[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 35 : Chapter 35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 เม.ย. 61

Chapter 35

 


ภาณุตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะพบว่าข้างกายนั้นไม่มีอนธการนอนอยู่ข้างๆ เหมือนเดิม เขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินดูรอบๆ ทั้งห้องน้ำและในครัว หรือแม้แต่ห้องๆ นั้นก็ไม่มี ความรู้สึกหวาดกลัวเกิดขึ้นในใจ เมื่อคืนวิศรุตที่บอกว่าเป็นญาติสนิท ขอร้องให้ช่วยอยู่ข้างๆ อนธการในวันนี้เพราะเป็นวันครบรอบวันตายของมารดา

พยายามอย่าให้เขาอยู่คนเดียว เขาจะทำร้ายตัวเอง

ฟังจากที่เล่าดูเหมือนว่า เมื่อสองปีก่อนอนธการเคยฆ่าตัวตายในวันครบรอบเพื่อหลีกหนีความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ถ้าไม่เป็นเพราะวิศรุตมาเจอเข้าก่อนก็คงจะไม่มีอนธการในโลกใบนี้อีกแล้ว

อ้น…” ภาณุเอ่ยเรียกชื่อด้วยความกังวล ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันยังจะเกิดขึ้นได้ในเมื่ออนธการมีเขาแล้วในตอนนี้ ทุกอย่างมันควรจะดีขึ้นสิ

ภาณุตั้งสติแล้วเดินหาโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ พอกดโทร.ออกกลับพบว่าเครื่องอนธการอยู่ที่บ้าน มันวางอยู่ที่ห้องหนังสือ แล้วทีนี้เขาจะไปตามอีกฝ่ายได้ที่ไหน ชายหนุ่มรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมาข้างนอกอย่างไร้ทิศทางในการตามหา อย่างน้อยก็คงต้องหาที่พึ่งจากเพื่อนๆ เพื่อให้ช่วยอีกแรง

คิดได้แบบนั้นก็เลยไปที่ทำงานพิเศษของดารัณ แต่เจอแค่ผู้จัดการเท่านั้นอีกฝ่ายก็บอกว่าดารัณไม่ได้มาทำงาน ติดต่อไม่ได้เหมือนกันเมื่อก่อนหน้านี้จักรกายก็มาตามหาหาตาตื่น

ติดต่อไม่ได้เลยเหรอครับ

ใช่ นุมีอะไรหรือเปล่า ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลย 

ผมไม่รู้จะหาอนธการได้ที่ไหนภาณุพูดออกไปเพราะกลุ้มใจ ไม่ได้คิดจะให้คนอื่นมารู้เรื่องนี้ แต่เมื่อมันไม่มีทางออกอื่น การได้ระบายออกไปบ้างก็น่าจะดี

หายไปเหรอ แล้วตามหาที่บ้านเขาหรือยัง

บ้าน…” ภาณุถามเสียงสูง อีกฝ่ายคงจะหมายถึงบ้านใหญ่ที่ครอบครัวของอนธการอาศัยอยู่ ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่เขาไม่รู้เลยว่ามันที่ไหน

ใช่ มานี่มาชยากรบอกกับภาณุที่ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ แล้วพาไปที่โต๊ะซึ่งมีคนนั่งอยู่แล้ว ก่อนจะเอ่ยแนะนำเพราะทั้งสองคนไม่รู้จักกัน

นี่เคนทาโร่ เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนมาจากญี่ปุ่น เขาเก่งพวกคอมอะไรแบบนี้ ลองถามดูเพื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง ตอนที่เราหายตัวไปก็ได้เคนทาโร่นี่แหละที่หาข้อมูลให้จนเจอชยากรอธิบายแล้วขอตัวกลับไปทำงานที่หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิมเพราะดารัณไม่ได้มา 

จะหาอนธการได้ที่ไหนครับภาณุร้องถามด้วยความกังวล ดูจะเป็นคำถามที่ยากไม่น้อยเลย แต่ก็หมดทางเลือกแล้วได้แต่หวังพึ่งคนตรงหน้า

เอาที่อยู่บ้านของอนธการไปก่อน แต่ไม่คิดจะเจอที่นั่นหรอกนะ ผมลองเสิร์จข่าวเรื่องคดีฆาตกรรมของครอบครัวอนธการเอาไว้ แต่ยังไม่ได้บอกดารัณกับจักรกายเลยเพราะเห็นว่าเจอคุณแล้ว ไม่รู้ว่าคุณรู้แล้วหรือยังเคนทาโร่ถามกลายๆ เพื่อว่าภาณุรู้แล้วจะได้ไม่ต้องเล่าซ้ำซ้อน

รู้บ้างแล้ว

นั้นอ่านจากข่าวนี้แล้วกัน ส่วนสถานที่ฝังศพ ผมจะหาข้อมูลให้เคนทาโร่ส่งโทรศัพท์ที่รวบรวมข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ ก่อนจะค้นข้อมูลจากคอมพิวเตอร์เพิ่มเติม

ภาณุอ่านข่าวเก่าเหล่านั้นด้วยใจที่โหวงเหวง รูปภาพจากสถานที่เกิดเหตุมันเลวร้ายกว่าคำบอกเล่ามากนัก ทั้งสยดสยองและน่าหวาดกลัว เด็กน้อยที่นั่งอยู่ในรถต้องเผชิญกับความเลวร้ายมากขนาดไหนระหว่างที่ต้องอยู่ภายในรถยนต์คันนั้น เขาทนแทบไม่ไหวจนอยากจะอาเจียนออกมา ได้แต่ร้องไห้สงสารอนธการที่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายมากขนาดนี้ เขาจดจำสถานที่ๆ เกิดเหตุเอาไว้ เช็ดน้ำตาแล้วส่งคืนให้กับเจ้าของ

เพราะแบบนี้สินะ เขาถึงป่วยเป็นไซโคแพธเคนทาโร่เอ่ยถามด้วยความสงสัย เวลาสืบอะไรเขามักจะสืบให้ลึก แม้ว่าคนที่ต้องการรู้ไม่ได้อยากรู้มากขนาดนั้นก็ตาม

คุณรู้…”

ผมค้นย้อนไป อนธการเคยเข้ารักษาอาการป่วยด้วยโรคตื้นเขินทางอารมณ์แต่ก็ไม่นาน คิดว่าคงไม่ได้ผลเท่าไหร่ ผลการรักษาถูกอนธการลบไปแล้ว ผมดึงมันขึ้นมาช่วงนี้เขาค่อนข้างหละหลวมไปหน่อย เลยเจออะไรหลายๆ อย่างเข้าเคนทาโร่อธิบายรายละเอียดที่รู้จนหมดให้ภาณุฟัง เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นห่วงอนธการด้วยใจจริง และคงมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งพอดูไม่อย่างนั้นคงไม่รู้เรื่องในอดีตที่พยายามปกปิดมากขนาดนี้หรอก

เขาน่าสงสารมากจริงๆ ว่าแต่เป็นคุณสินะที่บอกกับจักรกายว่าผมป่วยเป็นสตอกโฮมซินโดรม

ใช่ อาการของคุณมันเข้าข่าย แต่พอได้เจอคุณวันนี้ ผมคิดว่าคุณไม่ได้ป่วยหรอก คุณก็แค่หลงรักเขาเท่านั้นเคนทาโร่บอก เขาเป็นคนช่างสังเกต และชอบศึกษาหาข้อมูลต่างๆ พวกนี้ การจะบอกว่าใครสักคนป่วยเป็นโรคประหลาดที่ไม่มีการรักษาอย่างแท้จริงมันก็ค่อนข้างจะใจร้ายไปหน่อย ในเมื่อชายหนุ่มเองก็ไม่ใช่หมอ ไม่ควรตัดสินคนอื่นแบบนั้น

ผมรักเขา และผมเชื่อว่าผมจะรักษาเขาได้ในที่สุด

อนธการโชคดีนะครับที่ได้เจอคุณ

ผมต่างหากที่โชคดีที่ได้เจอเขา ขอบคุณมากสำหรับข้อมูล ผมจะรีบไปตามหาเขา ไว้เจอกันวันหลังผมจะเลี้ยงข้าวตอบแทนภาณุบอกแล้วรีบขอตัว ไม่อยากจะช้ามากไปกว่านี้อีกแล้ว เขามองดูกระดาษที่จดชื่อสถานที่ต่างๆ ที่คิดว่าอนธการน่าจะไป ในใจก็คิดอย่างกังวลเมื่อมองที่นาฬิกาข้อมือ

ไปทั้งสามที่ไม่ทันแน่ๆ อนธการ นายไปอยู่ที่ไหน

ภาณุตัดสถานที่ฝังศพออกไปก่อนเป็นอันดับแรก เพราะอนธการไปมาแล้วเมื่อคืนตอนนี้ คนที่บ้านก็คงจะอยู่ที่นั้นเพื่อร่วมเคารพศพและจัดการที่อีกฝ่ายทำทิ้งเอาไว้

บ้าน เป็นอีกสถานที่ๆ เขาอยากจะตัด ที่นั่นไม่มีความหมายอะไรกับอนธการเลย มีแต่คนมองอีกฝ่ายว่าเป็นสัตว์ประหลาด

ถ้าอย่างนั้นก็เหลือที่เดียว

ภาณุคิดได้แบบนั้นก็โบกมือเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นไปนั่งบอกที่ๆ จะไปพร้อมกับขอให้คนขับรถช่วยเร่ง สถานที่นั้นอยู่ไกลออกไป คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะถึงเขาได้แต่ภาวนาขอให้อนธการยังอยู่ และไม่ทำอะไรเลวร้ายลงไปก่อนที่เขาจะไปถึง 

อนธการ รอฉันก่อนนะ


[TBC]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น