คัดลอกลิงก์เเล้ว

หลายร้อยเรื่องราวถึงเธอ

โดย ElLiu

มุโต้ ยูกิ หลังจากการกลับไปของฟาโรห์เค้าก็ยังคงอยู่ที่นี่ ยังมีชีวิตอยู่เพื่อจดจำเรื่องราวของเขาคนนั้น

ยอดวิวรวม

158

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


158

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 เม.ย. 62 / 17:20 น.
นิยาย ͧǶ֧ หลายร้อยเรื่องราวถึงเธอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทั้งความเจ็บปวดหนึบที่หัวใจที่รู้สึกได้ทันที
ตัวของเขาที่ค่อยๆล้มลงไปตามแรงโน้มถ่วงขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาตามแก้มจนถึงปลายคาง หยดลงไปที่พื้นจนเป็นวง
แผ่นหินเปียกชื้นเสียงน้ำกระทบกับหินอย่างแผ่วเบา แต่มันช่างก้องไปทั่วบริเวณ
บุคคลผู้พ่ายแพ้กลับยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

แผ่นหลังของเขาที่เดินหายลับไปหลังประตู
เสียงของประตูหินที่ปิดลงอย่างเชื่องช้าราวกับภาพสโลวโมชั่นพร้อมกับเสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้น
เสียงเบาลงไปเรื่อยๆแล้วเป็นสัญญาณบอกว่าคนตรงหน้าของเขากำลังจะหายไป
ตัวผมยืนดู ดวงตาเป็นประกายจากแสงจ้าหลังประตูบานนั้นแต่ผมยังคงมองดู
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะขอวิ่งไปคว้าแขนของเขาเอาไว้จับเอาไว้ไม่ปล่อยไปไหน
"อย่าไปนะ"
"....."
แต่ผมนั้นได้แต่ยิ้มให้
แผ่นหลังกว้างของตัวผมอีกคนนึงมีอะไรมากมายที่ต้องแบกรับเอาไว้
จะมีอะไรบ้างนะ
แบ่งมาให้ผมบ้างได้รึเปล่า
ทั้งความรับผิดชอบ
ความเศร้า
ความรู้สึกที่ไม่สบายใจ

แม้จะกลับไปแล้ว
แต่ตัวผมอีกคนนึง
ไม่สิ
อาเทม
เรื่องราวของเธอและผมยังคงอยู่เสมอนะ
เอาล่ะวันนี้
ผมจะนึกถึงเรื่องราวไหนดีนะ
_______________

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 เม.ย. 62 / 17:20


          มุโต้ ยูกิ วัย22ปี ลืมตาขึ้นมาบนเตียงช่วงเช้า แสงเล็ดลอดจากผ้าม่านทำให้ต้องฝืนลืมตาอย่างยากลำบาก
ภาพตรงหน้าเบลอราวกับว่ามีหมอกลงในห้อง อากาศเย็นสบายชวนให้คล้อยหลับ 
ผ้าห่มหนานุ่มที่คลุมตัวอยู่ชวนให้ฝันต่อ
.....
เสียงสวบสาบที่ผ้าขยับถูไปกับผิวเนื้อ ตัวเขายกแขนขึ้นแอ่นร่างกายไปด้านหน้าคล้ายบิดขี้เกียจไล่ความง่วงออกจากร่างกาย 
ภาพตรงหน้าจากที่เหมือนเคยมีหมอกลง ค่อยๆปรับโฟกัสเห็นภาพในห้องอย่างชัดเจน
มือขยี้ตาสัมผัสได้ถึงเศษของแข็งเล็กๆบริเวณหางตา..อื้ม ขี้ตา ? เจ้าตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบดัง
เอื้อมมือไปรองน้ำก่อนจะนำมาลูบหน้าเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้กับร่างกาย สัมผัสเย็นๆบริเวณหน้าทำให้ตัวเขาเริ่มได้สติกลับมาจนครบ
หยิบยาสีฟันบีบลงแปรง ความเย็นซ่าของยาสีฟันในปากและติดรสหวานนิดๆช่างคุ้นเคย เพราะเป็นยี่ห้อที่ใช้มาตลอดนี่นะ
บ้วนปาก อาบน้ำ จนมาถึงแต่งตัว
เปิดตู้เสื้อผ้าออกหาชุกแต่มันก็ทำให้เขาอดยิ้มเจื่อนๆออกมาไม่ได้ทุกครั้ง

                ชุดช่วงวัยมัธยมหรอ

เขาค่อยๆบรรจงหยิบออกมา ทาบกับตัวเองดู
...เล็กจัง
หัวเราะกับตัวเองเล็กน้อยก่อนจะลองสวม...
เขาชะงักไป
แน่นแฮะ แย่ล่ะ

มุ่ยหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองตัวเองในกระจก ตัวเขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับนึกอะไรได้
ใส่ชุดหนังรัดสีดำเหมือนเคยก่อนจะตามด้วยโช๊คเกอร์ สวมเชิร์ตขาวตามลงไปก่อนจะมองที่กระจก 
เสียงชุดแหวกผ่านอากาศ เขาสบัดเสื้อตัวนอกสีน้ำเงินที่พึ่งคิดบ่นในใจว่าคับเมื่อกี้ก่อนจะนำมาพาดที่หัวไหล่ทั้งสองข้าง
ยืนกอดอกยิ้มอย่างมั่นใจ
ขมวดคิ้วทำหน้าเคร่งขรึม แต่เขากลับหลุดหัวเราะออกมา
ไม่ไหวๆ ถ้าตัวผมอีกคนนึงเห็นต้องหัวเราะแน่เลย
ยิ้มแหยๆพลางหยิบเชิร์ตตัวนอกออกไปแขวนไว้ดังเดิม
เล็กจนใส่ไม่ได้แล้ว แต่ก็เก็บเอาไว้ เพราะนี่อย่างน้อยก็เป็นความทรงจำร่วมกันระหว่างผมกับเขายังไงล่ะ

ใส่เชิร์ตแขนยาวเสียงสวบสาบของเนื้อผ้าที่ถูไปตามผิว ติดกระดุมทีละเม็ดไล่ลงไปจนถึงล่างสุด
เช็คความเร็ยบร้อยก่อนจะหยิบเด็คและของออกไปด้านนอก
"ไปก่อนนะครับ"
บอกกล่าวคนในบ้านก่อนจะวิ่งออกไป บันไดส่งเสียงตึกตึกตามแรงวิ่งอย่างกระตือรือร้นของอีกฝ่าย
เมืองโดมิโนะยังคงเป็นเช่นเดิมแต่ตัวเขานั้นรู้สึกแปลกออกไป
เพราะอะไรนั้นเค้ารู้ตัวดี เพราะเขานั้นมักจะได้คุยกับตัวเขาอีกคนในระหว่างทางบ่อยๆพอเป็นแบบนี้ก็เหงานิดๆเหมือนกันนะ
ขาก้าวไปที่ร้านขายการ์ดเล็กๆเดินวนไปมาราวกับหาอะไร
ก่อนที่เท้าจะสาวมายืนอยู่ในจุดๆนึง
เจ้าตัวหลับตาหลังเล็กน้อยก็จะลืมตาพร้อมรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า ถึงแม้จะดูเศร้าแต่ก็มีร่องรอยของความสุขผสมปนเปอยู่ด้วยกัน

'คู่หูได้การ์ดดีซะด้วย'  เสียงทุ้มกล่าวพลางยิ้มเล็กน้อย
"นั่นสิ โชคดีจังเลยนะ" เขายิ้มจนตาปิด ราวกับมีความสุขกับการ์ดใบนี้มาก
'ไว้ลองเอาไปใส่ในเด็คกันดูมั้ยล่ะ'
"อื้ม ไว้มาช่วยกันจัดนะ"

       เด็คที่พวกเราจัดขึ้นมานั้น..ยังอยู่ เริ่มย้ายตัวเองเดินออกจากร้านไปยังสถานที่อื่น เมฆขาวที่ไม่ยอมบดบังทำให้แสงแดดส่องจ้าลงมา
ผู้คนเดินขวั่กไขว่ไปมา บ้างก็เดินอย่างเชื่องช้า บ้างก็เดินอย่างเร่งรีบ ส่วนตัวเขานั้นเดินไปอย่างไร้จุดหมายในโดมิโนะ
แต่ทุกทางที่เขาผ่านไปย่อมมีความทรงจำของเขาทั้งคู่อยู่
ขาคู่นี้พาเขามาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะ อากาศสบายๆมีร่มไม้ที่แสงแดดผ่านลงมาเล็กน้อย ตัวเขาเดินไปปล่อยตัวลงนั่งที่ม้านั่ง
สัมผัสเย็นๆของม้านั่งไม้กับกลิ่นไอของต้นไม้อ่อนๆทำให้นึกถึงช่วงที่เขาเคยมานั่งที่นี่พร้อมกับคนๆนึง
ถึงจะสัมผัสกันไม่ได้แต่การคุยกันของเราทั้งคู่มักสนุกสนานเสมอ มีความสุขเสมอเรื่องราวที่เราเคยคุยกันหลั่งไหลเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง
ราวกับลูกอมหวานๆที่พอได้กินจะค่อยๆดื่มดำ รับรู้ถึงรสชาติที่คุ้นเคย ทั้งหวานและหอม แต่ช่วงเวลานั้นถึงอยู่ได้เพียงชั่วครู่
ก็ช่างหอมเหลือเกิน
"...."
เงยหน้ามองร่มไม้ ต้นไม้ใบหนาที่คอยบังเเดดจ้าไม่ให้สาดส่องมาถึงตัวเขาจนเกินไป ลมพัดทำให้ใบไม้ไหวส่งเสียงเบาๆออกมา
'พ...พี่ชาย?'
มีเสียงเล็กๆเรียกเขาให้หลุดจากการเหม่อลอยกระพริบตาปริบๆก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับคนตัวเล็กด้านหน้า
'พี่ชายคือ..ดูเอลคิงสิรึ..เปล่าครับ'
คนตัวเล็กพูดอย่างตะกุกตะกักด้วยความกล้าๆกลัวๆ
"อื้ม..ผมมุโต้ ยูกินะ" เขายิ้มให้อีกคน
เด็กชายตรงหน้าทำท่าทีดีใจก่อนจะต้องทำหน้าหงอยลงเหมือนกับนึกอะไรได้
เค้าสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นใจในตัวเองของอีกฝ่ายทำให้นึกถึงตัวเค้าในสมัยก่อนขึ้นมาบ้าง ...คล้ายกันจัง
"เธอมีอะไรรึเปล่า?"
'!'
'ค..คือว่า'
"..." ยูกิไม่แสดงท่าทีกดดันกลับยิ้มให้และรออย่างใจเย็น
เด็กน้อยรับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังรอฟังเขาอย่างตั้งใจจึงพยายามพูดออกไป
'ช่วยดูเอล..กับผมได้รึเปล่าครับ?'
เขากระพริบตาปริบๆ 
"ได้สิ"
'....' เจ้าตัวยิ้มกว้างราวกับตื่นเต้นกับการสู้ครั้งนี้

    ยูกิสีหน้าเศร้าลงไปเล็กน้อยก่อนจะหยิบเด็คของตัวเองมาคลี่ดู ตัวเขาจะสามารถแข็งแกร่งได้เหมือนกับตอนที่อยู่กับตัวเขาอีกคนมั้ยนะ
"พร้อมนะ? "
'ค-ครับ'
"ดูเอล"
'ดูเอล'
เด็กน้อยเบิดตากว้างเล็กน้อยมองไปด้านหลังของยูกิที่เหมือนเห็นเงาลางๆของใครบางคน
คนนั้นสังเกตว่าเด็กคนนี้เห็นเข้าจึงทำนิ้วทาบปากจุ๊ เชิงว่าเงียบๆไว้นะ
เงาลางๆเอื้อมมือมาทาบกับหลังมือของยูกิอย่างแผ่วเบาด้วยรอยยิ้ม

"งั้นผมขอเริ่มก่อนนะ"

"ดรอว"
ดรอว

เงาบุคคลคล้ายคลึงกับคนด้านหน้าที่อยู่ด้านหลังก็ขยับปากพร้อมกับตัวยูกิ ราวกับว่าคอยต่อสู้และดูเอลไปพร้อมกันเสมอ
       
          ทุกครั้งที่ดูเอล เค้าจะรู้สึกเหมือนกับว่า คนที่เขารัก เคารพ คิดถึง และ ชอบที่สุด จะคอยอยู่เคียงข้างเสมอ

พราะอย่างนั้น
นอกจากจะต่อสู้เพื่อหวนคิดถึงวันคือที่เคยผ่านมาด้วยกัน

ก็จะสู้ด้วยความสนุกสนาน

"ดูเอลน่ะด้องดูเอลด้วยความสนุกสิ"
เพราะแบบนั้น
ความรู้สึกมากมายนี้ของผมจะส่งไปให้ถึง
แด่เธอ
___________________________________________________________________________________________
* ขอบคุณที่ติดตามค่ะ  

ผลงานอื่นๆ ของ ElLiu

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:32

    อ่านแล่วมีหลายอารมณ์แต่บอกเลยว่าไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไง รู้แค่อ่านจบแล้วรูสึกว่างปล่าวแปลก อันนี้ไม่ใช่ทั้งคำติแล้วก็ไม่ใช้คำชมด้วย เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นโปรดอย่าใส่ใจมากเลยนะค่ะ

    #1
    1
    • 1 พฤษภาคม 2562 / 14:22
      ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ !
      #1-1