Sky Memory ความทรงจำจากฟากฟ้า - นิยาย Sky Memory ความทรงจำจากฟากฟ้า : Dek-D.com - Writer
×

    Sky Memory ความทรงจำจากฟากฟ้า

    โดย G-run

    เป็นเรื่องราวความรักระหว่างเด็กม.ปลายที่ใช้รูปแบบชีวิตต่างกันแต่มีอะไรคล้ายๆกันค่ะ

    ผู้เข้าชมรวม

    181

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    5

    ผู้เข้าชมรวม


    181

    ความคิดเห็น


    2

    คนติดตาม


    0
    จำนวนตอน : 0 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  1 ก.ย. 66 / 17:57 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    เป็นครั้งแรกที่ผมนั้นพบเธอโดยบังเอิญ

     

    Sky  Memory

     

    แม่เคยเล่าให้ใสฟังว่าพ่อชอบมองเราจากบนนั้น...ตอนนี้..แม่ก็อยู่บนนั้นกับพ่อแล้วกำลังมองใสอยู่ใช่มั้ยล่ะ...

    อันแน่ะ...ใสดีใจน้าที่มีพ่อกับแม่อยู่บนที่สู๊งสูง..นอกจากมองใสแล้วแม่ยังนั่งนับพวกคนชั่วเอาไปขึ้นโรงพักที่สวรรค์ได้กี่คนแล้วคะ?..คิกคิก...

    เธอ..ตรงนั้นน่ะ..อย่ามาหัวเราะคิกคักในสถานที่แบบนี้ได้มั้ย?

    ร่างบางยกมือไหว้สถูปพ่อกับแม่แล้วลุกขึ้นเหลียวมองชายที่อยู่ในระยะไม่ไกลนัก

    ขอโทษค่ะ..ฉันแค่อยากให้พ่อกับแม่หัวเราะก็แค่นั้น...

    พูดจบร่างบางก็แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามบ่าย คนเอ่ยทักเอียงคอมองเด็กสาวเป็นเชิงสงสัยก่อนแหงนหน้าตามเธอ

    เธอ..โรงเรียนเดียวกับฉันนี่นา..

    เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ฟ้าใสแอบสำรวจเขาอย่างพิจารณา ใบหน้าเนียนขาว..คิ้วเข้มขมวดกันจนยุ่งดวงตาดำสนิททอแววกังขา

    นาย...ฉันรู้จักนาย..พ่อมดคณิตศาสตร์!!...ใช่เลย..นายนี่แหละ

    เด็กสาวเอ่ยเสียงดังแล้วรีบเอามือปิดปากเมื่อฉายาที่เธอเคยคิดมานานได้หลุดออกไปให้เจ้าของได้ยิน

    เธอรู้ดีว่า..เด็กพิเศษอย่างวีร์ ออกจะดูหยิ่งๆกับคนทั่วไปและไม่ชอบให้ใครมาเรียกเขานู่นนี่ตามใจชอบ

        วีร์ก้มมองเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าเขาพอสมควร ผมสีน้ำตาลยาวปะบ่าตัดกับผิวขาวซึ่งดูแล้วเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆไม่มีผิด ดวงตาเบิกค้างเผยให้เห็นความสุกใสในแววตาทั้งคู่หรือให้มองอีกแบบเขาคิดว่าเธอเหมือนกระต่ายตาโต วีร์เกือบหลุดหัวเราะออกมาหากแต่เขารักษาท่าทีสงบเอาไว้...

    ฉันขอโทษๆ..ที่เรียกนายแบบนั้น..แต่ชื่อเนี่ยฉันยังไม่เคยเรียกใครเลยน๊ะ...

    เธอ..ยังคิดว่ามันเป็นชื่ออีกเรอะ...

    นายอยู่ 4/1ใช่มั้ย..ฮู้...คงจะเรียนหนักมากเลยเนอะใครๆก็บอกว่า4/1เรียนเยอะการบ้านก็เยอะโดยเฉพาะวิชาเคมีกับชีวะ ไหนจะงานอีกเวลามีกิจกรรมวิชาการ4/1ก็จะออกตลอดนี่นายไม่เครียดบ้างเหรอ?...

    .........

    ..........

    ฟ้าใสพยามผูกมิตรกับวีร์เพราะเธอก็อยากมีเพื่อนป็นเด็กพิเศษบ้าง  ฟ้าใสยิ้มจริงใจให้กับเขาซึ่งนั้นทำให้วีร์ถึงกับรู้สึกแปลกๆ

    นายวีร์...ใบ้กินซะและ...555+

    ก็เนี่ย..อ.บางคนก็เคยบอกว่าเด็กห้อง1ชอบเงียบกันทุกคนถามอะไรไม่ค่อยตอบกลัวดอกพิกุลจะหล่น

    ฟ้าใสพูดติดตลกแต่หารู้ไม่ว่ามันทำให้วีร์รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

    แล้วเธอล่ะ...4/4งั้นสิ...เธอรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?..ที่มีเวลาว่างมากกว่าฉัน เรียนเหมือนกันแต่ไม่แน่นเหมือนกัน

    ขยันเหมือนกันแต่ฉันต้องขยันเป็นสองเท่ากว่าเธอ....

    ฟ้าใสจับได้ทันทีว่าน้ำเสียงของคนตรงหน้ากำลังแปรเปลี่ยนเป็นความโมโห+ความรู้สึกที่อยากจะระบาย

    รู้สิ...รู้สึกแย่มากกว่าที่จะรู้สึกดี

    เด็กสาวพูดยิ้มๆพลางมองนาฬิกาข้อมือแต่นั่นก็ทำให้วีร์ยังคงสงสัยในคำพูดเมื่อครู่

    นี่ฉันจะต้องไปแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อฟ้าใส  ณกมลนิรันดร์

    เอ่อ..อื้ม..

    ผู้หญิงอะไร...ไม่ฟอร์มเอาซะเลย...อยู่ๆก็บอกกันซะเฉยๆ..

    แล้วนั่น...

    วีร์ปรายตามองที่สถูปแม่ของเขา

    แม่ฉัน..

    โห...แบบนี้ก็อยู่ใกล้ๆกับพ่อแม่ของฉันเลย เมื่อพูดจบเธอก็เดินเข้าไปตรงสถูปซึ่งเป็นของแม่วีร์ ร่างบางยกมือไหว้แล้วส่งยิ้มสดใสให้เจ้าของ

    สวัสดีค่ะหนูชื่อฟ้าใสพ่อกับแม่ของหนูอยู่ทางด้านนู้น ถ้าไม่รังเกียจหนูขอให้คุณอาเป็นเพื่อนท่านด้วยนะคะ

    ......

    ว้า..ครานี้ต้องไปจริงๆแล้ว...ไปนะพ่อมด บ๊ายบายๆ

    ร่างบางโบกมือลาก่อนออกตัววิ่งเมื่อรถจักรยานคันสีฟ้าลั่นกระดิ่งเป็นสัญญาณเรียก วีร์ขมวดคิ้วด้วยคามสงสัย

    ...เธอเต็มบาทรึเปล่า....ช่างเถอะแต่ก็น่าแปลกที่เขากลับจะหลุดหัวเราะเนื่องจากหลายอาทิตย์แล้วที่เขาแทบจะไม่ได้ยิ้มหัวเราะอย่างสบายใจ 

               

    พี่ชายๆเมื่อกี้นี้น่ะไม่ใช่แฟนสักหน่อย ผู้ชายคนนั้นน่ะเพื่อนใสเองแหละ

    นั่นแน่ะไอ้ใส...โกหกรึเปล่าเพื่อนแกไม่เห็นจะเนี๊ยบแบบนั้นเลย

    โห่..พี่ชายใสเพิ่งจะผูกมิตรเป็นเพื่อนกับเขาเองเมื่อตะกี้เนี่ย...พี่ชายรู้รึเปล่าว่านั่นน่ะ วีร์เด็กอัจฉริยะไงที่จะลงแข่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกอ่ะ...สุดยอดเลยใช่ม้า...คนนี้แหละที่ใสจะให้เขาเป็นคนช่วยติววิชาเลข

    โห้...ไอ้ใสแกคิดขนาดนั้นเลยเรอะ...อย่าหวังให้เขาติวให้เลย..เขาจะรับแกเป็นเพื่อนรึเปล่าหรอกเอาขั้นแรกก่อนแล้วกันเนอะ...

    อื้มๆๆ

    ชานนท์หัวเราะลั่นเมื่อน้องสาวตัวแสบเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟังพร้อมกับทำท่าทางประกอบตอนเธอเผลอหลุดปากเรียกวีร์ว่า พ่อมดคณิตศาสตร์

    ชานนท์เป็นญาติเพียงคนเดียวของฟ้าใสเขาจึงรักและห่วงใยเธอมากกว่าสิ่งใด...ไม่ว่าเธอจะไปไหนอยู่กับใครเขามักจะลอบถามเธอด้วยวิธีต่างๆเพื่อคลายความเป็นห่วงและเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกว่าเขาห่วงเธอจนเกินไป

    แต่ยัยน้องตัวดีแสนฉลาดอย่างไอ้ใสก็จับไต๋ได้แล้วก็เข้าใจเจตนาของพี่ชายดีเธอจึงยอมเล่าทุกเรื่องให้เขาฟัง

    พี่ชาย..ใสถามอะไรหน่อยสิ..เด็กพิเศษอย่างวีร์อย่างพวกห้อง1แบบนี้อ่ะเค้าจะยอมรับใสเป็นเพื่อนไหม?

    ก็คงรับมั้ง..แกเข้าไปอยู่แกก็ต้องปรับตัว ก็เหมือนเข้าเมืองตาลิ่วต้องลิ่วตาตาม

    โห...คงจะยาก..ใสไม่อยากเปลี่ยนตัวเองเลยอ่ะพี่ชาย...

    โอ้ย...เอาน่า..ฟ้าใส ยังไงเราก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ฉะนั้นแกอาจจะไม่มีเพื่อนเลย

    ฟ้าใสครุ่นคิดหนักคิ้วเรียวขมวดหากัน

    เอาแค่ว่าแกอ่ะ สอบย้ายห้องสำเร็จรึเปล่าก็พอ...แต่ที่พี่ไปดูมาแกได้นะได้คนที่สุดท้ายเลย ..ไม่อยากจะเชื่อว่ะ

    เหรอพี่ชาย...ดีจัง...ใสอ่ะอยากเข้าสายวิทย์มานานแล้วแต่ก็ติดวิชาเลขทุกทีเลย...เฮ้อ...

    ชานนท์ถอนหายใจแล้วลุกไปทำกับข้าวมื้อเย็นปล่อยฟ้าใสนั่งนึกถึงอนาคตของตัวเองไปเรื่อยๆ

    จะดีกว่าปล่อยเธอมาเดินทำนู้นทำนี่ในครัวจนเลอะเทอะ...

     

    วีร์

    เสียงเรียกจากด้านหลังปลุกให้เด็กหนุ่มออกจาอาการเหม่อลอย

    ฮะพ่อ...

    ลูกคือทุกอย่างของพ่อนะ...พ่อหวังไว้กับลูกมาก...อย่าทำให้พ่อผิดหวังล่ะ...ชายร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ลูกชายก่อนถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอื้อมมือไปแตะบ่าด้วยความรักใคร่

    ฮะพ่อ...แล้วเรื่องคู่หมั้นผมล่ะฮะ..พ่อยัง

    เออใช่..พ่อเกือบลืม..ไม่ต้องห่วงเมื่อถึงวันที่19สิงหาปีหน้าเมื่อไรพ่อจะจัดเตรียมในวันนั้น

    แต่พ่อ...ผมไม่อยากหมั้นนี่ฮะ..ชีวิตผมยังอยู่แค่ม.ปลายเองนะ

    เด็กหนุ่มมีน้ำเสียงสลด...เขายังไม่อยากหมั้นและถูกแต่งงาน...มีเด็กนักเรียนม.ปลายคนไหนบ้างที่ทำแบบนี้นอกเสียจากว่าฝ่ายชายเกิดไปทำฝ่ายหญิงตั้งท้อง...แล้วเขาทำผิดอะไรกระทั่งหน้าตาคู่หมั้นก็ยังไม่เคยพบเห็น

    .......

    ...

    คนเป็นพ่อมองดูลูกชาย..ใจจริงเค้าก็ไม่อยากจะบังคับลูกเท่าไรนัก...แต่หากต้องการให้ลูกนั้นเจอสิ่งดีดีในชีวิต

    เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะวีร์...พ่อไม่เคยบังคับอะไรลูกนอกจากเรื่องนี้..พ่อรับรองว่าอนาคตลูกจะดีหากลูกได้แต่งงานตามคนที่พ่อเลือกไว้ให้...พ่อแค่อยากวางรากฐานอนาคตที่ดีให้ลูก...ให้ลูกแต่งงานกับคนที่ดีและชาญฉลาด..

    พ่อจะให้ผมแน่ใจได้ยังไงว่าเค้าเป็นคนดีแล้วจะทำให้ผมมีชีวิตที่ดี...นี่จะหมั้นกับเค้าผมยังไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใครหน้าตาก็ไม่เคยเห็น...พ่อ..ผมว่าพ่อคิดผิดแล้วล่ะ...และผมจะไม่มีวันเลือกคนที่พ่อเลือกไว้ให้..หากพ่ออยากได้เธอเป็นสะใภ้นักพ่อก็แต่งเองอีกรอบก็ได้นะครับ...ผมไม่ว่าอะไร

    ปั่ก...

    วีระตบหน้าลูกชายเสียงดัง..เขาไม่นึกเลยว่าลูกจะก้าวร้าวขนาดนี้...วีร์หลับตานิ่งก่อนจ้องมองพ่อด้วยสายตาเย็นชา

    พ่อยากแต่งพ่อก็แต่งเองไม่ได้เหรอครับ..จะมาบังคับผมทำไม?ดีซะอีกแม่จะได้ไม่เหงา

    อย่ามาก้าวร้าวฉัน!...ไม่นานแกก็จะรู้เองว่าคู่หมั้นแกเป็นใคร..ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เต็มที่ก็พอแล้ว

    ท่าทางวีระจะโกรธลูกชายมากเนื่องจากไปสะกิดเรื่องราวในอดีตขึ้นมา...

    จะให้ใครมาแทนที่แม่ของเขาได้อย่างไร...

    แม่ของวีร์เสียไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน...เธอถูกพวกมาเฟียฆ่าตาย...สาเหตุนั้นก็ไม่ใกล้ไม่ไกลเนื่องจากว่าการทดลองผิดพลาดพวกนั้นทำร้ายบุพการีของเค้า..แต่แม่ไม่อาจต้านความเจ็บปวดทั้งๆที่ทั้งหมดพากันหนีรอดมาได้อย่างปลอดภัยแล้วก็ตาม...เด็กหนุ่มยังคงจำภาพโศกนาฎกรรมครั้งนั้นได้ดีแม้เค้าจะเด็กมาก

    หนีไปให้ไกลที่สุด...แม่รักลูกนะวีร์....แม่รักลูก

    ภาพผู้หญิงบอบางบนเนื้อตัวมีแต่เลือดสีแดงฉานเข้มจนออกดำไหลออกมาไม่ยอมหยุด...ใบหน้าซีดเผือด..ลมหายใจแผ่วเบาจนน่ากลัวว่ามันจะขาดห้วงไปทันทีทันใด..แต่ร่างบางยังคงยื้อหยุดลมหายใจตนเองไว้เพื่อบอกลาลูกชายและสามีอันเป็นที่รักแต่ก็ไม่นานนัก...เวลาชีวิตของหญิงคนนั้นถูกคร่าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม...เหลือเพียงแค่เสียงร่ำไห้ที่สะท้อนดังก้องอยู่ในใจสองพ่อลูกจนถึงทุกวันนี้

     

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น