†Night Hunt † : ล่าล้างรัตติกาล

ตอนที่ 6 : ราตรี V - ความหวาดกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ม.ค. 52

ราตรี V

- ความหวาดกลัว -

 

        แม่จ๋า! พ่อจ๋า! ชาระกลัว...พวกเค้าไม่ใช่มนุษย์! พวกเค้าไม่ปกติเหมือนเรา..ฮือ...ฮือ...ช่วยชาระด้วย- - ชาระไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!!!

                2 มือและเรือนร่างที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว  หยาดน้ำใสที่พรั่งพรูออกมาดั่งเปิดก๊อก..ความมืดไม่มีที่สิ้นสุดกำลังเข้าปกคลุมทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ

                ดวงตาสีฟ้าสว่างช้อนมองไปรอบๆจนสะดุดอยู่กับคน 2 คนที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลนัก..

                พ่อ..แม่ ชาระเอ่ยเรียกเสียงแผ่วแต่หัวใจนั้นเริ่มพองโตเมื่อเห็นบุคคลอันเป็นที่รักยืนอยู่

                ใช่..พวกเขาต้องกำลังยืนรอเธออยู่แน่ๆ  พวกเขามารับเธอแล้ว...

                ชาระรีบลุกขึ้นแล้วหอบพาร่างอันอ่อนแรงของเธอเข้าไปหาที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียว  เธอเอื้อมมือหมายจะคว้ามือหยาบกร้านที่ยื่นส่งให้นั้น  ทว่า..

                ฉัวะ  แคว่ก!!

                เนื้อร่างที่ถูกแยกออกเป็น 2 ส่วนในชั่วพริบตาของผู้เป็นบิดากับมารดาที่ถูกฉีกคร่าเหมือนกระดาษแค่แผ่นหนึ่ง  เบื้องหลังของซากทั้งคู่นั้น...คือบุรุษที่เธอรู้จักดีในตอนนี้

                ไบรอัน..บาร์ตัน

                ม่ายยยยย- - น๊า!!~

                เด็กสาวกรีดร้องออกมาอย่างตกใจสุดขีด  พลันร่างกายนั้นก็ล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น  บุรุษผู้ฉุดคร่าชีวิตคนสำคัญของเธอกำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้เธอ  ด้วยใบหน้าขาวซีดและรอยยิ้มอันแสนน่ากลัวที่เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม

                ยะ..อย่าเข้ามา...คะ..คุณไบรอัน..ทะ..ทำไม ชาระเขยิบถอยห่างทีละนิดอย่างยากลำบาก

                ตุบ

                หลังของเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่างทำให้เธอสะดุ้งโหยงก่อนจะพยายามหันไปมอง  ดวงตาสีฟ้าสว่างต้องเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง

                เมื่อคราวนี้..เป็นชายหนุ่มมาดยียวนที่ในมือของเขามีหัวของบิดาเธออยู่  ภาพอันแสนสยดสยองเมื่อหัวนั้นถูกชูขึ้นสูงก่อนจะถูกบีบจนเละคามือ

                ตามมาด้วยบรรดาคนในโบสถ์ที่เหลือทีกำลังมองมาทางเธอ  หมายเป็นเหยื่อรายต่อไป..โดยเฉพาะเซลาฟที่เล็งลูกซองมาตรงหัว

                ไม่!...ไม่!....ม่ายยยยยยยยย

                พรึ่บ!!!

                แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก...นี่เรา...ฝันไป...งั้นเหรอ?.....

                มือเรียวของตนเอื้อมมาก่ายหน้าผากอย่างอ่อนเปลี้ย  เหงื่อที่ไหลซึมอาบไปทั่วร่างทั้งที่บรรยากาศในห้องติดจะเย็นด้วยซ้ำ

                โบสถ์..ใช่...เธอยังอยู่ในโบสถ์..โบสถ์อันแสนน่ากลัวที่เต็มไปด้วยเหล่าปีศาจ  ม่แค่เธอ..เป็นเพียงมนุษย์ตัวจ้อยเท่านั้น

                ตื่นแล้วเหรอคะ?

                เสียงที่ 2 เอ่ยขึ้นแต่ไร้วี่แววเค้าร่าง  ชาระรีบเขยิบไปชิดขอบเตียง  เธอกำผ้าห่มไว้แน่นและพยายามมองหาเจ้าของเสียงนั้น

                ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ค่ะ...ดิฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก

                คราวนี้เสียงมาจากทางเงามืดตรงหน้าต่าง  เมื่อแสงจันทร์สาดส่อง...ร่างสูงเพรียวก็ปรากฏ

                หญิงสาวผู้มีเรือนผมสั้นตรงสีทอง  แววตาสีแดงเลือด  โครงหน้ามนดูคมคาย  ริมฝีปากแดงเอิบอิ่มดูเย้ายวนในชุดเดรสเผยให้เห็นร่องอกอวบอั๋นของเธอ  ความสั้นของกระโปรงแค่คืบโชว์เรียวขายาวสลวยที่ชาระอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆกับขาสั้นเตี้ยของเธอ

                ....... ชาระอ้าปากจะเอ่ยถามแต่ก็ต้องเงียบลง  เธอกำลังระแวดระวังภัยเต็มที่เพราะคิดว่า..ไม่มีใครซักคนที่เป็นมิตรกับเธอ

                หญิงสาวสืบเท้าเข้ามาจนชิดขอบเตียงอย่างรวดเร็ว  ชาระถึงกับผงะกับความไวของเธอที่บ่งบอกได้เลยว่า..ไม่ใช่มนุษย์

                มือเรียวยาวนั้นเอื้อมมาตรงหน้าทำเอาเด็กสาวหลับตาปี๋  ในใจสวดภาวนาขอให้พระผู้เป็นเจ้าช่วย..แต่อาจจะไร้ผลก็ได้  เมื่อที่นี่คือเซนต์ลูซิเฟอร์..สถานที่ซึ่งถูกชังโดยพระผู้เป็นเจ้า

                ปุ...

                เสียงวางมือเบาๆลงบนหัวทำให้ชาระค่อยๆลืมตาขึ้น  สิ่งที่เธอเห็นคือหญิงสาวที่นั่งลงข้างๆเธอโดยที่มือนั้นลูบหัวตนเองอย่างอ่อนโยน

                ไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ.. เจ้าหล่อนส่งยิ้มหวานให้  ดวงตาที่ทอดมองอยู่ส่งความเป็นมิตรให้อย่างเด่นชัด  ทั้งที่เป็นมือที่แสนจะเย็นเฉียบ..แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

                ชาระโผเข้ากอดหญิงสาวตรงหน้าอย่างลืมตัว  เธอในตอนนี้ปล่อยโอออกมาอย่างไม่สนใจอะไรอีกแล้วเพราะมีอ้อมแขนที่รอรับเธออยู่

                ดิฉันและทุกคนที่นี่..เป็นมิตรกับเธอทั้งนั้น น้ำเสียงอ่อนหวาน  อ้อมกอดที่กระชับแน่น...เหมือนกับเธอได้พักผ่อนเต็มตื่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาที่นี่

                ฮือ..ฉะ..ฉันกลัว...มันน่ากะ..กลัวไปหมด..ทุกคน..ไม่ใช่มนุษย์...ปีศาจ..ฮือ..ปีศาจร้าย... ชาระสะอื้น  มือของเธอกำเสื้อของคนตรงหน้าแน่น

                ดิฉันก็ไม่ใช่มนุษย์ค่ะ..แต่ว่า...พวกเราก็เหมือนคุณ  มีชีวิต  มีความรู้สึก..การที่พวกเราเกิดมาแบบนี้..มันทำให้ใครๆเดือดร้อนเหรอคะ?

                คำย้อนถามที่ชาระสะดุดกึกก่อนจะเงยหน้ามองดวงหน้าของหญิงสาว  รอยยิ้มเศร้าๆ...ที่ปรากฏอย่างเด่นชัด...นี่เธอพ่นคำพูดร้ายกาจออกไปอย่างนั้นหรือ

                คนตรงหน้าก็มีชีวิต  มีทุกอย่างที่เหมือนเธอ...แล้วทำไมเธอมองว่าเป็นปีศาจ  หรือเพราะเผ่าพันธุ์ของหญิงสาวมีอายุยืนยาว  มีเขี้ยว(มนุษย์บางคนก็มีแต่ไม่แหลมนี่เนอะ) มีดวงตาสีแดงเลือดน่ากลัว  เนื้อตัวเย็นเหมือนคนไร้ชีวิต?..มีกรงเล็บอันแหลมคม  แปลงร่างเป็นค้างคาวและดูดเลือดของมนุษย์?

                ถ้าจะมองกลับกันแล้ว  พวกเขาก็แค่ดูดเลือดของพวกเธอเพื่อประทังชีวิต..แต่พวกเธอเองสิ...ทั้งกิน  ทั้งฆ่าสัตว์ตัดชีวิต  หรือแม้แต่มนุษย์ด้วยกันเอง  อย่างนี้ไม่เรียกว่าอสูรกายเลยงั้นเหรอ?

                เอ่อ..ขอโทษ..ค่ะ..คุณ ชาระเอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างกระดากอาย  หญิงสาวช้อนคางเธอขึ้นมาเพื่อให้สบประสานกับนัยน์ตาของตน

                อลิธค่ะ  อลิธ ครูเซอร์เป็นซิสเตอร์เช่นกันค่ะชาระ คุเรนจิ อลิธส่งยิ้มหวานให้อีกครั้ง

                ซิสเตอร์..เหมือนกับ..ฉัน ชาระทวนคำอย่างติดจะงุนงง  มีซิสเตอร์คนอื่นนอกจากเธอด้วยหรือนี่

                ค่ะ..หน้าที่ของดิฉันในตอนนี้คือแนะนำงานให้กับซิสเตอร์ฝึกหัดชาระ  เท่ากับว่าดิฉันเป็นหัวหน้าเธอในตอนนี้  ฝากตัวด้วยนะคะ อลิธโค้งหัวให้ชาระเล็กน้อยทำเอาเด็กสาวรีบกระวีกระวาดโค้งตอบ

                ฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ!” ชาระมีท่าทียึกยักเล็กน้อย  เธอเหลือบสายตาไปมองอลิธแล้วเบือนหนี  ทำซ้ำไปซ้ำมาจนอลิธนึกขัน

                มีอะไรอยากจะพูดรึเปล่าคะ?

                อะ..ค่ะ...คือว่า..เมื่อกี้..ที่เรียกว่าปีศาจร้าย..ขอโทษด้วยนะคะ ชาระโค้งให้แถบจะติดกับเตียงแต่อลิธจับตัวเธอเงยขึ้นมา

                ไม่เป็นไรค่ะ  พวกดิฉันชินซะแล้ว อลิธตอบน้ำเสียงกึ่งหดหูทำให้ชาระยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

                ไม่เลยค่ะคุณอลิธ! ที่เป็นปีศาจร้ายน่ะมีแค่ตาริคกุนั่นคนเดียวค่ะ! หมอนั่นนะ  ทั้งนิสัยเสีย  ปากไม่ดี  ไม่รู้ว่าเป็นพ่อลูกกับคุณไบรอันได้ยังไง!” ชาระทำสีหน้ามุ่งมั่นปนรังเกียจขณะที่พูดถึงริคกุ

 

 

                ยัยอกแปบนั่น! คิดว่าคนเค้าไม่ได้ยินเลยใส่ใหญ่สินะ ริคกุพูดรอดไรฟันอย่างนึกโมโหกับสิ่งที่ได้ยิน...แม้จะอยู่ไกลแต่เขาก็มีเลือดของแวมไพร์  เพราะอย่างนั้นประสาทหูถึงดีกว่าคนปกติ

                คิดถูกแล้วที่เรียกอลิธกลับมาสินะ  จะรับมือเด็กก็ต้องอลิธเท่านั้น เซลาฟแสยะยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะที่หมุนหูฟังของเครื่องดักฟังไปมา

                งั้นถ้าจะรับมือหนุ่มๆก็ต้องฉันสิยะ เซสรีบต่อทันควัน  เขากับเซลาฟมักจะลูกคู่กันเสมอ

                ถ้าสาวๆก็ต้องพ่อหรือผมสินะ ริคกุเสริมกลั้วหัวเราะแต่ไบรอันส่ายหัวอย่างปลงๆ

                สาวๆน่ะ  ไบรอันรับแค่เซลาฟเท่านั้นหรอกจ้ะริคจัง เซสส่งลูกยั่วแหย่หญิงสาวที่ยังนั่งตรวจเอกสารอยู่ 

                พูดอย่างนี้นี่อยากโดนน้ำมนตร์เหรอเซส

                ถ้าทำได้ก็เข้ามาเลยสิยะยัยจอมโหด

                เซสทำลอยหน้าลอยตาแต่เซลาฟหยิบขวดน้ำมนตร์ออกมาเรียบร้อยแล้ว  ยังไม่ทันที่การบู๊จะได้เริ่ม  ไบรอันก็ห้ามไว้ซะก่อน

                เลิกเล่นกันได้แล้วน่าทั้งคู่..ที่สำคัญ..เราจะทำยังไงต่อกับเด็กคนนั้น

                ยิงทิ้ง เซลาฟเริ่ม

                ดูดเลือด เซสตาม

                ไล่ออก ริคกุตบท้าย

                คำแนะนำอันแสนไร้ประโยชน์ที่ไบรอันถึงกับเอามือกุมขมับและถบทพรืดเบาๆ

                เอาน่าไบรอัน  เดี๋ยวอลิธก็จัดการเองนะแหละ  หน้าที่ดูแลเด็กใหม่เค้าเหมาะสมที่สุดแล้ว เซลาฟโบกมือไปมาลอยๆและจดจ่อกับเอกสารต่อ

                ฉันเห็นด้วยกับเซลาฟนะ...ฮ้าว~ขอตัวไปนอนก่อนนะ  ชักง่วงๆและ เซสตัดบทลงในทันที  เขาเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะหายลับไป

                ไบรอันตวัดสายตามาทางที่ริคกุ  แม้จะรู้ว่าคงไม่มีคำตอบอะไรดีๆก็ตาม..แต่บางครั้งเจ้าลูกชายตัวดีน่าจะคิดอะไรที่สร้างสรรค์ได้บ้าง

                เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงกับแววตาที่มองอยู่  เขาเกาหัวแกรกๆอย่างทำตัวไม่ถูกก่อนจะเอ่ยขึ้น

                เอ่อ...ผมเองก็ชักง่วงๆแล้ว  พ่อกับแม่คุยกันไปก่อนนะฮะ ริคกุโบกมือเล็กน้อยแล้วรีบแจ่นออกจากห้องไปทันทีโดยมีสายตาของไบรอันมองตามหลังไป

                คิดมั้ยว่าเหมือนใคร? ไบรอันโพล่งถามออกไปทำให้เซลาฟชะงักเล็กน้อย

                เหมือนพ่อเค้ามั้ง หญิงสาวบอกปัดแบบขอไปที

                ฉับพลัน..ไบรอันก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าของเธอเรียบร้อยแล้ว

                ถึงจะเกลียด  ขยะแขยงยังไง..สายเลือดมันก็ไม่มีวันอ่อนลง..ถึงจะไม่ยอมรับ..แต่ริคกุก็คล้ายกับหมอนั่น น้ำเสียงของไบรอันเจือปนความเศร้าซึ่งเซลาฟรู้สึกได้ทันที

                หญิงสาวหยุดมือพลางวางเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะ  มือเรียวยื่นไปสัมผัสแก้มของชายหนุ่มก่อนที่กลีบปากบางจะแตะเบาๆที่หน้าผาก

                โง่น่ะ  เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะ

                ฉันรู้..และต้องขอบใจหมอนั่นที่ให้ทุกอย่างแก่ฉัน ไบรอันกุมมือของเซลาฟแน่นเหมือนกับว่าจะไม่ปล่อยให้เธอจากเขาไปไหน

                ป๊อง!

                ร่างสูงใหญ่มลายกลับกลายสู่อสุราตัวจ้อย...เจ้าค้างคาวหน้าตาบ๊องแบ๊วที่ดูจะขัดกับต่างหูที่เจาะเป็นแนวยาวซะเหลือเกิน

                รู้สึกเหนื่อยๆ  ขออยู่ในร่างนี้บนตักเธอได้มั้ย?

                หึ..เอาสิ.. จบคำพูด  เซลาฟก็ช้อนร่างของค้างคาวตัวน้อยมาวางที่ตักของตนพร้อมกับลูบไล้มันอย่างเอ็นดู.. ฝันดีนะ  ไบรอัน

 

 

                เอ๋..คุณอลิธไม่ใช่แวมไพร์เลือดแท้เหรอคะ? ชาระดูจะประหลาดใจกับคำบอกเล่าของหญิงสาวตรงหน้า  หรือเธอจะเป็นแดมพีลแบบริคกุกันนะ

                ค่ะ..คุณแม่ดิฉันเป็นแวมไพร์ค่ะ อลิธเอ่ยตอบ

                อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง  พ่อคงเป็นมนุษย์สินะ..ความรักต้องห้ามของ 2 เผ่าพันธุ์

                ทั้งคู่ไม่ได้รับการยอมรับเลยจำเป็นต้องหนีตามกันไป  แต่สุดท้าย....คุณพ่อก็ถูกตัดสินตายเพราะเลือกที่จะปกป้องดิฉันกับคุณแม่ สีหน้าของอลิธหม่นลงทำเอาชาระทำอะไรไม่ถูก

                นี่เธอถามคำถามต้องห้ามลงไปแล้วสินะ...ปากไม่ดีเลยให้ตายสิยัยชาระ!

                เอ่อ..ขะ..ขอโทษค่ะคุณอลิธ  ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขุดคุ้ยทำให้คุณต้องเสียใจ ชาระพยายามคิดหาคำพูดปลอบแต่ก็ยากลำบากเหลือเกิน

                ช่างเถอะค่ะ..เรื่องมันผ่านมานานแล้ว  ว่าแต่ซิสเตอร์ชาระล่ะคะ.. อลิธย้อนถามกลับทำให้ชาระอ้ำอึ้งเล็กน้อย  เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเล่าเรื่องครอบครัวดีรึเปล่า  แต่ในเมื่อคนตรงหน้าเองยังเล่าให้เธอฟัง  แล้วทำไมเธอจะไม่เล่าให้ฟังล่ะ

                ก็..เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากค่ะ  พ่อกับแม่ก็ใจดี  แต่บ้านของฉันจน..ฉันเลยต้องเป็นซิสเตอร์ตั้งแต่เด็ก..แหะแหะ...นี่ก็หางานทำเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวค่ะ ชาระเล่าอย่างติดจะเหม่อลอยเมื่อคิดไพล่ไปถึงครอบครัวของตน 

                จนถึง..มโนภาพที่พ่อกับแม่ถูกฆ่าตายอย่างเด่นชัด..ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่ซ่านทำเอาขนทั่วร่างลุกชันในทันที

                อลิธที่เห็นดังนั้นดึงเธอเข้ามาซบเหมือนรู้ทันอย่างคนถนัดรับมือในสถานการณ์แบบนี้

                เป็นเด็กที่กตัญญูจังเลยนะคะ

                ไม่หรอกค่ะ..บางครั้งฉันก็อยากจะหนี..อยากจะใช้ชีวิตเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป

                ชาระ..รังเกียจเซนต์ลูซิเฟอร์รึเปล่าคะ? อีกคำถามต่อมาที่ชาระชะงักกึก  แต่ก็พร้อมที่จะเอ่ยตอบ

                ไม่..ไม่รู้สิคะ..ฉันยังไม่รู้จักที่นี่ดีพอ...ทุกคนคงไม่ชอบขี้หน้าฉัน

                ไม่หรอกค่ะ..ทุกคนที่นี่เป็นคนดี  ดิฉันรับรองได้..ดิฉันเอง..ก็ถูกฉุดออกจากความมืดด้วยมือของท่านผู้นั้น

                คำกล่าวของอลิธที่แสดงออกถึงความเทิดทูนทำให้ชาระผละออกเพื่อมองหน้าเธอตรงๆอย่างขอคำตอบ

                ท่านผู้นั้นที่ยิ้มให้ดิฉันก่อน...ส่งมือให้ดิฉันก่อน  แล้วบอกว่า..ดิฉันจำเป็นสำหรับท่าน..ในตอนนั้น..ในใจมันกระตุกวูบแบบแปลกๆ..

                ชาระนิ่งมองอลิธที่เอามือกุมหน้าอกและเอ่ยเรื่องของคนผู้นั้นอย่างติดจะฝันๆ  ใบหน้าของเจ้าหล่อนตอนนี้ฉายชัดถึงความสุข..คนผู้นั้นที่เธอรักและเคารพจะเป็นคนแบบไหนกันนะ

                ครั้งแรกเลยละค่ะที่มีคนยอมรับในตัวดิฉันและบอกว่าต้องการตัวดิฉัน...ที่เหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งอดีต

                คนๆนั้น..ก็อยู่..ที่นี่..ใช่มั้ยคะ? ชาระถามหยั่งเชิง  หญิงสาวหันมามองเด็กสาวแล้วพยักหน้ารับเล็กน้อย ว่าแล้ว..คุณไบรอันสินะคะ  ต้องแน่นอนอยู่แล้ว  เพราะเค้าทั้งใจดี  อ่อนโยน  และเป็นสุภาพบุรุษ ใบหน้าฝันๆพร้อมท่าทางเพ้อพกเมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่หลงรักแรกพบและอกหักในคราเดียวกัน

                ไม่ใช่ค่ะ

                คำตัดบทต่อมาที่ทำเอาชาระเกือบหน้าคะมำเพราะถูกปลุกจากฝันเฟื่องของเธอ  ถ้าไม่ใช่ไบรอันจะมีใครอีกที่ดีเลิศขนาดนั้น

                แล้ว..ใครเหรอคะ? ชาระกอดหมอนแน่นเป็นการลุ้นตัวโก่ง

                ท่านเซลาฟค่ะ

                คำเฉลยที่ชาระแทบอยากจะกลิ้งขลุกๆตกเตียง  นี่คนอย่างพระคาร์ดินัลโซลเนลาสที่ชอบถือปืนเดินไปเดินมานั่นน่ะเหรอจะเป็นคนที่เอ่ยคำพูดพวกนั้น

                ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ...

                ท่านเซลาฟน่ะเป็นท่านที่ใจดีนะคะ  แต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่านั้น

                เอ่อ..คุณอลิธ..เรื่องนั้น...

                เพราะเป็นท่านที่รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียและการถูกทอดทิ้งดีกว่าใคร...ความปรารถนาของฉันคือให้ท่านผู้นั้นพบแต่ความสุขค่ะใบหน้าอลิธในตอนนี้นั้นชวนให้ชาระรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก  ใบหน้าที่พูดถึงใครซักคนอย่างภาคภูมิใจและเทิดทูน

                ไม่อาจเอื้อมเลย..ทั้งความคิดของคนตรงหน้า...และสิ่งที่เราได้รู้สึก...เราตัดสินทุกอย่างในนี้จากสิ่งที่เห็นภายนอก..ทั้งที่เพิ่งมาอยู่ได้ไม่นาน..เราหวาดกลัวไปเองฝ่ายเดียว  มองจากเราด้านเดียวเท่านั้น..

                ไม่แปลกหรอกนะคะสำหรับเธอที่เพิ่งมาใหม่  เธอยังไม่คุ้นเคย  ไม่ชินกับที่นี่..กับอะไรที่มันไม่ธรรมดาและยากจะคาดเดา  ค่อยๆปรับตัวไปค่ะซิสเตอร์ชาระ..ดิฉันเองก็ต้องขอตัวก่อน  กลับมายังไม่ได้ไปรายงานตัวกับท่านเซลาฟเลย  ขอตัวก่อนนะคะ

                คำพูดเป็นชุดที่ไม่มีจังหวะให้ชาระได้เอ่ยตอบ  อลิธลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งให้เจ้าหล่อนเล็กน้อยแล้วสาวเท้าออกจากห้องไปในทันทีทิ้งให้ชาระนั่งนิ่งปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับความคิดอยู่เพียงคนเดียว

 

               

 

       








  * เนื่องด้วยตอนนี้Night Hunt ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปแต่งโดยมิโนรุ..อาจจะไม่สนุกเหมือนแต่ง 2 คนก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ....
                                                                             By : BlackTail_ตัวตลกแห่งรัตติกาล
                                                          (นามปากกาใหม่ของมิโน  แต่ยังสังกัดCrossBlood_XIIIอยู่ค่ะ)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #18 SaiiZunG (@saii19) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2552 / 20:55
    อัพแย้วววว >__<
    #18
    0