คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC CONAN] :The Gray Girl Extra

ตอนพิเศษ ทุกนาทีสำหรับเธอคือความเป็นและความตาย ถ้าพวกมันมาเจอเธอที่อยู่ในร่างเด็กแบบนี้ล่ะก็ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเธอจะต้องตายกันหมด ไม่ได้นะ ขอร้องล่ะใครก็ได้ช่วยฉันที

ยอดวิวรวม

3,242

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


3,242

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


57
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 มิ.ย. 62 / 00:19 น.
นิยาย [FIC CONAN] :The Gray Girl Extra [FIC CONAN] :The Gray Girl Extra | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องสั้นจะเป็นตอนพิเศษไม่สามารถลงกับเรื่องยาวได้เพราะเดี๋ยวจะงงกัน
ยังไงก็ฝากบทพิเศษด้วยฮ่ะ 
จะลงหลังจากลงตอนที่ 5 ของตัวฟิคหลักจบจ้าา




"ทุกนาทีสำหรับเธอคือความเป็นและความตาย ถ้าพวกมันมาเจอเธอที่อยู่ในร่างเด็กแบบนี้ล่ะก็ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเธอจะต้องตายกันหมด ไม่ได้นะ ขอร้องล่ะใครก็ได้ช่วยฉันที"

CODE : เชอร์รี่
ไฮบาระ ไอ /มิยาโนะ ชิโฮะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 มิ.ย. 62 / 00:19


   

ตอนพิเศษ... 1
"ยีน..."




      ไม่มีที่ให้คนอย่างเธออยู่หรอก
     
     
      โลกนี้บางครั้งก็แปลกประหลาด คนบางคนอยากตายแต่ก็ไม่ตายคนบางคนไม่อยากตายแต่ก็กลับตายซะงั้น ทำไมกันนะฉันมันบาปขนาดที่ตายไปไม่ได้รึไง รึว่าไม่มีที่ให้ฉันไปแล้วงั้นเหรอ...

     "ทำไมไม่ให้ฉันตายแทนล่ะ พี่อาเคมิ" หญิงสาวผมสีน้ำตาลในชุดเสื้อกราวน์สีขาวนั่งลงทรุดตัวกับพื้นห้องที่ตอนนี้มีหยดน้ำตาของเธอเต็มไปหมด
    
      "เพราะเธอเป็นเหยื่อ...ของฉันไง เชอร์รี่!" เสียงทุ้มเข้มของใครบางคนดังขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด หญิงสาวตัวสะดุ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะกล้าเข้ามาแบบนี้ ชิโฮะก้มหน้าก้มตาเช็ดคราบน้ำตาที่เหลืออยู่จนหมดเพราะกลัวว่าหากยีนเห็นคงหาเรื่องซักไซร้เธออีกแน่ วงหน้าสวยออกเย็นชาเงยหน้าขึ้นช้าๆก่อนจะ...
     
     " ยีน!" นัยน์ตาสีน้ำเงินเบิกกว้าง
     หญิงสาวเรียกเขาอย่างตกใจเมื่อเห็นวงหน้าคมอยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ ดวงตาคมสีมรกตดูโตกว่าปกตินี่ถ้าไม่ใช่ว่าปีกของหมวกที่เขาใส่อยู่ประจำมาแตะโดนหน้าผากมนของหญิงสาวเสียก่อนไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะอะไร
    
      " มันอะไรกัน" ยีนจับคางเชยหน้าเธอขึ้นหันซ้ายหันขวาจนเธอต้องสะบัดหน้าให้หลุดพันธะจากมือหนาที่จับหน้าเธอไม่ยอมปล่อย
     
     "เรื่องของฉัน นายออกไปได้แล้ว" ชิโฮะเลือกที่จะหลบสายตาที่เหมือนหมาป่าจ้องจะจับเหยื่อของยีนก่อนจะผลักร่างแกร่งในชุดโค้ทสีดำให้ออกห่างตัว 
     
     หญิงสาวรู้สึกใจไม่ดีเลยที่ชายหนุ่มเข้ามาใกล้ตัว แต่ก็ไม่ไหวดันตัวเองให้มาอยู่หน้าเธออีกร่างสูงเดินเข้ามาหาจนเธอต้องถอยหลังนี้จนตอนนี้หลังของเธอเกือบจะถึงผนังอยู่รอมร่อ
  
     "หึ เธออย่าลืมสิเชอร์รี่ว่าเธอเป็นอะไรแล้วมีสิทธิอะไรที่สั่งจะฉันได้ หืม" ยีนลูบคางอย่างใช้ความคิดนัยน์ตาสีมรกตออกดำจับจ้องร่างระหงของเด็กสาวที่เอาแต่หลบหน้าเขา ร่างสูงที่ทนไม่ไหวจึงจับวงหน้าเย็นชาให้เบือนมาทางเขาอีกครั้ง
     
     "มองหน้าแล้วตอบฉันมา เชอร์รี่!"
     
     ยีนเดินประชิดร่างบางจนแผ่นหลังในชุดกราวน์ของชิโฮะติดผนังห้อง แขนแกร่งข้างหนึ่งผาดผ่านไหล่บางไปข้างหลังตรึงกำแพงไว้จนตอนนี้เหมือนกับจะขังชิโฮะไว้ในวงแขนของเขา ยีนจงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าดวงตาสีน้ำหมึกของเด็กสาวจะฉายแววอย่างไรมาให้เขาเห็น มืออีกข้างเชยคางร่างบางให้มองหน้าเขา ชิโฮะได้แต่มองดวงตาสีมรกตอย่างจำใจ ไม่เลย ไม่อยากมองเลย ยีนกำลังสงสัยเรา ยีนกำลังรู้บางอย่าง เขาต้องรู้แน่ถึงได้มาหาเธอและคาดคั้นแบบนี้
    
      "ฉัน..."
     
     "ถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอ"
     
     คำพูดที่ตะกุกตะกักของเด็กสาวเรียกประกายตาของยินให้ฉายแววประหลาดมุมปากยกยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับไหล่มนของเธอแทน สีหน้าของเด็กสาวแทบไม่เปลี่ยนไปแม้เขาจะเพิ่มแรงบีบให้แรงขึ้นแต่ก็ไม่มีอาการใดๆแสดงออกมาจากร่างเล็กสร้างความไม่พอใจให้ร่างสูงจนต้องสบถ
    
    
     "ฉันมีสิทธิตอบนายด้วยงั้นเหรอ" ชิโฮะรวบรวมความกล้าจึงพูดโพล่งออกไปทำเอายีนอึ้งไปครู่เมื่อกระต่ายน้อยในมือเขาเริ่มขัดขืน
     
     "เชอร์รี่!!" ยีนตะหวาดเสียงเข้ม

     หญิงสาวผมน้ำตาลสวนกลับ "นายอยากจะสั่งอะไรฉันอีกล่ะ"
     
     "ชิ !!" ยีนสบถออกมาอย่างรำคาญ 
    
      เด็กสาวตรงหน้าจะรู้รึเปล่าว่านะท่าทีเย็นชาเฉยเมยราวกับเจ้าหญิงน้ำแข็งของเธอนั่นจะสร้างความสนใจและความรำคาญให้กับเขาในเวลาเดียวกัน มันน่าโมโหนักที่แค่เด็กสาวเพียงคนเดียวจะสร้างความหงุดหงิดให้กับเขาถึงเพียงนี้
     
     "ปากดีนักน่ะเชอร์รี่ ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นคนเดียวที่พัฒนายานั่นให้สำเร็จฉันฆ่าเธอไปแล้ว" ยีนชี้นิ้วมาทางเธออย่างโมโหทั้งที่เขาอุส่ามาหาเธอกลับไล่เขาไปหน้าตาเฉยแถมยังกล้าขึ้นเสียงกันอีก ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในหน้าที่ล่ะก็ยัยเด็กนี่ได้ตายทั้งเป็นไปแล้ว
     
     "งั้นก็ฆ่าฉันไปเลยเสียสิ อยากฆ่าฉันนักไม่ใช่รึไง"
     
     "จำไว้!คนอย่างเธอต่อให้ตายก็หนีไปจากองค์กรไม่พ้นหรอกนะจำไว้ ถึงเธอจะลงนรกไปฉันก็จะตามไปลากเธอกลับมาลงโทษอยู่ดี"
    
      
     "...." ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปากหญิงสาวอีกเลย เธอเลือกที่จะเงียบ ความเงียบจะทำให้เขาหงุดหงิดและจะได้เลิกยุ่งกับเธอสักที!! ไม่ใช่ไม่อยากตอบโต้แต่ถ้าตอบไปเขาจะต้องสงสัยเธอ
     
       "ฉันหมดอารมณ์กับเธอแล้วเชอร์รี่ กลับไปทำงานของเธอให้เสร็จซะ" คำพูดขวานผ่าซากที่ยีนเอ่ยออกมาทำให้หญิงสาวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกการใช้ชีวิตอยู่ในองค์กรมานานทำให้เธอรู้ดีว่ายีนเป็นคนยังไง
     
     หลังจากที่คุยกันไปเถียงกันมาอารมณ์ที่เคยมีก็เริ่มหมดไปหากเขายังคุยกับเธอแล้วยังหาสาระที่อยากคุยไม่ได้มีหวังเขาได้ฆ่าเธอเพราะหมดความอดทนแน่ วันหลังก็ไม่สายเพราะยังไงเชอร์รี่ก็ไม่มีทางหนีออกจากองค์กรไปได้และไม่มีวันหนีไปจากเงื้อมมือเขาไปได้ด้วย
    
     "แล้วนายจะเสียใจที่ทำแบบนี้...ยีน"

      
      ปึง!!!
     
    
      เสียงกระแทกของประตูอย่างดังทำให้หญิงสาวผมสีน้ำตาลทิ้งตัวลงนั่งทันทีอย่างรวดเร็ว มือบางกุมขมับพลางส่ายหน้าจนผมสั้นสะบัดไปมา
     
     ชีวิตของเธอจะอยู่อย่างนี้อีกนานไหมนะ ชีวิตที่เหมือนกับนกน้อยในกรงทองหรือกระต่ายน้อยในอุ้งมือหมาป่าแบบนี้ และสักวันหนึ่งกระต่ายน้อยตัวนี้จะกลายเป็นหนูน้อยหมวกแดงที่จะพานายพรานมาจัดการหมาป่าพวกนี้ให้ตายให้ได้ ด้วยกระสุนเงิน!!
   
       "ฉันจะไม่ยอมทำเรื่องบ้าพวกนี้อีกแล้ว" ชิโฮะเอ่ยเสียงเรียบอย่างหนักแน่น มือเรียวจับเสื้อกาวน์กำแน่น
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .
     .

     มุมคุยกันเล่น
     จบลงแล้วนะฮ่ะเรื่องสั้นตอนของเฮียยีน 
     สั้นจริงๆ คือพยายามไม่แต่งหวานๆ
     เพราะผู้เขียนไม่ใช่คนหวานอะไร มีให้จิ้นๆกันก็พอแล้วแหะๆ
     อาจจะไม่ตรงนิสัยบ้าง นี่พยายามที่สุดในแบบของตัวเองแล้ว 
     ตอนหน้าจะเป็นของใครมารอดูกัน เย้!!! 
.......................................................................................................................................................................



ตอนพิเศษ...2
" โคนัน... "

ณ ร้านคาเฟ่ปัวโรต์

     ดวงตาสีน้ำเงินภายใต้แว่นตากรอบสีดำอันโตของเด็กชายร่างเด็กประถมยังคงจับจ้องไปยังเด็กสาวผมน้ำตาลที่นั่งตรงข้ามกันโยมีอายูมินั่งติดหน้าต่างร้านร้านคาเฟ่ปัวโรต์ที่ดอกเตอร์ได้คูปองส่วนลดมาข้างไฮบาระส่วนฝั่งโคนันก็จะมีเก็นตะที่นั่งริมสุดตามด้ววยมิสึฮิโกะและเขาตามลำดับ
     
     ไฮบาระในวันนี้สวมเสื้อสีดำทับด้วยเสื้อคลุมมีฮู้ดแขนยาวสีแดง มือบางของเด็กสาวเอาแต่ถือช้อนพาเฟ่ต์ค้างไว้มาครู่หนึ่งไม่มีท่าทีขยับทำให้โคนันที่นั่งจ้องมานานสงสัยและอดไม่ได้ที่จะเรียกแต่ทว่าก็ยังไม่ทันได้เรียกอายูมิที่นั่งข้างเด็กสาวก็ร้องขึ้นมาอย่างเสียงดังเสียก่อน

      "เชอร์รี่!!"เสียงหวานของอายูมิดังขึ้นทำให้ไฮบาระหลุดจากห้วงความคิด ดวงตากลมสีน้ำหมึกเบิกกว้างจนสั่นระริก จู่ๆมือบางไร้กำลังลงทันทีจนช้อนสีเงินในมือร่วงลงบนโต๊ะอย่างแรง
     
     เคร้ง!!

     สิ้นเสียงช้อนที่กระทบโต๊ะทำเอาอายูมิที่จะก้มลงเก็บลูกเชอร์รี่สีแดงที่หล่นโต๊ะชะงักตกใจ  เก็นตะ มิสึฮิโกะที่ตั้งหน้าตั้งตากินพาเฟ่ต์ของตัวเองหันขวับมาทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว
     
     "ไอจัง/ไฮบาระ/คุณไฮบาระ" 

     เสียงประสานของเด็กทั้งสามคนรวมทั้งโคนันตะโกนขึ้นพร้อมกันจนคนในร้านหันมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียวด้วยความสนใจ ก่อนโคนันจะพูดออกไปว่าไม่มีอะไรทำให้บรรยากาศทั้งหมดคลายเครียดลงยกเว้นเด็กสาวตรงหน้าเขาและพวกเขาทั้งสี่คน

      "เพราะเก็นตะคุงนั่นแหละ ไอจังถึงเป็นแบบนี้" 

     อายูมิพูดอย่างโกรธก่อนหน้านี้เธอบอกไฮบาระว่าจะยกเชอรร์รี่ลูกนี้ให้เพราะไฮบาระไม่ได้สั่งเลยอยากจะยกให้กินเพราะอายูมิได้มาตั้งหลายลูกแต่เพราะเก็นตะที่เห็นว่าไฮบาระไม่ได้ตอบอะไรกลับมาจึงหมายจะหยิบมากินก่อนจะพลาดทำตก

     "อะไรกันฉันไม่ได้ทำอะไรยัยนั่นสักหน่อยนะ ใช่ไหมมิสึฮิโกะ" เก็นตะปฏิเสธอย่างไว

     "ไม่ครับ ก็เก็นตะคุงจะแย่งเชอร์รี่ของอายูมิจัง'ที่จะให้คุณไฮบาระไงครับ" มิสึฮิโกะพูดดักเมื่อเห็นว่าเก็นตะไม่ยอมรับผิดแถมยังโยนความผิดให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายผิดจึงยอมไม่ได้

      "ฉันเห็นว่าไฮบาระไม่กินเชอร์รี่ฉันก็เลยจะกินแทนไง"

     "พอได้แล้วพวกนาย ไฮบาระไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะเรื่องนี้หรอกนะ" เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่ลงโคนันจึงต้องพูดเองให้เคลียร์กันไปทุกฝ่ายแบบนี้ไฮบาระคงเครียดหนักกว่าเดิม 

      คำก็เชอร์รี่สองคำก็เชอร์รี่พูดกันไม่รู้จะกี่ครั้งแล้วนะพวกนาย!! แบบนี้มันก็...

      "ยะ...ยีน" เสียงพึมพำที่เบาๆ คำพูดของยีนที่เรียกชื่อมันยังตามมาหลอกหลอนเธอขนาดนี้เชียวงั้นเหรอ ความกลัวอาการตกใจทำให้เด็กสาวสติหลุดลอยร่างบอบบางอาการสั่นสะเทิมแล่นจู่โจม เข้าสู่ตัวเธอแค่เพียงได้ยินแค่เพียงคิด ความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกจากการกดดันนี่มันอะไรกัน อะไรกัน เมื่อนึกอะไรไม่ออกเธอจึงได้แต่กอดแขนตัวเองพลางก้มตัวลงจนแทบจะมุดโต๊ะ
 
      'ท่าจะไม่ดีแล้ว' เห็นดังนั้นโคนันก็คิดอะไรไม่ออกแล้วนับวันยิ่งอาการนักขึ้นทุกทีทำไงดีล่ะทีนี้

      โคนันที่เมื่อเห็นสีหน้าของไฮบาระพร้อมกับชื่อของคนในองค์กรทำให้เขาไม่ค่อยสบายใจเพราะพักหลังมานี้ไฮบาระมักจะกังวลเป็นพิเศษ หรือจะรู้เบาะแสคราวคราวพวกนั้นเข้าซะแล้วทั้งที่เขาอุตส่าบอกเตือนดอกเตอร์ไว้แล้วว่าห้ามให้ไฮบาระรู้ไม่งั้นเธอจะเก็บเอาไปกังวลคนเดียวแถมยังกำชับอาจารย์โจดี้ไว้แล้วด้วย รู้จากที่ไหนกันนะ...

      "ไอจัง...แล้วไอจังเป็นอะไรไปนะโคนันคุง" อายูมิถามโคนันก่อนจะยื่นมือไปแตะตัวไฮบาระที่เอาแต่สั่นเหมือนลูกนกเปียกน้ำมาสักพักตั้งแต่พวกเขาเริ่มทะเลาะกันแล้วก็ต้องหยุดมือเพราะเสียงของโคนันห้ามไว้ก่อน

     "อย่าแตะตัวยัยนั่นนะ!!"

      "คะ...โคนันคุง ฮืก" อายูมิตกใจกับเสียงตะโกนของโคนันจนเริ่มจะมีหยดน้ำตาซึมออกมาจากหางตาแล้ว เห็นดังนั้นโคนันจึงรีบห้ามแต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อสาวน้อยเริ่มปลอยโฮออกมา

      "เฮ้ยๆอย่านะอายูมิจัง คือฉันไม่ได้..."

     "แง!!!! โคนันคุงตะโกนใส่อายูมิทำไมอายูมิผิดอะไร ฮือๆ"

     "โคนัน/โคนันคุง" ว่าแล้วเสียงเข้มของเด็กชายสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ดังขึ้น สายตาแปลกๆของเก็นตะและมิสึฮิโกะส่งมาหาโคนันเป็นระลอกจนเสียวสันหลัง

     โคนันพยายามอธิบาย "โธ่ พวกนายฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยก็แค่เป็นห่วงไฮบาระ...ก็เท่านั้นเองนะ"

     "อย่าเอาเรื่องคุณไฮบาระมาเกี่ยวกกับอายูมิจังสิครับ มันคนละเรื่องกัน" มิสึฮิโกะปลอบอายูมิไปพลางเตือนโคนันไปด้วยเมื่อเห็นว่าเด็กชายทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องแม้จะพยายามปกป้องเพื่อนอีกคนก็ตาม

    เก็นตะพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ๆโคนัน นายทำผู้หญิงร้องไห้เชียวนะ"

     "แล้วฉันทำอะไรผิดกันล่ะเนี่ย" โคนันพึมพำขึ้นด้วยเสียงโอดครวญว่าเขาทำอะไรผิดไป เพื่อนเด็กสองคนก็ซ้ำเติมแถมความหวังดีของเขาก็พาความซวยมากอีกห่วงคนนั้นก็ต้องคอยห่วงอีกคน ทำไมผู้หญิงนี่ถึงเข้าใจยากชะมัด

      'ให้ตายสิ ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ '

     คนันคิดอย่างเหนื่อยใจปัญหาเดียวยังไม่พอพ่วงมาอีกปัญหาอีกแล้ว เกิดเป็นโคนันเนี่ยจะมีเรื่องดีๆกับเขาบ้างไหมเนี่ย ลำบากจริง!

     "กริ๊ง !"

     ทันใดนั้นก็มีเสียงกริ๊งของกระดิ่งตัวน้อยหน้าร้านขัดขึ้นเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตโคนัน ทำให้บรรยากาศมาคุรอบๆเริ่มจางลงไปบ้างเพราะเมื่อมีร่างของชายรูปร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาทำให้ผู้คนในร้านแทบทุกคนหันไปมองอย่างสนใจ ก่อนที่โคนันจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเขาคนนั้นชัดๆแล้วความโล่งอกในใจเมื่อครู่ก็หายวับไปกับตา!!!

.
.
.
.
.
.
.

    

 มุมคุยกันเล่น
ต่อจากตอนที่ 1 เย้!! 
แต่ตัวละครที่จะจิ้นด้วยเปลี่ยนแล้วนะเธอ
มีให้จิ้นพอหอมปากหอมคอ ทีมโคนันไฮบาระ
เพิ่มต่อให้อีกนิด
ไว้เจอกันตอนต่อไป 

.......................................................................................................................................................................


ตอนพิเศษ...3
" ... "

     
     "เธอนั่น...ใช่เขาหรือเปล่า" 
    
      เสียงใสของใครบางคนในร้านดังขึ้นถามเพื่อนที่นั่งด้วยกันอย่างสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าของชายที่เพิ่งเข้ามาในร้านด้วยความสงสัยเพราะคุ้นหน้าของเขาเหลือเกิน 
     
     "คุณโคโกโร่นิทรานี่" เสียงหนึ่งดังขึ้นยิ่งเรียกความฮือฮาขึ้นเข้าไปอีก

     "จริงๆด้วย เธอโคโกโร่นิทรา"
    
      หลังจากที่ร่างสูงของโคโกโร่ก้าวเข้ามาในร้านเสียงซุบซิบจากลูกค้าคนอื่นๆก็ดังจนพวกเก็นตะและมิสึฮิโกะลืมเรื่องที่โคนันก็ไปก่อนจะสงสัยว่าโคโกโร่มาทำอะไรที่ร้านปัวโร่ต์ตอนเช้าแบบนี้กัน อายูมิลืมร้องไห้ไปทันทีหลังจากโคนันเรียกพี่สาวพนักงานให้เอาพาเฟ่ต์มาเพิ่มอีกแถมยังสั่งเผื่อเก็นตะและมิสึฮิโกะแทนการขอโทษด้วยจนทั้งสองหยุดบ่นไป
     
     "ใครมาไม่มา คนที่มาดันเป็นคนๆนี้ซะงั้น ยุ่งอีกแล้วล่ะซิ" 
     
     โคนันบ่นกับตัวเอง เริ่มหนักใจในความวุ่นวายทั้งรอบตัวและรอบข้าง ถ้าลุงโคโกโร่มาเห็นเขาที่นั่งอยู่กับพวกเด็กๆที่คนหนึ่งก็ร้องไห้ อีกคนก็เอาแต่เงียบจมกับความคิดตัวเองกับอีกสองคนที่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆแล้วล่ะคงโดนล้อหรือเหน็บจนหูชาแน่
     
    โคนันยกมือเรียก "เอ่อ พี่สาวครับขอพาเฟ่ต์เพิ่มอีกสามที่นะครับ"
     
     "ได้จ๊ะ รอแปปนะ"
     
     "ครับ"
     
     "สวัสดีค่ะ คุณโมริวันนี้จะรับอะไรดีค่ะ" พนักงานสาวของร้านเดินตรงมายังโคโกโร่หลังจากผละจากพวกโคนัน เธอกล่าวทักทายก่อนจะเชิญโมริให้ไปนั่งที่โต๊ะ
    
      "เอาเหมือนเดิมๆ" โคโกโร่ตอบแบบเรียบๆก่อนจะหันมองๆรอบๆร้านเมื่อมีคนพูดถึงเขากันใหญ่
     
     'กร๊ากก ทุกคนพูดถึงเรากันใหญ่เลยท่านโคโกโร่นิทรามาถึงแล้ว!!'
     
     "ทราบแล้วค่ะ" พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นจากสมุดจดก่อนจะเดินไปสั่งรายการทันที

     เห็นพนักงานสาวเดินไปแล้ว โคนันจึงเดินมาทักโคโกโร่ที่ยืนทำหน้ายิ้มๆดูประหลาดแบบที่เจ้าตัวชอบทำ ก่อนที่จะหันหน้ามาแล้วพบว่าเป็นเจ้าเด็กที่มาขออาศัยอยู่กับเขา
     
     "คุณลุงโคโกโร่ มาทำอะไรที่นี่ครับ"
     
     "อ้าว โคนันแกเองนะเหรอ แล้วทำไมฉันจะมาร้านปัวโร่ต์นี่ไม่ได้ล่ะห๊ะ"
     
     โคนันส่ายหน้าระอากับคำตอบของโคโกโร่ "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับคุณลุง"
    
     "ฉันก็มีธุระของฉันเด็กอย่างแกไม่ต้องรู้หรอก มันเรื่องของผู้ใหญ่เขา 555" โคโกโร่ยืดอกพลางหัวเราะ

     'ทำอย่างกับเราเป็นเด็กอยู่นั่นแหละ เราอยู่ม.ปลายแล้วนะ'
    
     "ขอโทษที่ให้รอนะครับคุณโมริ พอดีผมมีธุระนิดหน่อยเลยมาช้า" เสียงทุ้มจากร่างสูงดังขึ้นทำให้โคโกโร่เงยหน้าขึ้นมอง
     
     "อ่า ไม่เป็นไรหรอกฉันเองก็เพิ่งมาถึงนะ"
    
      เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของโคนันก่อนโคโกโร่จะเอ่ยตอบเขา เมื่อเด็กแว่นหันหลังกลับไปมองก็พบว่าชายคนที่อยู่ข้างหลังของเขา
     
      "คะ คุณ!!!!"โคนันเอ่ยอย่างตกใจเมื่อมีมือใครบางคนมาแตะที่ไหล่
     
     "อ้าว โคนันคุงเธอเองเหรอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" อาราอิเดะยิ้มเย็นเพราะคิดไว้แล้วเหมือนกันว่าเด็กที่ยืนข้างๆโคโกโร่จะต้องเป็นโคนันแต่ไม่เห็นเขาจะบอกว่าพาเด็กชายมาด้วย
     
     โคนันรับคำ"ครับ คุณหมออาราอิเดะ "
     
     "แล้วเธอมากับคุณโมริเหรอ" ชายหนุ่มถามพลางหันไปทางโคโกโร่ที่นั่งรอเครื่องดื่มอยู่อย่างใจเย็น
    
     "ไม่ใช่หรอก เจ้าเด็กนี่นะมากับเพื่อนๆเด็กจอมยุ่งนั้นแหละ"โคโกโร่ตอบแต่ไม่วายทำเสียงแขวะจนโคนันตอบแอบบ่นว่าในใจเหมือนประจำ
     
     'เห้ยๆคุณลุง'
     
     "ว่าแต่ คุณหมออาราอิเดะมาทำอะไรที่นี่กับคุณลุงล่ะครับ "เมื่อนึกขึ้นได้ถึงเป้าหมายของตัวเองโคนันจึงถามขึ้น สร้างความแปลกใจให้ชายทั้งสองที่รู้จักเขาได้ไม่น้อย โมริทำหน้าหมุ่ยเมื่อเห็นว่าเด็กชายเริ่มจะมายุ่งไม่เข้าเรื่องอีกผิดกับอาราอิเดะที่ยังยิ้มเย็นและหันมาตอบเขา
     
     "อ่อ ไม่มีอะไรหรอกก็เรื่อง...."
    
     "ก็เรื่องคดีความเมื่อตอนนั้นนะจ๊ะ ว่าไงจ๊ะโคนันคุงเธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ" เสียงใสของใครบางคนดังขึ้นตอบแทนคุณหมอหนุ่มจนโคนันชะงัก
     
     'เสียงคุ้นๆแหะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน'
     
     ร่างบางสูงโปร่งของหญิงสาวเจ้าของผมยาวสีน้ำตาลในชุดลำลองสบายๆ เดินเข้ามาในร้านอย่างช้าๆดวงตาสีน้ำเงินเข้มหรี่มองจับจ้องมาที่โคนันไม่วางตาก่อนจะสลับกลับไปมองหมอหนุ่มและพ่อของเธอ

         
     "พะ...พี่รัน!!"

     
   
     "รัน ทำไมมาช้านักล่ะนี่เลยเวลามาแล้วนะ แล้วดูสิเจ้าเด็กนี่มายุ่งเรื่องไม่เข้าเรื่องอีกเห็นไหม บอกแล้วว่าอย่าไปตามใจมันมาก"โมริพูดเหน็บ สายตาจับจ้องเด็กชายอย่างรำคาญปนเบื่อหน่าย
     "ขอโทษค่ะ พอดีหนูมีธุระนิดหน่อย"รันตอบอ้อมแอ้ม "ส่วนเรื่องโคนันคุงอันนี้ก็คนที่เป็นผู้ปกครองเขาคือคุณพ่อไม่ใช่เหรอค่ะ"
      คำพูดของรันทำเอาโคโกโร่ถึงกับสะอึกจนพูดเถียงไม่ออก "ยะ...ยัยลูกคนนี้"
     
     "เมื่อกี้โคนันคุงเรียกพี่ซะเสียงดัง มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ" โมริ รันยิ้มอ่อนตอบเด็กชาย
     
     เมื่อเห็นสีหน้าไม่บ่งบอกอะไรของเธอแล้วเขากลับรู้สึกขนลุกขึ้นมา จู่ๆพลันนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวอาจจะสงสัยเขาเรื่องที่เขาอาจะเป็นคุโด้ ชินอิจิหรืออาจจะสงสัยเรื่องอื่นจึงคิดได้ว่าไม่ควรพูดอะไรมากพลางส่ายหน้าเป็นคำตอบ
     
     "เอ่อ เปล่าครับไม่มีอะไร แหะๆ" โคนันเกาศีรษะแก้เก้อ หัวเราะกลบเกลื่อน
     
     "เดี๋ยวสิครับเก็นตะคุง จะกินทั้งหมดคนเดียวไม่ได้นะครับ"
   
     เสียงมิสึฮิโกะดังพอที่ให้รันได้ยินเสียงจึงหันไปมองต้นเสียงพลางเดินไปหา ก่อนจะพบว่าเป็นเด็กๆเพื่อนร่วมชั้นของโคนันที่กำลังเล่นสงครามของกินกันอยู่ โคนันที่เดินตามหลังรันมาก็อดส่ายหน้าอย่างระเอือมระอาไม่ได้
     
     "อ้าว พวกเธอนั่นเอง มาทำอะไรที่นี่กันจ๊ะเด็กๆชมรมนักสืบเยาวชน"

     "สวัสดีค่ะพี่สาวสำนักงานนักสืบ วันนี้พวกเรานัดกันมากินพาเฟ่นะค่ะ"

     "พอดีดอกเตอร์เขาได้บัตรส่วนลดมานะครับ"

     "แล้วพี่สาวมาทำอะไรที่นี่กัน" เก็นตะวางช้อนในปากแล้วพูดขึ้นแม้มุมปากจะยังเลาะคราบครีมของเค้กที่เพิ่งทานไป
     ตากลมโตหรี่ลงวูบหนึ่งก่อนจะตอบ "พี่มาทำธุระนะจ๊ะ"

     "บอกพวกเราได้ไหมค่ะ" อายูมิมองรันอย่างอยากรู้

     "พวกเราชมรมนักสืบเยาวชนยินดีช่วยเสมอนะครับ"

     "เรื่องของผู้ใหญ่เขานะจ๊ะพี่แค่มาเป็นเพื่อนคุณพ่อเท่านั้นเอง"
     
     รันชี้ไปทางโมริ โคโกโร่ที่อยู่โต๊ะถัดไปไม่ไกลนัก เด็กๆจึงหันหน้าไปมองตามพอเห็นชายวัยกลาง ใบหน้าคุ้นเคยบวกกับเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ ที่ชอบเอาแต่หัวเราะจนเห็นลิ้นไก่เห็นดังนั้นแล้วก็ต้องคอตกตามกันไปทันที
     
     "เฮ้อ!" เด็กทั้งสามถอนหายใจพร้อมกันทันทีจนโคนันต้องหัวเราะ

     "งั้นหรอกเหรอค่ะ แย่จัง"

     "แหะๆ" รันหัวเราะยิ้มๆ "นั่นใช่ ไอจังรึเปล่านะ พอดีพี่มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับเธอนะแต่ไปหาที่บ้านดอกเตอร์แล้วไม่เจอ โชคดีจังที่อยู่ที่นี่"
    
      ซวยแล้ว!
     
     โคนันหน้าซีดตกใจไม่คิดว่ารันจะสนใจไฮบาระขนาดนี้หรือว่ารันจะสงสัยเรื่องของเขาเลยจะไปถามไฮบาระ หรือรันจะสงสัยเรื่องของไฮบาระกันนะ แค่คิดก็ปวดหัวแล้วนะเนี่! 
     
     "เอ่อ  คือว่า...พี่รันครับ"
    
     "อ่อ ใช่ค่ะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ลองเรียกดูเองเลยสิค่ะ"
     
     อายูมิจัง!
     
     "ได้เหรอ ไอจังจ๊ะ ไอจัง"
     
     รันไม่สนใจโคนันที่ไม่รู้โพล่มาอยู่หน้าเธอได้อย่างไร หญิงสาวชะโงกหน้าไปทางด้านหลังของอายูมิเรียกเด็กหญิงเบาๆ พลางจ้องไปยังร่างเล็กสวมเสื้อฮู้ดสีแดงที่เอาแต่หันหน้ามองวิวนอกร้านอย่างสงสัย ไฮบาระดูเป็นเด็กที่ดูไม่เหมือนเด็กจนเกินไปแม้ว่าเธอจะยังอยู่ชั้นประถมแต่การพูดการจานั้นจะบอกว่าเป็นผู้ใหญ่เธอยังจะเชื่อเสียกว่า และที่สำคัญ...ความรู้สึกของเด็กคนนี้ก็คล้ายกับเด็กชายใกล้ตัวเธอ
  
     ไฮบาระยังคงนิ่ง แต่เธอก็ได้สติกลับมาแล้วเพราะเสียงของผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ ทว่าการต้องหันหน้าไปมองหรือคุยแค่นึกถึงเธอจะอยากจะวิ่งหนี 
     
     แม้จะไม่เห็นหน้าแต่ว่าเสียงใสนั้นไฮบาระยังจำได้ดีเสียงของผู้หญิงช่างสงสัย เพื่อนสาวคนสนิทของคุโด้ ชินอิจิ ผู้ร่วมชาตะกรรมเช่นเดียวกันกับเธอในตอนนี้ ก่อนร่างเล็กจะกระตุกสีหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
     
     "อายูมิจัง จะอะไรไหมถ้าพี่อยากจะคุยกับไอจังใกล้ๆเสียหน่อย พอดีเรื่องนี้มันลับมากๆเลยอ่ะจ๊ะ"
     
     ใบหน้านิ่งเริ่มมีเหงื่อเม็ดใสผุดพรายขึ้นแม้มีเครื่องปรับอากาศเย็นเหมือนราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

     อายูมิหันไปทางไฮบาระที่ดูหน้าซีดๆแล้วตอบ "อ่อ ได้สิค่ะ แต่ว่า...ไอจังนะ..."
     
    'ไม่นะ ข้อร้องล่ะ ใครก็ได้ ฉัน...ฉันไม่อยากจะคุยอะไรกับผู้หญิงคนนี้'
    
     "อะ..." ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไรโคนันก็พูดโพลงขึ้นมาเสียงดังตัดหน้าไปเธอเสียก่อน

     "ไฮบาระไม่ค่อยสบายนะครับ! พี่รัน"
   
     "เอ๋? เหรอจ๊ะ" รันมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "จริงสิ งั้นก็ดีเลย คุณหมออาราอิเดะเองก็อยู่ที่นี่ด้วย แต่จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่จะขอดูอาการก่อน..."
     
     "ดีเลยค่ะ ไอจังๆหันมาทางนี้หน่อยสิ" อายูมิตอบ พลางคะยั้นคะยอไฮบาระไม่ทันที่รันจะได้ทำอะไรเสียงแก้วน้ำตกแตกก็ดังขัดขึ้นมา
     
     เพล้ง!! 
     
     "ว้าย!!" เสียงร้องของลูกค้าใกล้ๆที่เกิดเหตุดังขึ้นเมื่อเห็นพนักงานสาวคนหนึ่งสะดุดบางอย่างจนตัวเซล้มลงไปทางทิศโต๊ะของนักสืบชื่อดังพร้อมกับแก้วน้ำในถาดที่แตกกระจาย ตามด้วยเสียงของหนักตกลงมากระแทกพื้น
     
     โครม!!
    
     "โอ้ย!"โมริ โคโกโร่ร้องขึ้น
     
     "คะ...คุณพ่อ!" รันตะโกน เมื่อเจ้าของเสียงดังกล่าวเป็นพ่อของเธอ

     "คุณลุง หรือว่าคุณลุงจะ.."
     
     โคนันยังไม่ทันจะพูดต่อเก็นตะก็ใช้มือทั้งสองทุบโต๊ะทีหนึ่ง หันหน้าไปทางมิสึฮิโกะและอายูมิ มองตาประสานกันก่อนจะพูดขึ้นว่า "ได้เวลาที่ขบวนการนักสืบเยาวชนจะออกโรงแล้ว"
     
     "ใช่ๆ"
     
     "เฮ้ยๆ ไปกันใหญ่แล้วพวกนาย (-*-;) " โคนันเอ่ยปรามแต่ก็ไม่อาจหยุดความใคร่สงสัยก็เด็กพวกนี้ได้จึงได้แต่เดินตามพวกเขาไปเท่านั้น
     
     "ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ คุณลูกค้าเป็นอะไบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าค่ะ" พนักงานสาวอีกคนที่เดินตามมาขอโทษขอโพยอย่างรู้สึกผิด ส่วนพนักงานคนที่ล้มลงก็ได้อาราอิเดะพยุงตัวขึ้นมา
     "ไหวหรือเปล่าครับ"
     "เอ่อ  ค่ะ คิดว่านะคะ"
     "ขอผมดูแขนหน่อย มีแผลที่ถูกเศษแก้วบาดต้องรีบทำแผลนะครับ คุณนะช่วยไปเอากล่องพยาบาลมาหน่อยได้ไหมครับ" ชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแฝงความห่วงใยจนลูกค้าสาวบางคนใบหน้าแต้มสีเลือดฝาด
     "เอ๋?"
     "ผมเป็นหมอไม่ต้องห่วง" เขายืนยันกับหญิงด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่ร่างของพนักงานสาวจะกุลีกุจอไปหาอุปกรณ์ทำแผลมา
     "เอ่อ ค่ะ" 
     "โธ่ คุณพ่อนี่ล่ะก็ทำเอาคนเขาตกอกตกใจกันไปหมดทั้งร้านเลยนะคะ" รันเอ่ยมือสองข้างก็หาผ้าหรือกระดาษหมายจะซับเสื้อตัวเก่งของผู้เผ็นพ่อนที่ตอนนี้เปียกชุ่มจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่รันก็ต้องชะงักการกระทำลงเมื่อมีมือข้างหนึ่งยื่นผ้าสีเข้มผืนหนึ่งมาให้ตรงหน้าของเธอ นัยน์สีน้ำหมึกเหลือบขึ้นมองเจ้าของผ้า ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อยอย่างตกใจ 
     "ถ้าไม่รังเกียจ ใช้ผ้าของผมก่อนก็ได้นะครับ" เสียงทุ้มเอ่ยกับเด็กสาว มือข้างที่ถือผืนผ้ายื่นมันให้กับเธอทันทีราวกับกลัวเธอปฏิเสธ 
     "ขอบคุณนะคะ คุณอามุโร่"
     
     
     







.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 มุมคุยกันเล่น

ค้างไว้ตรงนี้....
เพราะเขียนไว้แค่จริงๆแล้วก็จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองจะเขียนอะไรต่อ งงจังนี่เราเขียนอะไรลงไปหว่าาา

#งงเด้













ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Durendal/Iberis จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 LUNA_MOONBLACK (@LUNA_MOONBLACK) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 16:32
    ค้างงงง
    #15
    0
  2. #14 LUNA_MOONBLACK (@LUNA_MOONBLACK) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 12:08
    ชอบคู่เชอร์รี่ยีนสุดล่ะ ฟินนนเคมีเข้ากันสุดๆ
    #14
    1
    • #14-1 AngelOfTheDemons (@AngelOfTheDemons) (จากตอนที่ 1)
      21 ตุลาคม 2562 / 16:57
      เห็นด้วยค่ะ ทำคู่นี้เป็นเรื่องยาวก็ดีนะคะ
      #14-1
  3. #13 MoonBlack (@MoonBlack) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 10:58
    ทำไมเราถึงปักธงเชอร์รี่ยีน งงเเเปบ
    #13
    0
  4. #12 Mamorudes~
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 21:36
    โคนันเนี่ยหวงหนูไอตลอด~ หุๆ
    #12
    0
  5. #11 punny-choco (@punny-choco) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 18:05
    สนุกดีค่ะมาต่อๆไวๆค่ะ
    #11
    0
  6. วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:58
    รอฉันรอเธออยู่ แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด 555
    #10
    3
    • #10-2 Tchamn
      1 สิงหาคม 2559 / 03:05
      ตัวเองคะอยากอ่านภาคปกติด้วยค่ะ เปิดตอนที่ 2-9 ไม่ได้หรอคะ? 😢😢
      #10-2
    • 20 พฤศจิกายน 2559 / 16:00
      ภาคปกติทยอยเปิดให้อ่านแล้วนะ ^^
      #10-3
  7. วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:58
    รอฉันรอเธออยู่ แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด 555
    #9
    1
  8. #8 ออม
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 13:41
    โอ้วววรออยู่นะคร้บบ
    #8
    1
    • 28 มิถุนายน 2559 / 07:05
      กลับมาแล้วจ้า แต่จะอัพช้าเร็วยังไงก็บอกไม่ได้เหมือนกันนะ (^ ^ ;)
      #8-1
  9. #7 Mamorudes~
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 14:57
    ไม่นึกว่าจะเป็นอาราอิเดะแหะ =o=;; รันก็ด้วย หรือว่า หนึ่งในสองคนนั้นเป็นเบลมอท 0[]0!

    ถ้าเป็นจริงอาจจะ... เบลมอทxไฮบาระ =.,= โอออ//โดนยัน

    สู้ต่อไปค่ะเดส!
    #7
    1
    • 3 พฤษภาคม 2559 / 15:08
      เสียใจแทนคุณหมอจัง ไม่มีใครนึกถึง TT
      แต่จะมีคนขององค์กรมาแฝงรึเปล้าน้าาาา
      ติดตามกันต่อไปค่ะ ^^
      #7-1
  10. #6 Mamorudes~
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 13:28
    โคโกโร่ แกเองเรอะ =[]=^! โคนันเอ็งก็ตกใจซะ =o=^^

    คนใหม่อามุโร่ใช่มะ *w* เห็นตอนเด็กนี่หน้าตาน่ารักตั้ลล้ากมาก มีการฝากตัวกับแม่เมียด้วย//เดี๊ยวๆ

    นึกอยากให้ไอจังจิ้นกับชายไปเรื่อย สุดท้ายหักมุมคู่กับหนูอายูมิ~//โดนตบ

    สู้ๆค่ะ~
    #6
    1
    • 29 เมษายน 2559 / 13:55
      โคโกโร่เองจ้า อิอิ
      อ่านเรื่องของไรท์ต้องทำใจนิดนึงเพราะอาจจะเบนไปได้ทุกเมื่อค่ะ ^^
      ปล.เขาคนนั้นอาจจะเป็นคนที่คุณคาด(เกือบ)ไม่ถึงกันเลยทีเดียว
      #6-1
  11. #5 Mamorudes~
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:42
    น่าสงสารโคนันคุงเค้านะครับ(ฮา) แหม เอาใจผู้หญิงมันยาก เข้าใจๆ//ผงกหัวหงึกๆ

    ใครเป็นคนเข้ามาอ่าาาา คงไม่ใช่ยีนนะ -.- สุบารุ อามุโร่ ว็อดก้า(?) รัน//เดี๊ยว เลิกๆๆ อย่าเพิ่งไปเลส

    อัพพพพ ค้างมาก ไรต์ใจร้ายอ่า ค้างทั้งสองเรื่องเลย YY//โดนไรต์เตะออกฟิค
    #5
    1
    • 29 เมษายน 2559 / 13:53
      แหะๆ ถ้าไม่ใช่เนี่ยจะผิดหวังหรือเปล่านะ
      เราจะมาทำให้ค้างกันเรื่อยๆค่ะ ^^
      #5-1
  12. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 20:05
    อัพเพิ่มให้อีกนิด :D

    พรุ่งนี้!! ตอนที่สามจะเป็นของใครกันนะ^^
    #4
    0
  13. #3 Mamorudes~
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 20:19
    อย่าแตะตัวยัยนั่นนะ!!

    ^

    โอ๊ยยยยฟินนนน >//< ทำไมเห็นเป็น ยัยนี่ของฉัน อะไรประมาณนี้อ่าาา >///<~ กรี๊ดดดดด //พอเหอะ

    สู้ๆ ค้างงงง
    #3
    2
    • 21 เมษายน 2559 / 21:31
      ความฟินจิ้นจะยังคงมีต่อไป ถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน ^^
      ป.ล.ขอบคุณคุณ Mamorudes~ มากนะค่ะที่ตามมาเม้นกันตลอดๆเป็นแรงกำลังใจในการอัพของเรามากๆเลย
      #3-1
    • #3-2 Mamorudes~
      22 เมษายน 2559 / 00:08
      ขอบคุณนักเขียนเช่นกันค่ะที่คอยอัพเรื่อยๆ >< สู้ๆนะค่ะ
      #3-2
  14. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 17:29
    มาอัพเพิ่มแล้ว ฝากเรื่องสั้นด้วยนะคะ ^^
    #2
    0
  15. #1 Mamorudes~
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:39
    ไรต์แต่งดีมากก คงนิสัยตัวละครไว้ ไม่หวานมากมีพอให้จิ้นกัน คือดีงาม>///<

    รอตอน 2 นะ ^0^
    #1
    1
    • 17 เมษายน 2559 / 22:04
      ยังเป็นมือใหม่อยู่ แต่ฝากติดตามกันต่อไปด้วยค่ะ ^^
      #1-1