เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ่ บ ส์ !!

ตอนที่ 12 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

โหลด eBook คลิกที่นี่

บทที่ 1

"ถอยออกไปน่า ไม่ต้องมายุ่ง!!"

เจ้าของน้ำเสียงทุ้ม ดุ ก่อนปัดมือนุ่มๆ ที่กำลังจะเอื้อมมาปัดปรอยผมดกหนาให้พ้นจากหน้าผากเพื่อจะดูแผลที่มีเลือดไหลซิบๆ

"แต่ว่าคุณมีบาดแผลนะ"

เสียงใสเถียงกลับมาอ่อนๆ กลัวๆ แต่ก็แฝงความเป็นห่วง

"เล็กกระจิ๋วเดียว..ไกลหัวใจไม่ตายหรอก!"

เสียงทุ้มจัดยังจะดุและหงุดหงิด

"ถ้าแผลสกปรกมันก็อาจจะติดเชื้อ"

เสียงชักแข็งและมุ่งมั่นเพิ่มขึ้น เริ่มจะโมโหเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าแผลนั่น.. มันไม่ได้เกิดขึ้นได้เพราะตอนที่หล่อนซุ่มซ่ามเดินลื่นไถลจากเนินเขาแล้วชายหนุ่มจอมดุคนนี้คว้าตัวเอาไว้ แล้วต้องกลิ้ง..ตกลงมาด้วยกัน แต่ระหว่างที่ต้องนั่งรอคนนำทางที่กำลังไปตามคนมาช่วย เนื่องจากทั้งคู่นั้นไถลลงมาค่อนข้างลึกและสูงชัน แล้วก็ระหว่างที่ไถลกลิ้งกันลงมา ศีรษะเขาก็คงจะไปโขลกโดนหินหรือกิ่งไม้ก็สุดรู้

ในขณะที่หล่อนนี่แทบจะไม่มีร่องรอยขูดขีดใดๆ เพราะดูท่าว่าผู้ชายคนนี้ได้โอบประคองปกป้องกันไว้ให้แล้วทั้งหมด

แต่มันเป็นเรื่องแย่ไปกว่านั้น เพราะหล่อนกับเขาก่อนหน้าที่จะไถลตกเขากันมานี้ ก็เพราะทั้งคณะกำลังจะหนีพายุที่กำลังก่อเค้ามาให้เห็นแบบไม่มีปี่ขลุ่ย แล้วพอกลิ้งขลุกๆ กันลงมา คนนำทางที่ค่อนข้างมีอายุก็ไม่สามารถปีนลงมาช่วยได้ไหว กอรปกับลมฝนพายุที่กำลังก่อตัว ลุงคนนำทางจึงแนะนำให้ทั้งคู่หาที่หลบฝนไปพลางๆ กันก่อน

โชคดีอยู่ล่ะที่เกาะนี้มักจะมีชาวประมงเคยมาติดเกาะกันบ่อยๆ ก็เลยทำกระท่อมชั่วคราวทิ้งไว้หลายจุด ใกล้ๆ กันนั้นก็มีอยู่หลังหนึ่ง ทั้งคู่เลยจึงพอจะมีที่ให้พักหลบภัยไม่ต้องไปเสี่ยงแอบในถ้ำร่วมกันกับบรรดาคุณตะขาบคุณงูหรือคุณสัตว์มีพิษทั้งหลายนั่น

"งี่เง่าชะมัด! เอ้า!! อยากจะทำอะไรก็ทำ!!"

บอกพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปให้แก่เจ้าของใบหน้าหวานแฉล้ม หลังจากหันไปแล้วก็สบสายตาคนที่ยังนั่งคุกเข่า จ้องมองเขาตาขุ่นแต่กลับมีรอยวาวน้ำตาส่องประกายฝ่าความสลัวของกระท่อมร้างมาให้เห็น

บ้าชะมัด!! ผู้หญิงนี่มันโคตรงอแงเหมือนกันหมดทุกคนอย่างนี้หรือเปล่าวะ!!

แล้วก็นะ!! บทจะอยากได้อะไร จะทำอะไรก็จะเอาให้ได้ดั่งใจ แล้วพอเราไม่ยอมให้แม่คุณก็จะต้องบีบน้ำตามาเป็นอาวุธทุกทีเลยสิน่า!!

สบถฉุนเฉียวอยู่คนเดียวในใจ

มิรินดาหลบตาคมคนขี้หงุดหงิด แต่มือนุ่มอุ่นเบาก็ยังทำหน้าที่ได้คล่องแคล่ว ใช้ชายแขนเสื้อที่ตนฉีกเตรียมไว้..ชะโงกไปรองน้ำฝนบิดหมาดๆ มาทำความสะอาดแผลให้เขาก่อนจะฉีกอีกผืนออกมายาวๆ เพื่อจะพันศีรษะให้

ปัดปรอยผมดกดำหนาที่ตกมาระขวางก็ชะงักกึก  .. สงสัย ..

"คุณไปได้แผลเป็นนี้มาจากไหนคะ?"

"โดนผู้หญิงตีกบาลมา"

เขาตอบไม่หยี่หระ แต่ทว่าทำไมหัวใจคนฟังมันกระตุก .. ร้อนวาบ

"โอ้ย!! เบาๆ สิ ผมเจ็บนะ!! คุณนี่หน้าตาหวานๆ นิสัยเงียบๆ เรียบร้อยๆ แต่ทำไมมือหนักชะมัด!"

อุทานเมื่อหล่อนกระตุกผูกปมให้ซะจนแน่น

"เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะ ขนาดโดนผู้หญิงตีมากบาลเกือบจะแยกคุณยังรอดมาได้เลย" เสียงเย็น

"อะไร? คุณโกรธอะไรผมหรือเปล่านี่?" เขางง

"หน้าตาฉันดูเหมือนโกรธคุณด้วยหรือ?" คนถามหน้าหวานทำหน้าเฉยตาเฉย ก่อนจะยึดตัวปัดไม้ปัดมือมองซ้ายมองขวาเหมือนเตรียมมองหามุมซุกตัวเพื่อหนีความหนาวของไอฝนไอลม

แต่หากพอจะนึกอะไรขึ้นได้ก็ปีนลงจากแคร่แคบๆ ที่ทั้งคู่ใช้เป็นที่นั่งทำแผลเมื่อครู่ เดินไปสำรวจจนพบไหดินปั้นมือที่วางไว้ใกล้โอ่งมังกรใบเล็กๆ แล้วตาวาว เงยมาบอกเขาที่กำลังเฝ้ามองกิริยาหล่อนอย่างสนใจ

"ค่ำนี้เราไม่อดตายแล้วล่ะค่ะ"

ยิ้มดีใจล้วงมือลงไปในไหที่ปิดฝากันมดกันแมลงไว้สนิทมิดชิด

"เจ้าของกระท่อมเขาใจดีมีข้าวสาร หมึกแห้งกับปลาแห้ง เกลือ น้ำตาล พริกคั่วทิ้งไว้ให้เราด้วยค่ะ"

"ดีใจทำไม .. คุณก่อไฟทำเป็นด้วยหรือ?"

เขาพยักเพยิกหน้าไปทางเตาอั้งโล่ที่ไว้ใช้ได้แค่ก่อฟืนเท่านั้นให้หล่อนดู

"แล้วคุณก่อไม่เป็นหรือ?" ถามตาแป๋ว

"เหอะ!!" อัคนีทำเสียงดูถูกขึ้นจมูก

"ทำเป็นที่ไหนล่ะ!!" กะจะพูดแกล้งให้อีกฝ่ายใจเสียเล่นว่าคงต้องอดข้าวเย็น

ทำไมเขาจะก่อไฟไม่เป็นซะล่ะ? เพราะเวลาว่างๆ ของเขาคือการไปปีนเขานอนแคมป์อยู่แล้วนี่นา แต่ว่าเขารู้ดีว่ามิรินดาน่าจะไม่รู้เรื่องนี้ ก็เลยอยากจะแกล้งอำหญิงสาวเล่นๆ เพราะเขาสามารถหุงข้าวปรุงอาหารให้หล่อนกินได้สบายๆ อยู่แล้วละ

"คุณไม่เคยไปเข้าค่ายลูกเสือหรือคะ?" หญิงสาวถามกลับมาด้วยหางตาขุ่นๆ ตีความไปเป็นว่าเขากำลังสบประมาทหล่อนที่จะก่อไฟทำกับข้าวกินเองไม่ได้

"ที่ฝรั่งเศสเราเขาก็มีกิจกรรมให้เด็กไปเข้าค่าย สนุกดีด้วย ที่เมืองไทยก็น่าจะยังมีหลักสูตรสอน ถ้าคุณจะไม่เกเรมัวแต่ทำนักเลงไปวันๆ ก็น่าจะได้เข้ากับเขาบ้างสักค่ายนะคะ"

จิกกัดเขาไปในตัว

แล้วก็ได้ยินคนเสียงทุ้มหัวเราะออกมา..หึหึ

"ผมก็ได้ไปฝึก ร.ด. กับเขาเหมือนกันนั่นแหละน่า ส่วนข่ายอาสาสมัครผมก็ไปอยู่นะ"

ตวัดหางตาไปมองเขาแบบขุ่นๆ อีกทีก่อนจะเริ่มลงมือก่อเตา ในขณะที่คนบาดเจ็บ 'ไกลหัวใจ' จะโขยกเขยก ค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นเหมือนจะเจ็บระบมร่างกายอยู่หลายแห่ง

ไม่กล้าหันไปมองเขาตรงๆ แต่ก็สามารถแอบจับความเคลื่อนไหวของเขาได้ไม่ยาก เพราะกระท่อมนี้มันเล็กจะตายไปนี่นา

การที่เขาจำเป็นต้องเอื้อมมือหาที่ยึดก่อนจะยืนขึ้นได้ น่าจะบ่งบอกว่าอาการเขาน่าจะบาดเจ็บมากกว่าที่ปลายคิ้วแล้วแน่ๆ

หล่อนนี้ก็แย่จัง!! คิดได้ไงว่าเขาจะไม่เจ็บร่างราวโดนม้าเหยียบ

กลิ้งตกเขามา ร่างไม่กระทบกระแทกอะไรเลยนี่ก็คงจะมีแต่ในการ์ตูนตลกแล้วล่ะ

แต่แม้จะรู้อย่างนี้ก็ยังไม่กล้าปริปากถาม

ขนาดแค่จะขอทำแผล..เขาก็ยังจะทำหวงตัว ยังไม่อยากจะให้หล่อนเข้าใกล้เลยนี่

ดี!! .. ปล่อยให้เจ็บซะให้ตายๆ ไปเลย!

ง่วนหุงข้าวต้มหน้าตาแขละๆ กับปิ้งหมึกกระดำกระด่างพอระวังไม่ให้ไหม้มาได้ เงยหน้ามาก็เห็นเขานอนตะแคงกอดอกเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายตนอยู่ตรงส่วนยกพื้นที่ปูด้วยไม้กะดานยาว ๆ ไว้เพียงไม่กี่แผ่น ที่เหมือนทำไว้ใช้เป็นเพียงแคร่ปูนอนให้พ้นพื้นดินขึ้นมาเท่านั้น

แล้วท่าทางแบบนั้นมันก็ช่างจะดูผิดวิสัยผู้ชายที่มีลักษณะแข็งแกร่งมีพลังอย่างเขาจัง?

อดสงสัยไว้ได้ไม่ไหวจึงได้ย่องเบาๆ เข้าไปลองเอามือแตะหน้าผาก

เอ้า! นั่นไง!! .. มีไข้จริงๆ ด้วย

พอปลุกเขาให้ลุกขึ้นมากินข้าวในขณะที่ตนเองก็เที่ยวค้นกระท่อมกุกกักๆ

เผื่อว่าจะมียาลดไข้หรืออะไรติดไว้บ้าง แต่ก็หมดหวังเพราะหาไม่เจออะไรเลยสักอย่าง

"คุณหาอะไร? ทำไมไม่มาทานข้าวด้วยกันล่ะ?" เขาสงสัยเมื่อเห็นหล่อนเดินวุ่นวาย ค้นกระท่อมเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง

"ยาลดไข้ หรือไม่ก็ยาหม่อง หรือครีมทาแก้ปวดอะไรนี่ .. เจ้าของกระท่อมเค้าน่าจะมีติดไว้บ้างนะคะ"

โอดครวญในตอนที่หันมามองเขา ราวจะขัดใจในสถานะการณ์

"ไม่เอาน่านี่กระท่อมชาวประมงนะครับ ไม่ใช่ซุปเปอมาร์เก๊ต ถึงได้จะมีทุกสิ่งที่อยากได้ไปซะทุกอย่าง" แกล้งพูดแหย่แต่คนฟังกลับเคือง

"แหม!! อยากให้เป็นซุปเปอมาร์เก๊ตจังค่ะ จะได้มีพลาสเตอร์ร้อนอันใหญ่เอาไว้มาแปะปิดปากคุณเนี้ย!!"

ก็อุตส่าห์เป็นห่วงเขาอยู่นี่ .. แล้วดูสิ! .. จะยังจะมาทำปากดีแขวะใส่หล่อนอยู่ได้

"มาทานข้าวเถอะ" คนจอมดุพยักหน้าเรียก

มิรินดายอมขยับกลับไปนั่งพับเพียบกับพื้นแคร่

"แขนผมเจ็บ ฉีกไอ้เจ้าเหนียวๆ นี่ได้ไม่ถนัด คุณช่วยจัดการมันให้ผมหน่อยสิ"

"หือ? ตรงไหน" หล่อนชะเง้อดูแขนล่ำ คิ้วผูกยุ่ง

"มันเคล็ด" เขาถลกแขนเสื้อ .. มีรอยม่วงๆ คล้ำๆ หล่อนก็หน้าเหยเกแล้วก็จึงก้มหน้าจัดแจงฉีกหมึกปิ้งให้เป็นชิ้นเล็กใส่ถ้วยข้าวต้มให้คนเจ็บ

ไม่ได้ยินคำขอบคุณจากเขาเลยสักคำ .. คนอะไรกันนี่

ขี้เก๊ก!! แล้วก็เย็นชาชะมัดเลย!!

"ผมอยากได้เกลือ" เขาสั่งซะอีก

"เอามาทำไมคะ?"

"ข้าวต้มโรยเกลือหน่อยๆ อร่อยดี"

"หมึกนี่ไม่เค็มหรือ?" หล่อนตาโต

"เค็ม แต่อยากได้รสเข้มๆ เพิ่ม .. ผมชอบกินรสจัด .. ไปน่า .. คุณไปหยิบโรยมาให้ผมหน่อยสิ" สั่งพร้อมยื่นถ้วยให้หน้าตาเฉย

อ่อ!! ชอบรสจัดจ้าน ...

ผู้หญิงก็ต้องผู้หญิงจัดจ้าน .. อย่างคนที่เขาหามาควงด้วยบ่อยๆ ใช่ไหม?

อ้าว? .. แล้วทำไมหล่อนต้องน้อยใจอะไรด้วยเล่านี่?

ขยับลุกไปทำตาม แต่ตอนกลับมายื่นให้เขาดันไม่กล้าสบสายตาคนหน้าคมเข้มที่เงยหน้ามามองตรงๆ เพราะจู่ๆ หล่อนดันรู้สึก คิดไปคนเดียวอยู่กระมังว่ากิริยาที่เขากับหล่อนทำกันอยู่นี่ แลๆ แล้วก็ดันมีบรรยากาศคล้ายๆ คู่สามีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่กำลังนั่งกินข้าวกินปลาอยู่กันในกระท่อมน้อยหลังจ้อยของทั้งคู่กันอยู่เลยเชียวสิ!

นี่ถ้าหล่อนสวมผ้าถุง แล้วเขามีผ้าขาวม้าพาดคอไว้เป็นพร็อพละครอีกสักหน่อยล่ะก็ ... ใช่เลย

บ้าสิ!! ก็เขาบอกอยู่เมื่อกี้ว่าเป็นคนชอบรสชาติจัดๆ

ผู้หญิงจืดๆ ชืดๆ อย่างหล่อนเขาไม่สนหรอก!!

พออิ่มเขาก็ยื่นนิ้วชี้ไปที่ขันดีบุกเล็กที่หล่อนรองน้ำฝนเย็นใสกรอกใส่กระบอกพลาสติดราคาถูกเตรียมไว้แล้วก่อนหน้า อีกคราที่วงแก้มนวลก็แดงระเรื่อขึ้นได้อีก

บ้าจริง!! ทำไมหล่อนต้องเขิน ต้องวุ่นวายใจอะไรกับเขาหนักหนานะนี่! ปกติหล่อนไม่เคยเป็นแบบนี้นะ!

หรืออาจเป็นเพราะก่อนหน้า หล่อนกับเขาไม่เคยต้องมาอยู่ใกล้ชิดกันสองต่อสองอย่างนี้เลยสักครา?

ก็น่าจะใช่

ก็ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อวานก่อนนี้ที่ 'ศิลา' ประธานบริษัทใหญ่จะไม่ได้มอบหมายให้หล่อนมาสำรวจพื้นที่แทน 'หัสดิน' น้องชายของเขาและแถมยังจะเป็นว่าที่คู่หมั้นที่กำลังจะตัดสินใจหมั้นหมายและแต่งงานกันในเวลาอันใกล้นี้

และนี่ .. ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อเช้าวาน

หล่อนจะไม่เจอว่า 'จัสมิน' น้องสาวคนสวยเพียงคนเดียวของหล่อนจะไม่หนีออกจากบ้านที่ฝรั่งเศสแล้วก็ดันจับพลัดจับพลูไปอยู่บนเตียงของหัสดิน จนมิรินดาต้องประกาศขอให้ทั้งคู่ตกลงแต่งงานกันเสีย

เพราะจากการที่ได้บังเอิญได้ยินน้องสาวโต้เถียงกันกับว่าที่คู่หมั้นแล้วก็แน่ใจว่า


เส้นแนวนอน

♥ นิยายสายอ่อย..อร่อยทุกเรื่อง .. โหลดเค้าหน่อย..เค้าอ่อยนานแล้ว~♥
ขอฝากนิยายใน Set : เ จ้ า ส า ว ร ส แ ซ บ ส์ !! : ด้วยนะคะ
หากอ่านนิยายแล้วถูกใจ..โปรดกด Like ให้ด้วยค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น