อมกับร่างกายที่เริ่มสั่นเทา แขนบางสองข้างเริ่มโอบกอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น


" โธ่เว้ย! " เมื่อฮิจิคาตะเห็นดังนั้นในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเธอ


เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน!


เขาลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบกิโมโนตัวที่คิดว่าเล็กที่สุดออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดตาหนึ่งผืน เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว เขาก็เดินกลับมายังฟูกที่มีคางุระนอนอยู่ ก่อนจะค่อยๆนั่งลงข้างๆอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองร่างเล็กที่ตอนนี้สั่นงันงกเพราะความหนาว


" .....ขอโทษนะ...... " 


เขาเอ่ยคำขอโทษ ก่อนจะค่อยๆยื่นมือไปปลดกระดุมคอเสื้อชุดกี่เพ้าของเธอ.............

.

.

.

.

.

ตอนนี้ฮิจิคาตะเปลี่ยนชุดให้คางุระเรียบร้อยแล้ว แต่ใบหน้าของเขากลับแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู......

ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงหน้าแดงน่ะเหรอ?..... 

ต้นเหตุมันคงหนีไม่พ้นยัยหมวยที่นอนอยู่ตรงหน้าเขานี่หรอก ถึงแม้ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ เขาพยายามที่จะไม่มองร่างกายของเธอเท่าที่จะทำได้แล้วก็ตาม แต่จู่ๆเธอก็ดิ้นไปมาแล้วก็โวยวายทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ว่า  ' เป็นอั๊วไม่ได้เหรอ? '     ' ทำไมน่อ? '  

เธอโวยวายในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ แล้วดิ้นไปมาทำให้เขาต้องใช้กำลัง(?)เช็ดตัว เช็ดผมแล้วบังคับให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่อย่างนั้นเธอคงหนาวตายแน่


......และนั่นทำให้เขา เห็นทั้งหมด อย่างจำใจ......


" เฮ้ออออออ ให้ตายสิ! โทชิโร่ นี่แกโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้วยังจะเขินอะไรอีกเนี่ย.... " เขาถอนหายใจพร้อมกับสบถออกมากับตัวเอง มือหนาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมากุมปิดใบหน้าที่แดงเอาไว้ ถึงเขาจะกุมใบหน้ายังไงหูของเขาก็แดงอยู่ดี.........


ถึงปากจะบอกไปอย่างนั้น แต่หัวใจมันกลับเต้นแรงไม่หยุด.....นี่เขาก็โตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องมาเขินยัยเด็กนี่ด้วย และอีกอย่าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นผู้หญิงเปลือยสักหน่อย.......... 


" อือ....หนาว " เสียงของคางุระเรียกเขาออกจากความคิด ทำให้เขาต้องหันไปมองเธอ เขาว่าเขาห่มผ้าให้เธอไปแล้วนะ.......


แต่สิ่งที่เขาเห็น คือ เธอเอาเท้าเตะผ้าห่มออกไปหมด!!


" เฮ้ย! ยัยหมวย อย่านอนดิ้นแล้วเอาเท้าเตะผ้าห่มจะได้ไหม!! " เส้นเลือดในขมับของเขาเต้นตุ๊บๆ 


เขาอุตส่าห์ห่มผ้าให้ยังจะมาถีบอีก!! เดี๋ยวก็ได้หนาวตายหรอก!


" .......................... " ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆจากร่างเล็ก


ฮิจิคาตะเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจ ถึงเขาจะพูดอะไรไปคางุระคงไม่รับรู้อะไรอีกแล้วล่ะ คิดได้ดังนั้นเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มที่ถูกเธอเตะไปอยู่ที่ปลายเท้าขึ้นมาห่มให้เธอ แล้วในขณะที่เขากำลังจะเอามือออกจากผ้าห่มนั้น.......


หมับ!!!


" เฮ้ยยยยยย!!! " เขาแผดเสียงร้องตกใจดังลั่นไปทั่วห้องแข่งกับเสียงสายฝนข้างนอก เมื่อถูกมือของคนที่นอนไม่รู้เรื่องจับเข้าที่ข้อมือ แล้วลาก(?)เข้าไปในผ้าห่มด้วย!!


หมับ!!!


คางุระไม่หยุดเพียงแค่นั้น เธอยังใช้ทั้งแขนและขากอดฮิจิคาตะไว้อย่างกับหมอนข้าง!! แถมยังเอาหน้าไปซุกอกของเขาเอาไว้อีก ตอนนี้ร่างกายของเขาและเธอแนบชิดติดกันยิ่งกว่าตังเม ยิ่งร่างกายของเขาและเธอเบียดเสียดกันมากเท่าไร ยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาแดงขึ้นเรื่อยๆจนลามไปถึงใบหู ตอนนี้มันแดงยิ่งกว่าตอนที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเสียอีก


" ยะ ยัยหมวย! ปะ ปล่อยฉันได้แล้ว!!! " เขาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักพร้อมกับพยายามดิ้นรนแกะมือตุ๊กแก(?)ของคางุระออก แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านคางุระเลยแม้แต่น้อย.......


เออ!! ลืมไป ว่ายัยนี่เป็นเผ่ายาโตะ!!.....


" คิก...ฮะ ฮะๆๆ " เสียงหัวเราะเล็กๆดังออกมาจากคนที่เอาหน้าซุกไว้ที่อกของเขาอย่างสนุกสนาน......


เอ๊ะ.....เดี๋ยวนะ......ยัยนี่หลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ!?


" ฮะๆ อามายองเลอร์ ลื้อนี่ตลกชะมัดเลยน่อ ฮะๆๆ " คางุระหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานที่เห็นเขาดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น(?)ของเธอ


" มีอะไรน่าขำกันฮะ! ยัยเด็กบ้า! แล้วเธอรู้สึกตัวตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย!? " ฮิจิคาตะพยามแกะแขนและขาของเธอให้ออกไป แต่มันก็ไม่เป็นผลเหมือนเดิม ในใจก็มัวแต่คิดว่าถ้าเธอจำได้ว่าเขาเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้และเห็นทุกส่วนของร่างกายแล้วล่ะก็.................

คิดแล้วใบหน้าที่แดงมากของเขาก็เริ่มซีดแข่งกับสีผิวของคางุระทันที


" อั๊วรู้สึกตัวตั้งแต่ลื้อเช็ดตัวให้อั๊วแล้วน่อ...... " เธอพูดก่อนที่เธอจะกอดเขาให้แน่นขึ้น


ซวยแล้วไง! คราวนี้เขาได้ตายจริงๆแน่!!........

โดนยัยหมวยนี่ฆ่าแน่!! 


เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงหยุดดิ้นรนแล้วนอนอยู่นิ่งๆให้เธอกอด


" เป็นอะไรน่อ? มายองเลอร์ ลื้อไม่ดิ้นต่อแล้วหรอน่อ? " เธอพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น ก่อนที่จะกอดเขาแน่นขึ้น....นั่นยิ่งทำให้ใบหน้าของเขายิ่งซีดไปอีก


" ถะ ถ้าเธอรู้สึกตัว....ก็รีบปล่อยฉันได้แล้ว เดียวฉันจะพาเธอไปส่งที่บ้าน " เขาพูดอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยๆแกะแขนและขาของเธอออกจากเขา.....แต่เธอยังคงกอดเขาอย่างแนบแน่นเหมือนเดิม


" .......อั๊วไม่อยากกลับไปน่อ........... " เธอตอบและยังเอาหน้าซุกอกของเขา 


" .......................... " คำตอบของเธอทำให้เขาเงียบไปสักครู่..........


ทำไมถึงไม่อยากกลับไปล่ะ..........หรือเธอโกรธที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้?


" ยะ ยัยหมวย เธอโกรธที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหรอ? " เขาทำใจดีสู้เสือถามเธอออกไปแบบนั้น


" เปล่าน่อ.....ถ้าอั๊วโกรธลื้อเรื่องนั้นจริงๆ อั๊วคงฆ่าลื้อตั้งแต่ลื้อเช็ดตัวให้อั๊วไปแล้วน่อ " เธอพูดเสียงแผ่วและยังคงกอดแล้วเอาหน้าซุกอกของเขา ลมหายใจร้อนของเธอเปล่ารดหน้าอกของเขาอย่างสม่ำเสมอ นั้นทำให้ใบหน้าของเขากลับมาแดงอีกครั้ง............


" นี่อามายองเลอร์ ช่วยกอดอั๊วหน่อยสิ.......... " 


เขาไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขายกแขนทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปกอดเธอแล้วเอาใบหน้าซุกไว้บนผมสีแดงอมส้มที่อ่อนนุ่มของเธอ แต่ที่เขาทำแบบนั้นเพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าตรงหน้าอกของเขาเริ่มเปียกชื้นขึ้นมา.............


เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้.........

 
" อั๊วขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหมน่อ

.

.

.

.

.


พวกเขากอดกันมาได้พักใหญ่แล้ว เสียงสะอื้นของเธอหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความเงียบภายในห้องและเสียงสายฝนที่ซาลง เขาและเธอหลับตาลงฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน 

ลองมาคิดดูแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมานอนสลบอยู่หน้าสำนักงานของชินเซนงุมิได้ ทั้งๆที่เธอเป็นเผ่าที่แข็งแกร่งขนาดนั้นแล้วแท้ๆ แต่ที่เขาพอจะเดาได้คือ เรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับการที่เธอซุกอกของเขาร้องไห้อย่างแน่นอน.....


" นี่ยัยหมว -- " ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไรเธอ เธอตัดประโยคของเขาไปเสียก่อน....


" อั๊วไม่ได้ชื่อยัยหมวยน่อ.......อั๊วมีชื่อ.... " เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้ที่เกิดขึ้นหลังจากการร้องไห้


นั่นสิ.....ตั้งแต่แรกที่เขาเจอเธอเขาก็ไม่เคยเรียกเธอด้วยชื่อของเธอเลย เพราะเขาเรียกเธอตามลักษณะภายนอกของเธอมาโดยตลอด.........บางทีถ้าพวกเขาเรียกชื่อของกันและกัน มันอาจจะลดระยะห่างระหว่างพวกเขาลงก็ได้


" ก็ได้.......ต่อไปนี้ฉันจะเรียกเธอด้วยชื่อของเธอ และเธอก็ต้องเรียกฉันด้วยชื่อของฉันด้วย....ตกลงไหม? " เธอไม่ตอบแต่เธอพยักหน้ากับหน้าอกของเขาแทน


" คางุระ " นี้เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเธอด้วยชื่อของเธอ มันอาจให้ความรู้สึกแปลกๆและไม่ชินไปบ้าง แต่ในทางตรงกันข้ามมันกลับรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด......


" อะไรน่อ?... " 


" ....ทำไมเธอถึงมานอนสลบตากฝนอยู่แบบนั้นกัน? "


" ............................. "











Kagura POV :


" ....ทำไมเธอถึงมานอนสลบตากฝนอยู่แบบนั้นกัน? "


" ............................. " 


มันดูเหมือนเป็นคำถามธรรมดานะ....แต่ทำไมรู้สึกว่าจู่ๆ มันกลับกลายเป็นคำถามที่ตอบยากขึ้นมาซะอย่างนั้น.....

จะให้เธอบอกเขาว่ายังไงล่ะ.........ให้บอกว่า เธอวิ่งตากฝนออกมาจากร้านสารพัดรับจ้าง เพราะว่าโกรธและน้อยใจที่กินโทกิจำวันเกิดของเธอไม่ได้แล้วก็อกหักที่เขาคบกับผู้หญิงคนอื่น......แบบนี้น่ะเหรอ!?

ทำไมมันถึงได้ฟังดูแปลกๆนะ...........ถ้าฮิจิคาตะรู้ เขาจะหัวเราะเยาะเธอหรือเปล่า?......


" โทชิ " นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกเขาด้วยชื่อของเขา ถึงแม้จะไม่ใช่ชื่อเต็มๆของเขาก็เหอะ..... 


แต่.....ก็รู้สึกดีกว่าเรียกเขาว่า มายองเลอร์ ล่ะนะ.....


" หืม? "  ฮิจิคาตะตอบกลับมาและกอดเธอให้แน่นขึ้น....หรือเธอแค่รู้สึกไปเองนะ?


และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ว่าอะไรที่เธอเรียกเขาไปแบบนั้น เธอรู้สึกว่าลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดอยู่บนศรีษะของเธอ และยังคงกอดเธอเอาไว้.......

ตั้งแต่ที่เธอรู้สึกตัวขึ้นมาในตอนที่เขาเช็ดตัวให้เธอ ตอนนั้นเธอแทบอยากจะต่อยเขาให้กระเด็นที่บังอาจมาจับเนื้อต้องตัวเธอ แต่พอเห็นทีท่าว่าเขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้..........ถึงแม้เขาจะ เห็น หมดแล้วก็เหอะ.......

แต่อย่างน้อย...เขาก็ช่วยเธอล่ะนะ.......

นั่นทำให้เธอเลือกที่จะนอนนิ่งๆ จากนั้นเธอก็แกล้งหลับต่อ แล้วได้เห็นเขายกมือขึ้นมากุมใบหน้าเอาไว้แล้วก็บ่นกับตัวเองยกใหญ่.....ที่สำคัญ ถึงเขาจะปิดใบหน้าของเขายังไง.....หูของเขาก็ยังแดงอยู่ดี

ในตอนนั้นเธอเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาอยู่แล้ว.....ในใจก็คิดว่า ' เจ้าหมอนี่ น่าแกล้งชะมัด ' 

คิดได้ดังนั้นเธอจึงแกล้งเขาด้วยการเตะผ้าห่มออก แล้วให้เขาเข้ามาติดกับเอง.......ตอนแรกที่เธอกอดเขาเอาไว้ เขาก็ดิ้นอยู่หรอก แต่พอเขารู้ว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว จู่ๆเขาหยุดดิ้นไปเลย สงสัยคงกลัวว่าเธอจะโกรธที่เขา เห็น อะไรต่อมิอะไรของเธอล่ะมั้ง..........

จริงๆแล้วเธอทั้งโกรธทั้งอาย....แต่พอเห็นหน้าของเขาที่แดงอย่างกับมะเขืออเทศแล้ว มันกลับรู้สึกอยากแกล้งเขามากกว่าที่จะรู้สึกโกรธเขาซะอย่างนั้น........


แปลกชะมัด.......


นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเธอยังคงกอดแล้วเอาใบหน้าซุกอกของเขาอยู่แบบนี้.......เธอนึกมาตลอดว่ากลิ่นของเขาคงมีกลิ่นเหมือนควันของบุหรี่ เพราะเขาเป็นพวกติดบุหรี่จัด.......แต่มันกลับตรงกันข้ามกับที่เธอคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิง กลิ่นของเขามันกลับหอมแบบเย็นๆพอซูดดมเข้าไปแล้วก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาซะอย่างนั้น.........


แปลกชะมัด.......


เธอควรจะเล่าเรื่องของเธอให้เขาฟังดีหรือเปล่านะ?...........แล้วทำไม.....จู่ๆเธอถึงอยากเล่าให้เขาฟังกัน........


แปลกชะมัด.......


แล้วทำไมเวลาเธอพูดกับเขา เธอถึงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขากันล่ะ..........

แล้วทำไมจู่ๆ หัวใจ มันกับเต้นผิดจังหวะแบบนี้กัน..........


แปลกชะมัด.......


.

.

.

.

.


" ลื้อเคยรักใครสักคนบ้างหรือเปล่าน่อ?......... " คางุระพูดอย่างแผ่วเบาและยังคงเอาใบหน้าซุกอกของเขา จนถึงตอนนี้เธอยังไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา 


ทำไมกัน........


" ................ " เหมือนเขาจะเงียบเพื่อให้เธอเล่าต่อไป


" ......เวลาที่เรารักใครสักคน แต่เราไม่ใช่คนที่เขาเลือก แล้วสุดท้ายเราก็ต้องปล่อยให้เขาไปกับคนที่เขาเลือก คนที่เขารัก คนที่เหมาะสมและคู่ควรกับเขามากกว่าตัวของเราเอง......มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วใช่ไหมน่อ? ที่เราต้องปล่อยให้เขาไปตามทางของเขาน่ะ.......ให้เขาได้มีความสุขกับคนที่เขารัก......... "


" ..................... "


" .........อั๊วน่ะ.......เคยคิดแบบนั้นมาตลอด เพราะคิดว่ายังไงซะ ถึงแม้อั๊วจะไม่ได้เป็นคนรักของเขา แต่อย่างน้อยก็ขอเป็นแค่คนสำคัญของเขาก็พอ.........แต่ว่าบางทีการเป็นแค่คนสำคัญ มันก็ทำให้ลึกๆในใจ......รู้สึกเจ็บขึ้นมาได้เหมือนกัน.........หรือบางที..........อาจเป็นอั๊วเองที่คาดหวังมากเกินไป  "


คางุระรู้สึกว่าตอนนี้ขอบตาของเธอนั้นร้อนผ่าว และมีของเหลวเอ่อคลอรอบดวงตา แล้วตอนนี้มันกำลังไหลลงมาเปื้อนแก้มของเธอและเสื้อของฮิจิคาตะ.......


" ฮะ....ฮาๆ.....ฮึก อั๊วโกรธเจ้าบ้านั่น เพราะว่าแค่เขาจำวันเกิดของอั๊วไม่ได้ แล้วอั๊วก็เผลอพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไปด้วยน่อ...........อั๊วนี่มันงี่เง่าชะมัดเลยน่อ ขี้น้อยใจ แถมยังเอาแต่ใจอีก.........น่าตลกชะมัด......ฮึก.....ฮะ.....ฮาๆ "


ครั้งแรกเลยนะ....ที่หัวเราะทั้งน้ำตาแบบนี้.......น่าสมเพชชะมัด

เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้......ไม่ชอบใจเอาซะเลย.....


" ไม่หรอก.......มันไม่ตลกเลยสักนิด..... " ฮิจิคาตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 


คางุระไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากเขาเลยสักครั้ง ทำให้เธอต้องเงยหน้าไปมองเขาอย่างช่วยไม่ได้..........พอเธอเงยหน้าขึ้นไปก็ได้พบเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาดูเย็นชาและแข็งกระด้าง แต่เวลามองเข้าไปลึกๆ.....จะเห็นความอ่อนโยน และ.......ความเศร้า........อยู่ในดวงตาคู่นั้น......


" ความรักมันก็เป็นแบบนี้แหละ.........มันไม่มีอะไรสมหวังไปซะทุกอย่างหรอก และทางออกของมันก็มีอยู่แค่ทางเดียว ก็คือการปล่อยวาง แล้วเลือกทางเดินใหม่ของตัวเอง ถึงแม้มันจะเป็นวิธีที่เจ็บไปสักหน่อย.....แต่เดียวมันก็ผ่านไป " เขาพูดพร้อมกับเอานิ้วโป้งมาเช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอให้ออกไป


" แล้วเมื่อไหรมันจะไม่รู้สึกเจ็บอีกน่อ? " เธอถามเขากลับไป


" ก็จนกว่า.....เธอจะพอใจกับทางเดินใหม่ของเธอ.... " เขาพูดพร้อมกับสบตากับเธอและยังคงใช้นิ้วโป้งปาดคราบน้ำตาของเธอ


ทางเดินใหม่งั้นเหรอ..........

บางที......มันอาจจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไปจากเธอนักก็ได้........


" นี่.......โทชิ " เธอเรียกเขาพร้อมกับสบตาของเขากลับ


ฮิจิคาตะไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะถามเธอกลับมาว่ามีอะไร แล้วกระชับอ้อมกอดของเขามากขึ้น


" ลื้ออย่าลืมรับผิดชอบอั๊วด้วยน่อ " เธอพูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่น ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดตอบกลับเขา


" หะ ห๊า!? " ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ก่อนที่ใบหน้าของเขาเริ่มที่จะแดงขึ้นมาเรื่อยๆ และจ้องเธออย่างคาดคั้นเอาคำตอบที่ชัดเจน


น่าแกล้งชะมัด..........


" ก็ลื้อ เห็น อะไรต่อมิอะไรของอั๊วไปหมดแล้ว แบบนี้ใครจะอยากได้อั๊วไปเป็นเจ้าสาวล่ะน่อ! ลื้อต้องรับผิดชอบ! "  เธอแกล้งทำหน้าตาบูดบึ้งใส่เขา ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แล้วยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มของเขาดังฟอดใหญ่


" ห๊า!? เดี๋ยวนะ! อะไรของเธอเนี่ย!? คางุระ! " เขายังคงทำหน้าตาเลิ่กลั่ก แถมหน้ายังแดงลามไปจนถึงใบหู.....แต่เขาไม่ได้พยายามแกะแขนของเธอออกไปเหมือนในตอนแรกที่เธอแกล้งเขา


ขืนถ้าเธอยังแกล้งเขาแบบนี้ต่อ...เขาคงได้เป็นลมคาอ้อมกอดเธอแน่ๆ....


" คิก....ฮะ ฮาๆ ฮาๆ ลื้อนี้มันน่าแกล้งจริงๆเลยน่อ ฮะ-- " 


จุ๊บ!


ความรู้สึกของริมฝีปากอุ่นๆที่สัมผัสกับหน้าผากของเธอ ทำให้เธอถึงกับชะงักอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ดวงตาสีน้ำทะเลลึกเบิกโพลงด้วยความตกใจ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ แขนและขาเริ่มอ่อนปวกเปียก....


นี่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย!?


" เรื่องที่เธอบอกให้รับผิดชอบน่ะ.......... " เขายังคงสบตากับเธออยู่


" หะ ห๊า!? " เธอทำท่าทางเลิ่กลัก


" ฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่าเจ้าหมอนั่น " เขาสบตากับเธอเหมือนต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง แล้วเขาก็กระชับอ้อมกอดของเขาให้แน่นขึ้น 


ดูแลเธองั้นเหรอ..........

คำพูดของเขาเหมือนเป็นคำสัญญา.........


" พะ พูดบ้าอะไรของลื้อกันน่อ!? โทชิ " เธอพูดพลางรีบเอาหน้าไปซุกอกของเขาเพื่อซ้อนใบหน้าที่แดงเอาไว้ แต่เธอคงลืมไป....ว่าใบหูของเธอก็ยังแดงอยู่ดี......

.

.

.

.


" เหมือนว่าฝนจะหยุดตกแล้วนะ " จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


" พูดอะไรของลื้อนะ ข้างนอกฝนยังตกอยู่เลยน่อ " 


ฝนมันจะหยุดตกได้อย่างไง ในเมื่อเธอยังได้ยินเสียงของมันอยู่เลย.....


" ถึงฉันพูดไป เธอก็ไม่เข้าใจหรอก....ยัยตัวแสบ! " เขาพูดก่อนจะยีหัวของเธอด้วยมือที่ใช้จับหลังศรีษะของเธอ

.

.

.

.


จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน.........

และไม่มีใครคิดที่จะผละออกไป........
 










THE END.









ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ NOIRIS จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:26

    คือแกรรรรช้านฟินนนนนนนนน


    #10
    0
  2. #9 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 13:24

    ตายอย่างสงบ!!!!!!!!!
    #9
    0
  3. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 05:44
    โอ้ มายก้อดดด ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากๆเลยนะคะ อ่าแล้วรู้สึกอบอุ่นกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากๆ อยากให้ไรท์แต่งอีกจัง อ่านเพลินมากเลย ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคน่ารักอบอุ่นแบบนี่ให้อ่าน 😘
    #8
    1
    • 2 พฤศจิกายน 2561 / 08:11
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      #8-1
  4. #7 pgunt06 (@pgunt06) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:12
    สนุกมากเลยค่ะคู้นี้หายากมากทำอีกต่อๆไปน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ^_^
    #7
    0
  5. วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 18:45
    สนุกมากค่าา
    #6
    0
  6. วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:43

    ชอบมากกกกก ยิ่งเป็นคู่นี้นะยิ่งชอบ หาอ่านยากมากค่ะ สนุกมากค่ะไรท์ แต่งคู่นี้มาให้อ่านอีกนะคะ รอติดตามค่ะ

    #5
    0
  7. วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:57
    มายองเลอร์โหมดไมโครเวฟใช่ไหมคะ555555
    #4
    1
  8. #3 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:08
    คู่นี้หาอ่านยากมากเลยยยย
    #3
    0
  9. #2 sayashi Riho (@Thamonwan2125) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 13:04
    สนุดมาก วิดวิ้วววววว
    #2
    0
  10. #1 Ishimaru nanaho (@cherry2000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 07:09
    อต่งได้เริ่ดมากค่ะ ทำดีๆ หายากมากคู่นี้ชอบค่ะๆ
    #1
    0