นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[one shot] This Christmas [Lisa x Rose]

โดย CHΞR.

คริสต์มาสที่มีเธออยู่ด้วยมันดีมากจริงๆ

ยอดวิวรวม

2,685

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


2,685

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


77
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 60 / 05:07 น.
นิยาย [one shot] This Christmas [Lisa x Rose]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



                This Christmas


                        [Lisa x Rose]




                    
                                                                  










                 
                                                                       
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 60 / 05:07



                                             





                                                










หิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าและอากาศหนาวเย็นเป็นสัญญาณว่านี้คือฤดูหนาวเต็มตัว ในบ้านหลังเล็กมีเด็กสาวอายุ18สองคนที่กำลังนั่งผิงไฟรับไออุ่นเพื่อให้ร่างกายที่หนาวเย็นอุ่นขึ้น

 

 

‘’โกโกร้อนสักแก้วไหม?’’

 

 

ลิซ่าหันไปถามคนข้างกายที่กำลังถูมือทั้งสองข้างของหล่อนไปมาก่อนจะเอามือไปอังใกล้ๆกับเตาผิง โรเซ่ ขยับใบหน้าขึ้นลงก่อนจะส่งเสียง อือ ออกมาเพื่อตอบคำถามของเธอ

 

 

ลิซ่าลุกขึ้นไปที่เคาเตอร์ของห้องครัวก่อนจะหยิบเอาแก้วสีแดงลายซานตาครอสที่พวกเธอเคยไปเลือกซื้อด้วยกันมาใส่โกโก้และเริ่มชงมันอย่างใส่ใจ เธอรู้ว่าคนแก้มกลมชอบดื่มโกโก้ร้อนรสชาติยังไงและมันเป็นรสชาติเดียวกันกับที่เธอชอบดื่ม  

 

 

แก้วทั้งสองที่ตอนนี้ถูกเติมเต็มไปด้วยโกโก้ร้อนและมีมาชเมลโล่สีขาวนุ่มนิ่มลอยอยู่ด้านบน ลิซ่ายื่นมันไปให้โรเซ่ที่กำลังเพลิดเพลินไปกับเพลงที่หล่อนบอกเธอว่ามันเข้ากับหน้าหนาวและคริสต์มาส ลิซ่านั่งลงใกล้ๆโรเซ่ ก่อนที่ทั้งสองจะยกขึ้นแก้วโกโก้ขึ้นมาดื่มพร้อมกัน

 

 

‘’อร่อยที่สุดเลย’’

 

 

โรเซ่หันมาส่งยิ้มและบอกกับลิซ่า ก่อนที่หล่อนจะหันกลับไปมองเปลวไฟที่กำลังคุกกรุ่นอยู่ในเตาผิง

 

 

‘’ฉันมีความสุขมากเลยเวลาได้ดื่มโกโก้ร้อนของเธอ’’

 

 

‘’ขนาดนั้นเลยเหรอ เว่อร์จริงๆเลยนะโรเซ่อา’’  ลิซ่าหันไปมองหน้าของโรเซ่และถามคำถามที่เธอเองก็สงสัยมานาน

 

 

‘’จริงๆนะ โกโก้ร้อนของเธอมันอร่อยยิ่งกว่าโกโก้แก้วไหนๆ ยิ่งในช่วงคริสต์มาสยิ่งทำให้โกโก้ร้อนของเธออร่อยขึ้น ถ้าสมมุติว่าเธอเป็นซานต้า ของขวัญที่ฉันอยากขอจากเธอคงเป็นโกโก้ร้อนสักแก้วในวันคริสต์มาส’’

 

 

โรเซ่ตอบคำถามของลิซ่าด้วยคำพูดยืดยาวแต่ลิซ่ากลับตั้งใจฟังมันอย่างตั้งใจ ก่อนจะเอื้อมมือของเธอไปขยี้ผมของอีกคนอย่างเอ็นดู

 

 

‘’ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ ก็แค่โกโก้ร้อนแก้วเดียว’’

 

 

‘’ไม่รู้สิแต่สำหรับฉันมันเป็นแบบที่ฉันพูดออกไปจริงๆนะ มันเป็นความรู้สึกที่ฉันอธิบายเป็นคำพูดไม่ค่อยถูกแต่….ฉันมีความสุขและก็ชอบที่จะค่อยๆดื่มโกโก้ของเธอ เพราะมันเป็นโกโก้ร้อนที่อร่อยที่สุดสำหรับฉัน’’

 

 

ลิซ่าทำหน้างงนิดหน่อย ก่อนจะพยักหน้าให้อีกคน เธอลอบมองโรเซ่อย่างตั้งใจ ทุกๆปีตั้งแต่ยังเด็กพวกเธอสองคนมักจะมานั่งผิงไฟและดื่มโกโก้ร้อนด้วยกันเสมอจนมันเป็นสิ่งที่ต้องทำทุกปีในวันคริสต์มาส แต่แรกจะเป็นแม่ของลิซ่าที่ทำโกโก้ร้อนให้พวกเธอตอนยังเป็นเด็กแต่พอไม่นานมันก็กลายมาเป็นเธอที่เป็นคนชงโกโก้ร้อนแทนเหตุผลก็เพราะคนข้างกายเธอนี่แหละ

 

 



 

 

คุณแม่สอนหนูชงโกโก้หน่อยได้ไหมคะ?’ เด็กหญิงตัวน้อยที่มองดูแม่ของตัวเองชงโกโก้เอ่ยถามขึ้น จนทำให้คนเป็นแม่ขมวดคิ้วสงสัยในคำถามของเจ้าตัวเล็ก

 

 

ทำไมเจ้าดื้อของแม่ถึงอยากจะให้แม่สอนชงโกโก้ให้ล่ะ

 

 

ก็เพราะว่าหนูอยากชงโกโก้ให้โรเซ่กิน โรเซ่ชอบกินโกโก้ หนูชอบรอยยิ้มของโรเซ่เวลาได้กินโกโก้อร่อยๆ

 

 

ลิซ่าพูดออกไปอย่างอารมณ์ดีแต่เจ้าตัวเล็กก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมหลังจากพูดจบคุณแม่ต้องขำเธอขนาดนั้น หรือว่าเธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าหน่ะ?

 



 

ลิซ่ายิ้มออกมาหลังจากที่นึกไปถึงวันที่เธอขอให้แม่สอนชงโกโก้และตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรแม่ถึงหัวเราะเธอ ตั้งแต่ตอนนั้นที่เธออายุ7ขวบจนตอนนี้เธออายุ18แม่ก็ยังเอาเรื่องนั้นมาล้อเธอได้ทุกครั้งเวลาเห็นเธอชงโกโก้

 

 

‘’ปีนี้เธอขออะไรกับซานต้าเหรอลิซ่า’’ โรเซ่หันมาถามเธออย่างสนอกสนใจ

 

 

‘’ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก….แล้วเธอล่ะ?’’

 

 

‘’ไม่บอกเธอหรอกขืนบอกไปคำอฐิธานของฉันก็ไม่เป็นจริงน่ะสิ’’ โรเซ่ยิ้มกวนๆมาให้เธอ

 

 

ไม่รู้ว่าระหว่างบทสนทนาของเธอและโรเซ่ ผู้หญิงแก้มกลมข้างกายยิ้มอย่างสดใสมาให้เธอทั้งหมดกี่ครั้ง เธอไม่เคยนับเพราะมั่วแต่ใจเต้นแรงให้กับรอยยิ้มนั้นจนเหมือนกับว่าทุกอย่างถูกหยุดเวลาเอาไว้ตอนที่หล่อนยิ้มเลยทำให้เธอสนใจเพียงรอยยิ้มนั้นเป็นอย่างเดียวจนละสายตาไม่ได้

 

 



 

 

 

 

 

 

‘’ฉันชอบคริสต์มาสที่สุดเลย’’

 

 

โรเซ่พูดออกมาระหว่างทางที่ลิซ่ากำลังเดินมาส่งเธอที่บ้าน บ้านระแวกนั้นตกแต่งในธีมคริสต์มาส หลอดไฟมากมายถูกประดับไว้อย่างสวยงามนั่นยังไม่รวมพวกของตกแต่งมากมายหลายชิ้นที่มีสีสันสดใสและสาวเจ้าคงจะชอบมันมากเพราะหล่อนยิ้มไม่หุบและเอ่ยชมบ้านแทบทุกหลัง

 

 

‘’ฉันก็ชอบ…..’’

 

 

สายตาของลิซ่าจ้องไปที่ใบหน้าของโรเซ่ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขไปกับเทศกาลคริสต์มาส มันเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะละสายตาไปมองอย่างอื่นได้ในเมื่อใบหน้าและรอยยิ้มของโรเซ่น่ามองมากกว่าสิ่งใดๆ

 

 

‘’เฮ้! ลิซ่า…’’

 

 

‘’มะ..มีอะไรเหรอ?’’ เธอคงจะมองใบหน้าของอีกคนเพลินไปหน่อยจนเจ้าตัวเดินเข้ามาใกล้และเรียกเธอด้วยเสียงที่ดังนิดหน่อย

 

 

‘’ก็ฉันเห็นเธอเอาแต่เหม่อแล้วก็จ้องหน้าฉันไม่หยุด….หรือว่าหน้าฉันมีอะไรติดอยู่’’ โรเซ่ยกมือขึ้นมาจับใบหน้าของตัวเอง

 

 

‘’ป่าวหรอกไม่มีอะไรติดหน้าเธอ ฉันก็แค่เหม่อนิดหน่อยแล้วก็คิดอะไรเพลินๆหน่ะ’’

 

 

‘’อ่อ….อย่างนั้นสินะ ไม่ใช่ว่าเธอจ้องหน้าฉันจนเพลินเหรอ’’

 

 

‘’ป่ะ..ป่าวสักหน่อยเธอนี่หลงตัวเองจริงๆยัยชิพมังค์’’

 

 

คำพูดของโรเซ่ทำเอาลิซ่าหยุดหายใจไปเลยก่อนที่เธอเองจะรีบแก้ตัวเพราะอีกคนดันพูดสิ่งที่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ จะให้บอกไปตรงๆได้ไงละว่าเธอจ้องหน้าหล่อนจนละสายตาไม่ได้และไม่ได้คิดอะไรเพลินๆอย่างที่แก้ตัวออกไป

 

 

‘’จริงๆเลยนะลลิษา….เธอเหมือนกับนักโทษที่โดนจับได้เลยล่ะ’’ หลังพูดจบโรเซ่ก็หัวเราะ

 

 

‘’พูดเรื่องอะไรของเธอ…..’’ ลิซ่าแสร้งหันไปมองทางอื่น ก่อนจะสังเกตเห็นว่าคนข้างกายยกมือขึ้นมาเป่าให้มืออุ่นหลายครั้ง ก่อนจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของตัวเอง

 

 

‘’……’’

 

 

ไม่รู้อะไรดลใจเธอให้เอื้อมมือไปจับมืออีกคนไว้แน่นก่อนจะซุกมืออีกคนที่เธอกำลังจับอยู่เข้ามาในเสื้อโค้ทของเธอแทน มือของโรเซ่เย็นมากจนเธอก็แอบตกใจคงเพราะเสื้อโค้ทของอีกคนไม่หนาเท่าของเธอมันเลยช่วยให้หายหนาวได้ไม่เท่าไหร่

 

 

‘’แบบนี้อุ่นกว่า….’’

 

 

ไม่รู้ว่าตอนที่เธอพูดออกไปเธอทำสีหน้าแบบไหนอยู่แต่เธอรู้สึกได้ว่าแก้มของเธอร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่และเธอขอให้อีกคนไม่สังเกตเห็นว่าแก้มของเธอมันแดงช่วงจังหวะหนึ่งเธอสังเกตเห็นว่าแก้มของโรเซ่แดงขึ้นมานิดหน่อยเธอก็อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกันว่าอีกคนเขินเพราะการกระทำของเธอแต่ก็อาจจะเพราะอากาศหนาวมากกว่า…..

 

 

‘’…ขอบคุณนะลิซ่า….’’

 

 

‘’…อือ….’’  ‘มือเธอนุ่มจังโรเซ่อ่า..ฉันอยากจะจับมือเธอบ่อยๆ แต่เธอห้ามให้คนอื่นมาจับมือเธอนะ ประโยคหลังถูกพูดขึ้นเบาๆภายในใจของลิซ่า อยากบอกไปตรงๆเหมือนกันแต่เธอก็ยังไม่กล้าพอ

 

 

 

จากบ้านของลิซ่าเดินมาถึงบ้านของโรเซ่ใช้เวลาไปไม่ถึง1นาทีด้วยซ้ำ สาบานได้เลยว่าลิซ่าอยากให้ระยะทางมันไกลกว่านั้นสักหน่อยเพื่อที่เธอจะได้มีเวลามองหน้าอีกคนและได้จับมือหล่อนได้นานกว่านี้ ไม่เคยคิดอยากจะปล่อยมือของอีกคนออกเลย

 

 

‘’ขอบคุณที่มาส่งนะ..จริงสิ! เกือบลืมไปเลยรอแปปนึงนะ’’

 

 

โรเซ่รีบวิ่งเข้าไปในบ้านและลิซ่าไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรอีกคนถึงรีบร้อนและบอกให้เธอรอแต่เธอก็ทำตามที่อีกคนบอก เธอไม่ได้เข้าไปในบ้านแค่ยืนรอเงียบๆหน้าประตูเพราะไม่อยากจะเข้าไปรบกวนมากนักถึงแม้ว่าครอบครัวเธอกับโรเซ่จะสนิทกันมากก็เถอะ

 

 

‘’เห็นว่าเธอไม่ค่อยชอบใส่ผ้าพันคอ….แต่ผืนนี้ฉันถักให้เองเลยนะถือว่าบังคับแล้วกันว่าเธอต้องใส่มันทุกครั้งเวลาอากาศหนาว’’ โรเซ่พูดขึ้นอย่างสดใสก่อนจะค่อยๆสวมผ้าพันคอให้เธอด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนิ่มตามฉบับเจ้าตัว

 

 

‘’ยัยชิพมังค์เผด็จการ’’

 

 ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าถึงแม้อีกคนไม่บอกแบบนั้นแต่ก็ยังจะหยิบมันมาใส่แน่นอนก็เพราะว่าโรเซ่อุตส่าห์ถักมันให้เธอไงล่ะ

 

 

การได้มองหน้าอีกคนระยะใกล้ขนาดนี้ทำให้เธอใจเต้นแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และกลิ่นหอมจากตัวอีกคนก็ลอยเข้ามาทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นไปอีก สีหน้าของโรเซ่ที่กำลังตั้งใจสวมผ้าพันคอให้เธอทำให้ลิซ่าอยากจะให้เวลานี้เดินช้าลงกว่านี้เธอยังอยากอยู่แบบนี้อีกสักพัก

.

.

.

.

 

‘’…..’’

 

ลิซ่าจรดริมฝีปากไปที่หน้าผากของโรเซ่อย่างแผ่วเบา เธอทำไปอย่างไม่รู้ตัว….การทำแบบนั้นของลิซ่าทำให้โรเซ่เปลี่ยนมาสบตาเธอแทนแต่มือของหล่อนยังคงจับอยู่ที่ผ้าพันคอ….จังหวะนั้นเหมือนว่าเวลาถุกหยุดเอาไว้ยังไงยังงั้น ทั้งคู่ยังคงสบตากันและมีหัวใจอีกสองดวงที่กำลังเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ…..นี้คงเป็นการกระทำที่หาญกล้าที่สุดของลิซ่าตั้งแต่พวกเธอทั้งสองคนรู้จักกันมา

 

 

‘’ขอบคุณนะสำหรับผ้าพันคอ.…’’

 

 

‘’อือ~….’’

 

 

 

 

 

ลิซ่าทิ้งตัวลงบนเตียงนอนของตนหลังจากที่เธอกลับมาถึงบ้าน เธอคว่ำหน้าลงกับหมอนก่อนจะคิดถึงเรื่องที่ตัวเองไปจูบหน้าผากของโรเซ่ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมถึงไม่ห้ามตัวเองแต่เธอไม่ปฏิเสธหรอกว่ามันรู้สึกดีแค่ไหนกับการกระทำนั้น แล้วโรเซ่จะโกรธเธอหรือเปล่า? พอคิดได้แบบนั้นลิซ่าก็รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองและกดเข้าไปที่โปรแกรมแชทอันหนึ่ง

 

 

เธอลังเลว่าจะส่งข้อความไปหาอีกคนดีไหม จิตใจของเธอกำลังสับสนวุ่นวาย ถ้าโรเซ่โกรธเธอแล้วหลังจากนี้ไม่คุยกับเธออีก เธอจะทำยังไง…. ลิซ่าตัดสินใจพิมพ์ข้อความก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วกดส่งไปหาอีกคน ….

 

 

หลับฝันดีนะรับผิดชอบการกระทำด้วย พรุ่งนี้เธอต้องพาฉันไปคาเฟ่เข้าใจไหม?’

 

 

ไม่ทันที่เธอจะกดส่งข้อความของตัวเอง โรเซ่กลับส่งข้อความมาหาเธอก่อน ลิซ่าที่ได้อ่านข้อความเผลอยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตกเธอดีใจและกำลังมีความสุขมากกว่าตอนที่จับมือโรเซ่ครั้งแรกซะอีก เธอรีบพิมพ์ข้อความตอบอีกคนกลับไปอย่างรวดเร็ว

 

 

โอเคนอกจากจะเธอพาไป ฉันจะเลี้ยงเค้กด้วย พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงฉันจะไปรับเธอที่บ้านนะ

 

 

ฉันจะกินเค้กให้คุ้มเลย เตรียมเงินไว้เยอะๆล่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะลิซ่าคนหน้าม้าแตก

 

 

ฉันจะถือว่าไม่เห็นคำหลังแล้วกัน ฝันดีนะโรเซ่ ยัยชิพมังค์ของฉัน <3’

 

 

ลิซ่ากดส่งข้อความกลับไปทำไมวันนี้เธอถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ทั้งตอนที่จูบหน้าผากของโรเซ่แล้วไหนจะคำว่า ยัยชิพมังค์ของฉัน’ เธอได้แต่ขยี้หัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ เห็นแล้วว่าอีกคนอ่านข้อความแต่โรเซ่ก็ยังไม่ส่งอะไรกลับมาลิซ่าเริ่มคิดวนไปวนมาว่าตัวเองไม่น่าส่งข้อความน่าขนลุกแบบนั้นไปให้อีกคน ก่อนที่เจ้าตัวจะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็มีเสียงข้อความดังขึ้น

 

 

ฝันดีนะ ….ลิซ่าของฉัน <3 ’

 

 

 

 

 

 

ลิซ่าพาโรเซ่ไปคาเฟ่ตามสัญญา พวกเธอยังได้ไปงานเทศกาลคริสต์มาสที่จัดขึ้นทุกปี ที่นั้นมีต้นคริสต์มาสที่ใหญ่และถูกตกแต่งอย่างสวยงาม สำหรับคนที่ชื่นชอบเทศกาลนี้อย่างโรเซ่แล้ว แน่นอนว่าเธอตื่นเต้นตั้งแต่ทางเข้าและเอาแต่ปลื้มกับการตกแต่งแทบทุกอย่าง มีโชว์เล็กๆให้ผู้คนได้ดู เป็นโชว์เกี่ยวกับวันคริสต์มาส เหมือนกับว่าทั้งโรเซ่และลิซ่าที่ได้ดูโชว์ พวกเธอย้อนกลับไปเป็นเด็กอายุ5ชวบอีกครั้ง ตื่นเต้นกับทั้งแสง สี เสียง รวมไปถึงร้องไห้ในฉากที่ซึ้งด้วยเช่นกัน ผู้คนที่มามีหลากหลายอายุ พวกเขายิ้มและมีเสียงหัวเราะ คริสต์มาสเป็นเทศกาลที่ใครหลายคนชอบ เธอทั้งคู่ก็เหมือนกัน

 

 

‘’ขอบคุณนะลิซ่าวันนี้ฉันมีควาสุขมากเลย’’ โรเซ่พูดขึ้นอย่างดีใจ เธอทำหน้าเพ้อฝันเมื่อนึกถึงงานเทศกาลคริสต์มาสที่เพิ่งไปมา  ทั้งคู่กำลังเดินกลับบ้านของโรเซ่ทั้งๆที่โรเซ่บอกกับลิซ่าว่าเธอเดินกลับคนเดียวได้แต่ลิซ่าก็ไม่ยอม

 

 

‘’ปีหน้าไปด้วยกันอีกนะ ….หันหลังหน่อยสิ’’

 

 

‘’หือ?’’  

 

 

โรเซ่ทำหน้างุนงงจนลิซ่าต้องจับไหล่หล่อนให้หันหลัง เธองงนิดหน่อยที่อยู่ๆลิซ่าก็บอกให้เธอหันหลัง ก่อนที่ต้นคอเธอจะสัมผัสกับบางสิ่ง ……

 

 

‘’สร้อยเส้นนี้ฉันซื้อให้แลกกับผ้าพันคอถึงฉันจะไม่ได้ทำมันขึ้นมาด้วยตัวเองแต่ก็ให้ด้วยใจเลยนะเธอก็คงรู้ว่าฝีมือการประดิษฐ์ของฉันห่วยแค่ไหน’’

 

 

สร้อยคอที่มีจี้รูปเกร็ดหิมะถูกสวมลงบนคอของโรเซ่ เธอก้มมองเล็กน้อยกันจะหันไปสบตาลิซ่าหลังจากใส่เสร็จเรียบร้อย

 

 

‘’รู้ได้ยังไงว่าฉันอยากได้’’

 

 

‘’แค่มองตาเธอฉันก็รู้แล้ว’’ ตอนที่โรเซ่เห็นสร้อยเส้นนี่แววตาของเธอเป็นประกายแล้วเอาแต่จ้องมัน แต่อีกคนก็ไม่ได้ตัดสินใจซื้ออาจเป็นเพราะว่าเธอซื้อของอย่างอื่นไปเยอะแล้วก่อนจะเห็นสร้อยเส้นนี้เข้า จึงถือว่าเป็นโอกาสดีที่ลิซ่าจะหาของขวัญสักชิ้นให้โรเซ่

 

 

‘’ชอบไหม?’’

 

 

‘’ชอบที่สุดเลยขอบคุณนะ’’

 

 

ถึงแม้สร้อยเส้นนี่จะไม่แพงและไม่ได้มีเพชรเม็ดใหญ่แต่มันทำให้โรเซ่มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ลิซ่าเป็นคนที่ช่างสังเกตและรู้ใจเธอเสมอ ที่สำคัญเพราะคนให้เป็นลิซ่าเลยทำให้มันยิ่งมีคุณค่าสำหรับเธอ

 

 

‘’ขอบคุณอีกครั้งนะลิซ่าอา~’’ อ้อมกอดแสนอบอุ่นของโรเซ่สวมกอดลิซ่าไว้แน่น ก่อนที่คนตัวสูงจะกอดตอบและคราง อือ ในลำคอเพื่อตอบรับ  รอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้าของลิซ่าและโรเซ่แก้มสีขาวซีดที่เกิดจากความหนาวค่อยๆมีสีแดงระเรื่อขึ้น

 

 

หิมะตกลงมาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้อยู่หน้าเตาผิงแต่มันกลับรู้สึกอบอุ่นมากกว่าตอนอยู่หน้าเตาผิงซะอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากวันนั้น1อาทิตย์ ก็มีข่าวที่ลิซ่าไม่อยากรับรู้ที่สุด ครอบครัวของโรเซ่ต้องย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศเพราะพ่อของโรเซ่ได้ตำแหน่งใหม่และต้องไปดูแลงานที่นั้น เธอยังจำวันนั้นได้ดีวันที่เธอรู้เรื่องทั้งหมดจากปากโรเซ่ ความรู้สึกเจ็บและชาไปทั้งตัวก่อนที่เธอและโรเซ่จะกอดกันและร้องไห้ออกมา พวกเธอทั้งสองคนไม่อยากจะห่างกันแต่มันเป็นเรื่องที่ทั้งคู่ไม่สามารถขัดได้ เราใช้เวลาสามสี่วันที่เหลือไปเที่ยวและอยู่ด้วยกันให้มากที่สุดก่อนที่เราทั้งสองจะต้องห่างกัน โรเซ่ไม่อาจบอกได้ว่าเธอจะกลับมาในอีกกี่ปี แต่ลิซ่าก็ยังให้คำมั่นสัญญาว่าจะรอหรือไม่ถ้าวันไหนที่เธอไปหาโรเซ่ได้เธอก็จะไป

 

 

 

 



สนามบิน

 

 

ผู้คนมากมายที่อยู่ที่สนามบินแห่งนี้ แต่ลิซ่ากลับรู้สึกว่ารอบตัวของเธอมีเพียงโรเซ่เท่านั้น คนตรงหน้ามองเธอด้วยแววตาเศร้าๆ ตอนนี้ทั้งเธอและโรเซ่ยืนอยู่หน้าโซนผู้โดยสารระหว่างประเทศที่จะต้องเข้าไปเพื่อรอขึ้นเครื่อง แม้เธอจะขอให้เวลานี้ไม่มาถึงก็ตามแต่ในความเป็นจริงไม่ใช่อย่างนั้น ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

 

 

‘’อย่าลืมใส่ผ้าพันคอที่ฉันให้นะ ห้ามลืมรู้ไหม…’’ น้ำเสียงของโรเซ่ตะกุกตะกักเพราะว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมา ลิซ่าใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มของโรเซ่อย่างอ่อนโยน ก่อนจะพยายามยิ้มให้แม้ว่าเธอก็ใกล้จะร้องไห้ไม่ต่างจากคนตรงหน้า

 

 

‘’รู้แล้วหน่า เธอห้ามถอดสร้อยเหมือนกันนะถ้ามีคนถามถึงสร้อยก็บอกว่าคนพิเศษให้เข้าใจไหม….อย่าลืมเอาถุงมือออกไปด้วยเวลาอากาศหนาว ต้องใส่ผ้าพันคอกับเสื้อหนาๆด้วยนะ แล้วก็ห้ามให้ใครมาจับมือ หรือกอดหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ต้องอยู่ใกล้เธอมากเกินไป ฉันหวงแม้แต่มองก็ห้าม’’

 

 

ลิซ่าพูดติดตลกทำให้โรเซ่ต้องยิ้มออกมาแม้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ ลิซ่าน้ำตาคลอแต่เธอพยายามไม่ร้องไห้ เธอดึงโรเซ่มากอดไว้แน่น เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เราทั้งสองคนจะต้องอยู่ห่างไกลกัน อีกนานแค่ไหนกันนะกว่าเธอจะได้กอดคนๆนี้อีกครั้ง

 

 

‘’เธอก็ด้วยห้ามไปทำกับคนอื่นแบบที่ทำกับฉัน ห้ามเด็ดขาด….’’ โรเซ่พูดขึ้นในขณะที่ลิซ่าและเธอกำลังกอดกันอยู่

 

 

‘’ไปได้แล้ว ถึงเวลาแล้ว….’’ ลิซ่าบอกกับคนในอ้อมกอดก่อนจะผละออกจากอีกคน ถึงในใจเธออยากจะบอกว่า ไม่ไปได้ไหม อยู่กับฉันเถอะนะ แต่ก็ทำไม่ได้เธอทำตามที่ตัวเองต้องการไม่ได้ โรเซ่พยักหน้าให้เธอก่อนที่อีกคนจะเข้ามากอดเธอแน่นๆอีกครั้งและปล่อยเธอ

 

 

‘’รอฉันนะลิซ่า….สักวันจะกลับมาหาเธอ’’

 

 

‘’ถ้าเธอไม่มา ฉันจะไปหาเธอเอง’’

 

 

 เราทั้งคู่ยิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่โรเซ่จะเดินไปที่เจ้าหน้าที่เพื่อตรวจเอกสารต่างๆและเดินเข้าไปในโซนผู้โดยสาร คนแก้มกลมหันมามองลิซ่าก่อนจะโบกมือให้เล็กน้อย และโรเซ่ก็เดินเข้าไป ….นาทีนั้นเหมือนโลกของเธอพังลงมา อารมณ์และความรู้สึกต่างๆดิ่งลงจนเธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป……

 

 

 

 

คริสต์มาสปีแรกที่ไม่มีโรเซ่อยู่ด้วย….มันเงียบเหงา

 

 

ลิซ่าในวัย19ปีนั่งอยู่หน้าเตาผิงคนเดียว ตอนนี้เธอเข้ามหาลัยแล้ว หลายอย่างเปลี่ยนไปจากเมื่อหนึ่งปีก่อน ปีก่อนเธอยังมีโรเซ่ มียัยชิพมังค์ของเธออยู่ข้างๆกันวันนั้นเราพูดคุยกันหลายเรื่องนั่งดื่มโกโก้ร้อนด้วยกัน เพลงบรรเลงที่เข้ากับเทศกาลคริสต์มาส ใบหน้าของโรเซ่ที่เธอชอบมอง และวันนั้นเธอจูบหน้าผากของโรเซ่ เธอจำได้ว่าตอนนั้นหัวใจของเธอเต้นแรงมากกว่าครั้งไหนๆ ….แต่ตอนนี้ข้างกายของเธอมีแต่ความว่างเปล่า สายตาของลิซ่าดูเศร้าลง เธอกดส่งข้อความ merry Christmas ไปให้โรเซ่ อาจจะเพราะว่าปีนี้เราต่างคนต่างเข้ามหาลัยงานเยอะและไม่ค่อยมีเวลาว่าง ทำให้คุยกันน้อยลงแต่ก็ยังหาเวลามาคุยกันตลอด โรเซ่เล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับเพื่อนใหม่ มหาลัยและที่เที่ยวใหม่ๆที่นั้น แม้ว่าตอนแรกๆอีกคนจะชอบร้องไห้ใส่เธอเวลาวีดีโอคอลกันแต่หลังๆโรเซ่ก็เริ่มปรับตัวได้ แต่เธออาจจะช้าหน่อยเพราะว่าเธอยังอยู่กับอะไรเดิมๆ สถานที่เดิมๆ ที่เคยมีโรเซ่อยู่ด้วย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนภาพของเธอในวันที่มีอีกคนอยู่ข้างๆก็จะหวนเข้ามาให้คิดถึงเสมอ อาจจะเพราะแบบนี้เธอเลยยังไม่ชิน

 

 

 

 

คริสต์มาสปีที่สองที่ไม่มีโรเซ่อยู่ด้วย….เธอเริ่มชินกับมันแล้วละ

 

 

ลิซ่าในวัย20ปี กำลังฉลองคริสต์มาสกับเพื่อนๆ และลิซ่าไม่ได้เศร้าอะไรมากมายที่ปีนี้เธอไม่ได้ฉลองคริสต์มาสกับโรเซ่อาจจะเพราะว่าเธอปรับตัวได้และมีเพื่อนๆอยู่ฉลองด้วยกัน แต่เธอยังคงคิดถึงโรเซ่เสมอ ลิซ่าหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดส่งข้อความ merry Christmas ไปให้โรเซ่ และอีกฝ่ายก็ส่งกลับมาหาเธอ ลิซ่ายิ้มให้ข้อความนั้นก่อนจะหันหน้ากลับไปคุยกับเพื่อนๆของเธอเหมือนเดิม

 

 

 

 

คริสต์มาสปีที่สามที่ไม่มีโรเซ่อยู่ด้วย…..เราห่างกันมากขึ้นและคุยกันน้อยลง

 

 

ลิซ่าในวัย21ปี เธอออกมาเที่ยวงานเทศกาลคริสต์มาสกับเพื่อนๆของเธอ ก่อนหน้านี้เธอฉลองคริสต์มาสกับแม่ก่อนที่จะออกมาเที่ยวแต่เพราะอะไรกันทำไมเธอเริ่มรู้สึกว่าคริสต์มาสของเธอเหี่ยวเฉาและไม่สนุกเหมือนปีก่อนๆน่ะ?

 

 

 

 

คริสต์มาสปีที่4ที่ไม่มีโรเซ่อยู่ด้วย…..เราไม่ได้คุยกันเลย

 

 

ลิซ่าในวัย22ปี กำลังนั่งมองหิมะตกจากหน้าต่างในห้องนอน อีกไม่นานเธอก็จะรับปริญญาหลังจากที่เรียนหนักและต้องเครียดมาตลอด4ปี คริสต์มาสปีนี้ไม่มีอะไรพิเศษ ลิซ่าหมกตัวอยู่แต่ในห้อง เธอมีเพียงโกโก้ร้อนแก้วนึงกับหนังสือดีๆหนึ่งเล่ม เป็นคริสต์มาสที่น่าเบื่อว่าไหม?

 

 

 

 

คริสต์มาสปีที่5ที่ไม่มีโรเซ่อยู่ด้วย……เหมือนจะลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปหมดแล้วหรือเปล่านะ?

 

 

ลิซ่าในวัย23ปี  ปีนี้เธอทำงานหนักมากจนไม่อยากจะออกไปฉลองคริสต์มาสที่ไหน เลยเลือกที่จะสั่งอาหารมากินกับแม่แค่สองคนเป็นการฉลองเล็กๆ และจบด้วยการนอนแบบข้ามวันของเธอ ……

 

 

 

 

ปัจจุบัน

 

 

ลิซ่าในวัย24กำลังรื้อหาของบางอย่างในตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนที่มือของเธอจะไปสัมผัสเข้ากับกล่องไม้ใบหนึ่ง

 

 

‘’เจอแล้ว….’’ ลิซ่าปัดฝุ่นออก ก่อนจะเปิดกล่องไม้นั้น…. ‘ผ้าพันคอที่โรเซ่ถักให้เธอ ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย แค่ได้เห็นมันเธอก็ยิ้มออกมา

 

 

อยู่ๆเธอก็คิดถึงโรเซ่ขึ้นมา อาจจะเพราะว่าเมื่อตะกี้ตอนกำลังจัดห้องอยู่เธอก็ดันไปเจอรูปคู่ของเธอกับโรเซ่เข้าทำให้ความคิดถึงและความทรงจำย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

 

ลิซ่าวางกล่องไม้ไว้บนเตียงก่อนจะรีบหาโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอ โปรแกรมแชทอันเก่าของเธออยู่ในเครื่องนั้น เบอร์และข้อมูลติดต่อของโรเซ่อยู่ในนั้นหมด ลิซ่าภาวนาให้มันเปิดได้ก่อนที่หน้าจอมันจะสว่างขึ้น…..

 

 

‘’ว่าแล้วเชียว…’’ ลิซ่ามองดูหน้าแชทที่ว่างเปล่าของเธอกับโรเซ่อีกคนลบแอคเคาท์ไปแล้ว เธอรีบโทรหาเบอร์ที่โรเซ่เคยให้ไว้……

 

 

‘’เฮ้อ….เธอคงจะเปลี่ยนเบอร์แล้วสินะ’’ ลิซ่าพูดกับตัวเองหลังจากที่เธอลองโทรไปแล้วแต่มันไม่ติด ตอนนี้เหลืออีกแค่อย่างเดียว….ที่อยู่ของอีกคน

 

 

 

 

‘’แม่เคยอยู่ๆก็คิดถึงใครบางคนที่ไม่ได้เจอกันมานานแล้วไหม? คนที่เคยสนิทกันมากๆ’’ ลิซ่าหันไปถามแม่ของเธอที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ อาจจะเพราะเธอไม่เคยถามคำถามแบบนี้แม่จึงหันมามองเธอด้วยสีหน้างุนงงและส่งยิ้มเหมือนกับรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกยังไงอยู่

 

 

‘’กะก็แค่อยากรู้อะแม่ แล้วตกลงเคยเป็นไหม?’’ ลิซ่ารีบแก้ตัวอย่างร้อนรนก่อนที่แม่จะพยักหน้าให้เธอ

 

 

‘’เคยสิ แม่เคยมีเพื่อนสนิทคนนึง ตอนนั้นเราสนิทกันมากก่อนจะห่างกันไปเพราะต่างคนต่างย้ายที่อยู่ ผ่านมา20ปีได้แล้ว บางวันอยู่ก็ๆจะนึกถึงขึ้นมา….ทำไมถึงถาม คิดถึงหนูโรเซ่หรือไง’’ แม่ก็คือแม่วันยังค่ำมองเธอออกตลอด ลิซ่าพยักหน้าเล็กน้อย

 

 

‘’ว่าแล้วเชียว….6ปีแล้วใช่ไหมที่หนูโรเซ่ย้ายไปต่างประเทศ ..ตอนเด็กๆลูกน่ะไปไหนมาไหนกับหนูโรเซ่ตลอด เวลากลับมาบ้านก็จะมาเล่าให้แม่ฟังตลอดว่าหนูโรเซ่น่ารักอย่างงั้นอย่างงี้ จำได้ไหมวีรกรรมของลูกตอนประถมที่ไปทะเลาะกับคนที่มาแกล้งหนูโรเซ่น่ะ แล้วคนนั้นเป็นผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าแต่ลูกก็ไม่กลัว ตอนนั้นลูกพูดกับหนูโรเซ่ว่าอะไรจำได้ไหม โรเซ่ไม่ต้องกลัวนะเราจะปกป้องโรเซ่เอง ต่อไปนี้จะไม่ให้ใครมาแกล้งอีกแม่อดขำไม่ได้เลยละ  ‘’

 

 

แม่ของลิซ่าพูดไปยิ้มไปหลังจากพูดถึงวีรกรรมของลูกสาวตอนเด็กๆ ลิซ่าที่ได้ยินแอบยิ้มตาม เธอยังจำได้ดีวันนั้นที่โรเซ่โดนแกล้ง หลังจากที่เธอรู้เลยไปจัดการให้โรเซ่ และบอกกับอีกคนว่าจะไม่ให้ใครมาแกล้งอีกและเธอก็ทำจริงๆหลังจากวันนั้นเธอก็ปกป้องโรเซ่มาตลอดและไม่ให้คนอื่นมาแกล้งยัยชิพมังค์ของเธอได้อีก

 

 

‘’แม่….ถ้าหนูไปหาโรเซ่จะดีไหม?…’’

 

 

 

 

 

 

 

ประโยคที่เธอพูดกับแม่หลังจากนั้นแค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็กดจองตั๋วแล้วก็บินมาที่นี้ด้วยความรวดเร็วแต่เธอกำลังงง ลิซ่ากำลังหาทางไปที่บ้านของโรเซ่ ตอนนี้เธออยู่ที่ประเทศออสเตรเลียแล้ว เพิ่งออกมาจากสนามบินสดๆร้อนๆและกำลังหลงทาง แม้จะถามคนนู้นคนนี้ไปทั่วแต่เธอก็ยังงงอยู่ดี

 

 

‘’เรียกแท็กซี่เลยละกันง่ายดี’’ ลิซ่าพูดขึ้นก่อนที่เธอจะเดินไปที่แท็กซี่คันหนึ่งที่จอดอยู่และบอกที่ๆจะไปให้คนขับ เขาพยักหน้าพร้อมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร เธอคิดว่าเธอรอดแล้ว….

 

 

 

 

ซะที่ไหน!! แท็กซี่มาจอดที่บ้านหลังหนึ่งที่ตอนแรกเธอก็คิดว่าเป็นบ้านของโรเซ่ เธอยอมจ่ายค่าแท็กซี่ที่มหาโหดเพราะคิดว่าจะได้เจอหน้าโรเซ่ แต่ตอนที่ไปกดกริ่งหน้าบ้านและประตูเปิดออกก็มีแต่ฝรั่งที่เธอไม่รู้จักสักคนพอถามถึงโรเซ่พวกเขาก็บอกว่าไม่รู้จักก็ว่าอยู่ว่าทำไมตอนลงจากรถ ตาลุงนั่นถึงรีบขับออกไปด้วยความเร็ว

 

 

ตอนนี้เธอเลยต้องมาเดินเตะหิมะเพื่อหาบ้านของโรเซ่เอง ดีหน่อยที่ตาลุงไม่ได้ปล่อยให้เธอลงมั่วซั่วยังอุตส่าห์ใจดีปล่อยเธอลงแถวๆที่อยู่ที่โรเซ่ให้มา เธอถามบ้านที่เธอไปกดกริ่งแล้วเขาก็บอกว่าต้องเดินอีกประมานสองนาทีแล้วจะเจอบ้านเลขที่ๆเธอตามหา ลิซ่ามองบ้านหนังหนึ่งที่ไม่ได้ใหญ่โตเกินไปแต่ดูอบอุ่น เธอคิดว่านั้นอาจจะเป็นบ้านของโรเซ่ ลิซ่าเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าบ้านก่อนจะมองดูเลขที่ของบ้าน….!! และมันตรงกับในข้อมูลที่เธอมี แน่นอนว่ามันต้องเป็นบ้านของโรเซ่

 

 

….ลิซ่าเดินไปที่หน้าบ้านก่อนจะกดกริ่งเบาๆและรอคนในบ้านเปิดประตู หัวใจเธอกำลังเต้นรัวเธออยากรู้ว่าโรเซ่เปลี่ยนไปแค่ไหน อยากรู้ว่าอีกคนจะตกใจไหมที่เธอมาหาถึงที่นี้…….

 

 

‘’???’’

 

 

‘’คุณมาหาใครเหรอคะ?’’ เธอลืมคิดไปได้ไงว่าโรเซ่อาจจะย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น หัวใจที่กำลังเต้นรัวของเธอเหมือนถูกหยุดเอาไว้อย่างหระทันหัน ฝรั่งตรงหน้าทำหน้าตาสงสัยที่เห็นเธอยืนอยู่หน้าบ้านหล่อน

 

 

‘’ฉันมาหาโรเซ่ค่ะ คุณพอจะรู้จักไหม โรเซ่’’ ลิซ่าลองถามดูเผื่อว่าเขาจะเป็นเพื่อนของโรเซ่หรืออะไรก็ตาม

 

 

‘’อ่อ!! คุณมาหาโรสเหรอ แปปนึงนะ’’

 

 

ลิซ่าตาโตด้วยความดีใจ เธอคิดไว้แล้วว่าเขาอาจจะเป็นเพื่อนของโรเซ่ ลิซ่าที่กำลังดีใจอยู่ก็ต้องกลับมาทำหน้างุนงงอีกครั้งเมื่อฝรั่งคนเมื่อกี้กลับมาพร้อมกับผู้หญิงมีอายุที่รูปร่างอวบอ้วน

 

 

‘’ โรสนี่ไงคนที่ฉันบอกว่าเขามาหาคุณ’’ ความดีใจของลิซ่าจมหายไปกับเมื่อเห็นคนที่หล่อนพามา

 

 

‘’ฉันไม่รู้จักแม่หนูนี่สักหน่อย เธอมาหาฉันเหรอ?’’ คุณป้าถามเธอด้วยน้ำเสียงสงสัยจนเธอต้องส่ายหน้าปฏิเสธ

 

 

‘’คือหนูมาหา โรเซ่ ปาร์ค ค่ะ คุณป้ารู้จักเธอไหม‘’

 

 

‘’อ่อ! โรเซ่ ปาร์ค ลูกสาวของคุณปาร์ค พวกเขาย้ายไปอยู่ที่อื่นได้สองปีแล้วจ้ะ แต่อย่าถามเลยนะว่าอยู่ที่ไหนฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน’’

 

 

‘’ขอบคุณมากนะคะ ขอโทษด้วยที่รบกวน’’

 

 

ลิซ่าพยักหน้าและขอโทษที่รบกวนทั้งสองคนก่อนจะเดินออกมาที่ถนนด้วยความผิดหวัง  แล้วเธอจะทำยังไงต่อ ไม่มีอะไรติดต่อโรเซ่ได้เลยสักอย่าง แบบนี้อาจจะต้องกลับบ้านอย่างเดียว เธอไม่มีกระจิตกระใจจะอยู่ต่อ อุตส่าห์บินมาหาอีกคนแต่ก็ผิดหวัง อยู่ดีๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอน่าจะมาหาโรเซ่ให่เร็วกว่านี้ แต่เธอกลับคิดถึงอีกคนตอนที่สายไป ไม่มีอะไรจะติดต่อได้สักอย่าง แล้วต่อไปเธอจะได้เจอโรเซ่อีกไหม…..

 

 

 

 

 



ลิซ่ากำลังนอนดูอัลบั้มรูปภาพอยู่บนเตียงของเธอ หลังจากที่กลับมาจากออสเตรเลีย แม่ก็บ่นเธอยกใหญ่ที่บินไปกลับเหมือนกับว่าค่าเครื่องบินถูก เธอก็บอกแม่ไปตามตรงว่าไม่เจอโรเซ่ อีกคนย้ายไปอยู่ที่อื่น แม่ก็เลยหยุดบ่นเธอก่อนจะบอกว่าทำไมเธอถึงไม่อยู่พักผ่อนที่นั้นอุตส่าห์ได้ไปต่างประเทศทั้งที่ จะให้เธอออยู่ไปทำไมละที่เธอไปเพื่อจะได้เจอโรเซ่ พอไม่ได้เจอก็ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรสักอย่าง กลับมานอนอุดอู้อยู่ในห้องยังจะดีซะกว่า

 

 

ลิซ่าเปิดอัลบั้มรูปไปเรื่อยๆจนเจอกับรูปภาพของโรเซ่ที่เธอถ่ายเก็บไว้ ไม่รู้ทำไมแค่ได้เห็นสิ่งของหรือรูปภาพของโรเซ่ก็ทำให้เธอยิ้มออกมาได้ สายตาของลิซ่าจ้องไปที่รูปภาพนั้น ความรู้สึกคิดถึงกำลังถาโถมเธออยู่เหมือนกับว่าเธออยู่ในเรือลำเล็กๆและมีคลื่นยักษ์ลูกใหญ่กำลังโถมเข้าใส่ ความรู้สึกต่างๆที่มีต่อโรเซ่มันไม่เคยหายไปแต่เธอเก็บมันอยู่ในใจลึกๆจนวันที่เธอกลับไปเปิดมันอีกครั้งจึงได้รู้ว่า คนที่อยู่ในรูปภาพยังมีอิทธิพลกับหัวใจเธอมากไม่ต่างกับเมื่อก่อน……

 

 

‘’ฉันคิดถึงเธอโรเซ่’’ เสียงของลิซ่าสั่นเครือ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโต ทำไมเธอไม่คิดถึงโรเซ่ใหเร็วกว่านี้เราทั้งคู่อาจจะได้เจอกัน ตอนนี้มันคงสายไปเธอไม่มีอะไรติดต่อโรเซ่ได้สักอย่าง เราคงไม่ได้เจอกกันอีก เธอจะมีแฟนหรือยัง….หรือว่าเธอกำลังจะแต่งงาน….ลิซ่าเริ่มคิดกระวนกระวายมากขึ้น

 

 

‘’โอ้ยยย!! หยุดคิด!! ลลิษา’’ ตอนนี้เธอเหมือนกับคนไม่มีสติ เธอขยี้หัวตัวซะยุ่งจนมันฟูเหมือนกับสิงโต ก่อนจะเด้งตัวขึ้นจากเตียงเพื่อจะออกไปเดินเล่นข้างนอกเพราะถ้าหากว่าเธอยังอุดอู้ในห้องนอนก็คงไม่เลิกคิดมากจนทำให้ตัวเองไม่สบายใจแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คิดผิด คำนี้วนอยู่ในหัวของเธอ เพราะหลังจากออกมาเดินเล่นเธอก็พบว่าวันนี้เป็นวันคริสต์มาส คู่รักมากมายเดินจับมือกัน หัวเราะกันและพูดคุยกันกระหนุงกระหนิงลิซ่าเบือนหน้าหนีภาพเหล่านั้นแต่ก็หนีไปพ้นไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่คนมีคู่เต็มไปหมด นอกจากนั้นก็มีกลุ่มเพื่อนและครอบครัว มีแต่เธอกำลังเดินอยู่คนเดียว ออกมาข้างนอกในวันแบบนี้ก็คงไม่ต่างจากซ้ำเติมตัวเองคูณสอง

 

 

 

 

 



‘’สักครู่ค่ะ…..’’

 

 

แม่ของลิซ่าที่กำลังทำความสะอาดบ้านรีบร้อนวางเครื่องดูดฝุ่นลงก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย เธอเอื้อมมือไปที่ลูกบิดก่อนจะเปิดประตูออก และแขกตรงหน้าเธอ เป็นเด็กที่เธอคุ้นเคยดีไม่ใช่สิหล่อนโตขึ้นมากและตอนนี้เป็นสาวเต็มตัวแล้ว

 

 

‘’สวัสดีค่ะคุณป้า….’’

 

 

 

 

 

 

 

ลิซ่าเลือกที่จะมาเดินเล่นริมแม่น้ำตอนนี้ผู้คนเบาบางลงอาจจะเพราะว่าใกล้ๆนี้มีงานเทศกาลคริสต์มาสผู้คนจึงเลือกไปที่นั้นมากกว่า สองขาของเธอก้าวเดินอย่างเชื่องช้าซึม เพราะเป็นเทศกาลคริสต์มาสที่ริมแม่น้ำจึงถูกตกแต่งอย่างสวยงามต่างจากวันอื่น ไฟดวงเล็กๆถูกห้อยอยู่บนต้นไม้ ถ้าหากว่ามากับแฟนคงโรแมนติกไม่เบา

 

 

‘’หือ….กลิ่นน้ำหอมแบบนี้?’’ ลิซ่าหยุดเดินกระทันหันจมูกของเธอได้กลิ่นน้ำหอมที่เธอไม่มีวันลืมมันเป็นกลิ่นที่โรเซ่ชอบใช้

 

 

เพ้อเจ้อจริงๆเลยลิซ่าคิดในใจหลังจากที่เธอเผลอคิดว่าโรเซ่อาจจะอยู่ใกล้ๆเธอจนลืมไปว่าบนโลกนี้ก็คงมีคนใช้น้ำหอมกลิ่นซ้ำกันได้

 

 

เธอเงยหน้าขึ้นมองหิมะที่กำลังตกมา ลมหายใจของเธอออกมาเป็นไอควันเพราะอากาศที่หนาวเย็น ลิซ่ากำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศรอบตัว แต่จู่ๆผ้าพันคอที่โรเซ่ถักให้ก็หล่นลงพื้นอาจจะเพราะเธอใส่ไว้หลวมๆ

 

 

‘’……’’

 

 

ผ้าพันคอที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถูกใครบางคนหยิบไปเสียก่อน ลิซ่าเงยหน้ามองคนที่หยิบผ้าพันคอของเธอไป

 

 

‘’วันหลังใส่ดีๆสิมันจะได้ไม่หลุด’’ เสียงอ่อนหวานที่เธอคิดถึง เหมือนว่าตอนนี้โลกของเธอหยุดหมุนไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

โรเซ่ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมทั้งความน่ารักของอีกคนที่มาพร้อมกับความสวยแบบผู้หญิงในวัยสาวไม่ใช่วัยรุ่นเหมือนเมื่อก่อน กลิ่นหอมที่เธอจำได้ขึ้นใจ ริมฝีปาก จมูกและดวงตาที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ตรงหน้าเธอเพียงแค่เอื้อม

 

 

‘’……’’

 

 

ลิซ่ายืนนิ่งเงียบแต่ผู้หญิงตรงหน้าส่งยิ้มมาให้เธอก่อนที่จะค่อยๆใส่ผ้าพันคอให้ ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามาในหัวเธออีกครั้ง กลิ่นหอมที่คุ้นเคยของคนตรงหน้าทำให้เธอใจเต้นแรงและขอให้ตอนนี้เธอไม่ได้ฝันไป หรือถ้าเป็นฝันจริงๆเธอก็ไม่อยากจะตื่นมาพบว่าข้างๆกายไม่มีคนตรงหน้า

 

 

‘’หาเจอแล้วลิซ่าของฉัน’’

 

 

ผ้าพันคอถูกผูกอย่างเรียบร้อย ก่อนที่หล่อนจะเอามือลงแล้วจ้องตาเธอ ลิซ่าไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกไปตอนนี้ความรู้สึกเธอมันตีกันไปหมด แต่เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ ที่ได้เห็นคนที่เธอคิดถึงอยู่ตรงนี้

 

 

‘’คิดถึง’’

 

 

ลิซ่าพูดออกไปสั้นๆก่อนจะคว้าอีกคนเข้ามากอดไว้แน่น ทั้งสองหลับตาและซึมซับบรรยากาศรอบๆตัว โรเซ่ยกมือขึ้นมากอดตอบลิซ่า

 

 

‘’คิดถึงเหมือนกัน’’

 

 

 

 

 



หญิงสาววัย24ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่หน้าเตาผิง เสียงเพลงที่ดังคลอไปเบาๆทำให้บรรยากาศมันดูอบอุ่นขึ้นหลายเท่าตัว

 

 

ตลอดระยะทางจากริมแม่น้ำมาที่บ้านเธอเราทั้งคู่ได้พูดคุยกันนิดหน่อย ลิซ่าเล่าให้อีกคนฟังถึงเรื่องที่เธอบินไปหาแต่ไม่เจอโรเซ่ เพราะว่าหล่อนย้ายบ้านไปแล้ว ยัยชิพมังค์ของเธอทำหน้ารู้สึกผิดจนเธอต้องบอกว่า 'แต่ตอนนี้เธอก็มาหาฉันแล้วไง ฉันไม่ปล่อยให้ไปไหนอีกนะ' หล่อนยิ้มเขินและเธอเองก็เขินไม่ต่างกันที่ตัวเองพูดอะไรเลี่ยนๆออกไป


พสกเรานั่งเงียบมีแค่เสียงเพลงเท่านั้นที่ดังอยู่ อาจจะเพราะเขินหรืออยู่ๆก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกต่อกัน จู่ๆลิซ่าก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัว ไม่นานนักเธอก็เดินออกมาพร้อมกับโกโก้ร้อนสองแก้วในมือ

 

 

 

 

‘’โกโก้ร้อนของเธอ…’’ ลิซ่าตัดสินใจทำลายความเงียบลงด้วยการไปชงโกโก้มาให้อีกคน

 

โรเซ่หันไปมองลิซ่าที่กำลังส่งแก้วโกโก้มาให้เธอ ลิซ่ายังเป็นเหมือนเดิม เขายังใส่ใจและจำได้ทุกอย่าง เธอรับแก้วโกโก้มาถือไว้ ก่อนที่ลิซ่าจะนั่งลงข้างๆกันโดยที่ในมือของลิซ่าก็มีโกโก้ร้อนอีกแก้วหนึ่ง…….โรเซ่ยกมันขึ้นมาดื่มและหลับตาลง….รสชาติของมันอร่อยเหมือนเดิมจู่ๆน้ำตาเธอก็ไหล….เธออดไม่ให้ร้องไห้ตอนเจอหน้าลิซ่าครั้งแรกแต่ตอนนี้ความอบอุ่นและความรู้สึกดีๆที่เธอโหยหาและไม่ได้สัมผัสมันมานานทำให้เธอรู้สึกดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่ เธอวางแก้วลงก่อนจะเข้าไปกอดลิซ่าแน่นกว่าครั้งไหนๆ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเพราะไม่สามารถกลั้นมันได้ต่อไป

 

 

‘’ฉันคิดถึงเธอมากเลยรู้ไหมลิซ่า…..’’ เสียงอู้อี้ของโรเซ่พูดขึ้น เหมือนกับว่าตอนนี้ความรู้สึกของเธอมันระเบิดออกมาหมดเมื่อได้อยู่ด้วยกันอีกคน  

 

 

‘’ฉันทนได้ยังไงที่ไม่ได้เจอเธอที่ฉันไม่ได้ติดต่อไปฉันคิดว่าฉันโอเคแต่มันไม่ใช่ ทุกวันในใจของฉันเหมือนกับว่ามีบางอย่างที่ยังคาใจ….มันมีความสุขไม่เต็มร้อยไม่เหมือนตอนได้อยู่ใกล้ๆเธอได้อยู่ใกล้เธอมันดีมากกว่าจริงๆนะ’’ คำพูดของโรเซ่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอและดวงตาของเธอกำลังร้อนผ่าว เธอก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ตอนได้อยู่ใกล้กันมันดีมากจริงๆ

 

 

‘’ต่อจากนี้เราไม่อยู่ไกลกันแล้วได้ไหม….ที่ผ่านมาก็มากพอแล้วฉันละเลยความรู้สึกของตัวเองว่าลึกๆแล้วฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน….ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นความสุขของฉัน….และฉันอยากมีเธออยู่ในชีวิตทุกๆวันต่อจากนี้’’ ลิซ่าพูดขึ้นบ้างหลังจากที่ฟังโรเซ่พูดความรู้สึกของตัวเองออกมา

 

 

‘’…..ลิซ่า….’’  

 

 

‘’อืออ~’’

 

 

ลิซ่ากดจูบลงไปบนริมฝีปากแสนนุ่มของโรเซ่ กอดเอวของเธอไว้แน่นก่อนที่โรเซ่จะยกมือโอบคอเธอ ริมฝีปากของเราทั้งคู่โหยหากัน เธอขบเม้มไปบนริมฝีปากสีชมพูของโรเซ่อย่างทะนุถนอม ไฟที่คุกรุ่นอยู่ในเตาผิงยังทำให้โรเซ่รู้สึกร้อนได้ไม่เท่าตอนนี้ ตอนที่เธอและลิซ่ากำลังจูบกัน รสหวานๆขมๆของโกโก้ยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่ เป็นจูบแรกของเราที่มันดีที่สุด และเธอคิดว่าเธอมีสิ่งที่ชอบมากกว่าโกโก้ร้อน….เธอชอบจูบของลิซ่ามากกว่าโกโก้แล้วละแต่ก็ไม่ถูกทั้งหมดถ้าพูดให้ถูกต้องเป็น….เธอน่ะรักทุกอย่างที่เป็นลิซ่าและชอบทุกอย่างที่ลิซ่าทำให้เธอ

 

 

‘’ฉันรักเธอโรเซ่ของฉัน’’

 

 

‘’ฉันก็รักเธอเหมือนกันลิซ่าของฉัน’’

 

 

 

 

ต่อจากนี้ทั้งคู่จะไม่ละเลยความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป….จะไม่ลืมว่าความสุขที่มีกันและกันเคียงข้างมันดีแค่ไหน….และไม่ปล่อยให้ความคิดถึงถูกเก็บเอาไว้อยู่ด้วยกันอีกครั้งนะและต่อจากนี้อย่าไปไหนอีก 

 

 




'คำอธิฐานสำหรับคริสต์มาสนี้ ขอให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันในทุกวันคริสต์มาส...ไม่สิ...ให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกันในทุกๆวัน ไม่ต้องห่างกันอีก' 



คำอธิฐานทั้งสองดังขึ้น




 














END


Merry christmas นะคะทุกคน 

อาจจะมีคำผิดอยู่บ้าง บอกกันได้นะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ


ผลงานอื่นๆ ของ CHΞR.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Luksikarasjinda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 18:47

    ชอบจัง^^
    #9
    0
  2. #8 BeulPing4 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:37
    น่ารักก คู่มักเน่ยังคงละมุนเสมอ #^_^#
    #8
    0
  3. #7 Ghy_gg
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 01:46
    น่ารักมากเลยค่ะ แอบเบะๆน้ำตาเกือบไหลตอนพวกเค้าห่างกัน นึกว่าจะลืมกันแล้ว ฮื่ออออ แต่สุดท้ายก้อละมุนละไมกันจริงๆเลยค่ะ

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องอบอุ่นๆแบบนี้ให้ได้อ่านนะคะ
    #7
    0
  4. #6 NokZaNaruk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:04
    ย้ายบ้านมาแปปลิซแชงก้อละมุนมากๆๆ
    #6
    0
  5. #5 darkxj (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:01
    ฮื่ออออ น่ารักอบอุ่นมากเลยค่าㅠㅠ
    #5
    0
  6. #4 Nischa-j (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 09:56
    ช่วงที่ต่างคนต่างหายไปลิซ่าไปปาก็ไม่เจอนี่แอบหน่วงเหมือนกัน นึกว่าจะเศร้าซะแล้ว :) ขอบคุณไรท์ค่ะ จะติดตามไรท์ทุกเรื่องเลย
    #4
    0
  7. วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 23:36
    ละมุนมากกกก น่ารักมากเลยยยย
    เก็บไว้อ่าน Christmas ปีหน้าอีกได้ไหมเนี่ยยย555+ มีความสุขที่ได้อ่านนะค่ะ
    #3
    0
  8. #2 jill_valentine04 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 05:56
    อบอุ่นชุ่มชื่นหัวใจมาก กว่าจะได้เจอกันกว่าจะได้บอกความในใจกันลุ้นเหนื่อยมาก มีความสุขที่ได้อ่านค่ะไรท์
    #2
    0
  9. #1 ironksm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 01:59
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักเเล้วก็อบอุ่นอย่างนี้นะไรท์ ชอบมากๆๆอ่านเเล้วมีความสุขจริงๆ ทีเเรกนึกว่าสองคนนี่จะไม่ได้เจอกันเเล้วซะอีก แต่ก็นะเนื้อคู่กันก็งี้แหล่ะ ห่างกันนานเเค่ไหนสุดท้ายก็กลับมาเจอกันอยู่ดี >< ชอบความอบอุ่นของลิซมาก เเล้วก็ชอบความน่ารักของเเชงมากๆเช่นกัน อยากอ่านผลงานไรท์อีกนะ ชอบมากๆ ขอบคุณอีกครั้งน๊า
    #1
    0