นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic Reborn / KHR ] Hard (2759)

โดย call u mine

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นัยน์ตาสีเปลือกไม้ของท้องนภาแห่งวองโกเล่มีสีมรกตแซมอยู่ (Eyes AU)

ยอดวิวรวม

285

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


285

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


27
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ย. 63 / 00:41 น.
นิยาย [Fic Reborn / KHR ] Hard (2759)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนที่จะเดินผ่านคุณ, 
ซ่อนความรู้สึกข้างในนี้, 
แสดงเป็นว่าฉันไม่สนใจและยังคงสบายดี ? 













▏ONE WHO CHANGES AND THE ONE WHO ALWAYS
tb

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ก.ย. 63 / 00:41


ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นัยน์ตาสีเปลือกไม้ของท้องนภาแห่งวองโกเล่มีสีมรกตแซมอยู่

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่นัยน์ตาสีมรกตสวยของผู้เป็นมือขวามีสีน้ำตาลเปลือกไม้ผสมอยู่

อาจจะสามปี ห้าปี หรือสิบปี ไม่มีใครรู้

อาจจะนานมาก นานเสียจนนภาแห่งวองโกเล่ใส่คอนแทคเลนส์สีเปลือกไม้จนชินไปเสียแล้ว

10:51 p.m.

 

นาฬิกาเรือนใหญ่สีเข้มถูกติดไว้กับผนัง เสียงของเข็มวินาทียังคงดังกังวานในหัวของนภาหนุ่ม เข็มสั้นชี้ใกล้เลขสิบเอ็ด ส่วนเข็มยาวชี้ที่เลขสิบ มือใหญ่ลดแฟ้มเอกสารที่ต้องเซ็นลง ชายหนุ่มนวดขมับตนเบาๆ ก่อนจะถอดแว่นกรอบเงินออก

 

ซาวาดะ สึนะโยชิไม่ชอบเลยกับการที่ใส่คอนแทคเลนส์แล้วทำงานในเวลาดึกๆ

 

มันทำให้เขาปวดตา แต่นั่นแหละ —ชายหนุ่มรู้ดีว่าตนถอดมันออกในตอนที่มือขวาของเขายังอยู่ใกล้ไม่ได้

 

เพราะอีกฝ่ายกำลังไปได้ดี.... หล่ะมั้ง คงเป็นเช่นนั้น

 

นัยน์ตาสีเปลือกไม้เหลือบมองนาฬิกาที่ถูกแขวนอยู่อีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเหยียดแขนตรงเพื่อยืดเส้นยืดสาย

 

น่าจะไม่มีคนอยู่แล้ว เขาควรไปอาบน้ำก่อนจะมาตะลุยกองเอกสารที่เหลือนี่ สึนะโยชิกล่าวกับตนเองในใจก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

============

 

 

 

 

 

ซ่าา—

 

มือแกร่งกวักน้ำจากก๊อกขึ้นใสหน้าตน ร่างสูงของบอสแห่งวองโกเล่ค้ำแขนกับก๊อกน้ำ ท่อนล่างสวมเพียงผ้าขนหนูปกปิดส่วนล่าง ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์สรีระชวนฝันที่เป็นผลจากการฝึกฝนตลอดหลายปี ใบหน้าคมคายมีแววตาเหนื่อยอ่อนนัก คอนแทคเลนส์สีเข้มถูกถอดออกไปวางไว้ในตลับ สีของดวงเนตรที่ในอดีตมีเพียงสีของเปลือกไม้ บัดนี้มีสีเขียวมรกตสวยงามเจือปนอยู่

 

เมื่อไหร่กันนะที่ความรู้สึกของเขามันเปลี่ยนแปลงไป ?

 

อีกฝ่ายคงคิดกับเขาเหมือนกับเจ้านายและลูกน้อง แต่ขอโทษที —เขาไม่

 

แววตามองจ้องเข้าไปภายในกระจกที่สะท้อนสีตาที่แท้จริงของตนก่อนถอนหายใจ

 

มือหยิบเสื้อผ้าสวมก่อนจะตรงมุ่งกลับไปที่ห้องเพื่อเคลียร์เอกสารที่เหลือโดยไม่ลืมหยิบตลับคอนแทคเลนส์มาด้วย

 

ก่อนจะถึงชายหนุ่มแวะเข้าไปที่ห้องครัวก่อนจะค้นหาบางอย่างพร้อมกับแก้วทรงสูง

 

ตึก!  

 

ขวดแอลกอฮอล์ดีกรีสูงถูกนำออกมาวางและเปิดขวดเทใส่แก้วด้วยความชำนาญ สึนะโยชิถือแก้วทรงสูงและชวดแอลกอฮอล์กลับไปที่ห้องทำงานตนพร้อมกัน

 

ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้และเหยียดแขนจนสุด มือหยิบแว่นกรอบสีเงินสวยขึ้นสวม เขาเปิดไฟที่โต๊ะ หยิบเอกสารที่เหลือพร้อมกล่าวกับตนเอง

 

"คืนนี้ยังอีกยาวไกล"

 

 

 

============

 

 

 

 

ก๊อกๆ

 

"รุ่นที่สิบครับ..." เสียงรบกวนทำให้ชายหนุ่มที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะสะดุ้ง ก่อนกุลีกุจอหยิบตลับคอนแทคเลนส์ไว้กับมือสถานการณ์แบบนี้อีกแล้วให้ตาย สึนะโยชิยีหัวตนเองอย่างหัวเสีย

 

เมื่อคืนเขาเคลียร์เอกสารเสร็จประมาณตีสองกว่าๆ ได้ ก่อนที่จะฟุบหน้าลงเพื่อพักสายตาเล็กน้อย แต่กลับหลับสนิทจนล่วงเลยมาถึงตอนนี้ได้

 

นัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่มีสีมรกตแซมเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินประโยคต่อไป "อยู่ไหมครับ ผมเข้าไปนะ—"

 

"ดะ เดี๋ยว—"

 

"นี่โกคุเดระ มาทำอะไรตรงนี้ ?" เสียงของยามาโมโตะ ทาเคชิดังขึ้นหลังบานประตูซึ่งที่ในคราแรกกำลังจะเปิดเข้ามาแล้ว แต่กลับถูกชะงักก่อนจะกลับมาปิดสนิทเช่นเดิม

 

"ก็มาหารุ่นที่สิบ"

 

"สึนะหน่ะเหรอ ป่านนี้คงอาบน้ำอยู่ ไม่ต้องห่วงๆ" และแล้วเสียงที่หน้าบานประตูก็เบาลง พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าที่ห่างไปเรื่อยๆ สึนะโยชิถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ ยามาโมโตะยื้อเวลาให้เขาได้พักหนึ่ง

 

แม้อย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้ชะล่าใจ เขาหยิบแว่นกันแดดเลนส์สีเข้มสวมก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

 

================

 

 

 

11:08

 

นานทีที่วองโกเล่แฟมิลี่จะออกมาพักร้อนกันเป็นกลุ่มเช่นวันนี้ สึนะโยชิและเหล่าผู้พิทักษ์ตกเป็นเป้าสายตาตั้งแต่เดินออกจากเกทในเวลาเกือบเที่ยง

 

นับว่าอาจารย์เขาเลือกเวลาได้แสนจะปั่นป่วน

 

 

 

มาเฟียเหล่านี้ไม่ได้มีดีเพียงฝีมือในการบริหารและต่อสู้ คงต้องยอมรับว่าพวกเขามีใบหน้าที่เป็นที่นิยมพอสมควร ดูได้จากการที่สาวน้อย-ใหญ่พยายามหว่านเสน่ห์ใส่นภาผู้เป็นบอส

 

 

 

สึนะโยชิทำเพียงยิ้มบางๆ และปฏิเสธไปเนิบๆ ต่างจากผูเป็นมือขวาที่แทบจะมองตามแบบตาเขียวปั๊ด หลังจากได้แยกย้ายไปพักตามห้องของตนไม่นาน ทิวทัศน์แรกที่สึนะโยชิเห็นคือ ทะเลที่มีหาดทรายสีขาวยาวสุดลูกหูลูกตาประกบควบคู่กันไป

 

แน่นอนว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ใส่คอนแทคเลนส์เพื่อปกปิดสีตา ดังนั้นสึนะโยชิจึงเลือกหยิบแว่นกันแดดแทน

 

ร่างสูงในชุดเสื้อผ้าบางสีส้มปลดกระดุมทุกเม็ดอวดโฉมหุ่นที่ไม่ได้เพรียวบางหรือบึกบึนจนเกินไป กลับกันสึนะโยชิมีกล้ามเนื้อตามร่างกายเช่นชายชกรรจ์ปกติแต่นั่นกลับทำให้เขาดูน่าหลงไหล หน้าท้องเป็นลอนสวยกับกางเกงขาสั้นพร้อมรองเท้าคีบแตะเพื่อความสะดวกในการเดิน เพียงเท่านั่นกลับทำให้ผู้ที่พบเห็นใจเต้นระรว สองขายาวก้าวไปตามโถงทางเดิน เพื่อไปยังสถานที่ ที่รีบอร์นผู้เป็นอาจารย์นัดตนและผู้พิทักษ์เอาไว้

 

สึนะโยชิใช้เวลาไม่นานในการมาถึงยังสถานที่นัด ก่อนจะพบว่าตนเองมาถึงพร้อมๆ กับคนที่เหลือ

 

"โย่วสึนะ!" สึนะโยชิก้าวถอยหลังพร้อมรับลูกบอลยางที่ถูกปามาทางเขาอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อมองไปทางต้นตอของเสียง และคาดวาจะเป็นต้นตอของลูกบอลยางนี่ด้วย

 

ยามาโมโตะ ทาเคชิเพื่อนของเขากำลังเดินมาทางนี้ด้วยท่าทางยิ้มๆ เช่นเดิม  

 

สึนะโยชิปาบอลยางกลับไปให้ผู้เป็นเพื่อน เขาขยับแว่นกันแดดให้เข้าที่เล็กน้อย "ไงยามาโมโตะ"

 

"ไม่สนุกเลยให้ตายสิ"

 

ใครสนุกกับนายกัน ? —สึนะโยชิคิดพลางคิ้วกระตุก

 

"รุ่นที่สิบเป็นอะไรไหมครับ? " น้ำเสียงเป็นห่วงจากผู้เป็นมือขวาเอ่ยกึ่งเหนื่อยหอบ โกคุเดระ ฮายาโตะเร่งฝีเทาของตนเองมาจากหน้าที่พกเมื่อเห็นบุคคลทำการประทุษร้ายใส่ผู้เป็นนาย

 

สึนะโยชิเพียงยกมือห้ามไม่ให้ผู้เป็นมือขวาตนฟาด อีกคนที่ยืนยิ้มอยู่จริงนี้เสียก่อน

 

ฟิ้ว~

 

"อะไรอีกเนี่ย"  

รองเท้าแตะสีฉูดฉาดถูกเขวี้ยงมาทางสามสหายที่ยืนคุยกันอยู่ ปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่ถูกขัดเกลามานับสิบปีได้ทำหน้าทั้งสามคนหลบพ้นจากวิธีของรองเท้าแตะมรณะได้(?)

"โอย่ะ ดูเหมือนว่ารองเท้าของคุณมันจะลอยไปทางนั้นเสียแล้วนะครับ ฮิบาริ เคียวยะ"

"หุบปากของคุณไปซะ โรคุโด มุคุโร่"  

 

เปรี๊ยะ  

 

ราวกับมีสายฟ้าฟาดทางสายตาระหว่างผู้พิทักษ์เมฆาและสายหมอกแห่งวองโกเล่รุ่นที่ 10 โดยมีหญิงคนเดียวอย่างโครมยืนกั้นระหว่างสองคน  

ผู้เป็นนายเหนือหัวอย่างสึนะโยชิทำได้เพียงภาวนาและส่งยิ้มอ่อนใจให้เท่านั้น

"ไง สึนะ" น้ำเสียงยียวนของอดีตอัลโกบาเลโน่ธาตุอรุณอย่าง รีบอร์น เอ่ยทักผู้เป็นลูกศิษย์ สึนะโยชิโคลงศีรษะเป็นนัย

"ว่าไงรีบอร์น"

ในตอนนี้ผู้เป็นอาจารย์ได้ถูกปลดคำสาปเรียบน้อยแล้ว ดังนั้นร่างกายจึงเติบโตเช่นปกติ

 

"สีตานายมันยังเป็นสีเดิม?"

 

"อืม... ก็สีเดิม เหมือนเดิมตลอดมา"

 

"เอ้า! พูดเหมือนคนอกหัก หมอนั่นไม่ได้ไปไหนไกลสักหน่อย" ชายหนุ่มผมสีเปลือกไม้สะดุ้งเฮือกเมื่อความเย็นจากกระป๋องเบียร์ที่มาจากมือของผู้เป็นอาจารย์แตะเข้าที่แก้มตนแบบไม่เบาแรงสักเท่าไหร่

 

"...." สึนะโยชิมองกระป๋องเบียร์ที่ถูกส่งให้เงียบๆ อาจารย์ตนวางแผนให้เขาดื่มแต่หัววันเลยหรือ

 

ก่อนจะได้เปิดกระป๋อง เสียงทักของคนคุ้นเคยอีกรายก็ทำให้สึนะโยชิละความสนใจจากเครื่องดื่ม

หัวสีบลอนด์ทองเด่นหรามาแต่ไกล ก่อนจะสะดุดบางอย่าง จนล้มหัวแทบจะจุ่มลงไปกับพื้นทราย "โย่วสึนะ! —เหวอ"สองอาจารย์และศิษย์น้องทำหน้าเอือมระอาระคนเหนื่อยใจโดยมิได้ตั้งใจ

ไม่นานบุคคลที่ล้มลงไปได้สามารถยันร่างตนเองขึ้นยืนได้สำเร็จ มือสองข้างกำลังปัดเศษทรายออกจากเสื้อผ้าและร่างกายตน

 

"ยังซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยน / แล้วโรมาริโอหล่ะครับคุณดีโน่..." สองประโยคพุ่งเป้ามาที่ดีโน่ทันที

ชายหนุ่มผมบลอนด์เกาศีรษะตนน้อยๆ หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะตอบ "โรมาริโอลาพักร้อนหน่ะ...."

นายเหนือหัวแห่งวองโกเล่และผู้เป็นอาจารย์หน้าเจือนเป็นคราที่สอง

 

สึนะโยชิถอนหายใจ นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำพิจารณาผู้เป็นศิษย์พี่

ดวงดาวสีเฮเซลนัทเจอสีปีกอีกาคล้ายกับของผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่ และผสมกันอย่างลงตัว

 

—ถือว่าไปได้ด้วยดีสินะ สองคนนี้

 

===========

 

20:17

 

ตึก  

 

"มาคนเดียวเหรอคะคุณ ?"

 

เสียงแก้วกระทบเคาท์เตอร์และน้ำเสียงหวานหูทำให้สึนะโยชิเลิกคิ้วน้อยๆ ชายหนุ่มวางแก้วแอลกอฮอล์สีสวยลงก่อนจะให้ความสนใจกับบุคคลที่เข้ามาทักเขาเป็นคนแรก

 

สึนะโยชิที่ตอนนี้สวมคอนแทคเลนส์สีเปลือกไม้ใช้สายตาเพ่งพิจารณาหญิงสาวตรงหน้า ผมสีบลอนด์ซีดและนัยน์ตาสีทองเป็นประกายของหล่อนทำให้เป็นที่สนใจ รวมกับรอยยิ้มขี้เล่นราวกับมารตัวน้อยของหล่อนแล้ว ถือว่าเป็นคนที่มีเสน่ห์พอสมคว

 

"อ่า...ครับ ผมมาคนเดียว หากจะไม่เป็นการเสียมารยาท —คุณคือ?"  

หล่อนโค้งศีรษะให้ก่อนเอ่ย "มาเรีย แองเจลล่าดาร์ลิ่ง" สึนะโยชิสะดุดกับนามสกุลของหญิงสาวตรงหน้า

แองเจลล่าดาร์ลิ่ง— นามสกุลนี้มัน?  

 

ภาพของแฟ้มที่เขาเปิดอ่านล่าสุดก่อนจะมาที่นี่แว๊ปเข้ามาในหัว ลูกสาวคนโตและผู้สืบทอดตระกูลเก่าแก่ที่ทำธุระกิจเกี่ยวกับอัญมณีใหญ่ที่สุดในโลก มาร์เบิ้ล ?

 

"ซาวาดะ สึนะโยชิ ยินดีที่ได้พบคุณมิสแองเจลล่าดาร์ลิ่ง" เขาหยุดเพื่อหายใจก่อนเอ่ยต่อ

 

"คงเป็นการเสียมารยาทหากแต่ผมไม่สามารถจับมือของคุณขึ้นมาจุมพิตได้ด้วยสถาณการ์ณนี้"

 

เธอหัวเราะน้อยๆ "ไม่หรอกค่ะ ช่วยปฎิบัติกับฉันเช่นเดิมด้วย ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก อีกอย่างคุณมาพักผ่อน "

 

"แล้วคุณมีอะไรเหรอครับ ?"  

 

มือเรียวชี้ไปทางประตู ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังมองมาทางพวกเขาทั้งสอง

 

"จะเป็นการรบกวนไหมหากฉันจะเลี้ยงเครื่องดื่มคุณสักแก้ว" สึนะโยชิเพียงปรายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นเพียงเล็กน้อย จิตสังหารอ่อนๆ เล็กน้อยของราชสีห์นภาแห่งวองโกเล่ เพียงพอสำหรับการข่มขวัญจนกลุ่มคนเหล่านั้นสะท้านไปทั้งร่าง

ความรู้สึกของการถูกล่าราวกับเป็นเหยื่อในกำมือ

 

"ผมไม่ค่อยชอบให้ใครเลี้ยงด้วยสิครับ"

 

"งั้นมาพนันกัน"

 

"พนัน?"

 

กริ๊ง

 

เหรียญเพนนีถูกดีดขึ้นมาจนถึงในระดับสายตาของราชสีห์หนุ่ม

 

"คุณทายถูก ฉันหนึ่งแก้ว ฉันทายถูก คุณหนึ่งแก้ว ดีล?" นัยน์ตาสองสีสบกัน นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ดุจบุษราคัมเม็ดงาม ไม่ต่างจากนัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่ใบหน้าประดับรอยยิ้มแสนเล่ห์ ความอยากจะเอาชนะพุ่งขึ้นสูงจนเปี่ยมปรอท

 

"หึหึ ดีลครับ :)"

 

ไม่เสียหายที่จะลองเสี่ยงดู

 

 

 

"คุณคอแข็งใช่เล่นนะครับ"

"ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้ดื่มมากขนาดนี้หรอกค่ะ ว่าแต่คุณก็ไม่ใช่เล่นนะคะซาวาดะ สึนะโยชิ "

ชายหนุ่มหัวเราะหึ มือใหญ่ลูบใบหน้าตนเองให้ทั่ว ถึงเขาจะไม่ฟุบตอนนี้ แต่ถ้าดื่มอีกสักแก้วสองแก้ว มีได้ล้มพับตรงนี้แน่ๆ

 

กริ๊ง

 

"ต่ออีกสักตาหนึ่งไหม ?" สึนะโยชิส่ายหน้า อีกฝ่ายที่เห็นดังนั้นจึงเก็บเหรียญของตนเข้ากระเป๋าไป

 

สุดท้ายจบลงที่สองชายหญิงนั่งจิบแก้วแอลกอฮอล์เบาๆ ที่เคาท์เตอร์ ท่ามกลางแก้วช็อตนับสิบถูกวางเรียงรายอยู่รอบข้าง

 

"ฉันคุ้นหน้าคุณมาก... นี่ซาวาดะสึนะโยชิ เมื่อสองเดือนก่อนก่อนคุณได้ไปงานประมูลรุ่งอรุณสีชาดรึเปล่า ?"

 

ชื่อของชุดเครื่องประดับคู่สีแตกต่างที่ทางวองโกเล่สามารถประมูลมาได้เมื่อหลายเดือนก่อน ทำเอาชายหนุ่มเลิกคิ้ว

 

เครื่องเพชรที่เขาเพียงได้เห็นครั้งแรก เพียงได้พบอัญมณีที่ต้องกับแสงสปอตไลท์ นายเหนือหัวแห่งวองโกเล่ไม่ลังเลที่จะเลือกประมูลมัน

 

มรกตสีสวย สีที่คล้ายกับดวงตาคู่นั่น ดวงตาของโกคุเดระ ฮายาโตะ ผู้เป็นราวกับมือขวาของเขา

 

สึนะโยชิพยักหน้าลงน้อยๆ " ผมคือคนที่ประมูลมันได้เอง... "

 

หญิงสาวทำหน้าตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้ใดที่ประมูลเครื่องเพชรไป " งั้นคุณก็คือ..."

 

"ครับ... ผมคือซาวาดะสึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่ 10 คนปัจจุบัน" ดวงตาสีทองเบิกกว้างเล็กน้อยพอเป็นพิธี ก่อนที่จะกลับเป็นดังเดิม  

 

"ว้าว ต่างจากข่าวลือที่ได้ยินมาลิบลับเลยนะคะเนี่ย"

 

ข่าวลือที่ว่ามันเป็นอย่างไรหล่ะคราวนี้ สึนะโยชิทำเป็นจับแก้วเครื่องดื่มตนเองดูเล่น

 

“เลือดเย็น ไร้หัวใจ น่ากลัว… หล่ะมั้งคะ” ราวกับอ่านใจออกหญิงสาวร่ายคำนิยามที่หล่อนมักได้ยินเกี่ยวกับนายเหนือหัวแห่งวองโกเล่ คิ้วเรียวขมวดจนคล้ายเป็นปมเมื่อฟังจบ

 

นั่นตัวเขาเองหรือซันซัสกันแน่นะ

 

“อ๊ะ… —รุ่นที่สิบครับ? ” สึนะโยชิสะดุ้งเฮือกเบาๆ เมื่อเสียงนุ่มของผู้เป็นมือขวาเรียกเขาอยู่ไกลๆ หญิงสาวที่เท้าคางอยู่ใกล้ๆ ตนทำท่าตกใจพอเป็นจริต ก่อนจะเอ่ยประโยคทีทำให้นภาหนุ่มรู้สึกประเหม่าในรอบหลายปี

 

“ นี่เหรอคะ เจ้าของสีเขียวมรกตอมเทาในตาคุณ ดูดีไม่หยอกเลยนะคะ ” สึนะโยชิไอค่อกแค่กกับตนเองเล็กน้อยก่อนจะตอบปัด

 

“ คิดไปเองรึเปล่าครับคุณผู้หญิง ผมตาสีน้ำตาลนะ”

 

“ ฉันเห็นค่ะ ” มาเรียยื้มมีเล่ศนัยพร้อมจิบเครื่องดื่มของตนให้หมด

 

 

หล่อนไปเห็นตอนไหนกัน

 

 

สึนะโยชิโต้เถียงในใจ ในขณะที่มือขวาคนเก่งเองก็ย่างก้าวเข้ามาใกล้ทั้งสองเรื่อย ๆ โกคุเดระฮายาโตะในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มมองยังหญิงสาวผมอ่อนด้วยสายตาไม่วางใจเท่าใดนัก ด้วยใจกลัวว่าหล่อนจะไม่ใช่มิตร “เอ่อ.. รุ่นที่สิบครับ ไม่ทราบว่า…”

 

ไม่ทันที่โกคุเดระจะกล่าวจบ ผู้ที่ถูกเพ่งเล็งก็กล่าวแทรกขึ้นก่อน “มาเรีย มาเรีย แองเจลล่าดาร์ลิ่งค่ะ ผู้บริหารและประธานเครือ มาร์เบิ้ล กรุ๊ปค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณ”

 

รอยยิ้มการค้าปรากฎขึ้นบนใบหน้าด้วยความเป็นธรรมชาติ โกคุเดระ ฮายาโตะไม่ได้เชื่อใจเธอเสียเท่าไหร่ จึงเลือกที่จะรีบบอกธุระของตนก่อนจะกลับออกไป

 

“ คุณรีบอร์นตามหารุ่นที่สิบอยู่ครับ เห็นมามีอะไรให้เล่นครับ ” โกคุเดระขมวดคิ้วเมื่อขยับเข้าใกล้ผู้เป็นนายแล้วได้กลิ่นฉุนของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ถึงกระนั้นเขาก็กล่าวธุระตนก่อนโค้งศีรษะและรีบสับเท้าออกไปจากสถาณที่นี้ให้เร็วที่สุด

 

สึนะโยชิถอนหายเป็นครั้งที่สี่ของวัน จากสัญชาติญาณและลางสังหรณ์ของวองโกเล่ที่ติดตัวเขามา แน่นอนว่าไอ่สิ่งที่รีบอร์นบอกว่าเล่นนั้นสามารถรู้ได้เลยว่าคงจะไม่ธรรมดาตามฉบับของนักฆ่าแน่นอน

 

มาเรียที่เห็นผู้เป็นมือขวาของนายเหนือแห่งวองโกเล่เดินหลบออกไปไกลแล้ว เธอจึงค้นหาของในกระเป๋าตน

 

ไม่ทราบว่าอะไรที่ดลใจให้มาเรียยื่นกล่องเครื่องประดับกำมะหยี่สีเข้มไปไว้ตรงหน้านภาหนุ่ม

 

“เปิดดูสิคะ” ไม่ทราบว่าเนื่องจากฤทธิ์ของเครื่องดื่มสีอำพันหรือไม่ที่ทำให้สึนะโยชิรับกล่องกำมะหยี่เอาไว้ มือแกร่งเปิดกล่องกำมะหยี่อย่างเบามือ ต่างหูลักษณะไม่ใหญ่เกินไป เหมาะสำหรับการให้เป็นของขวัญแก่ทุกเพศ หากแต่มูลค่าของมันนับได้ว่าสูงพอสมควรร เนื่องจากทำด้วยทองคำขาวเรียบๆ ฝังมรกตสีสวยเอาไว้ อีกข้างเป็นไพลินสีแดง บอสแห่งวองโกเล่ได้แต่เลิกคิ้ว เหตุใดหญิงสาวตรงหน้าถึงได้มอบมันแก่เขา

 

“เหมือนดีนะ ต่างหูนี่หน่ะ ฉันเห็นคุณมือขวาแล้วนึกถึงมันเลยค่ะ เหมือน…รุ่งอรุณสีชาดด้วย” มาเรียอธิบายด้วยท่าทางสบายๆ แต่สึนะโยชิกลับของปฎิเสธ เพราะเขาไม่ชอบใจที่จะรับของที่มีราคาขนาดนี้

 

ราวกับไตร่ตรองมาแล้ว หญิงสาวยกเหตุผลเข้าอ้างได้อย่างสบาย “ ถือเป็นของขวัญวันแต่งงานแล้วกันนะคะ”

 

แค่ก—

 

บอสหนุ่มสำลักน้ำลายและลนลานราวกับตอนที่ทราบว่าตนต้องเป็นบอสของมาเฟียเมื่อสิบปีก่อน สึนะโยชิรีบพูดดักก่อน แต่หาได้เร็วเท่าอีกคน ประธานบริษัทเครื่องเพชรนำกล่องกำมะหยี่ยัดใส่มือเขาก่อนจะปลีกตัวออกไปอย่างไว

 

เป็นเพราะเขาดื่มมากไปแน่ๆ ถึงได้เป็นเช่นนี้

 

 

 

===================

 

21:26

 

 

“เฮ้อ” หลังจากนั้นสึนะโยชิกลับมาที่ห้องของตนเองจัดแจงร่างกายตนเองให้เรียบร้อย เขาอาบน้ำก่อนจะทิ้งตัวลงที่เตียงนุ่มที่ทางโรงแรมจัดไว้ ศีรษะทิ้งลงบนหมอนใบนุ่ม ชายหนุ่มคาดว่าตนเองคงไม่สามารถร่วมกิจกรรมที่ผู้เป็นอาจารย์จัดในคืนนี้ได้

 

มือใหญ่เอื้อมหยิบกล่องกำมะหยี่เจ้าปัญหา เมื่อเปิดดู อัญมณียังคงส่องประกายรับกับแสงของไฟสวยงามคล้ายกับสีของดวงตาคู่นั้น

 

 

สึนะโยชิทอดมองด้วยแววตาหลากหลายความหมาย

 

 

ปฎิเสธไม่ได้ ว่าเครื่องประดับชิ้นนี้มันทำให้เขานึกถึงทุกอย่าง นึกถึงตัวตนของเขา ตัวตนที่ไม่เคยหายไป ตัวตนก่อนที่จะเป็นทุกวันนี้ ก่อนที่จะเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบในปัจจุบัน

 

 

—ตัวตนของซาวาดะ สึนะโยชิจอมห่วย ชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะในคอเบาๆไม่ได้ เมื่อเขานึกถึงทุกอย่างที่ผ่านมา ทุกความทรงจำที่คนในแฟมิลี่ที่ร่วมสุขและทุกข์มาด้วยกัน ผ่านช่วงเวลาต่างๆ ผ่านจนมาถึงปัจจุบัน

 

 

อา… สิบปีแล้วงั้นหรือ? แขนแกร่งก่ายหน้าผาก แววตาทอแสงอ่อนลง

สิบปีที่เราได้รู้จักกัน หรือว่าสิบปีที่เขารู้ตัวว่าหลงอีกฝ่ายจนแทบจะถอนตัวไม่ได้แล้วกันแน่?

 

โกคุเดระ ฮายาโตะ —ความกลัวหนึ่งเดียวที่สึนะโยชิไม่สามารถข้ามผ่านได้

 

ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เลยจริงๆ ไว้เจ้านี่จะให้โกคุเดระคุงหลังจากนี้แล้วกัน

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูห้องพักที่ดังทำให้สึนะโยชิลุกขึ้นจากเตียง “ใคร?” ชายหนุ่มเอ่ย หลังจากนั้นกลับไม่มีเสียงใดๆ ดังเป็นการตอบรับ สึนะโยชิจึงขยับกายหยิบแหวนและอาวุธกล่องพร้อมกับถุงมือตนทันที ชายหนุ่มกวาดของสำคัญใส่กระเป๋าไว้ด้วยความเร็ว

ด้วยเหตุที่ฤทธิ์ของแอลกอฮอลดีกรีแรงยังคงมีอยู่ในเส้นเลือด สึนะโยชิอดที่จะส่ายศีรษะไล่ความมึนงงออกไม่ได้

ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียการควบคุมทางอารมณ์ไปประมาณ 45 เปอร์เซนต์ ให้ตายสิ 

 

ปังๆๆๆ

 

เสียงทุบประตูยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ สึนะโยชิในตอนนี้เข้าสู่ไฮเปอร์โหมดเรียบร้อย ดวงเนตรแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มพร้อมจิตสังหารอ่อนๆ ที่ปล่อยเพื่อข่มขวัญบุคคลที่คิดอุกอาจ จะเข้ามาปองร้ายเขาถึงในห้อง

 

 

เสียงประตูห้องพักถูกเปิด ชายสวมชุดดำพุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แต่หาได้เร็วเท่านายเหนือหัวแห่งวองโกเล่ไม่ เพียงเท่านั้น ชายชุดดำถูกล้มลงไปกองกับพื้นทีละคน สองคน

 

โดยไม่ทันที่จะเอะใจ ถึงสิ่งที่โกคุเดระ ฮายาโตะได้บอกไว้ที่บาร์ของโรงแรมเมื่อไม่นานมานี้….

 

ใช่แล้ว…

 

นี่คือเกมของผู้เป็นอาจารย์อย่าง ‘รีบอร์น’

 

 

 

 

 

==================

 

 

สองขายาวก้าวด้วยความเร็วจนคล้ายกับการวิ่ง ผมสีควันบุหรี่ที่ถูกรวบเป็นหางม้าสูงลวกๆสั่นไหวตามจังหว่ะการก้าววิ่ง โกคุเดระ ฮายาโตะ เร่งฝีเท้าของตนเองให้เร็วยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้

หลังจากกลับมาจากการแจ้งเรื่องให้ผู้เป็นนายฟังพร้อมกับภาพที่บาดใจของเขาไม่น้อย ชายร่างโปร่งกลับมาที่ห้องพักของตนเอง เขาเปลี่ยนชุดให้เป็นชุดที่ง่ายต่อการเคลื่อนที่ เพื่อเตรียมพร้อมกับเกมที่อดีตอัลโกบาเลโน่แห่งอรุณจัดเตรียมมาให้เล่น

แน่นอนว่ารีบอร์นคือรีบอร์น คงไม่ใช่เกมปกติที่คนเขาเล่นกันกรอกโกคุเดระฮายาโตะเป็นกระกัน

ร่างโปร่งเดินมาหยุดลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง กระจกบานใหญ่ที่ถูกติดเอาไว้สะท้อนให้เห็นถึงภาพของตัวเขาตอนนี้ มือข้างหนึ่งเผลอแตะที่กระจก กระจกบานนี้สะท้อนให้เขาเห็นถึงดวงตาที่เคยมีเพียงสีมรกต บัดนี้มีสีอันเป็นเอกลักษณ์ของนายเหนือหัวแห่งวองโกเล่แซมอยู่ด้วยแล้ว

 

สีของเปลือกไม้ สีที่ทำให้โกคุเดระรู้สึกสงบ และอบอุ่นใจ และมันยังคงทำให้เขารำลึกเสมอว่า เจ้าของสีตาคนนี้ยังคงทำให้หัวใจเขาสูบฉีดเลือดแบบไม่หยุดยั้ง

 

ตรู๊ดด ด

เสียงโทรศัพท์ทำให้โกคุเดระ ละความสนใจจากกระจก มือเรียวหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องกระทัดรัดขึ้นมา หน้าจอแสดงผมเป็นชื่อของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นมือซ้ายแห่งวองโกเล่

“ฮัลโหล ?”

[ โย่วโกคุเดระ ]

“โทรมาทำไมมิทราบ” เขาตอบด้วยเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ยามาโมโตะ ทาเคชิไม่ใช่คนที่เขาจะสนทนาดีๆ ด้วยนี่

[เปล่า แค่จะบอกว่าฝั่งสึนะมีคนบุกไปแล้--ตรู๊ด]

ไม่ทันที่ปลายสายจะกล่าวจบประโยคดี โกคุเดระขิงตัดสายไปก่อน เขารีบหยิบของและอาวุธก่อนจะออกจากห้องพักด้วยความเร็วโดยไม่ลืมล็อคประตู

 

ก็นั่นแหละ คือเหตุที่ทำให้เขาต้องมาวิ่งข้ามฟากไปอีกฝั่งของโรมแรมแบบนี้ —แหม การเลือกห้องพักครั้งนี้คงจะอยู่ในแผนการของอดีตอัลโกบาเลโน่ผู้เป็นอาจารย์ของนายเหนือหัวเขาด้วยหล่ะสิท่า เพราะห้องของสึนะโยชินั้นเป็นห้องที่ปลีกวิเวกและอยู่ห่างจากห้องของผู้พิทักษ์อื่นทั้งหมด

โกคุเดระวิ่งจนมาถึงโถงทางแยกที่ตอนนี้ได้กลายเป็นลานสำหรับการต่อสู่ของนภาแห่งวองโกเล่ไปแล้ว ชายผู้บุกรุกมีจำนวนไม่มาก เพราะส่วนใหญ่ล้มลงไปกับพื้นด้วยฝีมือของสึนะโยชิ แต่มีบ้างที่อีกฝ่ายเผลอซัดศัตรูมาแถวๆ ทางของโกคุเดระ ทำให้ชายผมสีควันบุหรี่ต้องเอี้ยวตัวหลบและทำให้พวกที่คิดจะทำร้ายนายเหลือหัวเขาสลบไปอีกครั้งอยู่เป็นพลางๆ

“โอ๊ะ โทษทีนะโกคุเดระคุง” เหมือนว่าซาวาดะ สึนะโยชิจะรับรู้ถึงการมีตัวตนของเขา ชายหนุ่มเอ่ยโดยไม่ได้หันกลับมามอง

โกคุเดระ ก็ยังเป็นโกคุเดระ เขารักและเทิดทูนคนของเขาเสมอมา เขาผมสีควันบุหรี่เอ่ยปัดและทำท่าประกอบพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นที่สิบ”

 

ตุบ

 

ชายคนสุดท้ายล้มลงไปกับพื้น สึนะโยชิยังคงอยู่ในไฮเปอร์โหมด ชายหนุ่มะอนหายใจก่อนจะย่างก้าวเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกับผู้เป็นมือขวา มือใหญ่ที่สวมถุงมืออยู่ถูกใช้ในการเชยคางให้สบตากับเนตรสีสวย 

“นี่โกคุเดระคุง…”

น้ำเสียงเนิบๆ กับใบหน้าที่คงความนิ่งสงบเอาไว้ จนโกคุเดระเองก็ไม่สามารถอ่านมันออกทำให้ตัวเขายิ่งรู้สึกประหม่าจนต้องก้มหน้าหนี

นี่รุ่นที่สิบของเขาสูงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...

“ไม่เอาสิ โกคุเดระคุง…หลบหน้าผมทำไม…?” มือเชยคางให้สบกับสายตาวาวโรจน์เกินจะบรรยาย แขนข้างหนึ่งโอบเอวสมส่วนให้ชิดใกล้ 

—ทันทีที่ได้สบกับสายตาของนายเหนือหัวแห่งวองโกเล่ นัยน์ตาของผู้เป็นมือขวาเบิกกว้าง หัวใจสูบฉีดเร็วราวกับจะหลุดออกจากอกสำหรับความใกล้ชิดนี้ 

และอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้เขาตกใจ ไม่ใช่อะไรแต่คือดวงเนตรสีอบอุ่นที่โกคุเดระหลงรัก ที่ปกติมีเพียงแค่สีน้ำตาลของเปลือกไม้

แต่ในบัดนี้โกคุเดระ ฮายาโตะ ได้รู้แจ้งแล้วว่าดวงตาคู่นั้นนอกจากสีของเปลือกไม้แล้วยังคงมีสีมรกตที่เป็นสีของดวงตาของตนเจือผสมอยู่อย่างลงพอดิบพอดี

โกคุเดระสะดุ้งน้อยๆ อีกครั้งเมื่อผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ตนเทิดทูนมากที่สุดคนหนึ่งกระซิบลงที่ใบหูขึ้นสี

"นี่ เรียกชื่อผมหน่อยสิโกคุเดระคุง..."

 

 

 

 

 

========

 

 

 

"เธอเนี่ย ร้ายไม่เบานะ สลับแก้วเจ้าสึนะได้เนียนขนาดนี้"

"ไม่เท่าคุณหรอกค่ะ วางแผนโดยไม่ให้เขารู้เลยนี่นา"

" ก็นะ เจ้าห่วยยังคงเป็นเจ้าห่วยอยู่วันยังค่ำ ชอบเขามาตั้งกี่ปี ไม่เคยโป๊ะเลยสักครั้ง เก่งแต่เรื่องเก็บอยู่นั่นแหละ "

ผลงานอื่นๆ ของ call u mine

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:13

    กรี้ดด มัน มัน สึนะหร่อมาก ผัวมากก ชิปเป้อไม่ต้องชง 10ปีข้างหน้าส่งบทให้แล้ววว ซือโคตรบับ ใจเหลว แหมอิ่มมากคู่นี้ ดีมาก ภาษางามสุดค่ะ

    #5
    0
  2. #4 Ainaemoroe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 06:12
    ชอบมากเลยค่ะ แงงง แต่ค้างจังเลยค่ะ ขอเพิ่มอรกสักฉากหวานๆได้ไหมคะ พลีสสสส
    #4
    0
  3. วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 10:19
    ชอบมากเลยค่ะ ยังบรรยายได้ดีเหมือนเดิมเลย รีบกลับมาอัพเรื่องเก่าได้แล้วนะค้าา
    #3
    0
  4. #2 Kurama9
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 18:18
    เออคือขออีกสักตอนได้ไหมค่ะรู้สึกมันค้างๆๆยังไงก็ไม่รู้

    แต่นี้ขนาดค้างๆนะแต่บอกเลยว่าฟินมาก
    #2
    0
  5. วันที่ 9 กันยายน 2563 / 16:45
    คือว่าคุณไรท์คะ เราแบบว่ากรี๊ด เห็นคู่นี้ว่ากรี๊ดแล้วพออ่านยิ่งกรี๊ด ชอบการบรรยายคาร์ของสึนะโยชิของไรท์มากเลยค่ะ แล้วยิ่งประโยคสุดท้ายยิ่งกรี๊ด -//- ขอบคุณมากเลยค่ะที่เขียน os นี้มา เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ ><
    #1
    0