นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [One Shot] Memory Heart [Seola xBona]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
' ว่ากันว่าหน่วยความจำของหัวใจจะสามารถจดจำเรื่องราวได้ดีกว่า
หน่วยความจำของสมอง มันจริงมั้ยนะ'

- SeolBo -










เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มี.ค. 61 / 00:18


“พี่ซอลอา ลืมกระเป๋าตังค์ค่ะ


“พี่ซอลอา เอามือถือไปด้วยสิคะ


“พี่ซอลอา ลืมซื้อของกลับมาอีกแล้วใช่รึเปล่า


“พี่ซอลอา วันนี้วันอาทิตย์นะคะไม่ต้องไปทำงาน


และอีกสารพัดพี่ซอลอาที่คิม จียอนจะต้องคอยบอกคอยเตือนแทบทุกวันจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอไปซะแล้ว ในเมื่อรูมเมทคนใหม่ของเธออย่าง คิม ซอลอานั้นเป็นมนุษย์ที่ขี้ลืมที่สุดในโลก 

เวลาออกจากห้องทีไรเจ้าหล่อนจะชอบลืมนั่นลืมนี่เป็นประจำ แรกๆก็ปวดหัวอยู่พอสมควรเพราะต้องกลายร่างเป็นเครื่องเตือนความจำให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่นานเข้าก็เริ่มชินอย่างน้อยก็ทำให้เราลดความอึดอัดต่อกันลงไปได้ในเวลาอันรวดเร็ว เพียงเพราะคำว่า 'ลืม' ของอีกฝ่าย


ถ้าหากจะถามว่าซอลอามาอยู่ห้องกับเธอได้ยังไงก็คงต้องเล่าว่าแต่เดิมที รูมเมทของเธอคือชู โซจอง เพื่อนสนิทของเธอตั้งแต่เรียนมัธยม แต่ด้วยความที่เพื่อนตัวดีดันไปฝึกงานที่ต่างจากหวัดตามแฟนสาวรุ่นพี่อย่างเบ จูฮยอน เลยปล่อยให้เธออยู่คนเดียว จนกระทั่งมันโทรมาบอกเรื่องเซอร์ไพรซ์อีกเรื่องนึงคือจะขอฝากลูกพี่ลูกน้องที่มาจากต่างจังหวัดให้อยู่ด้วยที่ห้องแทนเป็นเวลาสามเดือนทำอย่างกับว่าห้องเธอเป็นโรงเรียนแลกเปลี่ยน 


แล้วไงเธอจะทำอะไรได้ในเมื่อเธอก็ต้องการคนหารค่าเช่าเหมือนกัน! อย่างน้อยพี่ซอลอาก็ยังดีกว่าไอ้ลิงจอมขี้เกียจที่เอาแต่นอนอุตุไปวันๆนั่นอีกล่ะมั้ง


“พี่ซอลอาคะ พี่ซอลอา แห่กๆ”ขาสั้นๆของโบนารีบวิ่งตามซอลอาลงมายันชั้นล่างของคอนโดด้วยอาการหอบเล็กๆ วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอต้องวิ่งเอาของมาให้คนขี้ลืม แต่ไม่รู้ว่าเธออยู่กับซอลอาจนติดนิสัยไปรึเปล่าเพราะดูเหมือนว่าเธอก็ลืมอะไรไปอย่างอย่างเช่นกัน   ลืมไปว่าคอนโดมีลิฟท์น่ะสิถึงได้วิ่งลงบันไดมาหอบแฮ่กๆแบบนี้


อ้อ จียอนมีอะไรเหรอ  วันนี้พี่ว่าพี่ไม่น่าจะลืมอะไรนะร่างบางเจ้าของเรือนผมสีดำ ใบหน้าขาวใสปากสีแดงสดหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะตีหน้ามึนถามพร้อมกับเช็คกระเป๋าตัวเองว่าเอาอะไรมาครบแล้วรึยังซึ่งเธอก็ว่ามันน่าจะครบแล้ว


ครบอะไรล่ะคะ อะนี่ ข้างนอกหนาวจะตายจะไม่ใส่ไปหน่อยเหรอโบนายื่นเสื้อโค๊ทสีน้ำตาลไปให้ ก็ซอลอาเล่นใส่แค่เสวตเตอร์ตัวเดียวออกไปโดยไม่ดูเลยว่าข้างนอกนั้นอากาศหนาวแค่ไหน ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนลืมไปด้วยรึเปล่าว่านี่มันยังฤดูหนาวอยู่


อ๋า นั่นสิ ก็ว่ารู้สึกตัวเบาจังเลย ขอบคุณนะคะ”คนโตกว่ารับเสื้อโค๊ทมาสวมพร้อมกับส่งยิ้มขอบคุณไปให้สาวน้อยคนสวยตรงหน้าที่มักจะใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของเธอมาตลอด


นี่ฉันต้องฟังคำว่าขอบคุณทุกเช้าเลยใช่มั้ยคะเนี่ยร่างเล็กเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มตาหยี ความขี้ลืมของซอลอาทำให้เธอเผลอจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของเจ้าหล่อนไปโดยไม่รู้ตัว เธอต้องคอยสังเกตเสมอเวลาที่ซอลอาจะออกห้อง และน่าแปลกที่เธอกลับรู้สึกดีที่ได้ทำ


ก็อาจจะอย่างนั้นนะ ขึ้นห้องเถอะ  เดี๋ยวตอนเย็นพี่ซื้อขนมมาฝากเป็นการตอบแทนแล้วกัน”ซอลอาพูดด้วยรอยยิ้มขบขัน


หวังว่าจะไม่ลืมนะคะ


จ้าา อ้อ จียอน”เธอเรียกโบนาเอาไว้ในขณะที่เจ้าหล่อนกำลังจะเดินกลับห้อง ให้ร่างเล็กต้องหันกลับมาเลิกคิ้วมองเป็นคำถาม


คะ?”


ลิฟท์มีนะ ใช้บันไดมันเหนื่อยพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินขำออกไป ส่วนโบนาก็ได้แต่อายที่เหมือนโดนล้อกลายๆจากอีกฝ่าย นี่ถ้าซอลอาไม่เตือนเธอก็คงเดินกลับไปทางบันไดแล้วเหมือนกัน

.

.

.

.

.


ตกเย็นวันนั้นให้ทายว่าซอลอาซื้อขนมกลับมามั้ย ใช่ คุณเดาถูก เธอลืมยังไงล่ะ โบนาก็ไม่ได้หวังหรอกว่าจะได้กินจริงๆแต่เจ้าตัวก็ขอแก้ตัวโดยการทำอาหารเย็นให้เธอทานแทน ซึ่งซอลอาน่ะทำอาหารอร่อยอย่าบอกใครเชียวล่ะ นี่ก็ถือเป็นข้อดีอีกอย่างนึงของการมีเจ้าหล่อนมาอยู่ด้วย เวลาเอ็กซี่โทรมาถามความเป็นอยู่เธอก็มักจะตอบไปเสมอว่าอยู่กับคิม ซอลอาอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องอดตายเหมือนอยู่กับชู เอ็กซี่แล้วกัน!


หลังจากทานอาหารกันเสร็จแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำกิจวัตรส่วนตัว ถึงจะไม่ได้อึดอัดต่อกันแต่เราสองคนก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นมานั่งดูทีวีคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเพราะต่างฝ่ายก็ต่างมีพื้นที่สาวนตัว ซอลอาชอบหลบมุมไปอ่านหนังสือเงียบๆ ส่วนโบนาก็นั่งท่องโลกออนไลน์ไปเรื่อย 


แต่วันนี้ดูต่างไปนิดตรงที่ซอลอาเลือกออกไปนั่งนอกระเบียงแทนในห้องเหมือนทุกวัน ในขณะที่สาวเจ้าของห้องก็กำลังลุกไปหาอะไรมาดื่มระหว่างดูซีรี่ย์เรื่องโปรด หากแต่พอเปิดตู้เย็นมองนั่นมองนี่เธอก็พบกับบางอย่างที่คิดว่ามันไม่น่าจะมาอยู่ในตู้เย็นได้ แต่มันก็มาอยู่


เฮ้ออ จริงๆเลยใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆอย่างละเหี่ยเพลียใจแต่ก็ยังมีรอยยิ้มขบขันออกมาให้เห็น โบนาหยิบเอาวัตถุนั่นออกมาแล้วเดินออกไปนอกระเบียงเพื่อหาผู้ที่เป็นต้นเหตุให้มันต้องไปอยู่ผิดที่ผิดทาง





ฟืดดด


โบนาเลื่อนบานกระจกนอกระเบียงออกก่อนจะพบกับซอลอาที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาสวยที่อยู่ภายใต้แว่นตากลมของเจ้าหล่อนกำลังจดจ้องไปบนท้องฟ้า ตรงโต๊ะเล็กๆสีขาวด้านหน้ามีหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์และเบียร์หนึ่งกระป๋องวางอยู่


จียอน มีอะไรรึเปล่าร่างบางหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดบานเลื่อน  ซอลอามักจะเรียกชื่อจริงของโบนาเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันซอลอาก็ขออนุญาตเรียกโบนาด้วยชื่อนี้ด้วยเหตุผลที่ว่า มันน่ารักดี


ฉันแค่จะมาบอกว่าอันนี้ไม่ควรจะเอาใส่ไว้ในตู้เย็นนะโบนาชูไอโฟนในมือขึ้นมาซึ่งมันก็เป็นของซอลอาเองนั่นแหละ เธอล่ะเชื่อหล่อนเลยจริงๆที่ไปลืมมือถือตัวเองไว้ในตู้เย็นได้ จะว่าขำก็ขำแต่ถ้าเกิดมันพังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะนั่น ราคาก็ใช่ว่าจะถูกๆ


โอ้ สงสัยตอนทำอาหารเมื่อกี้เผลอวางไว้น่ะ ขอบ…”


ขอบคุณนะคะร่างเล็กพูดต่อประโยคสุดท้ายแทนซอลอาให้เพราะรู้อยู่แล้วว่าเจ้าหล่อนจะพูดว่าอะไร ทำให้ต่างฝ่ายต่างพากันหัวเราะออกมา ก่อนที่เธอจะคืนมือถือให้ซอลอาไป


ว่าแต่พี่ทำอะไรอยู่เหรอคะเธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เพราะเมื่อกี้เธอเห็นซอลอาเอาแต่จ้องท้องฟ้า ไม่ได้อ่านหนังสือเหมือนทุกที


นับดาวน่ะ


นับดาว?”


อื้อ นั่งนับแล้วมันทำให้มีสมาธิขึ้นนะ เผื่อว่าพี่จะเลิกขี้ลืมบ้างหล่อนตอบพลางมองไปยังท้องฟ้าที่มีแสงดาวจางๆเพราะมีแสงไฟจากในเมืองส่องสว่างกว่าเลยทำให้เห็นได้ไม่ชัดเจนนัก ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองโบนาแล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มขี้เล่นส่งไปให้


สงสัยพี่ต้องนับให้หมดฟ้าแล้วล่ะค่ะโบนาพูดล้อกลับไปบ้าง เธอไม่รู้สึกว่ามันเป็นภาระเลยกับความขี้ลืมของซอลอากลับกันบางทีมันก็….น่ารักดี


หมดแล้วนะ”คนพี่ด้วยตอบหน้าซื่อๆ


หืม? จริงเหรอคะ งั้นดาวทั้งหมดฟ้านี่มีกี่ดวงเหรอ


หนึ่งร้อยสิบแปดล้านดวง


จริงเหรอคะ! พี่นับได้หมดเลยเหรอสาวสวยทำหน้าทึ่งทันทีเมื่อซอลอาตอบจำนวนกลับมาด้วยใบหน้าจริงจัง


“อื้อ ไม่จริงหรอก พี่โกหก คิก คิกอีกฝ่ายหลุดขำออกมาเมื่อสามารถหลอกเด็กน้อยให้เชื่อได้ซึ่งมันก็ทำให้โบนาต้องย่นจมูกใส่ และมันก็เป็นอาการที่น่ารักมากๆจนทำให้ซอลอาแทบไม่อยากละสายตาไปไหน โบนาเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ง่าย รู้จักดูแลเอาใจใส่คนอื่น  เธอเลยรู้สึกว่าการมีโบนาอยู่มันทำให้เธอได้เห็นโลกในแบบที่ต่างออกไป


ชิ ต่อไปฉันจะไม่เชื่อพี่อีกแล้วร่างเล็กแกล้งกอดอกทำเป็นงอนแต่ก็แค่แป๊บเดียวแล้วก็กลับมายิ้มขบขันเหมือนเดิม เพราะมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องมางอนกันในเรื่องที่มันจะทำให้เรารู้จักกันมากขึ้นแบบนี้


แต่พี่จำชื่อดาวได้หมดเลยนะ เห็นตรงนั้นมั้ยเขาเรียกว่ากลุ่มดาวแกะ ส่วนตรงนั้นคือกลุ่มดาวนกอินทรี แล้วก็ตรงนั้นจะเห็นดาวเรียงกันคล้ายรูปผู้หญิงเรียกว่ากลุ่มดาวแอนดรอมีดาซอลอาชี้ให้โบนาดูกลุ่มดาวที่ปรากฏอยู่บนฟ้าพร้อมกับบอกชื่อให้อีกคนได้ฟัง เป็นการยืนยันว่ารอบนี้เธอไม่ได้โกหก


ไม่เห็นเหมือนผู้หญิงตรงไหนเลย”คนดูไม่เป็นได้แต่หรี่ตามอง แต่มองยังไงเธอก็ไม่เห็นว่ามันจะคล้ายดังที่ซอลอาพูดมาตรงไหน สำหรับเธอมันก็ยังเป็นแค่ดาวที่กระจายสะเปะสะปะอยู่ดี


เหมือนสิ ขยับมาดูใกล้ๆมา  เห็นดาวที่ส่องสว่างที่สุดมั้ยตรงนั้นจะเป็นส่วนหัวแล้วก็เข็มขัด…..”คุณครูสอนดูดาวจำเป็นบอกให้โบนาเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆก่อนจะอธิบาย แต่ดูเหมือนคนฟังจะไม่ได้ยินอะไรแล้วนอกจากเสียงหัวใจตัวเองเพราะสายตาเธอดันไม่ยอมมองบนท้องฟ้าแต่กลับมองไปยังใบหน้าสวยของคนข้างๆแทน 

เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมารู้สึกอะไรแบบนี้กับผู้หญิงด้วยกันหรือเป็นเพียงเพราะว่าซอลอานั้นสวยเกินไปกันนะ ขนาดไม่ได้แต่งหน้าหล่อนยังดูน่าหลงไหลขนาดนี้เลย ผิดกับชู เอ็กซี่ที่รายนั้นจ้องหน้าทีไรแล้วรู้สึกอยากตบกระโหลกทุกที


ไง พอดูออกมั้ยซอลอาหันมาถามทำให้โบนาต้องรีบหันหน้ากลับไปมองท้องฟ้าแทบไม่ทัน เธอแสร้งจ้องดาวจนตาแทบถลนจึงไม่ได้เห็ยรอยยิ้มขบขันของอีกฝ่ายที่พอจะจับพิรุทได้พอควร


อ้อ จริงด้วยค่ะ ต้องใช้จินตนาการเยอะเลยนะเนี่ย ก็จำชื่อดาวได้หมดนี่นาแต่เรื่องอื่นทำไมขี้ลืมจังร่างเล็กพูดขึ้นมาลอยๆแต่ก็ตั้งใจให้ซอลอาได้ยินนั่นแหละ เธอไม่กล้าหันไปมองอีกฝ่ายเลยได้แต่จ้องท้องฟ้าแล้วยิ้มขำออกมาน้อยๆ


รู้มั้ยว่าอะไรก็ตามที่เราชอบมันจะไม่ถูกบันทึกลงในสมอง แต่มันจะบันทึกลงในใจ"คำพูดของซอลอาทำให้โบนาต้องหันกลับมามองเสี้ยวใบหน้าสวยของเจ้าหล่อนเพื่อรอฟังต่อไป


"ความทรงจำที่ถาวรที่สุดคือความทรงจำที่อยู่ในใจนะ ถ้าวันไหนเกิดลืมพี่เชื่อว่าความรู้สึกจะเตือนเราเอง”ซอลอาหันกลับมายิ้มให้คนข้างกาย และรอยยิ้มอ่อนโยนนั่นก็ทำให้หัวใจของคนถูกมองสั่นไหวรุนแรงอย่างประหลาด


จียอน จียอนเป็นอะไรรึเปล่า”เธอโบกมือไปมาผ่านหน้าโบนาที่จู่ๆก็นิ่งค้างไป


ค คะ? เปล่าค่ะ


ง่วงก็ไปนอนได้นะ


เปล่าค่ะ พี่เล่าเรื่องดาวต่อสิคะ ฉันอยากฟังเจ้าหล่อนรีบปฏิเสธด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีนิดๆเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นบ้าอะไรขึ้นมา นี่ถ้าซอลอารู้ว่าเธอใจเต้นแรงแค่ไหนคงได้มองหน้ากันไม่ติดแน่ๆ เธอว่าการอยู่ใกล้ซอลอามากไปน่าจะไม่ใช่เรื่องดีแล้ว ดูแล้วอันตรายต่อใจเหลือเกิน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังอยากจะฟังซอลอาพูดต่ออยู่ดีเพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้มานั่งด้วยกันแบบนี้อีกมั้ย


เอางั้นเหรอ อืมม ที่จริงพี่มีดาวประจำตัวของตัวเองนะ เวลาไม่สบายใจพี่ชอบมานั่งมองมันล่ะซอลอาหันกลับไปมองท้องฟ้าอีกครั้งก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุข


ดีจังเลยค่ะ ดาวดวงไหนเหรอคะ


ตรงนั้นไงเป็นดาวที่ไม่ได้สว่างมากแต่ก็มักจะสังเกตเห็นง่ายที่สุด ที่จริงพี่ก็ไม่รู้ว่ามันมองเห็นง่ายหรือเป็นเพราะว่าพี่เอาแต่มองมันจนไม่ได้สนใจดวงดวงอื่นที่อยู่รอบๆก็ไม่รู้”เธอก้มหน้าขำน้อยๆเหมือนเอียงอาย


แล้วดาวดวงนี้มีชื่อมั้ยคะ


โบนา


คะ!?”โบนาตกใจขึ้นมาอีกรอบเมื่อจู่ๆซอลอาก็พูดชื่อเธอขึ้นมาซะอย่างนั้นซึ่งปกติเจ้าหล่อนจะไม่ค่อยเรียกชื่อนี้เธอเท่าไหร่


ดาวชื่อโบนาซอลอาหันมาตอบเพื่อเป็นการย้ำว่าโบนาไม่ได้ฟังผิดไป


นี่ล้อกันเล่นอีกแล้วใช่มั้ยคะเนี่ยร่างเล็กทำหน้าไม่อยากจะเชื่อเพราะคิดว่าซอลอาคงล้อเล่นเหมือนเมื่อกี้อีก มันจะมีได้ไงกัน เธอไม่เห็นจะเคยได้ยิน


เปล่านะ มีดาวชื่อนี้จริงๆไม่เชื่อลองไปเซิร์จดูสิ เอาเป็นว่าพี่ให้เป็นการบ้านแล้วกันพี่ไปนอนแล้วดีกว่า


คะ?”พี่สาวคนสวยลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอาหนังสือขึ้นมาถือไว้ในขณะที่โบนาก็ยังทำหน้างงอยู่เหมือนเดิม หล่อนยิ้มน้อยๆก่อนจะถอดแว่นตัวเองออกมาใส่ให้โบนาที่กำลังตั้งใจหรี่ตามองดาวดวงนั้นอย่างสงสัย


อะ ใส่ไว้จ้องมากๆเดี๋ยวสายตาเสียนะโบนารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่บานเลื่อนถูกปิดแล้วเธอยังคงไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ซอลอาพูด จึงรีบเอามือถือขึ้นมาเซิร์จชื่อดาวดวงนี้ดูแล้วก็พบว่ามันมีอยู่จริงๆ!

.

.

.

.

.

.

.

 

เอ็กซี่! แกรู้ป่ะว่ามีดาวชื่อโบนาด้วย ชื่อฉันอะแก เอ้ะ หรือว่าชื่อคนอื่น แล้วมันมีได้ยังไง แกสงสัยมั้ย ย่าห์ แกตอบฉันสิโบนารัวคำถามใส่เพื่อนรักเป็นชุดทันทีที่เจอหน้ากัน เอ็กซี่นั้นเข้ามาในโซลพอดีในวันถัดมาโบนาเลยนัดเจอเพราะมีคำถามจะถามเพื่อนเป็นร้อยแปดคำถาม


ย่าห์ๆ แกก็หยุดเขย่าฉันก่อนได้มั้ย แล้วพูดรัวขนาดนี้ฉันจะพูดแทรกลงบรรทัดไหนล่ะ โว๊ะเอ็กซี่ที่ดูดชาไข่มุกอยู่แทบจะพ่นออกมาใส่หน้าโบนาที่เอาแต่เขย่าเขาไม่ยอมหยุด


แกก็ตอบมาสิโบนายอมนั่งลงดีๆหลังจากโดนเพื่อนดุเข้าให้ ก่อนจะพูดเสียงอ่อยรอฟังคำตอบจากเอ็กซี่


คำตอบแรกเลยคือรู้ แกไปอยู่หลุมไหนมาว่าเดี๋ยวนี้เขาซื้อดาวได้ก็แค่ตั้งชื่อแค่นั้นเอง นี่ฉันก็ว่าจะซื้อให้พี่จูฮยอนอยู่เพราะฉะนั้นเลิกตื่นตูมซักที


เหรอ งั้นคงไม่ใช่ชื่อฉันสินะ คนซื้อโรแมนติกดีจังซื้อดาวให้ด้วย แต่ไม่ใช่กับแกแน่ๆโบนาหงอยลงไปนิดๆเมื่อรู้ว่ามันไม่ได้พิเศษอะไรมากมายแล้วอีกอย่างชื่อเธอก็ไม่ได้มีแค่คนเดียว เธอก็ฝันอยากมีคนซื้อดาวให้บ้าง เพราะมันดูโรแมนติกดียกเว้นก็แต่คนซื้อคือชู เอ็กซี่ที่ให้ตายยังไงมันก็ดูไม่โรแมนติกเลยสำหรับเธอออกแนวน่าหมั่นไส้มากกว่า


แล้วทำไมพี่ซอลอาต้องใช้ดาวนั่นเป็นดาวประจำตัวด้วยล่ะเธอยังคงสงสัยก็ถ้ามีคนซื้อดาวก็ต้องมีเจ้าของอยู่แล้ว แล้วทำไมซอลอาต้องใช้เป็นดาวประจำตัว หรือซอลอาซื้อให้คนอื่น ซอลอารู้จักคนชื่อเดียวกันกับเธอด้วยเหรอ ถึงว่าทำไมถึงไม่ยอมเรียกเธอว่าโบนา มีแฟนแล้วก็ไม่บอกที่ใจดีกับเธอเพราะเธอชื่อเหมือนแฟนเก่างั้นสิ


แล้วทำไมแกไม่ถามพี่ซอลอาล่ะ มาถามฉันทำไม


ก็ฉันไม่กล้านี่ จำได้รึเปล่าก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรไว้บ้าง นี่ พี่ซอลอาเขาเป็นโรคอัลไซเมอร์รึเปล่า ทำไมขี้ลืมจัง แกน่าจะบอกให้พี่เขาไปตรวจบ้างนะร่างเล็กได้ทีเผาซอลอาให้เอ็กซี่ฟัง เพราะบางทีซอลอาก็ลืม ว่าตัวเองพูดอะไรไว้เธอเลยไม่กล้าจะถาม จนเธอคิดว่าซอลอาเป็นอัลไซเมอร์นี่แหละ ถึงขั้นลืมมือถือไว้ในตู้เย็นนี่อาการค่อนข้างหนักแล้วนะ


พี่ซอลอาไม่ได้ขี้ลืมนะ รายนั้นเรียนเก่งจะตายจะขี้ลืมได้ไงเอ็กซี่แย้งขึ้นมาด้วยความที่รู้จักซอลอาดี พี่ของเขาความจำดีจะตายไม่งั้นจะได้เป็นถึงนักดาราศาสตร์เหรอ


ขี้ลืมสิ ออกจากห้องชอบลืมนั่นลืมนี่เหมือนที่ฉันชอบเล่าให้แกฟังนั่นแหละ


แต่แกก็เต็มใจทำ ใช่มั้ย เฮ้อ แกฟังฉันนะจียอน พี่ซอลอาไม่ได้ขี้ลืม พี่เขาไม่ได้ลืม แต่แกต่างหากที่ควรจำได้แล้วว่าแกลืมอะไรไปร่างสูงถอนหายใจออกมาเมื่อตัดสินใจแล้วว่าควรจะพูดความจริงบางอย่างออกไปซะที เขาจับไหล่เพื่อนเอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนโบนานิ่งไป


รู้มั้ยว่าอะไรก็ตามที่เราชอบมันจะไม่ถูกบันทึกลงในสมอง แต่มันจะบันทึกลงในใจ ความทรงจำที่ถาวรที่สุดคือความทรงจำที่อยู่ตรงหัวใจนะ ถ้าวันไหนเกิดลืมพี่เชื่อว่าความรู้สึกจะเตือนเราเอง


 


เช้าวันต่อมาโบนายังคงตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วนั่งอยู่บนโซฟาดูทีวีอยู่คนเดียว แต่ในใจเธอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่ทีวีเลย จนกระทั่งซอลอาเปิดประตูห้องออกมา เธอเลยทำเป็นยกเอาหนังสือนิยายขึ้นมาอ่านในขณะที่สายตาก็ลอบมองอีกฝ่าย 

คิม ซอลอายังคงเร่งรีบเหมือนทุกวัน เสี้ยวนาทีนึงเธอสังเกตเห็นว่า ก่อนซอลอาจะดื่มนมแล้วเตรียมออกห้องไป เจ้าหล่อนมองไปที่กระเป๋าตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะทานข้าวแล้ว แต่ก็ยังเลือกที่จะไม่หยิบมันแล้วเดินออกไปยังหน้าห้อง และเพียงแค่นี้น้ำตาของเธอก็แทบไหลออกมา


ที่ผ่านมาทั้งหมดซอลอาแค่แกล้งลืมเพื่อให้โบนาจำ จำทุกการกระทำของตัวเองเผื่อว่าโบนาจะนึกอะไรขึ้นได้บ้าง เมื่อหลายเดือนก่อนโบนาประสบอุบัติเหตุทำให้เธอสูญเสียความจำในช่วงสี่ปีให้หลังไป แล้วก็ ใช่ เธอลืมซอลอา คนรักของเธอที่คบกันมาสามปี 

ในตอนนั้นซอลอาไปต่างจังหวัดไม่ว่างมาเจอโบนาเลยจนกระทั่งโบนาความจำเสื่อม ซอลอารู้สึกผิดมากเลยเลือกที่จะไม่บอกความจริงกับโบนาว่าเธอเป็นใครแล้วขอให้เอ็กซี่แนะนำให้เธอรู้จักกับโบนาใหม่ในฐานะรูมเมท ดาวดวงนั้นคือดาวที่ซอลอาซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดของโบนา มันเป็นของเธอ เป็นความรักที่ผู้หญิงชื่อคิม ซอลอามอบให้กับเธอ แต่เธอกลับจำมันไม่ได้ แท้จริงแล้วคนขี้ลืมมันคือเธอเองต่างหาก


พี่ซอลอาร่างเล็กลุกออกไปจากโซฟาแล้วเรียกซอลอาเอาไว้เหมือนทุกเช้า


อ่า วันนี้พี่ลืม…..”คนถูกเรียกหันมาหาและคิดว่าโบนาคงเตือนว่าเธอลืมอะไรไปอีก แต่เพียงแค่หันมาเธอก็โดนร่างเล็กดึงเข้าจูบด้วยน้ำตา  ซอลอานิ่งไปก่อนจะจูบตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ต่างกัน เพราะเท่ากับสิ่งที่เธอรอสิ้นสุดลงแล้ว


ฮึกๆ ทำแบบนี้ทำไม ทำไมไม่บอกฉัน ฉันขอโทษ ฮึก ขอโทษที่จำพี่ไม่ได้ ฉันขอโทษคนสวยผละออกมาเธอตีไหล่เขาเบาๆก่อนจะก้มหน้าร้องไห้ราวกับเด็กน้อยที่รู้สึกผิดอย่างเต็มหัวใจ เธอยังจำเรื่องราวของเราไม่ได้หรอกแต่อย่างที่ซอลอาบอกหัวใจต่างหากที่ทำให้เธอจำได้ว่าเธอรักผู้หญิงคนนี้


ไม่ต้องขอโทษหรอก พี่ผิดเองที่ไม่ดูแลจียอนให้ดีพอ พี่สมควรถูกลงโทษแล้วล่ะซอลอาดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด เธอคิดไว้แล้วว่าถึงโบนาจะจำเรื่องของเราไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะเธอพร้อมจะทำความรู้จักกับเจ้าหล่อนใหม่ เธอรู้ว่าโบนายังคงจำไม่ได้เพียงแค่อาจจะรู้ความจริงแล้วเท่านั้น แต่แค่นี้มันก็เพียงพอแล้วสำหรับคนรักที่ไม่ได้เรื่องแบบเธอ


โดยการแกล้งทำเป็นขี้ลืมเนี่ยนะ เป็นบ้ารึไง ใครเขาทำกัน ฮึกโบนาผลักคนซื่อบื้อออก ทั้งเสียใจดีใจแล้วก็โมโหหล่อนไปพร้อมกัน เลยกลายเป็นกำลังต่อว่าคนพี่ทั้งที่ตัวเองก็เบะปากร้องไห้ไปด้วย


ก็พี่อยากให้จียอนจำแทนพี่นี่ถึงจียอนจะจำเรื่องอดีตไม่ได้แต่อย่างน้อยตอนนี้จียอนก็จำทุกอย่างในตัวพี่ได้หมดเลยนี่นา ความทรงจำที่ผ่านมาจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะพี่จะจำมันไว้เอง แต่ความทรงจำต่อจากนี้จียอนต้องจำมันไว้นะ ทีนี้เราก็เป็นครึ่งนึงของความทรงจำของกันและกันแล้วคนโตกว่ายื่นมือไปปาดน้ำตาให้โบนาก่อนเอ่ยพูดให้ธเอหายรู้สึกผิดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นใจดีและรอยยิ้มน่ารักนั่น


ไม่จำ ฉันจะไม่จำอะไรแล้ว อยากลืมอะไรก็ลืมไปเลยแต่ดูเหมือนคนขี้แยยังคงแกล้งงอนอยู่ซึ่งซอลอาก็พอจะรู้ดี เธอไม่ได้ตามไปง้อแล้วปล่อยให้โบนากลับไปนั่งลงบนโซฟาตามเดิม


โอเค เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปแล้วนะ


จะไม่เอากระเป๋าไปด้วยรึไง  หิมะจะตกเอาร่มไปด้วย แล้วก็ถ้าตอนเย็นลืมซื้อขนมมาล่ะก็เจอดีแน่


โอเคค่ะซอลอายิ้มกว้างเมื่อได้ยินเจ้าหล่อนพูดออกมาแบบนั้น ก่อนจะรีบวิ่งไปเอาไปเอากระเป๋าแล้วแวะยีผมโบนาหนึ่งที พร้อมกับไม่ลืมที่จะหยิบร่มตามคำสั่งไปด้วย


ย่าห์ คิม ซอลอาโบนาโวยวายขึ้นมาอีกครั้งแล้วเรียกชื่ออีกฝ่ายเอาไว้ให้เขาต้องหันกลับมามองอีกหน


ถึงสมองเฮงซวยของฉันจะลืมแต่ความทรงจำตรงนี้ ยังบอกว่าฉันรักพี่นะ






มาแว้วว  วันช็อตซอลโบตามสัญญา คู่นี้ไม่ได้ตั้งใจจะชอบแต่เห็นอยู่ด้วยกันทีไรแล้วเขินทุกที

รังสีความวายแผ่มาก ไม่รู้จะชอบกันรึเปล่า เอาเป็นว่าชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นบอกกันได้นะจ๊ะ

 

ผลงานอื่นๆ ของ Summersnow​

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 มกราคม 2563 / 16:18

    ดาวโบนา อยู่ตรงไหนคะ พี่ซอลอา หนูก็อยากเห็นบ้างนะ อิอิอิ ????????????


    มาอ่านช้า แต่ก็เม้นให้กำลังใจนะคะ????????????

    #7
    0
  2. #6 harry 2012 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 19:25
    ตอนจบหักมุมสุด เขินไปหมดเลย ไรท์แต่งออกมาได้น่ารักสุดๆเลย ละมุนอะไรขนาดนี้ เขินไม่ไหวแล้วววว
    #6
    0
  3. #5 kkarioz_p (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 14:12
    หือออออ พิซอลอาคนโรแมนติก ซื้อดาวให้น้อง ดูแลน้องที่ความจำเสื่อม พี่ต้องเจ็บปวดขนาดไหนเนี้ยที่ร้องเขาจำตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ร้องเขารู้แล้วนะ แง๊
    #5
    0
  4. วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 12:13
    น่ารักจังเลยค่ะ หักมุมสุดที่แท้โบนาก็เป็นฝ่ายลืมนี่เอง
    ตอนที่พิซอลบอกโบนาว่าที่ผ่านมาจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จะเป็นคนจำไว้เองนี่เขินมากอ่ะค่ะ วรั้ยยยยยยยยยยยยย 555555 

    #4
    0
  5. #3 Delphis
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 22:56
    เขินนนนน -/////////- จิกหมอนแรงง 5555555555 อยากให้มีฟิคยาวซอลโบบ้างอ่าาาา
    #3
    0
  6. #2 _1qrxz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:54
    โอ๊ยยย น่ารักกก งืออ เขิน อ่านไปบิดไป 55555 ตอนจบพีคมาก พิซอลโรแมนติกมากเลยอะ อยากมีแบบนี้สักคนบ้าง 5555
    #2
    0
  7. #1 tiijang
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 20:13
    น่ารักมาก !! คนขี้ลืม ลืมเพื่อเตือนความจำใครอีกคน โรแมนติกจริงๆ 😁😁😁 พฮรือออ
    #1
    0