[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 36 : Chapter [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

Chapter 36

 

เกือบชั่วโมงกว่าจะมาถึงสถานที่ๆ บอก แต่เขาไม่รู้ว่าอยู่ตรงบริเวณไหนกันแน่ รู้แค่มันเป็นทางโค้งขึ้นเขา ซึ่งมันค่อนข้างซับซ้อนไม่น้อย คนขับรถเริ่มหันกลับมาถามว่าตรงไหนกันแน่ แต่ชายหนุ่มได้แค่ขอให้ช่วยขับไปเรื่อยๆ ก่อ

บริเวณทางโค้งที่ซับซ้อนไปมานั้น สามารถเห็นเส้นทางอื่นที่ลดหลั่นไปได้ ในตอนที่เขากำลังมองไปเบื้องล่างนั่นเอง ถึงได้เห็นกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่นอกที่กั้นทำท่าเหมือนจะกระโดดลงไป ชายหนุ่มรีบไขกระจกแล้วตะโกนเรียกสุดชีวิต

อนธการ…”

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพอจะได้ยินไหม เขากลับเข้ามาในรถแล้วบอกให้คนขับ ขับไปที่บริเวณนั้นทันที

เมื่อมาถึงภาณุแทบไม่รั้งรออะไรทั้งสิ้น เปิดประตูออกไปทั้งที่รถยังจอดไม่สนิทด้วยซ้ำ วิ่งออกไปกอดอนธการที่ยืนอยู่นอกที่กั้นพยายามจะดึงอีกฝ่ายเข้ามา ร้องไห้โฮตัดพ้อต่อว่าอีกฝ่ายที่คิดจะทำอะไรโง่ๆ

อนธการ ทำไมนายโง่แบบนี้ ฉันบอกแล้วไงว่าในโลกนี้คนเราตายไป แต่ความรักไม่ได้ตายตาม ทำไมถึงได้ทำอะไรสิ้นคิด ถ้านายตายไปแล้วฉันล่ะ ฉันจะทนอยู่ได้ยังไง ฉันรักนายนะ ทำไมไม่อยู่เพื่อฉันบ้าง ฉันขอร้องนายอย่าไปได้ไหม ไม่ไปได้ไหมอนธการภาณุตะโกนพูดหลายอย่าง ขอร้องอย่างสิ้นหวังดีใจที่ตัวเองมาทันที่จะพอเหนี่ยวรั้งอนธการเอาไว้ได้

นั้นเราไปด้วยกันไหมอนธการหันกลับมาถาม ดึงมือที่กอดตัวเองออกแล้วมองหน้าภาณุที่ตามหาเขาจนกระทั่งเจอเข้าจนได้

เอาสิถ้าอนธการจะไปฉันก็จะไปด้วยภาณุบอกอย่างแน่วแน่ภายใต้ใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตามากมาย

อนธการยิ้ม แล้วยกมือขึ้นลูบที่ศีรษะของภาณุเบาๆ พร้อมกับบอก

ไว้วันที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เราสองมาด้วยกันนะ

ภาณุได้ยินแล้วสงสัยเงยหน้ามอง สีหน้าของอนธการดูเป็นปกติ ไม่ได้เลื่อนลอยเหมือนเมื่อคืน ดูจะอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรู้สึกมากกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยเห็นมาด้วยซ้ำ

หือ…”

ฉันน่ะนะ เป็นแค่ ปีศาจของครอบครัวฉันมาตลอดทั้งแต่เกิดเรื่องที่นี่ขึ้น ฉันเคว้งคว้างไร้ที่พึ่ง ไม่รู้สึกถึงอะไรในโลกนี้อีกแล้ว ทุกๆ ปีในวันนี้ฉันจะรู้สึกทรมานจนอยากตาย และมักจะทำให้ตัวเองเจ็บซ้ำๆ เพื่อจะได้ลืมว่าแม่ไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว ฉันไม่เคยที่นี่เลยสักครั้งหลังจากเกิดเหตุ นี่เป็นครั้งแรก

“…”

เพราะนุ ทำให้ฉันกล้าที่เผชิญกับความเลวร้ายที่เกิดขึ้นที่นี่ ฉันแค่อยากมาบอกลา ฉันทำมันได้สำเร็จด้วยตัวฉันเอง ฉันก้าวผ่านความกลัวทั้งหลายที่มีในใจแล้วสู้กับมันได้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะ รักของนุ

ภาณุพูดอะไรไม่ออก แต่คำพูดเหล่านั้นก็ทำให้หยุดร้องไห้แล้วดีใจไปกับอนธการ

ฉันรักนุ และจะไม่ทิ้งไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

อนธการดึงภาณุเข้ามากอดเอาไว้ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ความมืดมิดทั้งหลายในจิตใจ ขอแค่ยังมีคนยืนอยู่ข้างเขาก็พร้อมที่ผ่านทุกความเจ็บปวดนั้นไปได้

ในชีวิตหนึ่ง ไม่ต้องมีคนเข้าใจเราหลายคนนักหรอก ขอแค่สักคนเดียวก็พอ 

ฉันก็รักนาย

อนธการอยากยิ้มให้กับคำบอกรักนั้น ก้มหน้าทำท่าจะจูบรับกับความรู้สึกเปี่ยมล้นที่ได้มา แต่ริมฝีปากยังไม่ทันได้สัมผัสกันดี เสียงของใครบางคนก็ตะโกนแทรกเข้ามา

เฮ้ยไอ้หนุ่ม ยังไม่ได้จ่ายค่ารถเลยนะ

ภาณุหน้าตาเลิกลั่ก รีบผละออกจากอนธการ ในขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็หัวเราะออกมาจนตัวงอ

หัวเราะอะไรเล่า ลืมไปเลยว่าพกเงินมาไม่เยอะ ค่ารถแพงหูฉี่นายจ่ายเองเถอะภาณุค้อนเข้าให้

อนธการก้าวกลับเข้ามาด้านในแล้วจับมือภาณุเดินกลับไปที่รถแท็กซี่ซึ่งมีคนขับรถยืนเท้าสะเอวรออย่างเอาเรื่อง เขาควักกระเป๋าแล้วจ่ายเงินสดให้มากเกินพอ ก่อนจะบอกกับอีกฝ่ายว่า

ช่วยส่งเรากลับด้วยนะครับ

เออ แบบนี้ค่อยเข้าใจได้ ไปกลับๆ เดี๋ยวจะขับไปส่งถึงที่

อนธการก้าวเข้านั่งที่เบาะหลังแล้วดึงภาณุมานั่งข้างๆ อีกฝ่ายทำท่าตกใจ เพราะนึกขึ้นได้ว่าอนธการกลัวการนั่งรถยนต์จึงรีบบอกเขา

เราเดินไปหารถเมล์ที่ข้างล่างดีไหม

ไม่ต้องหรอก เข้ามาเถอะ

อย่าฝืนมากเกินไปเลยภาณุเตือน เขาเป็นอนธการยิ่งกว่าอะไร แค่สิ่งที่ต้องเจอวันนี้ก็คงมากพอแล้ว

ไม่เป็นไร เพราะฉันมีนายอยู่ด้วยฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้วอนธการจับมือของภาณุแน่นขึ้น พิงเบาะรถอย่างสบายใจแล้วหลับตาลง ในขณะที่อีกฝ่ายก็เอนศีรษะลงที่ไหลของเขาแล้วหลับไปพร้อมกัน

คนขับรถเห็นทั้งคู่หลับไป จะถามว่าให้ไปส่งที่ไหนก็ไม่มีใครตอบ ก็เลยขับมาส่งที่เดิมที่รับมา พอถึงแล้วก็จอดรถแล้วร้องเรียกทั้งคู่ให้ตื่น อนธการลืมตามองดูรอบๆ จำได้ทันว่าเป็นหน้าร้านที่ทำงานพิเศษของดารัณ เพื่อนสนิทอีกคนที่ตามหาและห่วงใยภาณุมากพอดู แต่ก็มีเหตุผลไม่อารมณ์ร้อนเหมือนจักรกาย

                นุ ลงเถอะ

                ถึงบ้านแล้วเหรอ

                ยังหรอก ไปเถอะลงก่อนอนธการบอกแล้วให้ภาณุเปิดประตูออก ทั้งคู่เอ่ยขอบคุณคนขับรถแล้ว จับมือพากันเดินที่ร้าน

                ฉันเพิ่งมาที่นี่ ก่อนจะไปหานาย

                คนขับรถเลยมาส่งที่นี่สินะ

                ภาณุพยักหน้าให้อย่างน่ารักแล้วพาเดินเข้าไปข้างใน คิดไม่ถึงว่าจะเจอจักรกายที่นั่งหน้าตาบูดบึ้งอยู่ในร้าน ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีมากด้วย เขารีบเดินนำหน้าอนธการเพราะไม่อยากให้ทะเลาะกันอีก  แต่อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจเลยด้วยซ้ำเอาแต่ร้องตวาดข่มขู่เคนทาโร่ที่นั่งหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้

                บอกมานะเคนทาโร่ ดารัณไปไหน ฉันไปมาทุกที่แล้ว ไม่เจอเลยพวกนายจงใจปกปิดใช่ไหม

                ไม่รู้ ถึงรู้ก็ไม่บอกเคนทาโร่ตอบอย่างกวนประสาท เขาได้เจอกับดารัณเป็นคนสุดท้ายก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไปหายไป คราวนี้ไม่ต้องสืบต้องหาเลยว่าเป็นเพราะอะไร ก็เพราะตรงหน้าล้วนๆ ดูสภาพของดารัณแล้วเขาโกรธยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าอนธการลักพาตัวคนอื่นไปอีก

                นายอยากตายหรือไง

                อะไร นายทำอะไรดารัณจักรกายภาณุที่ฟังมาสักพักคิดว่าเข้าใจอะไรบางอย่างจึงร้องถามด้วยความสงสัย

                ไม่ต้องมายุ่ง อยู่กับแฟนของนายไปเถอะ

                อ๋องั้นเหรอ นั้นอนธการไปเถอะ ยังไงเคนทาโร่ก็ไม่ช่วยอยู่แล้ว ฉันรู้ว่านายจะหาดารัณเจอได้ภายในห้านาที แต่คงไม่จำเป็นหรอกกลับกันภาณุหมั่นไส้จักรกายนัก อยากทำตัวเป็นคนอารมณ์ร้อนนัก ปล่อยให้เครียดตายไปเลยที่ดารัณหนีไป หายๆ ไปก็ดี เล่นงานคนแบบนี้ให้หนัก

                จริงเหรอจักรกายหันขวับมาถามอย่างมีหวัง เขานั่งขอร้องเคนทาโร่มาหลายชั่วโมงแล้วแต่อีกฝ่ายไม่ยอมช่วยเลย

                ไม่เกินสามนาที ประมาณนั้นอนธการตอบเอื่อยเฉื่อยเหมือนเป็นเรื่องปกติไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากนัก แต่คนรอฟังแม้แต่เคนทาโร่เองก็ถึงกับตาโตเมื่อได้ยิน

                ช่วยฉัน ตามหาดารัณที

                อย่าช่วยนะอนธการ ปล่อยให้บ้าตายไปเลย ทำกับดารัณไว้เยอะนัก สมแล้วล่ะภาณุเองแสร้งทำไม่สนับสนุน แต่ในใจก็อยากให้ช่วย

                เอาไงดี นุสั่งไม่ให้ช่วย ฉันไม่ชอบขัดใจนุอนธการหันมาถาม สีหน้าเจ้าเล่ห์เหลือเกิน

                คนถูกกดดันที่สุดคงจะเป็นจักรกาย ถึงขนาดยอมขอร้องแบบลืมไปเสียสินทว่าเคยทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน

                ขอร้องล่ะ ฉันจะลืมเรื่องที่ผ่านมาแล้วญาติดีกับนาย ช่วยฉันหาดารัณ ฉันต้องการเขา

                นั้นเรื่องที่ฉันเผลอทำกระถางหล่นใส่นายก็หายกันใช่ไหม ก็ได้ฉันจะช่วยนายเองจักรกาย

                แน่นอน…”

 

END

 

 

 

 

Talk

ขอบคุณทุกคนมากนะคะ สำหรับการติดตามนิยายเรื่องนี้ เพราะเป็นการดำเนินเรื่องแบบนิยายวายเป็นครั้งแรกของคนเขียน มันอาจจะไม่สนุก หรือไม่น่าติดตามอะไร ยังไงต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ จริงๆ แล้วถอดใจที่ลงต่อไปหลายต่อหลายครั้งแล้วค่ะ ถ้ายังเขียนไม่จบคงเลิกเขียนแน่เลย แต่ก็คิดถึงคนที่คอยติดตามให้กำลังใจมาตลอดแม้จะมีแค่ไม่กี่คนก็ทำให้ฮึดสู้ขึ้นมาค่ะ

พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้ลงนิยายเรื่องนี้อีก แอบคิดถึงการลงทีละ 3 ตอนเหมือนกันแฮะ แต่จะลงเรื่องใหม่ ซึ่งเขียนจบแล้วเหมือนกันค่ะ เรื่องนี้อาจจะเป็นตัวละครจีน เรื่องดำเนินในเมืองจีน ด้วยบรรยากาศของนิยายและไดอาล็อกของเรื่องมันไม่เข้ากับเมืองไทยจริงๆ อย่างไรฝากติดตามเรื่อง “รักฤาลวง” ที่จะลงเป็นเรื่องต่อไปด้วยนะคะ

 

ขอบคุณทุกคนค่ะ

Bahiti

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #19 ccynpp (@ccynpp) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 05:51

    เพิ่งเข้ามาอ่าน สนุกดีค่ะ แต่เรื่องสั้นไปนิดนึง เรื่องไหนที่สนุกๆก็อยากให้มันยาวๆอ่ะค่ะ
    #19
    0
  2. #15 Stang™ (@qwe01020344) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 22:17
    จบแล้วววว คุณพี่อ้นก็หลุดบ่วงนั้นสักที ฮือออ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ
    #15
    0
  3. #10 Le Je (@le-je) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 22:16
    สวัสดีค่ะ เพิ่งตามอ่าน เขียนดีไหลลื่นมาเลยค่ะ ชอบๆ แต่บางครั้งตัดจบงงไปหน่อย นึกว่าลงไม่ครบ555 สู้ๆ คะ ตามอ่านงานต่อๆไป เรื่องนี้ พล็อตเหมือนจะกระชากอารมย์ แต่ก็นัวนวล แบบไทยๆ บรรยายเร็วกระชับไปหมด ทำให้ปมรื่องที่เล่นกับอารมณ์ มันหมดmoodเร็วไปหน่อย สู้ๆคะชอบนักเขียนที่ขยันๆ555
    #10
    1
    • #10-1 Bahiti26 (@Finnfin12) (จากตอนที่ 36)
      3 เมษายน 2561 / 22:22
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ ดีใจมากเลยค่ะ ยังไงคนเขียนจะนำไปพัฒนาในงานต่อๆ ไปนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามด้วยค่า
      #10-1