นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

แมงดาตัวร้ายกับควายตั้งใจโง่

โดย PurpleBlood

ใช่สิ ฉันมันไม่สวย ไม่รวย ไม่น่ารักเหมือนคนอื่นๆ แต่ว่านะ ฉันก็รักพี่ รักมาก มากซะจนสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้พี่มีความสุขได้

ยอดวิวรวม

33

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


33

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 มิ.ย. 63 / 22:34 น.
นิยาย ҵ¡Ѻµ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

นิยายเรื่องนี้ สร้างจากจินตนาการของนักเขียนล้วนๆไม่มีความจริงใดๆปะปนอยู่เลย คำบางคำอาจจะคิดขึ้นมาเองขณะแต่ง ไม่มีความรู้เชิงวิทยาศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้อง (ถ้ามีก็จะเป็นวิทยาศาสตร์ที่คิดขึ้นมาเองครับ555)

........................................................................................

ฉันชื่อ เบียร์ เป็นผู้หญิงบ้านนอกธรรมดา ธรรมดาคนหนึ่ง รูปร่างผอมบาง ผิวสีคล้ำ ดวงตากลมโต คิ้วหนาดกดำดั่งผู้ชาย ผมสั้นหยักศก ส่วนสันจมูก ดูจากร้อยเมตรก็รู้ว่าเป็นคนพื้นเพมาจากภาคอีสาน

ส่วนคนนี้คือ

พี่บาร์ สามีรับจ้างของเบียร์เอง เขาหล่อมาก หล่อจริงๆ ดูดีไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง สีผิว มันคือผู้ชายในอุดมคติของใครหลายๆคนชัดๆ ผมสีดำสนิท ดวงตาสีฟ้าสดใส ใบหน้าลูกครึ่งไทย ยุโรป ผิวขาว สูง 183 ซม. ริมฝีปากสีชมพูระเรือหน้าหลงไหลเป็นที่สุด

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 มิ.ย. 63 / 22:34


ฉันชื่อ เบียร์ เป็นผู้หญิงบ้านนอกธรรมดา ธรรมดาคนหนึ่ง รูปร่างผอมบาง ผิวสีคล้ำ ดวงตากลมโต คิ้วหนาดกดำดั่งผู้ชาย ผมสั้นหยักศก ส่วนสันจมูก ดูจากร้อยเมตรก็รู้ว่าเป็นคนพื้นเพมาจากภาคอีสาน

เบียร์มีแฟนอยู่คนหนึ่ง เขาชื่อ พี่บาร์ สามีรับจ้างของเบียร์เอง เขาหล่อมาก หล่อจริงๆ ดูดีไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง สีผิว มันคือผู้ชายในอุดมคติของใครหลายๆคนชัดๆ ผมสีดำสนิท ดวงตาสีฟ้าสดใส ใบหน้าลูกครึ่งไทย ยุโรป ผิวขาว สูง 183 ซม. ริมฝีปากสีชมพูระเรือหน้าหลงไหลเป็นที่สุด

สมัยก่อน ตอนที่เบียร์จีบพี่บาร์เขาใหม่ๆพี่บาร์เขาไม่ได้หน้าตาดีขนาดนี้หรอก แต่ก็จัดอยู่ในโหมดที่หล่อตามธรรมชาติ พี่เขายิ้มสวย ยิ้มทีโลกทั้งใบของฉันก็สดใสขึ้นทันตา จนมาวันหนึ่ง ฉันเห็นพี่บาร์นั่งร้องไห้อยู่ข้างถังขยะ เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดฝนที่หล่นลงมาจากฟากฟ้า ฉันถือวิสาสะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับพี่เขา

"อย่าเสียใจไปเลยนะคะพี่บาร์ กลับบ้านกับเบียร์นะ เบียร์จะดูแลพี่บาร์เองค่ะ"

สมองสั่งการชวนพี่เขาไปอยู่ด้วยทั้งๆที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับพี่เขาเลย ฉันประคองพี่เขายืนขึ้นและพาพี่เขากลับบ้านของฉันเอง ตลอดเส้นทาง พี่เขาไม่พูดอะไร เอาแต่เหม่อลอย ไม่แม้แต่จะมองหน้าของฉันเลยด้วยซ้ำ มือข้างหนึ่งของพี่เขาก็กำรูปที่ขาดยู่ยี่จนมองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร

"นี่ เธอนะ ชอบผู้ชายหน้าตาดีมั้ย" เสียงทุ่มเอ่ยถามฉันขึ้นเป็นประโยคแรกๆมันทำให้ฉันเขิลจนตัวบิด ทำไมพี่เขาถึงถามเราแบบนี้กันนะ

"ชอบค่ะ" ฉันตอบพี่เขาโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรมากมายภายในสมอง

"แล้วเธอชอบฉันมั้ย" เสียงแผ่วๆพูดขึ้นอีกครั้ง มันทำให้โลกของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่มือสั่นๆของฉันจะใช้กุญแจไขประตูห้องพักเก่าๆให้เปิดออก

"ชอบสิคะ เบียร์ชอบพี่บาร์นะ ชอบมาก ชอบมานานแล้วด้วย" เสี้ยววินาทีที่ฉันหันไปมองใบหน้านั้นของพี่เขา เหมือนพี่เขาจะยิ้มที่มุมปากเล็กๆทอดถอนหายใจแผ่วๆจนฉันต้องรีบพูดอะไรออกมา เพื่อให้ความรู้สึกของฉันส่งผ่านไปให้ถึงภายในหัวใจของพี่เขา "เบียร์ชอบพี่บาร์จริงๆนะคะ พี่บาร์มาอยู่กับเบียร์นะ เบียร์จะทำงาน หาเงินเลี้ยงพี่เอง พี่บาร์อยากได้อะไร เบียร์จะพยายามหามาให้ แต่ขอร้อง พี่บาร์อยู่กับเบียร์ที่ห้องนี้ได้มั้ยคะ" คำพูดของฉันพลั่งพลูออกมาทั้งๆที่ยังไม่ได้ผ่านก้านสมองเลยด้วยซ้ำ

"ถ้าอยู่ด้วยแล้วจะได้ทุกอย่างจริงหรอ"

"คะ!!??????"

"ฉันถามว่า ถ้าฉันอยู่ด้วย แล้วเธอจะให้ฉันทุกๆอย่างจริงหรอ" ฉันพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย จากนั้นพี่เขาก็เดินเข้าไปภายในห้องรูหนู ที่ของทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ฉันได้แต่นั่งมองอริยาบททุกๆอย่างที่พี่เขาทำ ไม่ว่าจะเป็นนั่ง กิน นอน หรือแม้แต่ตอนที่พี่เขาถอดเสื้อกำลังจะไปอาบน้ำ คืนนั้นทั้งคืนฉันเอาแต่นอนมองใบหน้าอันน่ารักของพี่บาร์จนดึกดื่น ตื่นมาก็หาอะไรให้กิน ทำทุกอย่างที่พี่เขาต้องการให้ ถ้าหายใจแทนพี่เขาได้ฉันก็คงจะทำไปแล้ว

หลังจากที่ตกลงเป็นแฟนกันได้แค่หนึ่งอาทิตย์ พี่เขาก็ขอตังค์จากฉันไปจำนวณ 50000 บาท เพื่อที่จะได้ไปจ่ายค่าจัดฟัน ฉันก็โอนเงินเข้าบัญชีพี่เขาโดยเร็วเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มอันแสนสดใสก็พอใจแล้ว

ทั้งๆที่ฉันให้พี่เขาทุกอย่าง แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมามีเพียงรอยยิ้มเสแสร้งแกล้งทำเพื่อตอบสนองสิ่งที่ตนต้องการ เดือนที่แล้วก็เอาเงินของฉันไปทำจมูกใหม่ ฉีดผิวขาว และอื่นๆอีกมากมาย จนกระเป๋าฉันแห้ง แค่เงินซื้อข้าวยังจะไม่มีเลย แต่ว่านะ พอกลับมาถึงห้องทีไร ฉันก็หายเหนื่อยทุกครั้ง เพราะได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของพี่บาร์ที่กำลังนั่งรอฉันกินข้าวอยู่

"เงินฉันหมดแล้ว โอนมาให้อีกหน่อยสิ สักสองหมื่อน" ประโยคซ้ำๆเดิมได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันไม่มีจริงๆ ฉันต้องกล้าที่จะปฏิเสธ

"ไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้เงินเบียร์หมดแล้ว จะจ่ายค่าเช้าห้องยังไม่มีเลย" ฉันพูดออกไปเพื่อให้พี่เขารับรู้ถึงปัญหาของฉัน ยังไงซะเราก็เป็นแฟนกัน พี่เขาต้องเห็นใจฉันบ้างแหละ แต่ไม่เลย พี่เขาเฉยชาและไม่แม้แต่จะพูดจาปลอบประโลมฉันเลยสักนิด

"โอ้วววว เงินหมดแล้วหรอครับ ถ้าไม่มีเงิน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่กับเธอแล้วสินะ" พี่เขาทำท่าเหมือนจะเดินออกไปจากรังรักของเราสองคน ฉันจึงต้องรีบวิ่งไปกอดและรั้งพี่เขาเอาไว้ แต่พี่เขาไม่ใยดีฉันเลย พี่เขาผลักฉันออก จนตัวของฉันไปกองอยู่กับพื้น สายตาที่พี่เขามองมา มันคือสายตาที่รังเกียจเนื้อตัวเปื้อนฝุ่นของฉันแบบสุดๆ

"ขยะแขยงว่ะ สกปก" พี่เขาหยิบแอลกอฮอล์ขึ้นมาเช็ดมือ และมองใบหน้าของฉันด้วยความรังเกียจอีกครั้ง แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่เขาจะรังเกียจฉัน พี่เขาแค่กำลังโกรธ คนเราอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้มันก็ต้องมีใจให้กันบ้างแหละ จริงมั้ย

"พี่บาร์คะ ยอมแล้ว เบียร์ยอมแล้ว พี่บาร์อย่าไปเลยนะคะ" ฉันร้องไห้ และรั้งพี่เขาไว้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

"ยอมอะไร" พี่เขาพูดย้ำ พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

"เบียร์จะหาเงินมาให้พี่นะคะ 2 หมื่นใช่มั้ย แต่ขอเป็นพรุ่งนี้นะคะ นะ นะคะ อย่าพึ่งไปจากเบียร์เลยนะ" ทั้งๆที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาเงินสองหมื่นมาจากที่ไหน แต่ว่า ฉันก็ได้ลั่นวาจาออกไปก่อนเสียแล้ว

"ถ้าเป็นพรุ่งนี้ ฉันขอ 3 หมื่น 10 โมง เงินต้องโอนเข้าบัญชีของฉัน ไม่งั้นละก็ ฉันไปจากชีวิตของเธอแน่" หลังจากตัดพ้อจบ พี่เขาก็เดินเข้าไปนอนที่ฟู่เก่าๆภายในห้อง เปิดดูทีวีอย่างสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนฉันนะหรอ หลังจากที่ลั่นวาจาออกไปแล้ว ฉันก็ต้องรีบออกไปหางานทำ สาวน้อยที่เรียนแม้แต่ ปวส ยังไม่จบ จะมีปัญญาจากไหนมาหาเงินสามหมื่นเพียงแค่ชั่วข้ามคืน ฉันวิ่งร้องไห้ออกมามองหางานทำ ต่อให้ทำงานตั้งแต่ตอนนี้ จนถึงสิบโมงอีกทีในตอนเช้า เม็ดเงินที่หามาได้อาจจะได้ไม่ถึงพันเลยด้วยซ้ำ แล้วความคิดปีศาจก็แล่นจี๊ดผ่านก้านสมอง ให้ฉันไปกู้เงินนอกระบบ แต่ว่าฉันไม่มีอะไรไปคั้มสถานะการเงินของตัวเองเลย ยกเว้นแต่ว่า ชีวิตอันไร้ค่าของฉัน

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ใช้ชีวิตของฉันเป็นเดิมพัน ฉันกู้เงินนอกระบบมา 40000 บาท 30000 บาทโอนให้พี่บาร์ทันในระยะเวลาสิบโมงเช้า อีกหมื่นบาท ฉันเอามาลงทุนขายของ อย่างน้อยๆจ่ายดอกให้ทันก็ยังดี หลังจากที่ได้เงินไปแล้ว พี่บาร์เขาก็ล่องหลหายตัวไปติดต่อไม่ได้ ส่วนฉันก็ทำงานหาเงินใช้หนี้ตัวแทบขาด รอบนี้พี่เขาหายตัวไปนานจนฉันใช้หนี้นอกระบบหมด จนฉันไปเจอพี่เขาอีกทีในป้ายโฆษณาสินค้าแบรนด์ดัง สามีรับจ้างของฉันสบายดีสินะ ทำงานเองเป็นแล้วด้วย

ฉันกลับมาถึงห้องด้วยสีหน้าที่ดูดีใจแบบสุดๆที่ได้หน้าพี่เขาอยู่ที่ป้ายโฆษณา ได้รับรู้ข่าวว่าพี่เขามีความสุขดี แต่ทั้งหัวใจและรอยยิ้มก็ต้องมลายหายไป เมื่อ ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือภาพพี่เขากำลังมีอะไรกันกับผู้หญิงคนอื่น พี่เขานอกใจฉัน พี่เขาทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้มันเกินไป เกินไปจริงๆ ปากสวยๆของพี่เขานั่นก็เงินฉัน ฟันสวยๆนั่นก็เงินฉัน จมูก สีผิว กลิ่นน้ำหอม นั่นมันเงินของฉันทั้งนั่น ฉันเปย์ขนาดนั้นแล้ว ฉันยังไม่ได้แตะต้องพี่เขาเลยแม้แต่ปลายผม แล้วผู้หญิงคนนี้มันเป็นใคร มันเป็นใคร ถึงได้........

ฉันไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปกระชากผู้หญิงคนนั้นออกไปให้ห่างจากตัวของพี่บาร์ แถมฝ่ามือง้างขึ้นมาตบแบบสมองไม่ต้องสั่งการมันออกมาจากจิตใต้สำนึกล้วนๆแต่ไม่ทันที่มือสากๆของฉันจะประทับลงบนใบหน้าสวยของผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าของฉันกลับรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่ประทับลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เปี๊ย! เสียงฝ่ามือของพี่บาร์กระทบกับใบหน้าของฉันอย่างจัง รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลซิบๆออกมายังมุมปาก

"ออกไป อย่ามาทำตัวไร้มารยาทแถวนี้" ฉันร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ทั้งๆที่รู้ว่า ร้องไห้ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา แต่ฉันก็แค่อยากจะร้องให้กับความโง่งมของตัวเอง

"พี่บาร์ทำแบบนี้กับเบียร์ได้ยังไงคะ พี่บาร์นอกใจเบียร์ได้ยังไง" ฉันพูดกับพี่เขาทั้งๆที่ร่างของฉันยังนั่งร้องไห้เงยหน้ามองพี่เขาอยู่ตรงพื้น

"นอกใจหรอ ฉันกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เลิกมโนได้แล้ว ดูสารรูปตัวเองบ้าง คนอย่างฉันนะหรอ จะมาสนใจคนอย่างเธอ ตลกว่ะ 555"

"แต่เรารักกันไม่ใช่หรอคะ"

"รักหรอ 555 ใช่รัก แต่ฉันไม่ได้รักเธอนะ ฉันรักเงินของเธอมากกว่า" เมื่อพี่เขาพูดจบพี่เขาก็เลิกสนใจฉัน หันไปถกผ้าเช็ดตัวที่คลุมตัวผู้หญิงคนนั้นออก แล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักด้วยกันอีกครั้ง โดยที่ไม่สนใจตัวฉัน ที่นั่งเป็นผู้ชมหนังกลางแปลงตรงนั้นเลย

ฉันเดินออกมาจากรังรักของพี่บาร์กับอีชู้หน้าด้าน ด้วยความโศกเศร้าเสียใจ อยากจะเดินเข้าไปตบยัยนั่นให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าจะมีอะไรกัน ทำไมไม่ไปทำกันที่อื่น ทำไม ทำไมต้องมาทำในห้องที่ฉันคนนี้เป็นคนจ่ายด้วย ฉันไม่เข้าใจเอาเสียเลย 

ถึงแม้ว่าจะเสียใจและเหนื่อยแค่ไหน นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันจะต้องไปทำงานขายของต่อ เพื่อที่จะได้มีเงินเยอะๆ เผื่อวันหนึ่งพี่บาร์อยากใช้เงินขึ้นมาฉันจะได้มีให้กับเขา ถึงแม้ว่า เขาจะทำให้ฉันเสียใจและร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม แต่ว่านะ แค่ฉันยังรู้สึกรักพี่เขาอยู่มันก็เพียงพอแล้ว

หลายเดือนต่อมา

วันนี้มาแปลก ฉันกลับมาที่ห้องแล้วพบว่าพี่เขาซื้อกับข้าวมารอกินพร้อมกันกับฉัน พี่จับไหล่ของฉัน ประคองให้ฉันนั่งลงกับพื้นเพื่อรอรับประทานอาหาร พี่เขาจัดการทุกอย่างเองหมดเลยค่ะ พี่เขาส่งยิ้มให้ฉันอีกด้วย มันดูแปลกใหม่จนฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง และเผลอมีความสุขแล้วล่องลอยอยู่บนปุยเมฆบนท้องฟ้า

"เธออยากกินอันไหนมั้ย เดี๋ยวฉ้นตักให้" พี่เขาเอาใจฉันเป็นพิเศษกว่าทุกๆวันที่ผ่านมา

"เอาแกงจืดค่ะ เอาหมูชิ้นโตๆนั่นด้วย" พี่เขาตามใจฉันอย่างว่าง่าย ตักหมูชิ้นใหญ่ให้กับฉันพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนหวาน

"อร่อยมั้ยครับ" ฉันพยักหน้าด้วยความสุขอันเหลือล้น "ถ้าอร่อยก็ทานให้เยอะๆนะ" พี่เขาใช้ช้อนของตัวเองตักมาป้อนฉัน อาาาาาาา นี่มันคือจูบทางอ้อมหรือเปล่านะ

"วันนี้พี่บาร์มาแบบแปลกๆนะคะ 555 เบียร์ไม่ชินเลย" ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเขิลๆ 

"หรอ 555 นั่นสินะ ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้กับเธอเลย" สายตาเลิ่กลั่กไปมา มองคนตรงหน้าอย่างผิดสังเกต

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันถามย้ำ

"คือ ฉันขอตังค์เธอหน่อยสิ" ฉันก็ไม่ได้ตกใจอะไรที่พี่เขาจะขอเงินจากฉัน เพราะว่านี่มันไม่ใช่ครั้งแรก

"พี่บาร์อยากได้เท่าไหร่หรอคะ"

"แสนห้า ภายในเย็นนี้" ช้อนกินข้าวถึงกับหล่นลงจากมือเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่พี่เขาขอจากฉัน เพราะว่ามันเป็นจำนวนเงินที่มากกว่าทุกๆครั้งที่พี่เขาเคยขอมา

"แสนห้า มันเยอะไปมั้ยคะพี่บาร์"

"นาาาานะ ฉันอยากไปเที่ยวเกาหลีอ่ะ มันคือความฝันของฉัน เธอช่วยฉันหน่อยนะ"

"แต่ว่ามันแพงไปหรือเปล่าคะ"

"ก็ค่าอื่นๆด้วยไง สรุป เธอจะให้ฉันได้มั้ย ถ้าขอจากเธอไม่ได้ฉันจะได้ไปจากที่นี่"

"สองแสน" ฉันพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วๆเบา

"อะไรนะ เธอจะให้ฉันสองแสนหรอ 555 เธอนี่มันหลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้นจริงๆเลยนะ"

"แต่ว่า ต้องแลกกับการที่พี่บาร์จะต้องทำตามใจของเบียร์ทุกอย่างในค่ำคืนนี้ ว่าไงคะ พี่จะตกลงมั้ย" ฉันพูดออกไปเพื่อหวังที่จะใด้มีความสุขกับพี่เขาเหมือนเมื่อครู่อีกสักหน่อย

"หึ ไม่อ่ะ ฉันป้อนข้าวเธอฉันก็ฝืนตัวเองจะแย่แล้ว ฉันจะไม่ยอมตามใจเธอทั้งคืนหรอก" คำพูดที่ดูรังเกียจเหยียดหยามได้ออกมาจากปากของพี่เขา

"งั้นก็เชิญค่ะ จะแสนห้า หรือสองแสน เบียร์ก็จะไม่ให้พี่บาร์แม้แต่บาทเดียว" ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดมองเข้าไปในดวงตาของพี่เขาแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร่าว

"เธอไม่กล้าไล่ฉันหรอก เธอหลงฉันจะตายไป" ฉันส่งยิ้มให้แต่ไม่พูดอะไรต่อ จนสุดท้ายแล้ว พี่เขาก็ยอมทำตามใจฉันทุกอย่างเพื่อแลกกับเงิน 

เนื่องจากตอนนี้สถานะการเงินของฉันค่อนข้างดีขึ้นจากเมื่อก่อน มีเงินเก็บและหาอาชีพใหม่ๆทำในช่วงที่พี่เขาหายไป และแน่นอนว่าตอนนี้ฉันเป็นแม่ค้าขายเสื้อผ้ามือสอง ฉันก็ใช้งานพี่เขาให้ใส้เสื้อผ้าแล้วถ่ายรูปลงเพจขาย ปรากฏว่าผลตอบรับดีเกินคาด พี่เขาหล่อ หน้าตาดี อย่างกับนายแบบ มันจึงดึงดูด ผู้คนทุกเพศทุกวัยเข้ามาชม และสนใจในสินค้าของฉัน จนในที่สุด ฉันก็โอนเงินสองแสนให้กับพี่เขาตามสัญญา แต่ว่าครั้งนี้ จะเป็นสองแสนสุดท้ายที่จะเสียไปให้กับผู้ชายแฮงซวย

หลังจากที่พี่เขาหายลับไปจากสายตาของฉันไปแล้ว ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ พอกันทีกับความคิดเพ้อฝัน ฉันน่ะชอบผู้ชายหล่อนะ แล้วตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลง แต่ว่านะ ถ้าหาแบบที่ถูกใจตัวเองไม่ได้ ก็เลือกที่จะไม่มีมันเลยน่าจะดีกว่า ฉันได้เรียนรู้เรื่องนี้ ตอนนี้พี่ชิ่งเงินฉันแล้วหนีไปเมื่อหลายเดือน ช่วงเวลานั่นมันทำให้ฉันคิดได้ ว่าชีวิตที่ฉันต้องอยู่คนเดียว ชีวิตที่ไม่มีพี่อยู่มันคือช่วงเวลาที่ฉันสบายใจมากที่สุดเลย 

ฉันทิ้งความเป็นยัยเบียร์น่าโง่ออกไปจนหมด ย้ายที่อยู่ เปลี่ยนเบอร์มือถือ ดูแลตัวเองมากขึ้น จัดฟัน เสริมจมูก ฉีดผิวขาว เรียนแต่งหน้า จนตอนนี้ชีวิตของฉันโคตรจะแฮปปี้ มีเงินเก็บเหลือกินเหลือใช้ มีอาชีพที่มั่นคง มีผู้ชายมากมายเข้ามาจีบจนแทบจะปฏิเสธไม่หวาดไม่ไหว

อยู่มาวันหนึ่ง ฉันได้ข่าวว่าพี่เขามาหาฉันที่ห้องเช่าเดิมหลังจากที่หายไปกับเกาหลีตั้งครึ่งปี เขาหาทางติดต่อฉันทุกทาง

"ผู้หญิงที่เคยอาศัยอยู่ในห้องนี้ไปไหนแล้วครับ" เขาถามหาฉันด้วยความร้อนรน

"ผู้หญิงคนนั้น คืนคนไหนหรอครับ เธอชื่อว่าอะไร" เจ้าของห้องปัจจุบันถาม

"ชื่อ...ชื่อว่าาาาา" ไม่อยากจะเชื่อเลย แม้แต่ชื่อของฉันพี่เขาก็ไม่คิดแม้แต่จะจำมันเลยด้วยซ้ำ จนฉันมารู้ภายหลังว่าพี่เขาพาสาวไปเที่ยวที่เกาหลี และติดหนี้พนันกลับมาแล้วไม่มีจ่าย โดนหมายเอาชีวิต หนี้ตายหัวซุกหัวซุนจนมาถึงที่นี่

เรียนรู้ไว้นะคะพี่บาร์ เงินมันไม่ได้หามาได้ง่ายๆ แล้วเบียร์ก็ไม่ใช่ตู้เอทีเอ็มของพี่ด้วย

พอกันทีกับแมงดาตัวนี้ ฉันเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมาจากเขามามากเกินพอแล้ว ลาก่อนอดีตที่เลวร้าย ฉันจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อเบียร์คนใหม่ ไม่ใช่ควายที่ทำงานหาเงิน งกๆๆ มาให้พี่ใช้อีกต่อไป ลาก่อนค่ะ

 

 

555 เสียงหัวเราะอัมตะ ที่ยืมมาจากประเทศทางตอนเหนือของยุโรป 555

ผลงานอื่นๆ ของ PurpleBlood

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น