นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fan fiction Undertale { Dreamtale x Nameless Girl } 1 Year 1 ปีนั้น ฉันมีเธอ

โดย EOTW

เมื่อหญิงสาวปริศนาได้หลงไปในสถานที่ที่เธอไม่รู้จัก และเธอไม่รู้วิธีออกไปจากที่นี่ เธอได้เจอกันเจ้าชายแห่งความฝันทั้งสองที่เป็นโครงกระดูกเข้า! เธอและพวกเขาจะใช้ชีวิตด้วยกันอย่างไรกันนะ?

ยอดวิวรวม

66

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


66

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ม.ค. 64 / 17:00 น.
นิยาย Fan fiction Undertale { Dreamtale x Nameless Girl } 1 Year 1 չ ѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีเจ้าค่ะ รีดเดอร์ที่ผ่านมาทุกท่าน
นี่เป็นนิยายเรื่องที่ 2 ของข้าที่ข้าแต่ง { ถึงแม้เรื่องแรกจะยังแต่งไม่เสร็จก็เถอะเจ้าค่ะ }
รู้สึกขี้เกียจวาดปก ก็เลยวาดมาแบบง่ายๆเจ้าค่ะ คิกคิก
อย่างที่ทุกท่านเห็นเจ้าค่ะ
นิยายเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคของหนึ่งในเกมดังสมัย 2015
นั่นก็คือ
.
.
.
Undertale !!!
เย้ๆ


ที่มาแต่งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกเจ้าค่ะ
ข้าก็แค่ไม่อยากให้คนลืมหนึ่งในเกมที่มีเนื้อเรื่องดีๆแบบนี้
แล้วก็ คงจะเป็นเพราะความเบื่อมั้งเจ้าคะ ถึงได้คิดเรื่องนี้ขึ้นมา


ส่วนเรื่องที่ว่าจะคู่กับใคร....
ก็ไม่มีเฉลยหรอกเจ้าค่ะ คิกคิก
ก็อย่างที่เห็นเจ้าค่ะ x Nameless Girl นางเอกก็เป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาเจ้าค่ะ
ใครจะมโนเป็นตัวเองหรือลูกๆออริก็แล้วแต่เจ้าค่ะ
หรือจะจิ้นเป็นสาย Y ไปเลยก็ไม่ว่ากันเจ้าค่ะ
ก็ทุกคนมีความคิดเป็นของตัวเองนี่หน่าเจ้าคะ คิกคิก


พระเอกในเรื่องนี้ก็มี 2 คนอย่างที่ทุกท่านพอจะทราบเจ้าค่ะ
ส่วนคนที่ไม่รู้จักเลย ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ
เดี๋ยวจะลองใส่ข้อมูลของจักรวาลนี้ลงไปในเนื้อเรื่องให้นะเจ้าคะ
จะพยายามไม่ให้ข้อมูลผิดเพี้ยนให้มากที่สุดนะเจ้าคะ
แต่ถ้าข้อมูลผิดเพี้ยนแต่อย่างใดก็สามารถส่งความคิดเห็นมาบอกได้นะเจ้าคะ คิกคิก


งั้นก็
.
.
.
.

เชิญอ่านนิยายไดเจ้าค่ะ!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ม.ค. 64 / 17:00


Dreamtale จักรวาลแห่งความฝัน ที่ถูกสร้างขึ้นโดย YouTube ⁚ Joku Live หรือ Tumblr : Jokublog วันที่เผยแพร่ 5 มีนาคม 2559 ในจักรวาลแห่งนี้ได้มีต้นไม้ต้นหนึ่งที่ฝั่งหนึ่งออกผลแอปเปิลสีทอง และอีกฝั่งหนึ่งมันก็ออกผลแอปเปิลสีดำ ต้นไม้นี้คือ “ต้นไม้แห่งความรู้สึก” ต้นไม้แห่งนี้เคยมีผู้พิทักษ์มาก่อน แต่หลังจากนั้นผู้พิทักษ์ทั้งสองก็ได้จากไป

 

แต่ก็ได้มีแสงสว่างที่ถูกสร้างขึ้นเป็นโครงกระดูก 2 ตน 1 คือตัวแทนแห่งฝันดี มองโลกในแง่บวก มีนิสัยเหมือนเด็ก และอีก 1 คือตัวแทนแห่งฝันร้ายที่ฉลาด มีไหวพริบ และมองโลกในแง่ลบ ทั้งสองคอยถ่วงดุลอำนาจซึ่งกันและกันของความฝัน เป็นเวลายาวนานถึง 504 ปี { อายุจากเมื่อปี 2559 }

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง…

 

เจ้าชายแห่งฝันร้ายได้ถูกโดนทำร้ายจากผู้คนที่ไม่ชอบฝันร้ายจนทำให้เขาโกรธจัด เขาได้เด็ดแอปเปิลสีดำจากต้นไม้แห่งความรู้สึกออกมาก่อนที่เขาจะกัดมันเข้าไป ถึงแม้เจ้าชายแห่งฝันดีจะมาห้ามเอาไว้แต่มันก็สายเกินไป…..

 

เจ้าชายแห่งฝันร้าย ตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายของเขาได้มีของเหลวสีดำไหลออกมาปกคลุมทั้งร่างและตาข้างขวาของเขาที่ถูกปิดลงด้วยของเหลวนั้นเช่นกัน แต่ไม่ใช่แค่นั้น จิตใจของเขาก็ชั่วร้ายยิ่งขึ้นเช่นกัน ไม่มีอาวุธใดที่จะทำร้ายเขาได้นอกจากอาวุธที่ทำด้วยแสงของเจ้าชายแห่งฝันดีเท่านั้นที่จะใช้ต่อกรกับเขาได้

 

และแล้ว…ศึกของฝันดีและฝันร้ายก็เริ่มต้นขึ้น

 

ข้อมูลจาก ⁚ https://jokublog.tumblr.com/post/188049840734/hello-joku-i-dont-know-if-youve-been-asked-this

 

{ หากข้อมูลของ Dreamtale ผิดพลาดประการใดตรงไหนต้องขออภัย และช่วยกันบอกข้อมูลที่ถูกต้องมาให้ด้วยนะเจ้าคะ }

.

.

.

ร่างของหญิงสาวปริศนาคนหนึ่งที่กำลังหลับไหลบนทุ่งหญ้าที่เขียวชอุ่ม รอบๆกายมีดอกไม้งอกงามมากมายและไม่ไกลจากตรงนั้น ก็มีต้นแอปเปิลแปลกประหลาดอยู่ สายลมอ่อนๆพัดเอื่อยๆดูสบายพัดผ่านร่างนั้นไป ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้นมา…

 

“ !! ” ⁄⁄ หันมองรอบๆตัว

 

หญิงสาวทำหน้าแตกตื่นตกใจทันทีที่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่ที่เธอไม่ควรจะอยู่ เธอหันมองไปรอบๆอย่างกังวล และเมื่อรู้ว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เธอจึงทำการเดินออกตามหาคนที่พอจะสามารถช่วยเธอได้

 

หญิงสาวเดินมมุงตรงไปที่ต้นแอปเปิลอันแปลกประหลาดที่ฝั่งหนึ่งออกผลแอปเปิลสีเหลืองทองและอีกฝั่งหนึ่งออกผลแอปเปิลสีดำ หญิงสาวลองชะโงกหน้าไปที่อีกฝั่งหนึ่งของต้นแอปเปิลเธอก็พบกับโครงกระดูกตนหนึ่งที่กำลังหลับผิงต้นแอปเปิลอยู่

 

“ !!! ” ⁄⁄ ตกใจ

 

เธอรู้สึกตกใจอย่างมากจนต้องถอยกรูและล้มลงไปบนพื้นหญ้า ซึ่งมันทำให้โครงกระดูกที่นอนอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอเห็นดังนั้นก็ทำท่าเตรียมลุกขึ้นจะหนี แต่ก็ถูกเสียงหนึ่งห้ามเอาไว้ก่อน

 

“ เดี๋ยวก่อนสิครับ ”

 

หญิงสาวหันไปมองก็พบกับโครงกระดูกตนเดิมที่กำลังทำหน้าขอร้องอ้อนวอนว่าไม่อยากให้เธอไป ถึงแม้ในใจหญิงสาวจะรู้สึกกลัวและสงสัยมากก็ตาม

 

“ ผมชื่อ ดรีม แซนส์ เป็นเจ้าชายแห่งฝันดี แล้วคุณล่ะ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ ”

 

ดรีม เอ่ยปากถามหญิงสาว ก่อนที่เธอเหมือนจะเอ่ยปากพูดอะไรซักอย่างแต่ก็หยุดลงและทำท่าทางใช้นิ้วเขียนบนฝ่ามือเหมือนกำลังขอของที่เอาไว้เขียนเพื่อตอบแทน

 

“ อยากได้ปากกากับกระดาษหรอครับ ซักครู่นะครับ ”

 

ดรีมเอ่ยออกมาเมื่อรู้ว่าหยิงสาวตรงหน้าของเขาไม่สามารถพุดออกมาได้ ก่อนที่เขาจะเสกสิ่งที่หยิงสาวขอส่งให้เธอ

 

เมื่อหญิงสาวรับไปแล้วเธอก็ทำการเขียนบางอย่างลงไปในกระดาษก่อนที่จะส่งกระดาษนั้นไปให้กับดรีม

 

‘ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วคุณเสกของได้ด้วยหรอคะ สุดยอดมากเลยค่ะ!! ’ ⁄⁄ ส่งรอยยิ้มสดใส⁓

“ แย่จังเลยนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ ”

 

ดรีมส่งยิ้มไปให้กับหญิงสาวเหมือนที่เธอส่งยิ้มมาให้ จากนั้นทั้งสองก็นั่งพูดคุยเล่นกันไปส่วนหญิงสาวก็เขียนตอบกลับไปมาจนกระทั่งทั้งสองได้ยินเสียงเหมือนระเบิดดังมาใกล้ๆทำให้ดรีมต้องลุกขึ้นบังหญิงสาวเอาไว้และหันไปมองสิ่งนั้น หญิงสาวเองก็ลุกขึ้นยืนมองดูตามทางที่ดรีมหันไปมองเช่นกัน

 

“ เฮะ ดูสิฉันเจอใครที่นี่ ”

 

โครงกระดูกแปลกหน้าที่เหมือนจะรู้จักกับดรีมเดินมุ่งตรงมาพร้อมกันทางที่เหล่าดอกไม้ถูกทำลายลง เขาส่งยิ้มที่ดูน่ากลัวส่งไปให้ดรีมและหญิงสาวก่อนที่ดรีมจะเสกธนูและลูกธนูที่สร้างจากแสงสว่างออกมา

 

“ ไนท์แมร์! พี่หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ พี่จะทำร้ายมนุษย์คนนี้ไม่ได้นะ!! ”

⁄⁄ หันไปมอง

 

ดรีมเอ่ยขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวราดก่อนที่จะง้างสายธนุและทำท่าเล็งลูกธนูไปทางไนท์แมร์เพื่อเตรียมพร้อมที่จะยิงทุกเมื่อ

 

“ หึ ถ้าแกคิดว่าแกชนะฉันได้ก็ลองดู แต่ถ้าแกแพ้ขึ้นมายัยนั้นฉันก็จะฆ่ามันทิ้งแน่ ”

“ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายฆ่าเธอแน่ ไนท์แมร์! ”

 

และแล้วการต่อสู้ของเจ้าชายแห่งฝันทั้งสองก็เริ่มขึ้น หญิงสาวรีบวิ่งไปหลบเพื่อไม่ให้โดนลูกหลงและหาทางหนีถ้าเกิดว่าไนท์แมร์มาถึงตัวเธอ การต่อสู้ของทั้งสองดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไนท์แมร์ได้เทเลพอร์ตออกมาประชิดตัวของหญิงสาว ทั้งเธอและดรีมต่างตกใจกันอย่างมาก หญิงสาวที่กำลังจะก้าวเท้าหนีไปหาดรีม แต่มันก็สายเกินไป หนวดเส้นหนึ่งที่อยู่ข้างหลังของไนท์แมร์พุ่งตรงมาทางหญิงสาว ก่อนที่มันจะเสียบกน้าท้องของเธอจนตัวเธอถูกเสีนบติดไว้กับต้นแอปเปิลนั้น

 

“ อัก!! ”

 

หญิงสาวกระอักเลือดออกมากองกับพื้น ดรีมที่กำลังจะมาช่วยแต่พลังของเขาเหลือน้อยเกินไปทำให้มันเป็นเรื่องที่อยากลำบาก ตาของหญิงสาวค่อยๆปิดลงก่อนที่ร่างนั้นจะสลายหายไป

 

“ ไม่!! ”

 

ดรีมตะโกนออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มของเขา ไนท์แมร์ที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งที่เขาชนะ แต่ไม่นานเขาก็ต้องหยุดหัวเราะลงทันทีที่เห็นว่าเศษเสี้ยวที่สลายออกมาจากร่างของหญิงสาวเริ่มกลับมารวมกันอีกครั้งและกลายเป็นร่างของหญิงสาวดั่งเดิม รอยที่ถูกแทงที่ท้องก็หายไปอย่างหน้าตกใจเหมือนกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ทั้งหญิงสาวและสองโครงกระดูกเองก็ต่างดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนที่ดรีมจะเป็นคนเริ่มเปิดบทสนทนาในครั้งนี้

 

“ มันยังไม่ถึงเวลาของเธอ…เธอก็เลยยังอยู่ที่นี่ ”

“ หึ เป็นมนุษย์ที่แปลกประหลาดชะมัด ”

 

หญิงสาวที่ได้ยินทั้งสองคุยกันแบบนั้นก็ได้แต่งง ส่วนไนท์แมร์ที่รู้ว่าไม่ว่าจะฆ่าหญิงสาวไปกี่ครั้งเธอก็จะไม่หายไปเขาจึงเดินออกมาและเดินจากไป เหลือไว้เพียงหญิงสาวที่ได้แต่ทำหน้าเอ๋อด้วยความงุนงงและดรีมที่พลังฟื้นกลับคืนมาแล้ว

 

“ ? ” ⁄⁄ เอียงคอสงสัย

“ ผมเองก็ไม่แน่ใจหรอกครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นและเป็นเพราะอะไร ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่ ผมก็แค่สันนิษฐานน่ะครับ ”

 

หญิงสาวทำหน้าตางุนงงพร้อมเอียงคอสงสัย ดรีมที่เห็นก็ได้แอบเช็ดน้ำตานิดๆก่อนจะหัวเราะให้กับความใสซื่อของหญิงสาว

 

‘ เมื่อกี้คือใครหรอคะ? แล้วทำไมเค้าต้องสู้กับคุณดรีมแล้วก็เข้ามาฆ่าชั้นด้วยล่ะคะ? ’ ⁄⁄ เอียงคอสงสัย

“ เค้าเป็นพี่ชายของผมน่ะครับ ที่จริงก็…ไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆหรอกนะครับ คือพอดีพวกเราเกิดมาจากสิ่งเดียวกันน่ะครับ และก็เรื่องไนท์แมร์เข้ามาทำร้ายคุณกับผม....มันเกิดมาจากเรื่องเมื่อสมัยก่อนน่ะครับ ”

 

หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบ ดรีมก็เริ่มมีสีหน้าที่เศร้าลงทันที หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่ก้มหน้าเงียบที่ตนเองเหมือนจะไปถามอะไรที่ไม่ควรถามเข้าให้ถึงแม้ว่าในใจจะอยากถามต่อถึงเรื่องที่ทำให้ไนท์แมร์เป็นแบบนั้นก็ตาม แต่เมื่อได้เห็นความทุกข์ของดรีม…เธอก็เลือกที่จะเงียบและรอวันที่ดรีมจะอยากเล่าให้เธอฟังเอง

 

‘ ขอโทษนะคะ ที่ถามอะไรที่ไม่ควรถามไปแบบนั้น ’ ⁄⁄ ก้มหน้าลง

“ เอ้ะ? ไม่เป็นไรครับ! ไม่เป็นไร..คุณก็แค่ถามไปเพราะสงสัยเองครับ…ผมว่าเราเลิกคิดเรื่องนี้แล้วกลับไปทำมงกุฎดอกไม้กันดีกว่านะครับ ”

‘ แล้วคุณไนท์แมร์จะไม่กลับมาอีกหรอคะ? ’

“ ไม่หรอกครับ เพราะเค้าคงจะรู้แล้วว่าทำอะไรคุณไม่ได้ เค้าคงจะละความสนใจจากคุณแล้วล่ะครับ คุณกลัวหรอครับ? ถ้ากลัวผมก็พร้อมที่จะปกป้องคุณให้ดีขึ้น เอาแบบที่ไนท์แมร์ไม่สามารถแตะต้อตัวคุณได้เลยครับ!! ”

‘ เปล่าหรอกค่ะ แต่ก็ขอบคุณที่คุณดรีมพร้อมจะปกป้องชั้นด้วยนะคะ ’ ⁄⁄ ยิ้มบางๆ

 

ทั้งดรีมและหญิงสาวต่างก็ยิ้มให้กันก่อนที่ทั้งคู่จะลงไปนั่งกลางทุ่งดอกไม้และเริ่มถักมงกุฎดอกไม้ให้กัน

 

“ เสร็จแล้วครับ! ”

“ อือ! ” ⁄⁄ ยิ้ม+ชูมกุฎดอกไม้ขึ้น

 

หลังจากที่ถักอยู่นาน ทั้งสองก็ทำมันสำเร็จ พวกเขาต่างก็สวมมงกุฎดอกไม้ให้ซึ่งกันและกัน

 

“ ผมว่าชุดของคุณไม่ค่อยเข้าเท่าไหร่นะครับ…งั้นยืนนิ่งๆซักครู่นะครับ! ”

⁄⁄ พยักหน้า

 

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะยืนนิ่งๆให้ดรีมจัดการเนรมิตเธอให้เข้ากับดอกไม้ที่เขาถักให้

 

“ ว้าว….คุณดูสวยมากเลยล่ะครับ ”

“ ! ” ⁄⁄ แดงฉ่า

 

ดรีมกล่าวชมหญิงสาวออกไปซึ่งทำให้เธอแอบเขินนิดๆกับคำชมนั้น หญิงสาวรีบเปลี่ยนสีหน้าอย่างเร็วก่อนที่พวกเค้าทั้งสองจะนั่งลงใต้ต้นไม้และพูดคุยเล่นกันอีกครั้ง

 

แต่ในขณะเดียวกันเอง…..ก็มีใครบางตนกำลังทำบางสิ่งบางอย่างอยู่ในอาณาเขตของเขาเช่นกัน

 

“ หึ ยัยมนุษย์นั่นที่ดรีมพามาคือใครกัน ทำไมถึงฆ่าไม่ตาย….ต้องลองสืบดู ” 

 

ไนท์แมร์นั่งพึมพัมคนเดียวบนโซฟาในปราสาทเก่าๆ ที่เค้าและน้องชายที่เกิดมาร่วมกันเคยนั่งคุยเล่นด้วยกันมาก่อน ไนท์แมร์ได้เปิดมิติเล็กๆขึ้นก่อนจะพบกับคำตอบของคำถามที่เค้ากำลังหาอยู่

 

“ ที่แท้…ก็เป็นเพราะแบบนี้นี่เองที่ชั้นฆ่ายัยนั่นไม่ได้…ไอ้ดรีมเองคงจะรู้อยู่แล้วสินะ แต่ทำไม…ถึงต้องตกใจที่ชั้นแทงยัยนั่นด้วย…หรือว่า….หึ หึ มีอะไรสนุกๆแล้วสินะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ”

 

หลังจากที่ไนท์แมร์คิดอะไรได้เค้าก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนลั่นไปทั่วทั้งปราสาท โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้เลยว่า พวกเค้ากำลังจะพบเจอกับอะไรในอนาคตอันใกล้นี้…

 

“ ฮ่าฮ่า เป็นเรื่องที่ตกมากเลยล่ะครับ ”

“ อื้ม! ” ⁄⁄ พยักหน้า

 

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังมีความสุขนั้นเอง ความชั่วร้ายก็ได้กลับมาหาพวกเค้าอีกครั้ง

 

“ หึ หึ พวกแกดูคุยกันมีความสุขมากเลยสินะ⁓ ”

“ ไนท์แมร์!! ”

 

ดรีมที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ตกใจเป็นอย่างมากที่ไนท์แมร์กลับมา เค้ารีบเอาตัวบังหญิงสาวเอาไว้ทันที ส่วนหญิงสาวเองก็แอบมองไนท์แมร์ผ่านแผ่นหลังของดรีมอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะถ้าเธอจะหนีก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอื่นที่ช่วยได้นอกจากดรีมเท่านั้น ไนท์แมร์ที่เห็นภาพนั้นก็แอบหัวเราะออกมา ก่อนที่ดรีมจะถามเค้าไป

 

“ ไนท์แมร์…นายก็รู้แล้วหนิว่านายไม่มีทางทำอะไรผู้หญิงคนนี้ได้แล้วนายจะกลับมาทำไมอีก? ”

“ ใช่ ชั้นรู้ว่าไม่มีทางฆ่ายัยนี่ได้ ก็เลยจะมาขอยัยนี่ไปเช็คดูว่าทำไมกันที่ฆ่าไม่ตาย… ”

“ ! ” ⁄⁄ ตกใจ

 

ทั้งดรีมและหญิงสาวต่างก็ตกใจกับสิ่งที่ไนท์แมร์พูดออกมา ดรีมนั้นก็ไม่อยากให้หญิงสาวไปกับไนท์แมร์ หญิงสาวเองก็ไม่อยากไปเช่นกันเพราะยังกล้าๆกลัวๆไนท์แมร์อยู่ ส่วนไนท์แมร์เองก็เหมือนจะรู้คความคิดของทั้งสองเช่นกัน

 

“ งั้น…ถ้าคุยดีๆไม่ได้ ก็คงต้องใช้กำลังกับบ้างสินะ หึ หึ ”

“ อึก… ”

“ !! ” ตกใจ+เอาตัวบังดรีมไว้

 

หญิงสาวที่เห็นว่าทั้งสองกำลังจะต่อสู้กัน เธอก็รีบวิ่งไปบังดรีมจากไนท์แมร์ทันที ไม่ใช่เธอไม่เชื่อใจในพลังของดรีมแต่เธอรู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร และอีกอย่าง…เธอเองก็ไม่อยากเห็นดรีมต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอ

 

“ ธ-เธอ!! ไปหลบข้างหลังผมเถอะนะครับ! มันอันตรายนะครับ ถ้าเธอยอมไปกับไนท์แมร์ ไม่รู้ว่าเค้าจะทำอะไรเธอบ้าง… ”

 

ดรีมรีบแสดงสีหน้าตกใจและบอกให้หญิงสาวไม่ให้ไปในทันทีที่หญิงสาวไปขวางแบนั้น แต่หญิงสาวกลับหันมาส่งสายตาที่ดูมุงมั่นก่อนจะส่งยิ้มไปให้แบบว่า ไม่เป็นไร ดรีมที่เห็นดังนั้นก็ได้แต่เงียบ จนกระทั่งไนท์แมร์เป็นคนเริ่มบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ ว่าไง? ข้อ 1 หรือ 2 ดีล่ะ? ”

⁄⁄ ค่อยๆเดินไปหาไนท์แมร์

 

หญิงสาวค่อยๆเดินเข้าไปหาไนท์แมร์อย่างกล้าๆกลัวๆ ส่วนดรีมที่เหมือนอยากจะวิ่งไปคว้าตัวหญิงสาวเอาไว้ก็ได้แต่หยุดความคิดนั้นเมื่อนึกถึงรอยยิ้มแห่งการขอร้องอ้อนวอนของหญิงสาว

 

“ หึ เลือกได้ดีนี่เจ้าหญิง ”

⁄⁄ ก้มหน้านิ่ง

 

ไนท์แมร์คว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนที่หญิงสาวจะหันมายิ้มให้กับดรีม จากนั้นทั้งสองก็เทเลพอร์ตหอยไป

 

ดรีมที่ได้แต่ยื่นนิ่งมาซักพักก่อนที่จะคิดอะไรออกและยิ้มออกมาน้อยๆกับความหวังเล็กๆนั้น

 

ในขณะเดียวกันเอง ทางไนท์แมร์และหญิงสาวตอนนี้พวกเค้าได้มาอยู่ในปราสาทเก่าที่ที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของเจ้าชายทั้งสอง แต่ตอนนี้…กลับมีเพียงหนึ่งที่อยู่ที่นี่

 

“ ? ” ⁄⁄  สงสัย

“ ที่นี่เป็นปราสาทของชั้น เธอต้องอยู่ที่นี่เท่าที่ชั้นต้องการ และถ้าเธอคิดหนีล่ะก็…ชั้นจะเสียบเธอให้ติดกับผนังนี้แน่ ถึงชั้นจะรู้ก็เถอะว่าฆ่ายังไงเธอก็ไม่ตาย แต่…มันก็เป็นการทรมานที่ดีหนิ? ได้เห็นเธอเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีที่สิ้นสุด มันก็น่าสนุกน่าดูใช่มั้ยล่า⁓ หึ หึ ”

“ !! ⁄⁄ ตกใจ+เหงื่อตก ”

 

หญิงสาวที่ได้ยินคำขู่นั้นก็ได้แต่แอบสั่นเทาภายในจิตใจก่อนที่จะได้แต่เดินตามไนท์แมร์ไปอย่างจำนน ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆในปราสาทที่กว้างใหญ่ ไนท์แมร์เองก็แนะนำห้องต่างๆอย่างเบื่อหน่าย เพราะเค้าไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน จนกระทั่งทั้งสองได้มาหยุดอยู่ที่ประตูไม้บานใหญ่บานหนึ่ง

 

“ ห้องนี้คือห้องนอนของเธอ ห้องของชั้นอยู่ถัดไปอีก 2 ห้องทางขวา เชิญสิ เข้าไปดูห้องของเธอซะ ”

 

หญิงสาวค่อยๆเปิดประตูบานใหญ่นั้นอย่างเบามือก่อนที่จะพบกับห้องของเธอ

 

“ ! ”

 

หญิงสาวรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่พบ เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆจนพบว่ามันดูหรูหราเอามากๆจนเธอแอบรู้สึกเกร็งๆที่จะจับต้องสิ่งของต่างๆในห้องนี้ หญิงสาวเดินออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงของห้องเพื่อสูดอากาศเล็กน้อย และเธอก็ได้พบกับทุ่งดอกกุหลาบสีดำที่อยู่ข้างๆปราสาท แต่ทว่าดอกไม้ในทุ่งนั้นกลับไม่มีดอกไหนที่บานออกมาเลยแม้แต่ดอกเดียว

 

“ ? ” ⁄⁄ หันไปมองไนท์แมร์

“ อะไร? เธอนี่มันขี้สงสัยจริง ที่นี่น่ะมันมีแต่ความมืดมิดไม่มีแสงสว่างมากมายเหมือนที่ของไอ้ดรีมหรอกนะ จะให้เจ้าพวกดอกไม้นั้นบานในที่ที่มืดมิดแบบนี้เนี่ยนะ องค์หญิง? ”

“ ….. ”

 

หญิงสาวได้แต่เงียบพร้อมมองลงไปในทุ่งดอกไม้นั้น เธอได้แต่คิดในใจว่าบางที…ไนท์แมร์อาจจะรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆก็ได้ที่ต้องอยู่ในที่ที่มืดมิดแบบนี้ บางทีเค้าอาจจะอยู่จนชินชากับทุกสิ่งไปแล้ว บางทีถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นเค้าอาจจะยังมีความสุขมากกว่านี้ก็ได้

 

“ เธอกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ? ”

 

หญิงสาวหันไปมองไนท์แมร์ก่อนที่จะส่ายหน้าตอบไปประมาณว่าไม่มีอะไร ไนท์แมร์ก็มองเธอกลับนิ่งๆก่อนที่เค้าจะเดินไปยังประตูห้อง จากนั้นก็เริ่มพูดออกมา

 

“ เธอน่ะ…เปลี่ยนชุดซะ ชุดนี้มันสว่างเกินไปสำหรับชั้น ของทุกอย่างอยู่ในตู้เสื้อผ้าเลือกเอาที่สบายใจล่ะกัน ชั้นจะรออยู่ที่ห้องสมุด… ”

 

หญิงสาวพนักหน้าเบาๆตอบรับไป ก่อนไนท์แมร์จะเดินออกไป ส่วนเธอเองก็ไปจัดแจงตัวเองตามที่ไนท์แมร์บอก

 

20 นาทีผ่านไป

 

หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ เสียงเดินของเธอมันดังกุก้องไปทั่วทั้งปราสาท ไม่รู้ว่าเพราะเธอเดินเสียงดังหรือที่แห่งนี้มันเงียบมากกันแน่ เธอเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงยังประตูบานใหญ่ที่เป็นประตูของห้องสมุด หญิงสาวเคาะประตูเบาๆ2-3ครั้งก่อนที่จะเปิดเข้าไป

 

“ เชิญนั่งตามสบาย ชั้นไม่เสียบเธอติดไว้กับผนังหรอกนะ ”

⁄⁄ พยักหน้า

 

หญิงสาวพยักหน้านิดๆก่อนที่จะขยับเก้าอี้ข้างๆไนท์แมร์แล้วนั่งลง ไนท์แมร์หันมาไปมองหญิงสาวด้วยความสงสัยนิดๆก่อนจะละสายตาจากเธอกลับไปยังหนังสือในมือและเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง

 

“ นี่เธอ….มานั่งแบบนี้ไม่กลัวชั้นรึไง ถึงได้มานั่งข้างๆแบบนี้ ”

⁄⁄ ส่ายหน้า

 

หญิงสาวส่ายหน้านิดๆเป็นคำตอบ ไนท์แมร์ที่แอบหันไปมองปฏิกิริยาของหญิงสาวเล็กน้อยก่อนที่จะกลับไปอ่านหนังสือต่อ

 

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก ⁄⁄ เขียนข้อความ+ส่งกระดาษให้ไนท์แมร์

“ หืม? มีอะไรกันองค์หญิง? ”

‘ คุณชอบอ่านหนังสือหรอคะ? ’

“ ชั้นก็แค่เบื่อเลยมาอ่านหนังสือก็เท่านั้น ไหนๆก็ไม่มีอะไรให้ทำมากมายก็หัดหาความรู้ใส่ตัวไว้บ้างก็ดี ”

 

หญิงสาวมองซักพักก่อนที่เธอจะลุกเดินออกไป ไนท์แมร์ที่เห็นดังนั้นก็ละสายตาจากหนังสือไปมองหญิงสาวก่อนที่จะกลับมาอ่านต่ออีกครั้ง เพราะเค้ารู้ว่าเธอจะไม่มีทางคิดหนีเด็ดขาด

 

ครืน ⁄⁄ นั่งลงบนเก้าอี้

“ อ่านอะไรของเธอน่ะ ”

‘ นิยายน่ะค่ะ อ่านชื่อเรื่องแล้วน่าสนใจดีน่ะค่ะ ’ ⁄⁄ ส่งยิ้มนิดๆ

“ หึ อ่านอะไรของเธอ นิยายรักโรแมนติกนี่นะ? ไร้สาระซะจริง ชั้นไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยว่ามีนิยายพวกนี้ด้วย สงสัยต้องจัดการเก็บให้หมดแล้วสิ ”

‘ มันไม่ได้ไร้สาระนะคะ!! งานเขียนทุกงานเขียนมันล้วนมีคุณค่าในตัวมันทั้งนั้นนะคะ ไม่มีงานเขียนไหนที่ไร้สาระไปทั้งหมด นิยายหลายๆเรื่องเองก็มีสาระไม่แพ้กับหนังสือที่คุณอ่านเหมือนกันนะคะ แล้วก็ห้ามทิ้งมันเด็ดขาดด้วยค่ะ!! ’ ⁄⁄ กอดอก+อมลมพองแก้ม

“ หึ เขียนเร็วแต่ลายมือนี่ดูแทบไม่ได้เลยนะ ”

‘ อะไรกันคะ!? ชั้นเคยแข่งคัดลายมือได้ตั้งที่ 1 ระดับประเทศเลยนะคะ! ’ ⁄⁄ ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้+ทำหน้าโกรธ

 

หลังจากที่ไนท์แมร์อ่านข้อความในกระดาษนั้นจบ ความรู้สึกแปลกๆก็เข้ามาในใจของเค้า เค้าไม่เข้าใจความรู้สึกแบบนี้และไม่เคยมีมันมาก่อน ไนท์แมร์ไล่ความรู้สึกนั้นออกไปก่อนที่จะกลับไปอ่านหนังสือต่อ

 

หลังจากที่เวลาผ่านเลยไปหลายชั่วโมง ไนท์แมร์ที่อ่านเหล่าหนังสือที่กองอยู่จนหมดก็ได้ปิดหนังสือเล่มสุดท้ายลงก่อนที่หางตาจะแอบเห็นร่างหนึ่งข้างกายที่……ฟุบหลับไปแล้ว

 

“ หึ หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…บอกจะอ่านหนังสือไม่ใช่รึไง แล้วทำไมมาฟุบหลับแบบนี้กันฮะ? หึ รู้แบบนี้ชั้นน่าจะเอาหนังสือไปใส่หีบเก็บให้หมดดีกว่า ”

 

ไนท์แมร์ชำเลืองตามองหญิงสาวนิดๆ ก่อนที่เค้าจะเดินกลับปที่ห้องของเค้าและทิ้งหญิงสาวไว้อย่างนั้น คุณคิดว่าไนท์แมร์จะเป็นคนดีขนาดนั้นเลยงั้นรึเจ้าคะ? ไม่มีทางหรอกเจ้าค่ะ นอกจากเค้าจะไว้ใจหรือ…รักมากจริงๆน่ะเจ้าค่ะ เค้าถึงจะทำดีด้วยเจ้าค่ะ

 

“ …..? ”

 

หญิงสาวมองไปรอบๆตัว ก่อนที่เธอจะรู้ว่าเธอไม่ได้นอนอยู่ที่ห้องของตนเอง แต่ที่นี่เป็นห้องสมุดที่เธอมานั่งอ่านหนังสือกับไนท์แมร์ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงแค่ตัวเธอเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ หญิงสาวได้คิดในใจว่าไนท์แมร์เป็นคนที่ใจร้ายมากๆที่ทิ้งเธอเอาไว้ที่นี่ เธอบิดขี้เกียจซักพักก่อนที่จะลุกเดินออกไป

 

ตึก ตึก ตึก

 

หญิงสาวค่อยๆเดินพร้อมกับหาวด้วยความงัวเงียไปยังห้องของเธอ ระหว่างทางเธอได้มองออกไปยังหน้าต่างที่แม้เธอจะหลับไปนานแค่ไหน แต่ข้างนอกนั้นก็มีเพียงแต่ความมืดมิดและจันทราที่ทอแสงอันน้อยนิด หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องของเธอ หญิงสาวจัดแจงอาบน้ำแต่งตัวก่อนที่จะเดินไปยังห้องครับเพื่อไปหาอะไรทาน

 

แต่ระหว่างที่เธอเดินไปยังห้องครัวนั้น เธอก็ได้แอบเห็นร่างๆหนึ่งที่อยู่ตรงระเบียงใหญ่ ด้วยความสงสัยหญิงสาวจงเดินไปดูที่ระเบียงนั้น และเธอก็ได้พบกับ

 

“ เอ้ะ…เธอ!? ”

“ !? ”

 

ดรีมที่ได้สวมใส่ชุดใหม่ที่ดูแปลกตา ซึ่งชุดนั้นมันก็ได้ทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากๆ จากที่เค้ายืนอยู่ตรงระเบียงก็ได้รีบวิ่งมาหาหญิงสาวพร้อมกุมมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยความดีใจ ส่วนหญิงสาวเองก็ได้แต่ทำหน้างุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดรีมที่เห็นดังนั้นก็ได้อธิบายให้เธอฟัง

 

“ ก็ไนท์แมร์บอกว่าจะพาเธอมากับเค้าด้วย แต่เค้าไม่ได้ห้ามให้ชั้นมาหาเธอนี่ เพราะฉะนั้นแล้ว ชั้นก็ไม่ได้ทำผิดอะไรนี่ ชั้นไม่ได้จะมาพาเธอไปแต่ชั้นจะมาอยู่ที่นี่ด้วย ชั้นนี่อัจฉริยะมากเลยใช้มั้ยล่ะ!? ”

⁄⁄ ส่งยิ้ม

 

หญิงสาวส่งยิ้มน้อยๆไปให้กับดรีมเช่นเดียวกับที่เคาส่งรอยยิ้มสดใสมาให้ ดรีมยังคงกุมมือของหญิงสาวอยู่เช่นนั้นซักพักก่อนที่หญิงสาวจะนึกอะไรออก เธอได้ส่งสายตาให้ดรีมปล่อยมือเธอก่อน ดรีมที่ลืมไปว่าเค้ากุมมือหญิงสาวมานานมากแล้วก็รีบปล่อยมือทันทีพร้อมยกมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะและใบหน้าที่แอบเขินขึ้นมา หญิงสาวหยิบสมุดและดินสอที่ดรีมให้ออกมาก่อนที่เธอจะวางสมุดลงตรงโต๊ะน้ำชาข้างพร้อมลงมือเขียน

 

‘ แล้วไนท์แมร์รู้รึยังคะว่านายมาที่นี่ ’

“ ยังอะ…เค้าคงยังไม่รู้ หรือรู้แล้วก็กำลังมา หรือไม่ก็รู้แล้วแต่ทำเป็นไม่รูไม่เห็น ก็มีแค่นี้ล่ะนะ ที่เค้าจะทำน่ะ ”

 

หลังจากที่บทสนทนาจบลงได้ไม่นานนัก คนที่พวกเค้าเอ่ยถึงก็ได้ปรากฎตัวขึ้นมา

 

“ แล้วนายคิดว่าชั้นจะให้อยู่ง่ายๆรึไง? ไอ้ฝันดี ”

“ แล้วทำไม? ยังไงชั้นก็จะอยู่ นายก็ไม่ได้มีข้อตกลงอันไหนที่บอกว่าชั้นจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้นี่หน่า ”

“ หึ ได้ทีปากเก่งเชียวนะ…เอาเถอะ ก็ชั้นไม่ได้ห้ามจริงนี่นะ เป็นถึงเจ้าชายแห่งฝันร้ายก็ไม่ควรกลับคำล่ะนะ ”

“ ว้าว⁓นี่นายพูดบทพระเอกเป็นด้วยหรอเนี่ย แอบขนลุกเลยแฮะ ”

“ ว่าไงนะ? อยากมีเรื่องหน่อยมั้ยล่ะ ฝันดี ”

“ ไหนๆก็ได้พลังมาเพิ่มแล้ว คงต้องพร้อมแล้วล่ะ อยากมีเรื่องเมื่อไหร่ก็มาเลย ฝันร้าย ”

 

หญิงสาวที่เห็นท่าไม่ดีก็ได้ไปห้ามปรามทั้งสองเอาไว้ก่อนที่จะมีสงครามเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้ที่มันแปลกก็คือ ไนท์แมร์ที่ยอมหยุดแต่โดยดี ถึงแม้สีหน้าจะยังดูหงุดหงิดอยู่ก็ตาม

 

ตลอดเวลาเกือบ 1 ปี ทั้งสามก็ได้ใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ มีบางครั้งบางคราวที่เจ้าชายทั้งสองจะเปิดสงครามกันจนหญิงสาวต้องไปห้ามปราม หรือบางครั้งเจ้าชายทั้งสองก็โดยหญิงสาวดุไปจนหน้าหงอยทั้งคู่ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าไนท์แมร์จะเชื่อใจหญิงสาวมากขึ้นทุกๆวัน จนในวันนี้ ดรีมเองก็ยังบอกเลยว่าไนท์แมร์นั้นเปลี่ยนไปมากและเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นตั้งแต่ที่หญิงสาวเข้ามาในชีวิตของพวกเขา ความรู้สึกบางอย่างได้ก่อนตัวขึ้นในใจของทั้งสาม แต่ในขณะที่ความรู้สึกนั้นมันชัดเจนมากพอ…บางสิ่งบางอย่างกลับกำลังเลือนลางจางหายไป…..

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูห้องของหญิงสาวดังขึ้น ก่อนที่ร่างทั้งสองที่แสนคุ้นเคยจะเดินเข้ามา

 

“ นี่องค์หญิง! ออกไปเล่นที่สวนดอกไม้กันเถอะ ไนท์แมร์บอกว่าพวกเราไปที่ทุ่งดอกไม้ได้แล้วล่ะ เค้าบอกว่าเพื่อฉลอดครบรอบ 1 ปี ที่พวกเราเจอกันน่ะ ”

⁄⁄ พยักหน้า+ยิ้มสดใส

 

หลังจากที่หญิงสาวเตรียมตัวเรียบร้อย ดรีมและไนท์แมร์ก็มาจับมือของหญิงสาวเอาไว้คนละข้างก่อนที่จะทำการเทเลพอร์ตไปยังทุ่งดอกไม้ ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น และเป็น…..จุดจบของนิยายแห่งฝันเรื่องนี้…

 

หญิงสาวและดรีมนั่งถักมงกุฎดอกไม้ให้กันเหมือนกับวันแรกที่พวกเค้าพบกัน ส่วนไนท์แมร์ก็ได้นั่งอยู่ใต้ต้นไม้และเฝ้ามองดูทั้งสองอย่างเงียบๆ

 

“ ? ”

 

หลังจากที่ถักมงกุฎดอกไม้เสร็จ หญิงสาวได้แอบมองไปที่ไนท์แมร์และะพบว่าเค้ากำลังงีบหลับอยู่ เธอแอบลอบยิ้มออกมาเล็กๆก่อนที่จะหันไปกระซิบบางอย่างกับดรีม เมื่อดรีมได้ยินดังนั้นก็แอบหัวเราะออกมานิดๆก่อนที่ทั้งสองจะทำอะไรบางอย่าง

 

“ องค์หญิงเบาๆนะ เดี๋ยวแผนแตกหมด ”

⁄⁄ พยักหน้าเบาๆ

 

หญิงสาวค่อยๆวางมงกุฎดอกไม้ที่ดูน่ารักเอามากไว้บนหัวของไนท์แมร์ เมื่อวางได้สำเร็จ ทั้งสองก้ค่อยๆถอยออกมาก่อนยิ้มและกลั้นขำกับไนท์แมร์ที่หลับไหลไม่รู้เรื่องอะไรเลย จนในที่สุดดรีมก็อดกลั้นขำไม่ไหวเลยหัวเราะออกมาซึ่งมันพอดีกับที่ไนท์แมร์ตื่นขึ้นมารับรู้เรื่องราวทั้งหมด

 

“ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษนะองค์หญิงที่ชั้นทำแผนแตก แต่ว่ามันอดไม่ไหวนี่หน่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ”

“ หืม? อะไรอยู่บนหัวชั้นเนี่ย? มงกุฎดอกไม้? เฮะ เฮะ มีคนอยากเจอฝันร้ายชั่วนิรันดร์ซะแล้วสิ ”

“ แน่จริงก็จับพวกเราให้ได้ก่อนสิ⁓ ”

 

ไนท์มร์ที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ได้วิ่งไล่ตัวการทั้งสองทันที ทั้งสามวิ่งเล่นกันไปทั่วทั้งทุ่งดอกไม้ มันช่างเป็นภาพที่ดูมีความสุขไม่ใช่น้อย จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนฟ้ามืดและมันก็เป็นเวลาที่ทุกอย่าง…จบลง

 

“ เฮ้อ⁓ วิ่งซะเหนื่อยเลย ”

⁄⁄ พยักหน้าเห็นด้วย

“ ก็ถ้าไม่วางแผนพิเรนแบบนั้นกับชั้นก่อนก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก ”

 

ทั้งหมดนั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวมากมาย ก่อนที่หญิงสาวจะเขียนอะไรบางอย่างแล้วส่งให้ดรีมอ่าน

 

‘ ขอฝนดาวตกหน่อยได้มั้ย? ’

“ เอ๋? ฝนดาวตกหรอ? ได้สิ! ”

 

ดรีมได้ทำการเสกฝนดาวตกออกมามากมาย ก่อนที่ทั้งสามจนลงนอนไปบนพื้นหญ้าเพื่อดูเหล่าฝนดาวตกพวกนั้น ดรีมและไนท์แมร์นอนจับมือของหญิงสาวไว้คนละข้างก่อนที่ทั้งสามจะยิ้มออกมา

 

แต่ว่าจู่ๆ มือของหญิงสาวที่ดรีมกับไนท์แมร์จับอยู่ จะมีความรู้สึกแปลกๆเข้ามา

 

“ มือของเธอ?! ”

 

ดรีมและไนท์แมร์ที่ลุกขึ้นมาทันทีที่รู้สึกแปลกๆนั้นนก้ได้พบว่า มือของหญิงสาวนั้นมันกำลังค่อยๆจางหายไป หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยิ้มออกมานิดๆก่อนที่เธอจะทำสิ่งที่ทำให้เจ้าชายทั้งสองต้องตกตะลึกตามๆกัน

 

“ ใกล้ได้เวลาแล้วสินะ…แย่จังเลยนะที่นี่ไม่ใช่เรื่องจริง 

 

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างช้าๆท่ามกลางฝนดาวตกที่ยังคงสว่างอยู่ทั่วท้องฟ้า เจ้าชายทั้งสองที่รู้ว่าหญิงสาวพูดได้และเธอก็ได้รู้ความจริงเข้าก็ได้รีบถามเธอทันที ก่อนที่เวลาจะหมดลง…

 

“ องค์หญิงรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนกัน แล้วองค์หญิงทำไมไม่บอกล่ะว่าพูดได้?! ”

“ เค้าก็รู้ช่วง 3-4 เดือนก่อนน่ะ แล้วก็น้า⁓ ชั้นก็ไม่เคยบอกนี่หน่าว่าพูดไม่ได้ ชั้นแค่เลือกที่จะไม่พูดต่างหากล่ะ ”

 

ดรีมแสดงสีหน้าตกใจออกมาทันทีกับประโยคนั้นของหญิงสาว ส่วนไนท์แมร์นั้น…ตอนนี้เค้าจำได้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบแบบนั้น ส่วนหญิงสาวได้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับร่างที่เลือนหายไปอย่างช้าๆ เธอเผยยิ้มออกมาก่อนที่จะกล่าวประโยคสุดท้ายให้กับเจ้าชายทั้งสอง

 

“ …ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะเจ้าชายทั้งสอง…และก็…ลาก่อน……”

 

หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบหญิงสาวก็ได้ยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้มของเธอ ก่อนที่หยดน้ำตานั้นจะลงถึงพื้นร่างของเธอและหยดน้ำตานั้นก็ได้หายไปพร้อมกับฝนดาวตกที่ยังคงร่วงโรยอยู่

 

ดรีมที่เห็นดังนั้นก็ได้พยายามวิ่งเข้าไปไขว่คว้าร่างของหญิงสาวไว้ แต่มันก็สายเกินไป สิ่งที่เค้าไขว่คว้าได้ก็มีเพียงแค่อากาศเท่านั้น ไนท์แมร์ที่ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ก็ได้มองไปยังมงกุฎดอกไม้ของหญิงสาวที่เธอได้วางมันเอาไว้ ก่อนที่เค้าจะหันไปพูดกับดรีมผู้เป็นน้องชายของเค้า

 

“ ที่ผ่านมาตลอด 1 ปี มันก็เป็นได้แค่ความฝันสินะ ฮา ฮา.….ขอบคุณ สำหรับความรู้สึกนี้ที่เธอมอบให้พวกเรานะ.... ”

 

และแล้วหญิงสาวปริศนาผู้ไร้นามที่มาพร้อมกับความรู้สึกใหม่ก็ได้จางหายไปพร้อมๆกับหมู่ฝนดาวตกแห่งฝันนี้ไปตลอดกาล มีแค่เพียงความสุข ความทรงจำ และชื่อของเธอที่หาใครรู้ไม่ทิ้งไว้ให้กับพวกเขาทั้งสองนิรันดร์

ผลงานอื่นๆ ของ EOTW

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มกราคม 2564 / 20:35
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png เก่งจ้า
    #2
    1
    • #2-1 EOTW
      15 มกราคม 2564 / 21:06
      ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
      #2-1
  2. #1 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 14:29

    แง~~~~จบอย่างหน่วงเบยยยย ทุกอย่างเป็นแค่ฝันหรอออออ อยากให้เรื่องนี้เป็นตอนจังเลยค่ะ~
    #1
    1
    • #1-1 EOTW(จากตอนที่ 1)
      4 มกราคม 2564 / 22:30
      ก็แอบมีแผนจะแต่งเป็นเรื่องยาวนะเจ้าคะ แต่คิดว่าต้องมีการดองแน่ๆเลยแต่งเป็นเรื่องสั้นแทนเจ้าค่ะ แต่ไม่แน่บางทีถ้ามีต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์แล้วอาจจะมาทำภาคต่อก็ได้นะเจ้าคะ คิกคิก
      #1-1