[Yaoi] PsychoPath จะร้ายให้เท่ารัก END

ตอนที่ 27 : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

Chapter 27

  


ภาณุหันหลังวิ่งออกจากห้องและประตูหอพักไปอย่างรวดเร็ว เมื่อลิฟต์ยังมาไม่ถึงเขาตัดใจไม่รอแล้ววิ่งลงบันไดหนีไฟเพื่อไปถึงคนๆ นั้นให้เร็วที่สุด แต่ละชั้นที่ต้องก้าวลงล้วนแต่มีภาพของอนธการในใจ ชายหนุ่มเปิดประตูออกไปเมื่อถึงชั้นล่าง แต่สองเท้าไม่ชะลอเร่งความเร็วไปหา ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายคงยังไม่จากไปเสียก่อน

ประตูหอเปิดภาณุยิ้มกว้างเมื่อเห็นอนธการยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ไหน เขายังคงก้าวต่อด้วยใจที่มั่นคงไม่กลัวแม้บนถนนที่ใช้ข้ามไปหาอีกฝ่ายนั้นอาจจะมีรถยนต์สวนมา ชายหนุ่มมองหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจนั้นแล้วยิ้มกว้างให้พร้อมเดินไปยืนอยู่ตรงหน้า

นะนุอนธการเรียกชื่อของภาณุเสียงสั่น

ยังไม่ทันได้เข้าใจอะไร ภาณุก็เขยิบตัวเข้าหาแล้วชะโงกหน้าเข้ามาแนบริมฝีปากจูบอนธการ ดวงตาเขาเบิกโตด้วยความประหลาดใจ ขณะริมฝีปากยังบดเบียดหากันอย่างคลั่งไคล้เสน่หา สองมือของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นโอบรอบลำคอของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน

อนธการลืมไปหมดแล้วทุกอย่างไม่ว่าจะความเจ็บปวด ความทรมาน มันละลายหายไปด้วยจูบเพียงจูบเดียวที่ภาณุมอบให้ เขาตอบโต้ด้วยการบดเบียดริมฝีปากเข้าหาอย่างร้อนแรง เป็นเวลานานที่ทั้งสองสัมผัสกันและกันท่ามกลางที่สาธารณะโดยไม่สนใจผู้คนที่เดินผ่านไปมา

จนลมหายใจเข้าออกกระท่อนกระแท่นเพราะจูบที่ร้อนแรงนั้น ตอนนี้ปากที่บวมเจ่อนี้คงจะน่าดูไม่น้อย เมื่อภาณุเริ่มหอบหายใจ อนธการก็ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

คิดไม่ถึงว่าจะอีกฝ่ายจะลงมาหาเขาจริงๆ มันเหมือนกับกำลังฝันไป ไม่แน่อาจจะกำลังฝันอยู่ก็ได้ ถ้าแบบนั้นก็อยากฝันไปตลอดไม่ต้องตื่นขึ้นมาเลยก็ดีเหมือนกัน รอยยิ้มบนใบหน้านั้นทำไมถึงได้สวยงามนัก แววตาที่มองมาที่เขาก็เหมือนกันมันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายแผ่ออกมา ขนาดคนไร้ความรู้สึกอย่างเขาก็ยังเข้าใจได้

ทะทำไมล่ะอนธการยังอยากจะเอ่ยถาม อย่างน้อยก็ไม่อยากเข้าใจไปเอง

ภาณุยังไม่ได้ตอบในทันที แต่เอื้อมไปดึงมือของอนธการมากุมไว้ข้างหนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้กว้างกว่าเดิมเป็นรอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะเอ่ยชวนอีกฝ่าย

ไปกันเถอะ

หือ..อนธการไม่รู้ว่าภาณุหมายความอย่างไร

ให้ไปไหนไปโรงพักเหรอ อยากให้เขามอบตัวกับตำรวจใช่ไหม

มาสิ…” ภาณุดึงมือของอนธการให้เดินตามตัวเองมา ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มหันกลับมามองว่าทำไมยังไม่ขยับเดิน

ไปไหน…”

ทุกๆ ที่ที่นายไป ฉันจะไป

ฉัน…” อนธการพูดไม่ออก ไม่ได้กลัวว่าคำพูดเหล่านั้นจะเป็นแค่คำหลอกลวง แต่เขาไม่รู้จะไปไหน หลังจากตั้งสติจากความทุกข์ระทมที่เกิดขึ้นในห้องนั้น วิศรุตมาพบเขาที่นอนลืมตาโพลงใบหน้าเซียวอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนเหมือนกับคนช็อกหลังจากเจอเหตุการณ์ร้ายแรงมา ชายหนุ่มร้องขอให้อีกฝ่ายพาเขาออกมาจากที่นั่น

อนธการทนอยู่ไม่ได้อีกแล้ว สถานที่ๆ ไม่มีภาณุ

พอมีเรี่ยวแรงก็ตามไปดูภาณุที่โรงพยาบาล แอบมองตอนที่อีกฝ่ายนอนหลับอยู่ที่นอกห้องตลอดเวลา พยายามจะหลบหน้าทุกครั้งที่อีกฝ่ายจะสังเกตเห็น จนกระทั่งถึงวันที่อีกฝ่ายต้องออกจากโรงพยาบาลชายหนุ่มตัดสินใจเผยตัวออกมา

แต่สายตาที่ภาณุและท่าทางเมื่อเห็นเขานั้นกรีดลึกจนปวดร้าว อนธการคิดว่าไม่สมควรจะโผล่มาให้อีกฝ่ายเห็นอีกตลอดชีวิตนี้ หากยังตัดใจไม่ได้จึงยังมายืนมองที่บานหน้าต่างที่หอพักของอีกฝ่าย ตั้งแต่กลางวันจนตกกลางคืนก็ไม่ขยับไปไหน

จนกระทั่ง

อะไรก็ไม่สำคัญอีกแล้ว ขอแค่ภาณุยังอยู่ เขาจะจำรอยยิ้มนี้ไปตลอดชีวิต

ไปบ้านของอ้นแล้วกัน มาเถอะพาไปหน่อยจริงๆ ภาณุไม่รู้หรอกว่ามันคือที่ไหน ตอนที่หนีออกมาได้ก็ไม่เคยจำ คิดแต่จะออกมาจากที่นั่นพอจะกลับไปก็คงต้องให้เจ้าของห้องพาไป

อนธการขยับเท้าหยุดไม่กล้าเดิน เขาไม่อยากกลับไปอีกแล้วที่ห้องนั้น ไม่อยากหวนไปคิดถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้าใจอย่างแท้จริงว่าความเจ็บปวดจากความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร มันเจ็บเสียยิ่งกว่าเวลาที่ร่างกายเกิดบาดแผลร้อยเท่าพันเท่า คำอธิบายถึงความเจ็บนั้นไม่เพียงพอจะบอกได้ทั้งหมด

ไปเถอะ ไปสร้างความทรงจำใหม่ที่นั่นภาณุคิดว่าพอจะรู้ว่าทำไมอนธการมีท่าทีแบบนั้น คงเพราะมันเป็นสถานที่ๆ ตัวเองถูกทำให้เจ็บปวด ถูกทิ้ง ถูกละเลยคำสัญญา และถูกความกลัวกัดกินว่าเขาจะทำร้ายตัวเองขึ้นมาจริงๆ ทำให้ชายหนุ่มอยากจะสร้างความทรงจำใหม่ขึ้น เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้อยู่ต่อไปได้

ความทรงจำ

อื้ออ้นจะได้ไม่ต้องจำว่าที่นั่นเป็นสถานที่เลวร้ายในชีวิต ถ้ามีเหตุการณ์ดีๆ เกิดขึ้น ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในใจของอ้นตอนนี้ก็จะได้รับการดูแล

ทำไม

อย่าเพิ่งถามอะไรเลย มาเถอะภาณุเลี่ยงจะตอบคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้น แล้วพาอนธการเดินไปเรื่อยๆ ตามทาง อีกฝ่ายยอมนำไปแม้จะยังไม่เข้าใจอะไรที่เขาพูดออกมาเลยแม้แต่น้อย

ภาณุเงยหน้ามองบ้านที่หรูหราเบื้องหน้า นี่เขาอยู่ในสถานที่นี้มาตลอดทั้งเดือนโดยที่ไม่รู้ว่ามันคือคฤหาสน์ดีๆ นี่เอง

อนธการมองใบหน้าประหลาดใจของภาณุแล้วก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ มันเป็นรอยยิ้มแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึก จากเหตุการณ์เล็กๆ แต่กลับสามารถทำให้เขายิ้มออกมาจากใจได้ ชายหนุ่มดึงมืออีกฝ่ายเข้าไปด้านใน

ดูเป็นเหตุการณ์ปกติของคนทั่วไป ภาณุมองรอบๆ ด้วยความสนใจมือก็ยังจับอนธการอยู่ไม่ยอมคลายออก อีกฝ่ายดูจะชะงักค้างไปไม่ยอมก้าวเดินออกจากที่นั่น แต่เขาเป็นดึงให้อนธการตามออกมาจนได้

ระเราไปที่อื่นเถอะอนธการกลัวจนสั่นไปทั้งตัว แม้แต่คำพูดก็บังคับให้นิ่งเหมือนทุกทีไม่ได้ เขาเกิดอาการชาด้านที่ท่อนขาเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่ร่างกายกำลังล้มลงไป ภาณุก็ก้าวเข้ามาแล้วกอดชายหนุ่มเอาไว้ อ้อมแขนที่อบอุ่นนั้นช่วยให้ยังทรงตัวไว้ได้

อย่ากลัว ไม่มีวันทางที่จะเป็นเหมือนวันนั้นอีกแล้วภาณุปลอบ แต่อนธการยังไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้ ความกลัวนั้นฝังรากลึกมากกว่าที่ใครจะเข้าใจ

นะ...นุอนธการเอ่ยเรียกชื่อภาณุเสียงสั่นเครือ ขาของเขาไม่มีความรู้สึก แล้วจะก้าวเข้าไปได้อย่างไร ไม่มีแรงกำลังมากพอจะก้าวผ่านมันไปได้ ต่อให้อีกฝ่ายจะให้คำมั่นแล้วก็ตาม

เอาแบบนี้ หลับตาสิ แล้วคิดถึงแต่ฉันภาณุพยายามจะหาวิธีช่วยอนธการเพื่อให้ก้าวผ่านไปได้ พยามเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะลืมเรื่องเลวร้าย แต่อย่างไรวันนี้ก็ต้องจบลงไม่อย่างนั้นจะเปลี่ยนอะไรไม่ได้อีกเลย อีกฝ่ายอาจจะกลับไปเป็นคนเดิม หรืออาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้

อนธการยอมทำตามอย่างว่าง่าย หลับตาลงแล้วเอื้อมมือไปจับภาณุเอาไว้แต่ถึงอย่างนั้น กลับมีแต่ความปวดร้าวและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หายไป ถึงกลับต้องบีบมือที่จับแขนอีกฝ่ายแน่นขึ้น

“… ฉันเจ็บ บอกว่าให้คิดถึงแต่ฉันไง คิดถึงแค่ตอนที่มีความสุขภาณุจำเป็นต้องร้องบอกให้อนธการผ่อนแรง แล้วปรับความคิดในใจที่ร้อนรนเสียใหม่ แต่อีกฝ่ายยังสั่นสะท้าน ทำให้เขาต้องเขย่งตัวแล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากนั้นอย่างแผ่วเบา

ฉันน่ะนะกลัวเหมือนกัน ในนั้นก็มีเรื่องที่ทำให้ฉันต้องเจ็บปวด แต่ฉันชอบตอนที่ได้อยู่กับอนธการมากกว่า ทำไมอนธการไม่คิดถึงช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แทนที่จะคิดถึงเรื่องที่เจ็บปวดล่ะ


[TBC]

Talk 

เมื่อคืนไม่สบาย เลยลงไม่ครบสามตอน พอตื่นขึ้นมาแล้วก็เลยจัดการลงเพิ่มให้นะคะ หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้ 

bahiti 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น