คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic KHR]My Mind [Fic KHR]My Mind | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคนี้ภาคต่อจาก [Fic KHR]To You My SKY
นะเออ ส่วนฟิคเรื่องอื่นๆ ยังอยู๋ในช่วงกำลังนั่งแต่งอยู่
ยังแต่งไม่จบ จบแล้วจะลงให้นะเจ้าคะ
=w=


อันนี้ก็แต่งๆ แก้เซ็ง....
เปล่าหรอก
มีคน RQ มาเลยสนองให้ค่ะ^w^

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.ย. 53 / 20:17


เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ นภายามค่ำคืน ไร้ซึ่งตัวตน
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ พิรุณยามค่ำคืน ไร้ซึ่งกำลัง
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ วายุยามค่ำคืน ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
เพราะคนๆ นั้นคนเดียวทำให้ สายหมอกยามค่ำคืน ไร้ซึ่งจิตใจ

ยามใด เมื่อนภาแห่งแสงสว่างลาจาก นภาแห่งความมืดมิดจะอยู่เยี่ยงไรเล่า
และหากเป็นเยี่ยงนั้น สายพิรุณยามค่ำคืนแสนมืดมิด จะต้องช่วยชะล้างสิ่งใดเล่า
กระแสวายุยามค่ำคืน จะช่วยกรรโชกพัดแบ่งเบาทุกข์เพื่อใครเล่า
แล้วกลุ่มสายหมอกแห่งความมืดมิด จะปกคลุม หลอกลวงเพื่ออะไรเล่า

Xanxus

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น? ทำไมถึงได้ทำอย่างนั้น?
เพื่ออะไร?... แฟมิลี่งั้นเหรอ? ถ้าเพื่อแฟมิลี่... แล้วจะจากไปทำไม...?

"อ๊ะ! แซนซัส!!"เสียงหวานสดใสที่จำได้ขึ้นใจ เสียงของไอ้สวะนั่นตะโกนขึ้น
"อะไร!?!"เสียตะโกนปนตะคอกของผมดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านกับคนตรงหน้าเลย
สิ่งที่ได้รับตอบกลับมามีเพียงรอยยิ้มหวานที่มักประดับอยู่บนใบหน้านั่นเสมอ
"อย่าตะคอกเสียงดังสิครับ นัตสึหลับอยู่นะครับ..."ไอ้สวะนั่นบอก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ...?"
กรรร
คงไม่ต้องรอให้ตอบ เมื่อเสียงคำรามในลำคอดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล ผมก็บางอ้อทันทีว่ามันเกี่ยวอะไรกัน
เพิ่งสังเกตเหมือนกันว่าเบสเตอร์ไปนอนอยู่ใต้ต้นไม้ ผมหันกลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง
"อ่า... จะกลับปราสาทวาเรียแล้วเหรอครับ? เดินทางดีๆ นะครับ"
"ไม่จำเป็น"ผมเอ่ยขึ้น ผมไม่ต้องการหรอกไอ้คำอวยพรแบบนี้ มีแต่พวกสวะชอบพูดกัน มันน่ารำคาญ

หากตอนนั้นฉันยอมรับคำอวยพรที่นายมักมอบให้
หากตอนนั้นฉันอยู่ใกล้ๆ นาย
หากเป็นอย่างนั้น...นายจะยังอยู่ข้างๆ ฉันในตอนนี้ไหม?

"ทำไม?"ผมเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา มองหลุมศพเบื้องที่มีคำสลักอย่างประณีตว่า 'Vongola X'
ทำไมต้องทำอย่างนั้น? ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันอันตราย... ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ทำไม?
ทำไมยังไปพบคนๆ นั้นอีก...? ซาวาดะ สึนะโยชิ

"เอ่อ.."
"อะไร?"ไอ้สวะนั่นเดินเข้ามาหาผมด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย เขามองสบตากับผม
"คุณ... ไป 'ฆ่า' คนมาเหรอ?"เด็กคนนั้นเอ่ยเสียงเศร้า
"แล้วจะทำไม?"ผมเอ่ยถามพลางถอนหายใจ กับประโยคเดิมๆ ที่มีเสมอหลังทำภารกิจ
"ตะ แต่... ทำอย่างนั้น... มันไม่ดีนะครับ..."
"ฉันไม่สน!"ผมตะคอกเสียงดังลั่น ร่างตรงหน้าสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย
"แต่ แซนซัสสิ่งที่คุณทำน่ะมันไม่ดีนะ... ถ้าเกิด... ถ้าเกิดว่าพวกเขามีคนที่พวกเขารักรออยู่ล่ะ แล้วคุณทำอย่างนั้นมัน..."
"ก็บอกแล้วว่าฉันไม่สน! ไปสักทีไอ้สวะ ฉันรำคาญ!!!"ผมตะโกนลั่นก่อนเป็นฝ่ายเดินจากมาแทน
และเพราะเป็นอย่างนั้น... นายคงเสียใจเพราะฉันสินะ? ในที่สุดตอนนี้ฉันก็เข้าใจ กับคำว่า 'สูญเสีย' ก็เมื่อวันที่สายไป...

"บอสฮ้า~"เสียงที่ฟังกี่ทีๆ ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนไม่หายดังขึ้น
ผมหันไปมองเจ้าของเสียงก่อนตะคอกใส่
"อะไร!!?"จำได้ว่ามันน่าจะอยู่กับไอ้สวะบ้ามวยนั่น
"ยะ อย่าตะคอกอย่างนั้นสิฮ้า~ ระ เรียวเฮจัง ดะ ได้รับโทรศัพท์ จะ จากผู้พิทักษ์เมฆา ขะ ของวองโกเล่น่ะ ระ รู้สึกจะบอกว่า... จะ เจ้าหนูนั่น เอ่อ... สึ สึนะจังจากไปแล้วน่ะ"
"อะไรนะ?"ผมถามย้ำในสิ่งที่ได้ยิน ไม่ได้หมายความอย่างนั้น... ใช่ไหม?
"สึ สึนะจัง... ตายแล้ว"ไอ้สวะนั่นพูดเสียงสั่น ไม่จริง... ไอ้สวะนั่น...
ไอ้สวะนั่น... จากไปแล้วงั้นเหรอ!?!?

--My Mind--
ช่วงเวลาที่รู้จักกันมา... ฉันคงผิดที่ทำร้ายนายบ่อยครั้ง
ฉันคงผิดที่เอาแต่ด่าว่านาย... ฉันคงผิดที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกนาย
ฉันคงผิดที่ทำให้นายเสียใจหลายครั้ง... ฉันคงผิดที่ไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของนาย
ความผิดที่ฉันทำ... อยากให้นายให้อภัยจะได้ไหม? กลับมาหากันได้ไหม?
นายทำให้ฉันรู้จักความรัก นายทำให้ฉันรู้จักความสุข
นายทำให้ฉันเห็นแสงสว่าง นายทำให้ฉันเข้าใจการสูญเสีย
ฉันไม่เคยขออะไรเลยทั้งชีวิตนี้... นอกจากขอให้นายกลับมา
    
แซนซัส

Spelbi Squalo

แปลกเนอะ... ทำไมคนเราถึงมักรู้ตัวตอนที่สาย?
ทำไมคนเราถึงไม่ยอมรับในความรู้ของตัวเอง?
แล้วทำไม... คนเราไม่ไขว่คว้าเวลาที่มีเอาไว้?

"อูย~ เจ็บๆ แย่จริงเลย รีบอร์นนะรีบอร์น"เสียงหวานบ่นอุบอิบดังขึ้น
มือบางยกขึ้นเปิดประตูห้องพยาบาลในฐานทัพ
ครืด...
"อ๊ะ!?"
"หืม?"ผมเงยหน้าขึ้น ละจากการพันแผลมามองผู้มาเยือน
ซึ่งก็คือไอ้เปี๊ยก บอสวองโกเล่แฟมิลี่นี่เอง
"คะ คุณสควอโล่!!!"หมอนั่นมองผมอย่างตื่นๆ
"ทะ ทำไมแผลเต็มตัวอย่างนั้นล่ะครับ!?"เจ้าเปี๊ยกนั่นตะโกนขึ้นอย่างตกใจ
"ก็แล้วจะยุ่ง'ไรด้วยหา!!?"ผมตะโกนไปตามนิสัย เจ้าเปี๊ยกมองผมก่อนถอนหายใจ
"นี่พวกคุณไป 'ฆ่า' มาอีกแล้วเหรอครับ?"แววตาของเจ้าเปี๊ยกดูหม่นลงทันทีที่เอ่ยคำว่า ฆ่า ออกมา
"แล้วจะทำไม?"
"ผม... ไม่อยากให้พวกคุณฆ่าใครนี่นา..."คนตรงหน้าเอ่ยแผ่วเบา ซึ่งผมไม่คิดจะสนใจ
ในสิ่งที่เขาเอ่ยเลยสักนิด ผมยังคงทำหูทวนลมต่อไป...

"...เจ้าเปี๊ยก..."ผมเอ่ยอย่างแผ่วเบา
ผมทรุดตัวลงตรงหน้าโลงศพที่เขียนอย่างประณีตว่า 'Vongola X'
"ขอโทษ..."ผมเอ่ยพร่ำ น้ำตาที่ไม่เคยไหลออกมาเลยสักครั้งนั้น...
ค่อยๆ ไหลรินอาบแก้มทั้งสองข้างของผม จากไปแล้ว... เด็กคนนั้น ซาวาดะ สึนุะโยชิ

"คุณสควอโล่..."เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นด้านหลังผม
ผมหันไปมองทางต้นเสียง
"มีอะไร?"
"อย่า...ฆ่าคนอีกเลยนะครับ"คนตรงหน้าเอ่ยอ้อนวอน
ผมเลือกที่จะหลบสายตา
"ก็ขึ้นอยู่กับว่า ฝ่ายนั้นจะทำให้ฉันต้องฆ่ารึเปล่า"ผมเอ่ยออกไปก่อนที่จะปลีกตัวออกมาจากตรงนั้น
ก่อนที่ผมจะรู้สึกหวั่นไหวไปมากกว่านี้ ผมเลือกที่จะยืนพิงกำแพงหลังจากที่ปลีกตัวมาจนลับสายตา
ก่อนหลับตาลงพลางพึมพำ คำที่ผมไม่เคยคิดจะเอ่ยมันออกมา
เพราะคิดว่ามันไม่จำเป็น หากแต่บัดนี้... เพิ่งจะได้รู้ว่ามัน 'มีค่า' มากแค่ไหน ก็ตอนที่สาย...

"บอสฮ้า~"เสียงดัดจริตที่ผมจำได้ดีว่าเสียงของใคร ทำให้ผมแอบเซ็งเล็กน้อย
ขณะที่กำลังจะเอาเอกสารไปให้ไอ้บอสเวรนั่น
"อะไร!!?"ไอ้บอสนั่นตะโกนขึ้น ผมที่ทำท่าจะเข้าไปก็ต้องหยุดมือลง
เพราะถ้าขืนเข้าไปตอนนี้คงยุ่งแน่
"ยะ อย่าตะคอกอย่างนั้นสิฮ้า~ ระ เรียวเฮจัง ดะ ได้รับโทรศัพท์ จะ จากผู้พิทักษ์เมฆา ขะ ของวองโกเล่น่ะ ระ รู้สึกจะบอกว่า... จะ เจ้าหนูนั่น เอ่อ... สึ สึนะจังจากไปแล้วน่ะ"หา!?
"อะไรนะ?"ใช่... อะไรนะ? ช่วยพูดใหม่อีกทีสิ นี่แกโกหกรึเปล่า?... ลุซซูเรีย
"สึ สึนะจัง... ตายแล้ว"ผมช็อคทันที
ในห้องนั้นเสียงเงียบหายไปแล้ว ผมรู้ว่าไอ้หมอนั่นคงช็อคเหมือนผม
ซาวาดะ สึนะโยชิ... เจ้าเปี๊ยกนั่น... จากไปแล้ว...

--My Mind--
แย่จริงๆ เลยนะ ว่าไหม? ทำไมคนเราต้องมารู้ตัวในตอนที่สาย
ถึงนายจะจากฉันไปเจ้าเปี๊ยก... แต่มันคงไม่ทำให้ฉันเสียใจมากเกินไป
หากฉัน 'กล้า' ที่จะบอกรักนาย คำๆ เดียว... แต่กลับพูดยากเหลือเกินกับนาย
แต่ฉันอยากให้นายรู้จริงๆ นะ... ว่าฉันรักนายมากแค่ไหน
นายรู้ไหม? ฉันที่ขาดนายไปนั้น... ฉันราวกับเป็นเพียงแค่คนๆ หนึ่งที่หมดกำลัง หมดแรงที่จะลุกเดินต่อไป
เอาเถอะ... ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าฉัน... คิดถึงนายมากขนาดไหน ฉันอยากให้นายกลับมา
    
สเปลบี สควอโล่

Belphegor

อะไร? สิ่งที่นายทำมันเพื่ออะไร?
แล้วทำไมต้องทำอย่างนั้น ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองถูกฆ่า? อะไรทำให้เป็นอย่างนั้น?

ผมเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น หลังจากมีปากมีเสียงกับไดนาไมต์
ว่าจะลงไปหาอะไรกินสักหน่อย แต่ก็...
"คะ คุณสควอโล่!!!"
"ทะ ทำไมแผลเต็มตัวอย่างนั้นล่ะครับ!?"
"ก็แล้วจะยุ่ง'ไรด้วยหา!!?"
"นี่พวกคุณไป 'ฆ่า' มาอีกแล้วเหรอครับ?"
"แล้วจะทำไม?"
"ผม... ไม่อยากให้พวกคุณฆ่าใครนี่นา..."
บทสนทนาต่างๆ ดังขึ้นจากห้องพยาบาล ที่ถ้าจำไม่ผิดหลังจากที่กลับมาจากการ 'ฆ่า' สควอโล่จะไปที่นั่น
แล้วรู้สึกว่าเจ้าหนูวองโกเล่จะไปเจอแหะ ชิชิชิ
หลังจากนั้นไม่นานเจ้าหนูวองโกเล่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆ
ผมไม่ชอบสีหน้านั่นเลยจริงๆ
"อ๊ะ... คุณเบล..."เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ผมไม่ชอบเลยจริงๆ
"ชิชิชิ~ ไง! อืม... ที่พวกเราต้อง 'ฆ่า' ก็เพื่อนายนะ เจ้าหนูวองโกเล่"ผมเอ่ยบอก
เจาทำเพียงแค่ส่งยิ้มกลับมา ต่อให้ใครพูดอะไรถ้าคนๆ นี้รู้ว่าฆ่า... ก็จะเป็นอย่างนี้ทุกที

"สึ... นะ"ผมพูดแผ่วเบา ราวคนไร้เรี่ยวแรงที่จะเอื้อนเอ่ยในสิ่งใดๆ
เบื้องหน้ามีโลงศพสลักคำไว้ว่า 'Vongola X'
เพราะอะไร? นายถึงได้ทำแบบนี้?
เจ็บเหลือเกิน... เจ็บปวดที่ใจ สิ่งที่นายทำ... เพื่ออะไรกัน?

"คุณเบล..."
"อีกแล้วเหรอเนี่ย? ชิชิชิ~ เจ้าชายก็บอกไปแล้วไงว่าเราจำเป็นต้องฆ่าจริงๆ"
ผมเอ่ยขึ้น ผมรู้ว่าเขาไม่ต้องการเห็นพวกผมฆ่าใคร แต่... ถ้าพวกนั้นประสงค์ร้าย
ทางเราก็จำเป็นต้องฆ่าทิ้งเสีย เพื่อปกป้องนาย เพื่อปกป้องคนๆ นี้
"ผมรู้..."เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
"แต่ผม..."เจ้าหนูวองโกเล่เอ่ยก่อนเงียบไป ผมจึงถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ
"จะพยายามไม่ฆ่าแล้วกันนะ..."ผมเอ่ยพร้อมส่งยิ้มในแบบฉบับของผมไปให้
ดูเหมือนคนตรงหน้าจะยิ้มออกแล้วแหะ
เจ้าชายชอบ... ที่จะเห็นรอยยิ้มของเจ้าหญิงมากกว่าเห็นเจ้าหญิงร้องไห้นะ

"หืม?"ตอนนี้ผมกำลังจะเดินไปหาบอส
ต่เผอิญไปเจอเจ้ากบบ๊องกับสควอโล่ยืนแข็งทื่ออยู่
"รุ่นพี่..."เจ้ากบบ๊องที่หันมาเห็นผม ก็เอ่ยเรียกแผ่วเบา
ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย เสียงสั่นๆ ของเจ้ากบบ๊องทำให้ผมใจคอไม่ดี
"วองโกเล่ตายแล้ว... คุณสึนะเขา..."เจ้ากบบ๊องเงียบลงนัยน์ตาของหมอนั่น
ดูเหม่อแบบแปลกๆ สควอโล่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เองก็รู้สึกจะช็อคค้างน้ำตาไหล
ส่วนผมน่ะเหรอ? ก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง เหมือนทุกส่งทุกอย่างมันตื้อไปหมด
ก่อนผมจะล้มฮวบอย่างไร้เรี่ยวแรง โกหกใช่ไหม
ซาวาดะ สึนะโยชิ... เจ้าหญิง... จากไปแล้ว?


--My Mind--
อะไรกัน? เจ้าชายไม่เห็นจะเข้าใจเลย
สิ่งที่นายทำ ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย นายทำไปเพื่ออะไร
คำสัญญาที่ว่าจะอยู่ด้วยกันกับเจ้าชาย... กับทุกคน
จะปกองเรา... ทำไม? ทำไมต้องทำตามสัญญานั่นขนาดนั้น
ถึงนายจะปกป้องทุกๆ คน... แต่นายก็ไม่ได้อยู่กับทุกคน
นี่ใช่ไหม? ที่เขาว่า ได้อย่างหนึ่งต้องเสียอีกอย่าง น่ะ
ไม่เห็นเข้าใจเลย ไม่เห็นจะเข้าใจนายเลย แต่...
แต่ว่า... ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะนะ แต่...
เจ้าชายอยากให้นายกลับมา... ได้โปรด...
 
เบลเฟกอล

Fran

สายหมอกอย่างผม... ทำได้เพียงแค่หลอกลวง
หลอกลวงทุกๆ คน หลอกลวงทุกสิ่งทุกอย่าง
รวมถึงตัวเองด้วย...

ผมเดินเรียบริมทางเดินของคฤหาสน์วองโกเล่ หลังจากที่ฟังรุ่นพี่
กับผู้พิทักษ์วายุคนนั้นทะเลาะกัน (รึเปล่า?) ยกใหญ่
ไหนยังต้องฟังสิ่งที่อาจารย์บอกอีก
เวียนหัวจะตายชัก เดินมาได้สักพักก็ถอนหายใจ แล้วกลัวเข้าข้างใน
"อ๊ะ ฟราน..."เสียงหวานที่ผมได้ยินไม่ค่อยบ่อยนักดังทักขึ้น
ผมกับวองโกเล่เคยเจอกันครั้งสองครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว
แต่เสียงของวองโกเล่ เพียงฟังแค่ครั้งแรก ก็ตราตรึงมาตลอด
"วองโกเล่... เอ่อ คุณสึนะ"ผมรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
เมื่อคนตรงหน้ามุ่ยหน้าใส่ เขายิ้มขำๆ ก่อนถอนหายใจ
"ฟรานน่ะ... เคย 'ฆ่า' บ้างไหม?"
"...เคยสิครับ... แต่ผมมีหน้าที่ส่วนใหญ่ ไม่ดูลาดเลา ก็คอยช่วยเหลือน่ะ
แต่คงไม่ค่อยได้ช่วย ก็พวกบอสเก่งๆ กันทั้งนั้น ผมจะ 'ฆ่า' เฉพาะเวลาที่อีกฝ่าย
ลอบโจมตีหรืเล่นรุม (ผม) เท่านั้นแหละครับ"ผมเอ่ยยืดยาว
คนตรงหน้าส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ก็จริงแหละนะ ผมไม่ค่อยฆ่าคนนักหรอก
วองโกเล่ส่งยิ้มให้พร้อมเอ่ยอย่างแผ่วเบาก่อนเดินจากไป
'ดีแล้วล่ะ ผมไม่อยากให้ฟรานต้องฆ่าเลย'

"คุณสึนะ"ผมเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาเหม่มองสิ่งตรงหน้า
ไม่มีอีกแล้ว จากไปแล้ว... แสงสว่างของผม
"ฟราน..."เสียงขออาจารย์ดังขึ้นแต่ไม่อาจะทำให้ผมขยับได้
"ร้องไห้แล้วนะครับ"อาจารย์เอ่ยอีกครั้ง ร้องเหรอ? นี่ผมร้องเหรอ?
ลองสังเกตดีๆ ก็เห็นน้ำใสๆ หยดลงตรงคำที่เขียนอย่างประณีต 'Vongola X'
ไร้ความรู้สึก เป็นสิ่งเดียวที่ผมรับรู้ ไม่อยากขยับไปไหน ไม่อยากรู้สึกอะไร
ไม่รู้เลยสักอย่าง ไม่อยากรับรู้อะไรอีก โดยเฉพาะความเจ็บปวดนี่

"ฟรานจะไปทำภารกิจเหรอ?"น้ำเสียงที่แสดงถึงความเป็นห่วงเอ่ยขึ้น
ผมหันไปพยักหน้าให้วองโกเล่
"ไม่ต้องห่วง ผมมีหน้าที่แค่ดูลาดเลาเท่านั้น"แล้วเอ่ยขึ้น คุณสึนะส่งยิ้มให้ผม
"ระวังตัวนะ"
"รู้แล้วครับ"มักเป็นอย่างนี้เสมอ...
เวลาอันน้อยนิดที่เราเคยเจอกันไม่กี่ครั้งครา
คำพูดอันน้อยนิดที่เอื้อนเอ่ยออกไม่กี่ประโยค
แต่มันก็ทำให้ผมเปี่ยมสุข หากได้พูดคุยกับคุณ

"เป็นอะไรไป? หัวหน้าสควอโล่"ผมที่เดินมาเห็นหัวหน้ายืนนิ่งค้างอยู่ก็เอ่ยถาม
แต่รู้สึกหัวหน้าจะอยู่ในอาการช็อคค้าง ผมก็ได้แต่ฉงน
ว่าเป็นอะไร? ทำไมไม่เข้าไป ไม่เอาเอกสารไปให้บอสล่ะ?
เพล้ง!!!
เสียงปาอะไรบางอย่างดังขึ้น
"แกพูดใหม่สิ!!! ที่แกพูดน่ะ! โกหกใช่ไหม!!"เสียงบอสตะโกนลั่นเลยทีเดียว
"ขอทางหน่อยสิ"นั่นเป็นเสียงจากผู้พิทักษ์อรุณที่รุ่นพี่ลุซน่าจะอยู่ด้วยกัน
เขาเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะมีเสียงปาขวดวิสกี้ดังขึ้นอีกครั้ง
"โกหก!!!"
"จริงๆ นะ!!! ซาวาดะจากไปแล้ว!!!"บอสตะโกนลั่น
อีกเสียงหนึ่งก็ตะโกนลั่นไม่แพ้กัน
แต่... อะไรนะ? ซาวาดะ? คุณสึนะเหรอ? จากไปแล้ว...?
หมายความว่ายังไง?
เสียงในห้องเงียบไปแล้ว อะไรกัน... จากไปแล้ว...
คุณ... จากไปแล้ว? คนสำคัญของผม...
ไปแล้วงั้นเหรอ? อะไรกัน... โกหก โกหก... ไม่จริง
คุณสึนะ... ยังไม่ตาย ไม่มีทาง... ไม่... จริง

--My Mind--
สายหมอกอย่างผมทำได้แค่หลอกลวงตัวเองเท่านั้น
ความจริงคือคุณจากไปแล้ว... ทิ้งความเจ็บปวดเอาไว้...
ความจริงคือคุณจากไปแล้ว... ทิ้งความรวดร้าวเอาไว้...
ความจริงคือคุณจากไปแล้ว... ทิ้งความเศร้าสร้อยเอาไว้...
.....ตรงนี้.....
ที่หัวใจของผม... ที่หัวใจของทุกๆ คน
ถ้าคุณอยากให้พวกเรามีความสุขจริงๆ...
ก็กลับมาสิครับ... กลับมาหาพวกเรา กลับมาอยู่ด้วยกัน
กลับมาคอยส่งยิ้มอ่อนโยนให้ คอยเอ่ยถ้อยคำเป็นห่วงให้
คอยโอบอุ้มทุกสรรพสิ่งด้วยความอบอุ่นที่แท้จริง
กลับมาเถอะครับ ได้โปรด... กลับมาหาพวกเรา กลับมาหาผมเถอะนะ
นภาของผม
    
ฟราน

----------------------------------------------------------------------------------

SAWADA TSUNAYOSHI
~On My Mind~

ช่วงเวลาที่เรารู้จักกัน... ล้วนต่าง 'มีค่า' ทั้งนั้น
แม้จะเจ็บปวด แม้จะทุกข์ใจ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นความทรงจำที่ยังคงย้ำเตือน
ว่า... ผมเคยอยู่กับพวกคุณ
เคยยืนตรงนี้ ข้างๆ พวกคุณ
เคยยืนตรงนี้ ช่วยเหลือพวกคุณ
เคยยืนตรงนี้ ส่งยิ้มให้พวกคุณ
ยังยืนตรงนี้ เฝ้ามองพวกคุณ
อย่าโทษตัวเอง อย่างผิดหวังในวันวาน อย่าเจ็บแค้นเคืองโกรธ
หากพวกคุณทำได้ ผมสัญญา... ผมจะกลับไป
กลับไปหาพวกคุณที่ผมรัก กลับไปหาทุกๆ คนที่ผมรัก
ผมสัญญา... แล้วผมจะกลับไป
ถึงตอนนั้น หวังว่าพวกคุณ... จะ 'ยิ้ม' ให้ผมนะครับ
ผมอยากเห็นรอยยิ้มของพวกคุณ มากกว่าความเศร้าของพวกคุณนะครับ
__ซาวาดะ สึนะโยชิ__

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"อะไรนะ!?"
"นี่แกพูดจริงเหรอลุซซูเรีย!?!?"
"จริงสิฮ้า~ เจ๊จะไปโกหกบอสกับสควอโล่ทำไม"
"ชิชิชิ~ เจาหญิงกลับมาแล้วจริงๆ น่ะเหรอ?"
"...โกหกรึเปล่าครับเนี่ย?"
"โถ่เอ๊ย! เบลจัง กับฟรานนี่ล่ะล่ะก็... เดี๋ยวรอดูแล้วกัน
เด็กคนนั้นจะมาที่นี่พร้อมกับผู้พิทักษ์วายุและเมฆา
เดี๋ยวรอดูเองแล้วกันย่ะ"
"บอสครับ"
"อะไร!?!"
"วองโกเล่มาแล้วครับ"
กึก

ชั่วขณะหนึ่งที่นึกถึงคนๆ หนึ่ง
ความทรงจำต่างๆ ไหลเวียนเข้ามา

พรึบ
ตึกๆๆๆๆ ตึก... ตึก

ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานานแสนนาน
แม้จะดูอ่อนเยาว์เพราะมาจากอดีตก็ตาม

"ไอ้สวะ/เจ้าเปี๊ยก/สึนะ/คุณสึนะ"
"ซะ แซนซัส... สควอโล่... เบล...
แล้วก็คุณ... ฟรานสินะ"

รอยยิ้มที่ส่งมอบมาให้ยังคงเดิมไม่แปรเปลี่ยน
ทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา ในที่สุด...

"เหอะ! สวะงี่เง่าจะมาทำไม?"
"มาทำไมห๊ะ!? เจ้าเปี๊ยก"
"ชิชิชิ~ จะมาทำไมก็ไม่รู้ ก็รู้ว่าเราไม่ต้อนรับเสียเที่ยวเปล่าๆ"
"ครับ ผมชื่อฟราน... แต่คุณจะมาทำไมที่นี่เหรอ?"
"แหมๆๆๆ คนปากแข็งพวกนี้อย่าไปคุยด้วยเลยนะจ้ะสึนะจัง
ทีตอนสึนะจังในยุคนี้ไม่อยู่แล้ว ก็เศร้าเป็นหมาหงอยกันเป็นแถบๆ
พอเขากลับมาก็ทักทายดีๆ กันไม่เป็น อย่าไปสนเลยนะจ้ะสึนะจัง
โน่นๆ เห็นมั๊ย? หน้าแดงกันหมดแล้วอย่างนั้น ไม่ตรงกับที่ปากเอ่ยเลยสักนิด"
"ไอ้สวะ/ไอ้ลุซซูเรีย/ลุซซูเรีย/รุ่นพี่ลุซ!!!!!!!!"
"อ่า... แหะๆ"
"ปวดหัวจริงกับไอ้พวกนี้ อย่าไปยุ่งเลยครับรุ่นที่สิบ"
"งี่เง่า (ตัวเองก็ทำอย่างนี้เหมือนกันตอนเจอกันครั้งแรก)"

กลับมาแล้วสินะ... คนๆ นั้นกลับมาแล้ว
กลับมาพร้อมรอยยิ้มและน้ำเสียงที่คุ้นเคย
กลับมาพร้อมความสุขและความหวังที่เพิ่มพูน
ในที่สุด!


Varia
The END

ผลงานทั้งหมด ของ White&Fai

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 เมษายน 2558 / 20:37
    บ่อนำ้ตาแตกจากต่อจากภาคที่แล้ว ม่ายยยยน้าาาา
    #5
    0
  2. #4 lnwcool
    วันที่ 9 เมษายน 2554 / 18:52
    อื้ม..เศร้าไปนิดน้าาาาา*O*
    #4
    0
  3. #3 saniko
    วันที่ 15 กันยายน 2553 / 23:06
    ขอบคุณค่ะ สนุกมาก

    ตอนแรกอ่านไปเศร้าไป กำลังอินสุดๆเสียใจแทนวาเรียเลยอ่ะ



    แต่พอสึนะมาแล้วอ่านไปยิ้มไปเลยอ่ะ ทำปากแข็ง(โป้ก)ทั้งที่ดีใจที่ได้เจอสึนะแท้

    อัพเพิ่มตอนที่สึนะมาโลกอนาคตเพิ่มได้ไหมค่ะ พอคิดแล้วน่าหนุกดี
    #3
    0
  4. #2 วันวานlove...reborn
    วันที่ 8 กันยายน 2553 / 17:10
    อ้าย...น่าร้าก...........



    แต่งดีมากคะ....



    อย่าลืมอัพเรื่องอื่นด้วยนะคะ...รออ่านอยู่.....น้าค้า....ไรเตอร์
    #2
    0
  5. วันที่ 4 กันยายน 2553 / 07:30
    ครับ  สึนะกลับมาแล้ว
    กลับมาพร้อมกับความชุ่มฉ่ำหัวใจ
    อ่านไปแรก ๆ เศร้ามากเลยกับความรู้สึกของวาเรีย

    ยังไงซะวาเรียก็ยังเป็นวาเรีย  ถึงจะคิดถึงและโหยหาแค่ไหม  เมื่อเจอหน้า...ก็ยังปากแข็งเหมือนเดิม
    คิด ๆ ดู  ก็....น่ารักจังเลย *v*

    #1
    0