[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 28 : Chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

Chapter 28

  

คำพูดเหล่านั้นดูเหมือนจะได้ผล อนธการสงบสติลงได้คลายมือที่เกาะแน่นจนทำให้อีกฝ่ายเจ็บลงแล้วเลื่อนมาจับที่มือเอาไว้ อีกฝ่ายก็ประสานสอดนิ้วทั้งหมดเข้าด้วยกัน เขาได้ยินเสียงภาณุเปิดประตูจากรหัสซึ่งขอเอาไว้ก่อนหน้าที่จะเข้ามา อากาศภายในห้องนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเย็นยะเยือก

เอาล่ะ คิดซะว่าฉันกับอ้นกำลังเดินกุมมือไปเที่ยวด้วยกันภาณุบอก แล้วเดินเข้าไปในห้อง รอให้อีกฝ่ายเดินตาม อนธการขยับขาก้าวเข้ามาโดยที่ไม่มีท่าทางหวาดกลัวอีกต่อไป

ดี แบบนั้นเขาเอ่ยชมว่าทำได้ดี ระหว่างนั้นชายหนุ่มก็คอยบอกทางอยู่ตลอด จนกระทั่งเดินมาถึงห้องหนังสือหน้าประตูห้องลับก็หยุดเดิน

ภาณุหันหน้าเข้าหาอนธการ เอื้อมไปจับมืออีกข้างมากุมไว้เขยิบเข้าใกล้ที่สุดกระซิบพูดที่ข้างใบหูนั้นแล้วเอ่ยบอกอะไรบางอย่าง

ค่อยๆ ลืมตานะ 

อนธการยังไม่ยอมลืมตามภาณุบอก เขายังอยากอยู่ในความคิดนี้เรื่อยไป แค่ได้เดินกุมมือไปพร้อมกับอีกฝ่ายไปทุกๆ ที่มันเป็นความสุขที่ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาพบกับความเป็นจริง

ถ้าไม่ลืมตา ฉันจะไม่พูดนะ

ภาณุพูดเหมือนขู่ แต่อนธการไม่รู้ว่าอะไรที่อีกฝ่ายต้องการจะบอกกับเขา

ไม่ฟังใช่ไหม ไม่ฟังนั้นฉันกลับ

อนธการได้ยินแบบนั้นก็รีบดึงมือของภาณุเอาไว้แล้วลืมตาขึ้นแทบจะทันที ผวาตัวเข้ากอดอีกฝ่ายรวบมาโอบรัดแนบแน่นจนแทบไม่เหลือให้หายใจ

ฟังอย่าไปนะ

อื้อไม่ไป ขอโทษที่ต้องพูดให้กลัวนะ แต่นายจะไม่มีวันผ่านไปได้ถ้าไม่ยอมรับความจริงภาณุต้องงัดทุกอย่างออกมา ต่อให้ไม่สมควรเอาเรื่องที่อีกฝ่ายกลัวมาเป็นจุดบังคับให้ยอมทำก็ตาม อ้อมกอดนั้นยังคงแนบแน่นไม่ปล่อย จนเขาต้องมือตบที่แผ่นหลังของอนธการเบาๆ สองสามที

เจ้ากายบอกกับฉันว่าฉันป่วย

อนธการที่ฟังอยู่ถึงกับเกร็งตัว เรื่องนี้เขารู้ดีกว่าใคร ภาณุไม่ได้ทำดีกับเขาก็เพราะรัก รักที่มาจากภายในใจที่แท้จริง แต่เกิดการป่วยเป็นโรคเฉกเช่นเดียวกับเขาที่ป่วยไร้ความรู้สึก ถึงได้โหยหาสิ่งกระตุ้นเร้าเพื่อให้ตัวเองยังเป็นคนปกติทั่วไป แม้จะใช้วิธีการที่ผิดก็ตาม

เขาว่าฉันป่วยฉันตกหลุมรักคนร้ายที่ลักพาตัวฉัน…”

อนธการเหมือนมีน้ำลายเหนียวๆ ที่คอซึ่งไม่สามารถจะกลืนมันลงไปได้

หรือที่ภาณุพาเขากลับมาที่นี่เพื่อจะบอกความจริงนี้ ความจริงที่เขาก็พอรู้แต่ไม่อยากจะยอมรับ

“… ฉันเองก็เคยคิดว่าตัวเองอาจจะป่วยอย่างที่กายว่า

น้ำตาใสๆ เอ่อล้นลงออกมาจากรอบดวงตา มันรื้นขึ้นร่วงลงสู่แก้ม ริมฝีปากสั่นไม่อยากได้ยินคำพูดต่อไปอีกแล้ว อนธการผละมือออกจากอ้อมกอดแล้วยกขึ้นปิดหูทั้งสองข้างของตัวเอง แต่ก็ถูกดึงออก

อนธการ นายต้องฟังที่ฉันกำลังบอกให้ครบ

มะไม่ นุกลับไปเถอะอนธการส่ายหน้าไปมา หลับตาสนิทไม่ยอมรับอะไรทั้งสิ้น

โอบรอบตัวฉันไว้ที ฉันอยากจะพูดตอนที่กำลังมองตาของนายภาณุดึงมือทั้งสองนั้นมาโอบกอดตัวเองเอาไว้ เขยิบตัวเข้าใกล้เขย่งเท้าแล้วกระซิบบอก

แต่ฉันคิดว่า รักของฉันไม่ใช่เรื่องโกหก ฉันรักนายอ้น

ภาณุไม่สนใจ ว่าความรักนี้จะเกิดจะเริ่มต้นเกิดขึ้นเพราะอะไร อาการป่วย ความสงสาร ความหลงใหล ถึงเขาจะป่วยอย่างที่จักรกายว่าจริง แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อเห็นว่าอนธการอาจจะหายไปจากตัวเองตลอดชีวิตนั้น มันไม่ใช่เรื่องโกหก หลอกลวง หรือแม้แต่โรคประหลาดใดๆ

มันคือความรัก

นะนุ

บอกฉันสิ โกหกก็ได้นะถ้านายยังไม่ได้รู้สึกแบบนั้นในตอนนี้ หรืออาจจะยังไม่เข้าใจมัน แต่สักวันหนึ่งฉันเชื่อ เชื่อว่ามันจะเป็นความรัก บอกสิว่ารักฉันภาณุมองตาของอนธการเปี่ยมไปด้วยความรัก

อนธการจ้องตอบ สายตานี้เขาเคยเห็นมันมาก่อน เหมือนที่มารดาที่เฝ้ามองเขา มันคือความรักที่ไม่หวังการตอบแทน ต่อให้เขายังตอบตัวเองไม่ได้ว่ารู้สึกเช่นไร แต่มันมีความหมายมากเกินกว่าจะหาเหตุผลทุกอย่างในโลกนี้มาเพื่ออธิบายมัน

ฉันจะให้สิ่งที่นายต้องการ ถ้านายให้สิ่งที่ฉันต้องการเหมือนกัน

อะไร...สิ่งที่นายต้องการ

รัก

ถ้าฉันไม่มีวันเข้าใจมันล่ะ นุจะจากฉันไปไหมอนธการแค่เอ่ยถาม เพราะไม่อยากจะคาดหวัง และไม่ต้องการคำสัญญา

ฉันจะอยู่จนกว่านายจะรู้สึกภาณุไม่พูดคำว่าสัญญาอีกแล้ว แต่จะไม่มีวันย่อท้อต่อสิ่งที่ต้องการ แล้ววันหนึ่งการกระทำทุกอย่างจะเป็นตัวตอบแทนสัญญานั้นเอง

นุ

แค่คืนนี้ บอกสิว่ารักฉัน แล้วฉันจะเป็นของนายไปตลอดกาล

ฉันรักนาย

ภาณุยิ้มให้คำๆ นั้น มองดวงตาที่จ้องกลับมาอย่างโหยหา เมื่อความรักเป็นสิ่งอนธการไม่เคยเรียนรู้ เขาจะค่อยๆ สอนเอง เริ่มต้นมันตั้งแต่วันนี้….


[TBC]

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น