(Fic Kimetsu ​no​ Yaiba)​ใต้เงาแสงไฟ[RengokuXOc)]​

ตอนที่ 13 : ใต้เงา ที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    3 พ.ย. 62







ฉันมองออกไปนอนกระจกหน้าต่างที่ท้องฟ้าตอนนี้กลายเป็นสีส้มจากแสงอาทิตย์​ยามเช้า ตอนนี้ฉันไร้เป้าหมายในชีวิต อยากจะกลับไปหาเคียวจูโร่ใจจะขาดแต่ทำไม่ได้

คราวที่หลับไปแล้วตื่นมาที่นั้น แล้วถ้าคราวนี้หลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยจะเป็นยังไงนะ? 

เสียงกระปุกยานอนหลับที่วางอยู่ข้างกายร่างบางถูกจับขึ้นมามองพิจารณา​ ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างมาเปิดฝาอย่างไม่รีบร้อน 

เม็ดยานอนหลับที่อยู่ในมือหลายๆเม็ด มันมากพอที่จะทำให้ฉันหลับไปตลอดกาล ฉันยอมเสี่ยง อย่างน้อยถ้าฉันไม่ได้กลับไปหาเคียวจูโร่ ฉันก็ได้ตายศพสวยๆละนะ ฉันนี้นะ.. จะตายอยู่แล้วยห่วงสวยอีก

ฉันยิ้มอ่อนกับความคิดของตัวเองก่อนเอายานอนหลับหลายๆเม็ดยัดเข้าปากตัวเองและต่อด้วยน้ำ เมื่อเม็ดยาไหลลงท้องเรียบร้อยแล้ว ฉันก็นอนรอเพื่อให้ยาออกฤทธิ์​

ถ้าได้เจอกัน ฉันอยากจะทำอะไรหลายๆอย่างกับนายเยอะเลยล่ะนะ

ฉันอมยิ้มพลางขยับตัวด้วยความทรมาณเล็กน้อย จู่ๆก็รู้สึกปวดหัวและร้อนไปหมด ถึงอย่างนั้น ความอ่อนแรงและความง่วงกลับชนะความรู้สึกๆอื่นๆ

สติที่มีอยู่ในตอนแรก เริ่มเลือนลาง​ขึ้นเรื่อยๆก่อนจะดำมืดในที่สุด.. 










ชาแขนจัง.. ไม่รู้สึกอะไรเลย

ฉันคิดกับตัวเองในใจเมื่อฉันรู้สึกปวดเมื่อยที่แขนทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกปวดแขน แถมหนักเหมือนโดนอะไรก็ไม่รู้ทับด้วย.. ยังใช้มือได้อยู่ใช่มั้ยเนี้ย.. 

ฉันลืมตาตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกว่าฉันควรจะรู้สึกนิดว่าอะไรมันทับแขนฉันอยู่ก่อนจะกระพริบตาปรับตัวให้เข้ากับแสงเพราะฉันมองอะไรไม่เห็นสักเท่าไหร่ เมื่อทุกอย่างดีขึ้นแล้วฉันจึงหันดูรอบๆสถานที่ที่ฉันคุ้นเคยดี.. นี้มันคฤหาสน์​ผีเสื้อ ฉันกลับมาแล้วหรอ

กลับมาแล้วจริงๆน่ะหรอ!!? 

แล้วก็เป็นเคียวจูโร่ที่นอนทับมือของฉันอยู่ เขาดูโทรมมากขึ้นจริงๆ ดูผอมกว่าตอนที่ฉันจะตื่นอยู่ที่โลกนั้นซะอีกจะว่าแต่เขาก็ไม่ได้ด้วยสิ ฉันก็ผอมแห้ง​จนติดกระดูกไม่ต่างกันเลยนะเนี้ย

อ่า.. แต่ว่านะ.. ฉันไม่สามารถเดินได้แล้วสินะ เพราะกระดูกสันหลัง​ฉันโดนทำลายไปแล้ว อืมมมม แย่จัง.. แบบนี้ฉันก็มีลูกไม่ได้สินะ

ฉันเอื้อมมือปัดผมของเคียวจูโร่อย่างโหยหาและคิดถึง แต่ในขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกผิดที่ฉันไม่สามารถมีลูกกับเขาได้ รวมถึงก่อนหน้าฉันฆ่ากิชิไปแล้วด้วย

เขาน่ะนะ ทั้งดูหล่อและเท่ในเวลาเดียวกัน เป็นคนที่มีความมั่นใจแต่ในขณะเดียวกันก็อ่อนโยนและใส่ใจคนอื่นอยู่เสมอ ดีจังเลยนะที่ฉันได้เขามาเป็นคู่หมั้น

ฉันคิดพลางอมยิ้มและนอนจ้องเขาไปเรื่อยๆ ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ฉันยังคงจ้องเขาไม่ละสายตาไปไหน ก็มันคิดถึงมากๆเลยนี้นา

"อืมมม.."

เสียงครางต่ำเมื่อสะลึมสะลือ​ตื่นขึ้น และเมื่อสบตากัน เขาก็ลุกพรวดพราด​จนฉันสะดุ้งเพราะเสียงเก้าอี้มันกระทบกับพื้นจนเสียงดัง ก่อนจะมีแรงดึงและกอดรัดจากเคียวจูโร่ที่เข้ามากอดฉัน

ความเปียกชื้น​ที่ไหล่ของฉันทำให้ฉันรู้ว่าตอนนี้เคียวจูโร่กำลังร้องไห้อยู่

" ฉันน่ะ.. อึก.. ฉันนึกว่าเธอจะไม่ตื่นอีกแล้ว"

"..."

"ฉันกลัวมากเลยรู้มั้ย ฮึก!" 

เขาพูดเสียงสั่นเพราะพยายามไม่ให้หลุดเสียงสะอื้น​จากการร้องไห้ แต่สุดท้ายก็ยังคงหลุดออก ฉันยิ้มให้กับคงามพยายามนั้นก่อนจะยกมือขึ้นกอดตอบเขาเช่นกัน

"ต่อให้ฉันตาย ฉันก็อยากที่จะตื่นขึ้นมาและอยู่เคียงข้างนายเหมือนเดิมนะ เคียวจูโร่" 

" อึก ฮึก! ฮึก!"

ฉันผละกอดมาดูหน้าเขาที่มองมา เขาสะอื้นจนตัวโยน หน้าตานี้ยิ่งกว่าดูไม่ได้ซะอีก และเขาก็ยกมือขึ้นเช็ดหน้าเช็ดตา ในระหว่างนั้นที่ฉันเอาหลังพิงเตียงอยู่ฉันก็พูดออกมา

"ฉันตอนนี้เดินมาอยู่เคียงข้างนายไม่ได้อีกแล้ว"

"... "

"​แต่ว่านะ.. นายจะไปหาผู้หญิงคนอื่นก็ได้นะฉันไม่- อื้อ!!!" 

เมื่อฉันพูดจบประโยคแรกเสร็จแล้ว ฉันก็เลื่อนใบหน้าไปมองหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และเริ่มพูดประโยคที่2ฉันยังพูดไม่ทันจะจบดี จู่ๆใบหน้าฉันถูกจับให้หันไปอีกฝั่งจนคอแทบหัก และถูกริมฝีปากจากเคียวจูโร่กดทับเข้ามาที่ปากของฉันทันทีจนฉันตามไม่ทัน

ลิ้นร้อนของเขาพยายามที่จะเข้ามาที่ปากของฉันแต่ว่าฉันที่ปิดปากอยู่มันทำให้เขาเอาลิ้นเข้ามาไม่ได้ ฉันสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงมือที่บีบเข้าที่หน้าอกของฉันจนฉันอ้าปากจะด่าเขา แต่นั้นกลายเป็นเปิดทางให้เขาเอาลิ้นเข้ามาได้

แย่แล้ว แย่แล้ว ><! 

ลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดกันไปมาระหว่างลิ้นบางและลิ้นหนา เสียงหอบหายใจของกันและกันดังขึ้นภายในห้องพักคนไข้ที่ทั้ง2อยู่ด้วยกัน

สุดท้ายฉันก็เคลิบเคลิ้ม​ไปกับรสจูบของเร็นโกคุที่ยังคงจูบฉันไม่หยุดหย่อน น้ำลายของเรา2คนผสมเข้าด้วยกันและส่วนเกินก็ไหลออกมาจากปากที่ประสานกัน

มือฉันจับเข้าที่ชุดเสื้อหน่วยงาน​ของเขาที่ตอนแรกมันเรียบจนดูเรียบร้อย ตอนนี้กลับกลายเป็นยับเพราะฉัน เขายังคงส่งมอบจูบอันร้อนแรงมาให้ฉัน

"อื้อออ" 

หายใจไม่ทันแล้ว ฉันยกมือขึ้นตีที่หน้าอกเขาอย่างรวดเร็งเมื่อฉันรู้สึกถึงสภาวะขาดอากาศ เขาถอนจูบและปล่อยให้ฉันหอบหายใจแรงอยู่แบบนั้น แต่เขาก็ไม่ละความดูแลเอาใจใส เขานั่งข้างเตียงแล้วจับหัวฉันให้มาพิงกับหน้าอกเขา

"ฉันไม่มีหญิงอื่นหรอกน่ะ" 

ฉันแหงนมองหน้าเขาที่ก้มมองฉันเช่นกัน รอยยิ้มอ่อนแรงมันถูกส่งมาให้ฉัน

"ฉันมีเธอก็พอแล้ว" 

"..." 

ฉันเงียบให้เขาได้พูดต่อ แต่ว่าหัวใจฉันกลับเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ น้ำที่ก็เริ่มไหลออกมาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว

"ต่อให้เธอตายไป ฉันก็จะรอเธอ รอไปเรื่อยๆจนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งยังไงล่ะ" 

เขายิ้มและเช็ดน้ำตาให้ฉัน ให้ตายเถอะ.. ทำไมนายชอบทำให้ฉันใจเต้นแรงแบบนี้นะ

แบบนี้ฉันก็ขาดนายไม่ได้สิ… 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #47 จอมบัญชา (@teamzadarkkiller) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 12:01
    ท่านเรน ครึ่งทางแล้วจับกดเลย!!
    #47
    0
  2. #46 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 10:39

    กรี๊ดดดแม่จ๋าาาได้เจอกันแล้ววว มีฉาก nc ไหมคะนิดหนึ่งก็ยังดีที่เหลือให้รี๊ดจินตนาการเอา
    #46
    0
  3. #45 07082548 (@07082548) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 10:26
    ในที่สุด..

    มีฉากNCมั้ยคะ อยากอ่าน--
    #45
    0
  4. #44 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 10:07
    ในที่สุดเขาก็อยู่ด้วยกัน;-;
    #44
    0