นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Walk in Clothes (อีกากินทุเรียน)

' ฉิบหายแล้วว อีกากินทุเรียนซะแล้วมั้ง มาหิวอะไรตอนนี้ ตูให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะว้อยย'

ยอดวิวรวม

524

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


524

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มิ.ย. 60 / 00:22 น.
นิยาย Walk in Clothes (աҡԹ¹)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ใครไม่คิด...ฉัน คิด


*แฟนฟิค แต่งเพื่อความบันเทิง อ้างอิงคาแรคเตอร์ของหน้ากาก ไม่เกี่ยวกับบุคคลใต้หน้ากากที่รักและเคารพ*
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มิ.ย. 60 / 00:22


หน้ากากอีกาดำ x หน้ากากทุเรียน 

Mini Concert The Mask Singer.


-- ก่อนที่หน้ากากแชมป์กับรองแชมป์จะขึ้นร้องเพลงคู่กันในบทเพลง คิดถึง --


ตึก ตึกๆๆ ( หลายๆฟิคก็ขึ้นต้นแบบนี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเปิดฉากด้วยการวิ่ง 5555)


ทีมงานหนุ่มคนหนึ่งที่มีหน้าที่ปล่อยคิวนักร้องนักแสดง วิ่งหน้าตั้งมาที่ห้องพักรับรองของกลุ่มหน้ากากอย่างรีบร้อน เพราะดูเหมือนคิวถัดไปยังไม่มีหน้ากากที่จะขึ้นเล่นมาสแตนด์บายด้านหลังเวที ! และหลังจากตามหาและเสาะถามจากหน้ากากคนอื่นๆก็ทราบภายหลังว่ามีคนเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันที่ห้องพักห้องหนึ่ง 

อีก 20 นาที ! จะทันมั้ยเนี่ย !       ทีมงานหนุ่มคิดในใจพร้อมเหงื่อตก เขาไม่คิดว่าจะเกิดอะไรที่กระทันหันขนาดนี้

พลั่กก ตึง! เขาผลักประตูบานที่ปิดไม่ค่อยสนิทตรงหน้าออกอย่างเร่งรีบ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ชายหนุ่ม 3 หน้ากากแชมป์กลุ่ม นอนมุมใครมุมมันในสภาพที่ไม่ควรจะปลุกสุดๆ 

ทีมงานเลิ่กลั่กอยู่อึดใจ คนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น หน้ากากอีกาดำ เงยมองผู้เข้ามาใหม่อย่างงัวเงีย

" เอ่อ.. ขอโทษนะครับคุณอีกาดำ กับคุณทุเรียน อีก 15 นาทีจะถึงคิวขึ้นร้องแล้วครับ " 

ทีมงานบอกเวลาให้เร็วขึ้นเพื่อให้ดูเร่งรีบขึ้นไปอีก ได้ยินอย่างนั้นอีกาดำถึงกับกระเด้งตัวขึ้นมาจากโซฟาทันที แล้วดูเหมือนเสียงพูดคุยแห่งการเร่งรีบนั้นจะเข้าโสตประสาทของ หน้ากากทุเรียน ที่เพิ่งจะหลับได้ไม่นาน เจ้าตัวลุกขึ้นพรวดเร็วเสียจนร่างกายยังตั้งศูนย์ไม่ทัน เซวูบไปล้มฝังศอกใส่หน้ากากจิงโจ้ที่นอนคว่ำบนโซฟาอีกตัวอยู่ไม่ไกลร้องดังอั้กแล้วเซถลาเดินตามทีมงานกับอีกาดำออกไปทันที 

ตึ่ก ตึ่ก ตึ่กๆๆ 
เสียงฝีเท้าของทั้ง 3 คนดังก้องโถงทางเดิน แล้วจู่ๆพอทุกคนตั้งสติได้ก็หยุดก้าวขาทันที 


"อ๊ะ!! / เอ่ออ!.../ ...!!? " ทีมงาน ทุเรียนและอีกาดำ หันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย


คิวที่จะเล่นต่อไปมันต้องสลับชุดกันนี่หว่า!!!


เหมือนทั้งสามจะรู้สึกตัวทันทีว่าจะต้องทำอะไรโดยไม่ต้องเอ่ยปากถามกัน ทีมงานหนุ่มหัวไวโผไปบานประตูที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วกระชากเปิดออกก่อนที่ทุเรียนกับอีกาดำจะโผเข้าไปข้างในทั้งคู่ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าสลับชุดกัน โดยไม่สนว่าห้องที่เข้าไปนั้นจะเป็นห้องเก็บของที่แคบและมีของอยู่เต็มไปหมด 


ใต้แสงจากหลอดดาวน์ไลท์สลัว สองหน้ากากอยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อม  ปฏิบัติการเปลี่ยนเสื้อผ้าเริ่มขึ้นทันควันหลังจากตื่นตัวและตื่นเต้นไปพร้อมเวลาที่กระชั้นชิด ฝ่ายอีกาดำถอดหมวก วางหน้ากากไว้บนชั้นวางของใกล้ตัว แล้วจัดการยกชุดขนนกสีดำขลับออกจากตัวอย่างคล่องแคล่ว ถอดเสื้อแขนกุดที่มีแผงขนนกที่รอบคอ แล้วหันมายืนรอเสื้อผ้าจากอีกคนที่ยังถอดไม่เสร็จ เพราะทุเรียนต้องถอดออกหลายชิ้น

"...." 

อีกาดำยืนมองภาพน้องทุเรียนที่กำลังทุลักทุเลกับชุดบุนวมหนาของตัวเอง แล้วความคิดจะแกล้งคนเด็กกว่าก็บังเกิด ร่างหนาเปลือยท่อนบนของอีกาดำแกล้งขยับเข้าไปใกล้ๆอีกหนึ่งก้าว ทำให้ทุเรียนลำบากที่จะใช้พื้นที่ในการยกแขนเพื่อถอดเสื้อออก ร่างบางยกศอกไปโดนร่างหนาที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาหยุดชะงัก ก่อนจะสงสัยว่าทำไมพื้นที่มันแคบลง คนแก่กว่าก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

" มา...พี่ช่วย"

" อ่ะ...ขอบคุณครับ " 
ทุเรียนไม่ทันคิดอะไรก็ตอบออกไปพร้อมกับรู้สึกเขินนิดๆที่ทำให้อีกคนต้องออกแรงช่วย แล้วไอ้เสื้อตัวนอกนี่มันก็เทอะทะเหลือเกินจริงๆ


เสียงฟึ่บฟั่บกุกกักดังออกมาจากห้องเก็บของเล็กๆนั้น ทำให้ทีมงานที่ยืนรออยู่หน้าประตูรับรู้ในความเร่งรีบ และได้ยิน เสียง เหมือนกระซิบกระซาบเบาๆดังลอดออกมาด้วย 



"อ๊ะ..." เสียงหวานดังระดับเสียงกระซิบ



...!?  ทีมงานเอะใจ



" โทษที เจ็บไหม ? "  เสียงอีกาดำ



หืม?!....



" ไม่ครับ .."  เสียงทุเรียน


ทีมงานหนุ่มปาดเหงื่อไล่ความคิดแปลกๆของตัวเองจากบทสนทนาที่ได้ยิน เงียบไปเสี้ยวนาที เสียงทุเรียนก็พูดขึ้นมาว่า


" ให้ผมหันหลังดีกว่ามั้ยครับ? " 


ห๊ะะะ!?


" ไม่เป็นไรครับ หันหน้าก็ได้ พี่ถนัด 


ห๊าาา!! เขาทำอะไรก๊านน!!


ทีมงานกรีดร้องในใจอยู่คนเดียวหน้าห้องเก็บของ ความจริงแล้ว สิ่งที่ได้ยินจะไม่ทำให้คิดสัปดนอะไรเลย ถ้าทีมงานได้เห็นภาพที่เกิดขึ้นในห้องเก็บของซึ่งไม่ตรงกับความคิดของเขา ที่ได้ยินนั้นคือ ในทีแรกอีกาดำช่วยทุเรียนถอดเสื้อตัวนอกออก จังหวะที่ยกเสื้อข้ามมาพาดกับแขนไว้นั้น หนามบุนวมบนแขนเสื้อเฉี่ยวไปโดนปลายจมูกเจ้าของเสื้อจึงร้องอ๊ะออกมาเท่านั้นเอง แล้วหลังจากนั้น พอถึงคราวจะถอดชุดสูทตัวในทุเรียนแค่เสนอว่าให้หันหลังแล้วช่วยถอดออกจะดีกว่าไหม ก็เท่านั้นเอง...เท่านั้นเองจริงๆ ป่ะโธ่ 

"อะแฮ่มม " 

ทีมงานหนุ่มกระแอมเบาๆเป็นเชิงให้สัญญาณกับสองหน้ากากเร่งเวลาขึ้นอีกหน่อย อีกาดำได้ยินเสียงขัดจังหวะนั้นก็ลอบยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกกับบทสนทนากำกวมที่ใช้กันเมื่อครู่ ส่วนทุเรียนคนซื่อก็เริ่มเร่งมืออีกครั้ง 

เสื้อสูทสีเขียวลายตารางถูกถอดออกแล้วพาดไว้บนกล่องใกล้ๆตัว ทุเรียนคว้าเนคไทด์ที่ติดอยู่คอเพื่อปลดออก อีกาดำเอื้อมมือมาช่วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวในพร้อมกันอีกแรง ทุเรียนแอบตกใจเบาๆพร้อมกับหน้าที่เริ่มขึ้นสีเรื่อจากกระทำของคนตรงหน้าที่สูงกว่า และอยู่ในสภาพที่กำลังจะเปลือยท่อนบนกันทั้งคู่ 


" เอ่อ พี่ครับ.. เดี๋ยวผม.." 


ทุเรียนไม่รู้จะพูดปฏิเสธการช่วยเหลืออย่างไรในขณะที่รู้สึกเขินขึ้นเต็มที คนพี่ชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมเม็ดที่สามแล้วยกยิ้มมุมปาก รู้ทันว่าคนตัวเล็กตรงหน้าคงจะเขินที่ถูดปลดกระดุมเสื้อเหมือนฉากหนึ่งในหนังโรแมนติคแบบนี้ เลยพูดสับหยอกเข้าไปอีก 


" ถอดแบบนี้เขินล่ะสิ งั้น..ถอดแบบแมนๆละกันเร็วดี เอ้า! ยกแขนขึ้นครับ " 


คนตัวเล็กกว่าเขินจนไม่ทันคิด ยกแขนขึ้นอย่างว่าง่าย คนช่วยจัดการจับปลายเสื้อเชิ้ตแล้วดึงขึ้นพรวดเพื่อถอดออกทางหัว ความเร็วนั้นทำให้คอเสื้อดันไปเกี่ยวติดกับต่างหูคนน้องซะได้



" โอ้ยย พี่ครับ เจ็บบบ! " 



พรู่ดด !! ทีมงานได้เสียงของทุเรียนดังออกมาแทบสำลัก



อีกาดำตกใจเลยชะงักมือ เสื้อที่ถูกถอดออกเพียงครึ่งทำให้ทุเรียนคนน้องอยู่ในท่าที่เหมือนนางเอกภาพนู้ดที่กำลังถอดเสื้อขึ้นอย่างยั่วยวน สองแขนยกค้างไว้บนหัว ผิวขาวพร้อมเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดซึมพรายผิวเนียนกับยอดอกสีอ่อนนั้นทำให้คนพี่อย่างอีกาดำเป็นฝ่ายเริ่มหน้าขึ้นสีบ้าง


" โทษทีๆ เดี๋ยวพี่เอาออกให้ "  


คำพูดของอีกาดำก็มิวายกำกวมจนทำให้ทีมงานที่ยังตะลึงกับประโยคแรกแทบทรุด 


' ชิบหายแล้วว อีกากินทุเรียนซะแล้วมั้ง มาหิวอะไรตอนนี้ กูให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะว้อยย' 



พอคนพี่ดึงเสื้อที่เกี่ยวหูของคนน้องเสร็จ ก็จัดการดึงเสื้อออกทางหัว จังหวะนั้นอีกาดำเจ้าเล่ห์แอบก้าวเข้าไปประชิดน้องทุเรียนจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ทำให้คนน้องผงะถอยเล็กน้อยหลังจากเห็นหน้าคนพี่อยู่ใกล้แค่คืบ อีกาดำเผลอยิ้มอย่างพอใจกับท่าทีของคนตรงหน้า


ขอแกล้งหน่อยเถอะทุ ดื้อดีนัก 



"กางเกงนี่ให้พี่ช่วยถอดด้วยมั้ยครับ ?" อีกาดำลดเสียงเป็นกระชิบเบาๆ 

" ม่ะ...ไม่เป็นไรครับพี่  ฮ่าๆ " ทุเรียนกระซิบกลับพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อนคำถามติดตลกนั้น ทั้งที่ในใจก็แอบคิดว่านี่ถามจริงๆหรือถามเล่นๆ 


ทุเรียนหันหลังให้อีกาดำที่ยังยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วรีบถอดกางเกงออก อีกาดำเองก็หันไปสวมเสื้อชุดของทุเรียนทีละชิ้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะถอดกางเกงขายาวของตัวเองออกแล้วหยิบกางเกงที่ทุเรียนถอดเสร็จแล้ววางไว้ให้มาสวม เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นคนน้องกำลังง่วนอยู่กับชุดขนนกว่ามันสวมตรงไหนอย่างงงๆ อีกาดำในคราบทุเรียนจึงยื่นมือเข้าไปช่วย เขาฉวยชุดขนนกมาจัดแจงท่าทางให้คนน้องหันหลังเข้าสวมง่ายขึ้น 

" !?..." พอน้ำหนักของชุดทิ้งลงบนไหล่บาง เจ้าตัวก็ขมวดคิ้วเรียวๆเพราะฉงนกับน้ำหนักชุดที่เกินคาดไว้ " หนักไม่เบาเลยนะครับ ชุดพี่เนี่ย "

คนพี่มองน้องจากด้านหลังที่ห่างกันแค่คืบ ความแปลกตาของคนตรงหน้าที่ใบหน้าหวานๆอยู่ในชุดสุดเท่ห์ของเขา ทำให้การกระทำด้านมืดเร็วกว่าสมองจะประมวลผลความเหมาะสมของการกระทำ 

อีกาดำในคราบทุเรียนดึงคนข้างหน้าให้ผงะหงายมาอิงกับแผ่นอกหนาของตัวเอง แล้ววางคางของตัวเองลงบนไหล่บางเบาๆ โอบแขนรอบเอวบางจากข้างหลังทำท่าจัดแจงชุดขนนกให้น้องทุก่อนจะพูดประโยคที่ปากไวอีกเช่นกัน



"อุ่นด้วยนะ อุ่นมั้ย?"


"!!? ////...."  ทุเรียนสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดที่ดังแผ่วอยู่ข้างหูพร้อมความรู้สึกร้อนวูบบนใบหน้า


ใกล้ขนาดนี้ไม่อุ่นก็บ้าแล้วพี่


คนน้องทำตัวไม่ถูก ความคิดจุกอักที่อกจนไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยออกไป อีกาดำเห็นใบหูขาวเล็กที่เรื่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขิน จึงหลุดขำด้วยเสียงแหบทุ้มออกมาเบาๆ ยกมือขยี้หัวคนน้องอย่างเอ็นดูก่อนจะผละถอยออกจากห้องไป 




ไอ้เด็กนี่มันน่า...น่ารัก



ทีมงานยังคงยืนอยู่หน้าประตู หลังจากที่ทั้งสองเดินออกมา แต่ความคิดเจ้ากรรม ของทีมงานหนุ่มกลับรู้สึกว่า ขนนกบนชุดอีกาดำมันยุ่งๆกว่าปกติ ไม่ต่างกับสภาพหน้าหวานกับทรงผมของคนใส่ที่ดูยุ่งๆร้อนๆไม่แพ้กัน 


" เสร็จแล้วครับพี่ " เสียงใสพูดขึ้นทำลายความเงียบ


 " !!! " 


อะไรเสร็จครับน้องทุ~~~~~~~~~!!



"  พอดีพี่กาช่วยผม เลยเสร็จเร็ว ทันเวลามั้ยครับ" 


" !!!!!!"


ครับบบทุ~~~~~ เข้าใจแล้วครับบบบ  ทีมงานหนุ่มตะโกนร้องในใจ สีหน้าเจื่อนพร้อมยิ้มแห้งๆให้เสียงใสสุดซื่อ



" ฮ่าาา " อีกาดำในคราบทุเรียนหลุดหัวเราะเสียงแหบออกมากับประโยคกำกวมทั้งหลายเหล่านั้น  แล้วหันไปยักคิ้วให้ทีมงานพร้อมแกล้งทำท่าจัดแจงเสื้อผ้ากับซิปกางเกงที่ใส่อยู่ให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเดินนำไปทางเวทีอย่างพออกพอใจ และยังไม่ลืมที่จะหันกลับมายิ้มให้น้องทุผู้เดียงสา คนหน้าหวานในชุดขนนกแปลกใจกับท่าทางและเสียงหัวเราะแหบทุ้มนั้น แล้วสมองก็ฉุกคิดประมวลผลที่ตัวเองพูดออกไปทันที หันกลับมามองทีมงานที่ทำหน้าแปลกๆ แล้วตะลึงงันกับคำพูดของตัวเองที่มันสองแง่สองง่ามนั้น 


" ้เอ่ออ  ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับบ ผมหมายถึง.."


" อ้อออ ได้เวลาแล้วครับ เชิญครับบ " ทีมงานรีบตัดบทเฉเปลี่ยนเรื่องทันควัน แล้วเดินนำทุเรียนไปทันที  ปล่อยให้ทุเรียนหน้าขึ้นสีจัดอยู่คนเดียวอยู่บนโถงทางเดิน เพราะเพิ่งคิดได้อีกว่าประโยคที่หลุดปากออกมาตอนเปลี่ยนชุดในห้องมันทำให้เขาอายมากแค่ไหนถ้าทีมงานเข้าใจผิดกันไปใหญ่ ! 

  


ไอ้พี่กาบ้าเอ้ยย  ทุจะแอบเด็ดขนให้แหว่งเลยคอยดู!! /////... 




.End.






ผลงานอื่นๆ ของ DarkVioletRose24

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 pangkib
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:31
    5555+วงวารทีมงานถ้าเป็นเราจะอัดเสียงไว้ฟังงมากช่างฟินนน=w=b
    #3
    0
  2. #2 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:45
    โอ้ยยยย น่ารักจังเลย ชอบมากๆเลยค่ะ สรุปทั้งเรื่องนี่เขาแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กัน แต่ทำไมเราถึงต้องเขินและฟินขนาดนี้ ถ้าเราเป็นทีมงานก็คงมีสภาพไม่ต่างจากนี้หรอกค่ะ คงตะโกนบอกทั้งสองคนว่า ไม่ต้องเปลี่ยนแล้วก็ได้ ถอดไปเล้ย!!! 555555
    #2
    0
  3. #1 GO-D (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 07:45
    ฮอลล ชอบการบรรยายมากเลยค่ะ ภาษาสวยมากก ชอบการแทนตัวละครว่าพี่/คนพี่ น้อง/คนน้อง มากเลยค่ะะ มันลุนละไมเหลือเกิน ฮืออ เสียดายที่มีแค่ตอนเดียว ว่างๆก็มาแต่งฟิคอีกากินทุเรียนให้อ่านอีกนะคะ555 :3
    #1
    2
    • 11 มิถุนายน 2560 / 21:17
      ??? คอมเม้นแรก
      เป็นกำลังใจได้มากเลย ขอบคุณนะคะ
      ว่างแล้วจะมาฟากฟิคอีกจ้า >w<
      #1-1
    • 11 มิถุนายน 2560 / 21:20
      เอ่อ เครื่องหมายคำถาม คือไอคอนหัวใจนะเตง มันไม่ขึ้นอ่า แงๆ
      #1-2