[KNB]AkaKuro รักมากมายของนายน้อย

ตอนที่ 1 : AkaKuro Chapter1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 ต.ค. 60

     'คุโรโกะ เท๊ตสึยะ' เป็นเด็กนักเรียนอายุ 16 อาศัยอยู่กับแม่สองคน ส่วนพ่อได้เลิกลากับแม่ตอนที่เจ้าตัวยังอยู่ไนท้อง คุโรโกะอยู่กับแม่มาตลอดหลายครั้งที่แม่ของเค้าบอกว่า ตัวเค้านั้นมีพี่ชาย แต่น่าเสียดายคุณนายคุโรโกะไม่มีรูปของพี่ของคุโรโกะเลยแม้แต่รูปเดียว เพราะทางฝ่ายพ่อได้เอาไปหมดหลังจากที่เลิกลากันไป แต่เจ้าตัวก็หวังว่าสักวันเค้าจะต้องหา 'พี่ชาย' ของเค้าให้เจอสักวันหนึ่ง.....
     
     โรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง..

     โรงอาหาร...


"คุโรโกะคุง!!" เสียงเรียกของเพื่อนสนิท อย่าง 'โองิวาระ ชิเงฮิโระ' ทำให้ร่างเล็กหันไปตามเสียงเรียกทันที


ปึก!! 

ร่างเล็กชนกันร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีสีผมชมพูหน้าตาสละสวยเธอคือ 'โมโมอิ ซัทสึกิ' ด้วยความไม่ทันระวังทำให้น้ำในแก้วที่ร่างเล็กถืออยู่หกใส่มือถือของเธอ


''มือถือของฉ้านนนน!''  เสียงแหลมเล็กของโมโมอิ ดังลั่นโรงอาหาร ทำให้นักเรียนที่อยู่ในโรงอาหารต่างหันกันมามองเธอกันเป็นตาเดียว


''เกิดอะไรขึ้น!'' พอมาถึงโองิวาระก็ถามขึ้นพลางมองมือถือที่ชุ่มไปด้วยน้ำ


''เอ่อ..ผมขอโทษครับโมโมอิซัง''  ไม่มีใครตอบคำถามของโองิวาระ แต่เจ้าตัวพอจะเดาออกได้


''มันแพงน้ะย้ะ! นายจะชดใช้ยังไง!'' 


''เอ่อ..ด..เดี๋ยวผมจะชดใช้ให้น้ะครับ'' 


''นายมีปัญญาเหรอคุโรโกะคุงดูจากมือถือเครื่องนั้นไม่ต่ำกว่าหมื่นเลยน้ะ'' โองิวาระเข้าไปกระซิบ 


''นายมีปัญญารึไงมือถือของฉันไม่ใช่กระจอกราคามันมากกว่าหมื่นน่ะห้ะ!''


พอได้ยินว่าราคามากกว่าหมื่นร่างเล็กถึงอึ้ง


''ผ..ผมจะทยอยคืนให้น้ะครับโมโมอิซัง'' 

ร่างเล็กตัดสินใจว่าจะทยอยคืนให้เพราะเจ้าตัวไม่มีเงินถึงขนาดนั้น ถ้าจะไปขอแม่ก็ไม่ดี เพราะแม่เค้าเป็นคนหาเงินคนเดียวหลังจากเสียเสาหลักอย่างผู้เป็นพ่อไป เจ้าตัวทำได้แค่แบ่งเบาภาระและการใช้เงินเท่านั้น


''หึ ฉันว่านายไม่มีปัญญาหรอกแต่ฉันมีวิธีที่ทำให้นายชดใช้เร็วขึ้นสนใจมั้ย'' 

โมโมอิพูดพลางมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า และกระตุกยิ้มร้ายนิดๆ...ร่างเล็กเมื่อได้ฟังที่โมโมอิพูดจบก็ขมวดคิ้วเรียวอย่างอดสงสัยไม่ได้ แต่เจ้าตัวก็สนใจอยู่ไม่น้อย


''ข้อเสนออะไรครับโมโมอิซัง" 


''อืมฉันยังไม่บอกหรอก ไว้ฉันบอกนายทีหลังล้ะกันน้ะจ้ะเท๊ตสึยะคุง ไปล่ะ'' ร่างเล็กยังงงกับคำพูดของโมโมอิ ไม่ทันไรโมโมอิก็เดินจากไปโดยทิ้งโทรศัพธ์ไว้...ร่างเล็กก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาพลางถอนหายใจและโทษตัวเองที่ซุ่มซ่าม...


''โองิวาระคุงว่าโมโมอิซังจะใ่ห้ผมทำอะไรครับ'' 

ร่างเล็กพูดแต่ไม่ได้หันไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองกลับมองไปที่มือถือที่เจ้าตัวเพิ่งจะมาทำไปเมื่อครู่....โองิวาระมองไปยังเพื่อนตัวเล็กของหัวเองที่กำลังทำหน้าหนักใจอยู่ พลางเอามือไปวางบนหัวที่มีเส้นผมสีฟ้าสวยนุ่มและขยี้เบาๆ


''นายอย่าไปคิดมากเลยฉันว่ามันคงจะไม่เลวร้ายหรอกมั้งน้ะ''   โองิวาระพูดยิ้มๆ....ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมอง


''ทำไมต้องมั้งด้วยครับโองิวาระคุง'' ร่างเล็กได้ยินที่เพื่อนสนิทของตัวเองพูดแบบไม่ค่อยมั่นใจ


''คงไม่เลวร้ายหรอก ถ้ายัยโมโมอิบอกนายแล้วนายอย่าลืมมาบอกฉันด้วยล่ะ''โองิวาระพูดเพื่อให้เพื่อนตัวเล็กของตนเองสบายใจ...ร่างเล็กพยักหน้าพลางคิดไปหลายอย่างนาๆของข้อเสนอของโมโมอิ...


อีกด้านหนึ่ง...

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพธ์ในกระโปรงของหญิงสาวผมสีชมพูสั่นขึ้นทำให้หญิงสาวหยิบขึ้นมารับมันโดยไม่มองรายชื่อบนหน้าจอเพราะเจ้าตัวรู้ดัว่าคนที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่คนที่สั่งเธอทำเรื่องเมื่อไม่นานมานี้ที่โรงอาหาร


''เรียบร้อย'' เสียงอันสดใส


[ดีมากซัทสึกิ]






------------------------------------------------------------ติดตามตอนต่อไป---------------------------------------------------------------





อ่านแล้ว ติชม + คอมเม้น ด้วยน้ะฮึดๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #30 marionette202 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 02:53
    รู้เลยว่าใคร ร้ายกาจจริงๆ555555
    #30
    0
  2. #17 KuCream (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 16:56
    แต่งดีมากเลยค่ะ
    #17
    0
  3. #13 ทานากะ นิซารุ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 18:25
    สู้ๆนะไรต์
    #13
    0