IUI ลูกชายของฉัน

ตอนที่ 12 : บังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 439 ครั้ง
    5 ม.ค. 63

ณ รีสอร์ทภูตะวัน

21.30 น.

เสียงน้ำทะเลกระทบฝั่งดังคลืนๆบวกกับอากาศเย็นตอนกลางดึก ตอนนี้ 4 ชีวิตได้เดินทางมาถึงรีสอร์ทแล้ว สองหนุ่มตัวน้อยนอนหลับอิงตักคนเป็นแม่ทั้งสองข้างด้วยความเหนื่อยล้า

"ตาหนู ตื่นได้แล้วคาบบบ ถึงแล้ว" ตาหนูนอนหลับเป็นตายหัวหนุนนอนขยับยุกยิกไม่อยากตื่นตอนนี้

"น้องเดือน ไม่ต้องปลุกตาหนูหรอก เดี๋ยวพี่ช่วยอุ้มไปนอนที่ห้องเอง"

"งั้นเดือนไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ภู รบกวนด้วยคะ" ภูตะวันส่งยิ้มให้กับพลอยเดือนก่อนที่จะเข้าไปอุ้มเคมีออกมาจากรถ

"หลับเป็นหมู ตอนกินอิ่มเลยนะครับเนี่ย สงสัยเหนื่อย มองพี่ตั้งแต่กรุงเทพแหนะ"

"เดือนขอโทษแทนตาหนูด้วยนะคะพี่ พอดีตาหนูไม่ค่อยจะได้เจอกับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่"

"พี่เข้าใจครับ ออ พี่แยกไม่ออกเลยอ่ะ ว่าใครเป็นฟิสิกส์ ใครเป็นเคมี"

"เรียกตาหนูเลยก็ได้ค่ะ ขนาดยัยบัวอยู่ด้วยกันตั้งแต่เกิดแท้ๆ ยังแยกตาหนูไม่ออกเลย"

"จริงหรอครับเนี่ย5555" ทั้งสองอุ้มตาหนูเข้ามานอนในห้องรีสอร์ทสุดหรู ที่มาในธีมสีครีม จากนั้นพลอยเดือนปล่อยให้ตาหนูนอนหลับกันในห้องนอน ส่วนเธอก็ออกไปคุยกับภูตะวันที่ห้องนั่งเล่นจนเวลาล่วงเลยไปถึงตีหนึ่งกว่าๆ ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไปนอน


 

เช้าวันใหม่

อากาศสุดแสนจะเย็นสบายกับหาดทรายสีขาวนวล เมื่อกระทบแสงอาทิตย์ยามเช้า ฟิสิกส์ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่เจอมี้นอนอยู่ข้างๆ ฟิสิกส์จึงรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนก่อนที่จะวิ่งไปทางหน้าต่างที่เป็นกระจกใสบานใหญ่ ที่ตอนนี้เจอมี้ของเขากำลังยืนคุยกับอาภูตะวันอยู่

"เคมี ตื่นๆมาดูนี่ๆ" ฟิสิกส์เข้าไปเขย่าเคมีที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง

"อะไรหรอ" เคมีงัวเงีย พูดไม่เป็นภาษา เอามือขยี้ตาเพื่อทำให้ตัวเองตื่น

"ดูโน่นสิ" ฟิสิกส์ชี้ไปทางหน้าต่าง ที่มี้ของเขากำลังยืนคุยกับภูตะวันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"มี้..........ฟิสิกส์เราต้องไปหามี้" เคมีกระโดดโหยงออกจากเตียงอย่างกับสปริง พร้อมกับวิ่งไปเปิดประตู

"มี้ล็อกห้องไว้ ไปไม่ได้"

"โทรหาพี่บัว เอานาฬิกาฟิสิกส์โทรนะ" ฟิสิกส์หยิบนาฬิกาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาบัวที่ตอนนี้ยังอยู่ที่เชียงใหม่อยู่เลย

.....................................................

ตาหนู : "พี่บัววววววววววววววววววววววว"

บัว : "คาบบบบ ว่าไงตาหนู โทรมาแต่เช้าเลย"

เคมี : "เราไม่ชอบอาภูเลย"

บัว : "เดี๋ยวๆๆ เรื่องอะไรกันครับฟิสิกส์ ทำไมไม่ชอบพี่เขาแล้ว"

ฟิสิกส์ : "ฟิสิกส์คนนี้คาบบพี่บัว เมื่อไหร่จะจำได้เนี่ย"

เคมี : "ก็อาภูชอบยิ้มให้มี้แปลกๆ แถมยังจับมือมี้อีก"

บัว : "อาภูเขาก็เป็นคนดีไม่ใช่หรอ เราอคติเกินไปรึเปล่า"

ฟิสิกส์ : "ไม่ชอบอ่ะครับพี่บัว งืออออออออออออออ"

บัว : "ว่าที่คุณพ่อไง ญาติดีกันไว้สิตาหนู 555"

ตาหนู : "ไม่เอา ไม่อยากมีพ่อ"

บัว : "5555 อะอะ พี่ไม่ล้อแล้ว แล้วตอนนี้มี้เราอยู่ไหน"

เคมี : "คุยกับอาภูอยู่ข้างนอกครับ"

บัว : "แล้วทำไมเราไม่ตามออกไปล่ะครับ"

ฟิสิกส์ : "มี้ล็อกห้องคาบบ ไม่ได้ถือโทรศัพท์ไปด้วย"

บัว : "เอาน๊าาาา ปล่อยให้ว่าที่คุณพ่อคุยกับมี้ของเราไป พี่บัวไปก่อนนะตาหนู ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว"

ตาหนู : "เดินทางปลอดภัยคาบบบบบบ"

....................................

ตาหนูรู้สึกหงุดหงิดภายในใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งสองจึงหันหน้าเข้ามาคุยกับแบบจริงจัง

"ฟิสิกส์ มี้เคยบอกเราใช่มั้ย ว่าความซนก็เป็นการเรียนรู้"

"ใช่"

"เรามาเรียนรู้กันมั้ยฟิสิกส์"

"เราเห็นด้วย งั้นนนนน เราสองคนไม่ชอบอาภู เราสองคนห้ามให้มี้อยู่กับอาภูสองคน เรามีกันสองคน เราต้องเปลี่ยนเวรกัน ห้ามให้มี้อยู่คนเดียวเด็ดขาด"

"เยี่ยม เราซื้อความคิดฟิสิกส์นะ ถ้ามี้ไม่ยอม เราก็ต้องงอแง" ทั้งสองยิ้มให้กันในรูปแบบของเด็กน้อยเจ้าเลห์ สักพักพลอยเดือนก็เดินเข้ามาพร้อมกับภูตะวัน ที่มีบทสนทนาตลอดทาง เมื่อเด็กทั้งสองเห็นจึงรีบวิ่งเข้าไปแยกทั้งสองออก เคมีดึงอาภูไว้ข้างนอก ส่วนฟิสิกส์ดึงมี้เข้าไปข้างในห้อง

"มี้คาบบบบ ฟิสิกส์อยากอาบน้ำแล้ว มี้อาบน้ำให้ฟิสิกส์หน่อยนะ นะนะนะ" ฟิสิกส์อ้อนมี้ให้พาไปอาบน้ำ

"ได้คาบบบ แล้วเคมีล่ะครับ จะอาบพร้อมฟิสิกส์เลยมั้ย"

"ไม่คาบบบ เคมีอยากกินขนมกับอาภูก่อน" เคมีส่งยิ้มให้กับพลอยเดือนก่อนที่จะดึงภูตะวันให้ไปนั่งตรงโซฟาที่ห้องนั่งเล่น ปล่อยให้ฟิสิกส์ทำหน้าที่ของตนไป

"อาภูคาบบบ"

"คาบบบบ ตาหนู"

"เคมีครับ อาภู" ภูตะวันใช้มือลูบที่ศีรษะของเคมีเบาๆและส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"อยากกินขนมใช่มั้ยครับ มะ เดี๋ยวอาแกะให้"

"อาภูจะมาเป็นพ่อของพวกเราหรอครับ" สิ้นคำถามจากเด็กอายุเพียงไม่กี่ขวบ ทำให้ภูตะวันถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันมาคุยกับเคมีตรงๆ

"อาก็อยากเป็นนะครับ แต่มี้เราไม่ยอมเนี่ยสิ" เคมียิ้มมุมปากเล็กๆกับคำตอบของอาภูที่บ่งบอกว่า มี้ของเขาก็ไม่ได้พึงใจอาภูเช่นเดียวกันกับเขา

"..............." เคมีไม่พูดอะไร แต่กลับทิ้งให้ภูตะวันนั่งงงอยู่ที่โซฟาคนเดียว ส่วนตัวเขาก็รีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปส่งข่าวให้ฟิสิกส์ได้รับรู้

"สงสัยอุปสรรคจะไม่ได้อยู่ที่ตัวแม่ แต่คงจะมารวมไว้ที่ตัวลูกละม่างงงงงงงง แสบนักนะตาหนู อาไม่ยอมแพ้หรอก" ภูตะวันพูดเบาๆกลังจากที่เคมีวิ่งออกไปแล้ว

หาดทราย

สามคนแม่ลูกนั่งก่อปราสาททรายกันที่ริมหาด ก่อนที่จะมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาทักทายแต่ไกลๆ

"พลอยเดือน พลอยเดือนใช่ป่ะ" พลอยเดือนหันตามเสียงที่กล่าวทักทายเสียงดังเมื่อครู่

"อ้าววววววววว เจ้พริตตี้ มาได้ไงเนี่ย" พริตตี้วิ่งเข้ามากอดพลอยเดือนและจุ๊ฟแก้มสองข้างเบาๆเพื่อเป็นการทักทายที่ไม่ได้เจอกันนานมาก ตาหนูมองหน้ากันแล้วทิ้งของเล่นดึงพริ้ตตี้กับพลอยเดือนแยกออกจากันทันที

"ว๊ายยย นี่ตาหนูหรอเนี่ย โตขนาดนี้แล้วหรอ มานี่มานี่ มาให้พี่หอมหน่อยมา เร็วๆ" พริตตี้แจกหอมให้กับสองแสบด้วยความหมั่นเขี้ยว ทั้งแก้มซ้าย แก้มขวา

ตาหนู ยืนเช็ดแก้มที่พึ่งโดนหอมไปเมื่อกี้พร้อมทำหน้าแปลกใจกับพฤติกรรมของเจ้พริตตี้ที่แตกต่างจากอาภูตะวันโดยสิ้นเชิง

"ตาหนู นี่ลุงคราม"

"ลุง แด๊ดแกสิ พี่พริตตี้นะคะตาหนู" ตาหนูมองหน้าเจ้พริตตี้แปลกๆเพราะยังรู้สึกหยีที่แก้ม จากหนวดสากๆของเจ้พริตตี้ ที่พึ่งสัมผัสกับแก้มนวลเมื่อกี้นี้ สักพักเจ้พริตตี้ก็สนิทกับตาหนูอย่างรวดเร็ว คุยกันไม่หยุดปาก เล่นก่อปราสาททรายกับสถาปนิกตัวพ่ออย่างเจ้พริตตี้ด้วยความสนุกสนาน

"ลุงครามครับ" เคมีเรียกเจ้พริตตี้ให้มาเจาะประตูปราสาทให้หน่อย

"พี่พริตตี้ พูดใหม่สิครับ เดี๋ยวพี่ไม่เล่นด้วยนะ "

"ตาหนู เจ้พริตตี้ เอาไอติมกระทิมั้ยคะ เดี๋ยวเดือนไปซื้อมาให้"

"เอาคาบบบบบบ" ตาหนูตอบรับพร้อมกัน

"เอาด้วยแก เจ้ไม่เอาถั่วนะ บอกแม่ค้าด้วย" พลอยเดือนส่งยิ้มให้ก่อนที่จะรีบเดินออกไปซื้อไอติมกระทิที่มีขายอยู่บริเวรนั้น ซึ่งต้องต่อแถวยาวมากกกกกกกกกกกกกก


 

"ทะเลไทยนี่สวยจังเลย มากี่ครั้งก็ยังสวยเหมือนเดิม" มาดามอลิซสูดลมหายใจให้ชุ่มปอดก่อนที่จะเหม่อมองวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม ในขณะที่

"......." เอริคทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ ก่อนที่จะหันไปคุยกับผู้ติดตามว่า "กัซ มีอะไรก็ไปทำไป สักเที่ยงๆนายค่อยมารอฉันที่นี่"

"ครับ" เมื่อสิ้นคำสั่ง กัซก็ถือโอกาสเที่ยวไทยโดยปราศจากหน้าที่บอดี้การ์ดคอยคุ้มกัน ดื่มดั่มไปกับสาวไทยและหาดทรายอันแสนสวย

"เอริค ไปเดินหาดทรายกับมัมหน่อย ป่ะ ไปกัน" ทั้งสองเดินตามริมหาดมาเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันสองแสบก็กำลังเล่นไล่จับกับครามอยู่ ตาหนูมัวแต่มองครามที่กำลังวิ่งไล่มาติดๆ ทำให้ไม่ได้มองข้างหน้าจนเกิดเหตุวิ่งชนมาดามอลิซอย่างจัง ตาหนูล้มตึงหงายหลังอย่างรุนแรง

ดวงตาสีเขียวมรกต 4 คู่ประสบพบเจอกันโดยบังเอิญ ผิวขาว ผมสีบอร์นเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน เมื่อครามเห็นว่าตาหนูล้มลงไปแบบนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาหาตาหนูทันที

"ว๊ายยย ขอโทษนะคะ ตาหนู ตาหนู ตาหนู ยัยเดือนฆ่าฉันแน่เลย" มาดามอลิซและเอริคช่วยกันประคองคาหนูที่ล้มตึงให้ลุกขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้า ตาหนูรีบปัดทรายออกจากเสื้อผ้า และหน้าตา ที่ตอนนี้เลอะเปรอะเปื้อนแบบสุดๆ พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษด้วยความรู้สึกผิดที่ซนมากเกินไป

"ผมขอโทษคาบบบบบบบบบ" ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทำให้มาดามอลิซรู้สึกเอ็นดูและยิ้มให้กับตาหนู ใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มนวลขาวผ่องปัดเม็ดทรายที่ติดอยู่ตามใบหน้าอย่างเบามือ

มาดามอลิซ : " เจ็บมากมั้ยครับ"

ตาหนู : "เราสองคนขอโทษครับ"

เอริค : "ที่หลังก็อย่าซนแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย" เอริคใช้มือทั้งสองข้างจับที่ศีรษะของตาหนู ขยี้ผมเบาๆ มันทำให้ตาหนูรู้สึกอบอุ่น หัวใจเต้นช้าลงแบบแปลกๆ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาและไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย

มาดามอลิซ : "ลูกคุณหรอคะ"

คราม : "เปล่าคะ ครับ ลูกเพื่อนครับ"

มาดามอลิซ : "ฉันขอเลี้ยงขนมเด็กสองคนนี้ได้มั้ย"

คราม : "ดะได้ ครับ" ใครว่ะเนี่ย แต่ช่างเหอะอย่างน้อยๆเราก็อยู่ด้วย ยัยเดือน ไปซื้อไอติมกระทิที่กรุงเทพรึไง นานโคตร ครามส่งยิ้มเจื่อนๆให้กับมาดามอลิซและเอริค

ณ ร้านนั่งชิวริมหาด

มาดามอลิซ : "อยากกินอะไรสั่งเลยนะครับ แกรนมาเลี้ยงเอง" ตาหนูมองหน้ากันก่อนที่จะพูดขึ้นว่า

เคมี : "มี้เคยบอกว่า อย่ารับของจากคนแปลกหน้าครับ" มาดามอลิซหัวเราะเบาๆให้กับความไร้เดียงสาของตาหนูทั้งสอง แต่เอริคกลับทำสายตาแข็งกร้าวแกมบังคับให้กับคราม ที่กำลังนั่งเกร็งอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว

คราม : "กินเถอะตาหนู พี่อยู่นี่ทั้งคนไม่เป็นไรหรอก" ตอนนี้ครามหน้าเสียแบบสุดๆเพราะเขาสู้แววตาของเอริคไม่ได้ เมื่อได้ยินดังนั้นตาหนูก็สั่งขนมแบบไม่เกรงใจราคาของแต่ล่ะเมนูกันเลยทีเดียว

เอริค : "ไหน สั่งขนมเยอะขนาดนี้ ชื่ออะไรกันบ้าง ลองแนะนำตัวกันหน่อนสิ" ตอนนี้เคมีเอาแต่กิน ไม่ทันได้ฟังคำถามของเอริคเลยด้วยซ้ำ

ฟิสิกส์ : "เราสองคนชื่อตาหนูครับ ผมชื่อฟิสิกส์ ส่วนคนนี้ชื่อเคมีครับ"

มาดามอลิซ : "แกรนมา ชื่ออลิซนะ ส่วนคนนี้ชื่อเอริค เรียก อาเอริคก็ได้"

คราม : "ผมชื่อครามนะครับ ฮึฮึ" ครามยิ้มการค้าให้กับสองแม่ลูกที่เอาแต่สนใจตาหนู ไม่สนใจเขาที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยเลย ทำไมความรู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนเกินเลยว่ะ อี 4 คนนี้ นี่มันสำเนาถูกต้องเลยนี่หว่า โอ๊ยยยยย กระเทยอึดอัดโว้ยยยยยยย มาสักทีสิยัยเดือน ครามสถบอยู่ภายในใจเงียบๆ

เคมี : "แกรนมา อาเอริค" เคมียืนที่เก้าอี้และใช้ช้อนชี้ไปที่ใบหน้าของบุคคลทั้งสอง ก่อนที่จะหัวเราะขึ้นอย่างอารมณ์ดี

เอริค : "นั่งลงครับ ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ" เอริคทำเสียงดุใส่เคมี แต่เคมีกลับไม่สนไจมองไปที่ครามก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นมาว่า

เคมี : "ลุงลุง เมื่อไหร่มี้จะมา ทำไมมี้ไปนานจังเลย"

ฟิสิกส์ : "หรือว่ามี้จะอยู่กับอาภู" มือที่เคมีจับช้อนไอติมไว้แน่น ถึงกับร่วงลงจากมือ เมื่อได้ยินสิ่งที่ฟิสิกส์พูด

มาดามอลิซ : "มีอะไรกันหรอครับ ดูท่าทางตกใจกันเชียว"

คราม : "เอิ่มมมม ขอประทานโทษนะครับ คือออ ตอนนี้ต้องพาตาหนูไปส่งแล้ว"

เอริค : "................"สายตาพิฆาตอสูรมองไปที่คราม เพราะครามขัดเขากับมัมตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ง

มาดามอลิซ : "อ้าวหรอ เดี๋ยวมี้เรารอแย่เลย งั้นนนน แกรนมาขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะ"

ตาหนู : "ได้คาบบบบบบ" ตาหนูทำตัวเหมือนรู้งาน เพราะธรรมดาที่ร้านกาแฟก็ชอบมีลูกค้าสาวมหาลัยมาขอถ่ายรูปด้วยบ่อยๆ ตาหนูทั้งสองปีนขึ้นไปนั่งบนตักของบุคคลทั้งสอง เคมีนั่งบนตักของเอริค ส่วนฟิสิกส์นั่งบนตักของแกรนมา อ้อมแขนที่ได้สัมผัสและโอบอุ้มเด็กน้อย มันสุดแสนจะมีความสุข แต่ดูแตกต่างจากความสุขที่แล้วๆมาของเขา มันมีความรู้สึก อยากรัก อยากสัมผัส อยากครอบครอง และอยากจ้องมองทุกๆช่วงเวลาที่ตาหนูได้เติบโต มันคืออะไรกันนะความรู้แบบนี้

แชะ!!!

รูปใบแรก (เมดีซี กู๊ด & อัมตะรัตนชาติไพศาลกุล)

ตาสีเขียวมรกต

ผมสีบรอนซ์เข้ม

ผิวขาว จมูกโด่ง

เสื้อผ้าสไตล์ฮาวาย เหมือนๆกัน

ครามมือกล้อง (เชี่ย นี่มันเสานำถูกต้องเลยนี่หว่า เหมือนตาหนูไม่ใช่ลูกแกอ่ะยัยเดือน ครามคิดอยู่ในใจขณะมองภาพผ่านเลนส์กล้องสุดหรู)

............................................................................................

ความรู้สึกของมนุษย์พ่อสินะ 555 ถ้าภาษาไม่สวยก็ขอโทษไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคราบบบบบบบบบ เรื่องแรกจริงๆ โอ้ยยยยยย เอายังไงดีกับตอนหน้า 555 ฝากติดตามด้วยนะยูววววววววววววววววววววววววววววววววว เย้ๆๆ


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 439 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #409 Filmyadaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:17
    ไม่อยากให้ใช้ชื่อคนแบบ เคมี : ไว้หน้าประโยคสนทนาเลยค่ะ
    #409
    4
    • #409-2 PurpleBlood(จากตอนที่ 12)
      29 มีนาคม 2563 / 21:42
      เอาตรงๆเลยนะ เค้าก็ไม่ชอบ555 แต่หลังๆตัวละครมันเยอะอ่ะ เค้าเลยจำเป็นต้องเขียนชื่อคนพูดนำหน้า เพื่อบ่งบอกว่าคนไหนพูด เค้าพยายามไม่เขียนแล้วแต่พอวนกลับไปอ่าน มัมงงหนักมากว่าประไหนใครเป็นคนพูด แต่เค้าขอบคุณตะเร้กกกน้าาาที่เข้ามาอ่านผลงานของเค้า เลิฟมากคาบบบบ❤️❤️❤️❤️❤️❤️
      #409-2
    • #409-4 PurpleBlood(จากตอนที่ 12)
      29 มีนาคม 2563 / 21:46
      ส่งตาหนูไปบอกฝันดีที่หน้าบ้านเลยคาบบบ555
      #409-4
  2. #272 Sandrine Phol (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:40
    สำเนาถูกต้อง ไรท์พิมพ์เป็น เสานำ 555
    #272
    1
    • #272-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 12)
      28 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:44
      งือออ เค้ากำลังทะยอยแก้คำผิดอยู่นะครับตะเร๊กกกก 😊
      #272-1
  3. #87 ณัฐวดี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 07:47

    ขอบคุณมากคะแต่มันคนละภาษาปะ

    #87
    1
    • #87-1 PurpleBlood(จากตอนที่ 12)
      26 มกราคม 2563 / 16:25
      ตระกูลเมดีซี กู๊ดพูดไทยได้คาบบบ
      #87-1
  4. #23 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 22:38
    ซวยแร้วยัยเดือน
    #23
    1
    • #23-1 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      3 มกราคม 2563 / 13:55
      ซวยแน่ๆ
      #23-1
  5. #22 mozania (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 15:53
    ในที่สุดก็เจอกันนนนนน
    #22
    1
    • #22-1 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      3 มกราคม 2563 / 13:54
      เย้ๆดีใจๆ
      #22-1
  6. #21 เสี่ยวซิง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 15:11
    เห้ยคุนเห็นขนาดนี้ก็ต้องรู้แล้วปะ
    #21
    1
    • #21-1 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      2 มกราคม 2563 / 15:26
      เออนั้นสิ อย่างน้อยๆก็มีรูปไว้ดูแหละ555
      #21-1
  7. #20 นาย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:38

    จะรู้ตัวเป่าว่ามีลูก

    #20
    1
    • #20-1 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      2 มกราคม 2563 / 15:24
      จะรู้มั้ยน๊าาาาาาาาา
      #20-1
  8. #19 annejaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:29
    โอ้ยยยยเจอกันสักที
    #19
    4
    • #19-1 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      2 มกราคม 2563 / 15:24
      เหลือแม่ๆ555
      #19-1
    • #19-3 FocusPoint(จากตอนที่ 12)
      3 มกราคม 2563 / 13:54
      เค้าก็ลุ้นกับความคิดตัวเองเหมือนกัน5555
      #19-3