(Fic Kimetsu ​no​ Yaiba)​ใต้เงาแสงไฟ[RengokuXOc)]​

ตอนที่ 12 : ใต้เงา ที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    2 พ.ย. 62









นี้คือตอนกลางคืนและฉันกำลังอาบน้ำอยู่ ฉันที่นุ้งผ้าขนหนูออกจากห้องน้ำมาเปิดให้พ่อคนใหม่ที่มาเคาะประตูตอนฉันอาบน้ำ ย้ำนะว่าตอนอาบน้ำ! 

จะบ้าตาย ฉันกำลังแช่น้ำอุ่นๆอยู่เลยนะ!! 

ฉันขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดแล้วเปิดประตูออกมา คาโบโนะ กิชิยืนยิ้มมองฉันที่ถอยห่างจากประตูเมื่อเปิดเสร็จแล้ว

“มีอะไรหรอคะ? หนูกำลังอาบน้ำอยู่นะ”

“หืม.. ฉันมาหาลูกคนใหม่ต้องมีอะไรด้วยหรอ?”เขายังคงส่งยิ้มมาให้ฉัน

แต่ว่าน่า.. ฉันกลับรู้สึกว่านั้นไม่ใช้รอยยิ้มที่ดีสักเท่าไหร่ ฉันถอยห่างด้วยความระแวงมากกว่าเดิมพลางมองรอบๆเพื่อหาของที่สามารถป้องกันตัวเองได้ แต่เมื่อฉันมองไปทางอื่น เขาก็พุ่งตัวมาที่ฉันพลางเหวี่ยงฉันไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว 

ฉันเอามือกุมท้องด้วยความจุกจะการกระแทกกับเตียงก่อนฉันจะเบี่ยงหลบจนหล่นจากเตียงเมื่อจู่ๆกิชิก็พุ่งมาหาฉัน และฉันรู้ว่าถ้าฉันยังอยู่นิ่งๆมันต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่ๆ ฉันจึงลุกและวิ่งไปเอาเสื้อผ้าที่วางไว้เพื่อที่จะเปลี่ยน

แน่นอนว่าต่อให้ฉันตื่นขึ้นที่โลกเดิม การฝึกหินโหดของเร็นโกคุฉันก็ยังยากที่จะลืมได้ มันฝึกยากจริงๆนะ!

"จะหนีไปไหนหะ!?" 

ฉึก!

"โอ้ย!"

ฉันทรุดตัวลงนั่งทันทีเมื่อมีมีดปักเข้าที่ขาอ่อนของฉันจนเลือดออกเป็นว่าเล่น กิชิเดินมาอยู่ตรงหน้าฉันในขณะที่ความสนใจของฉันยังคงอยู่ที่แผลของฉันที่มีมีดปักอยู่ เขายื่นมือมาจับไหล่ขาวของฉัน

มือที่หยาบกระด้างลูบไล้จากไหล่ไล่ลงไปที่แขน ขยะแขยง.. น่าขยะแขยง ใจฉันหล่นวูบอย่างรวดเร็ว ทั้งเจ็บปวดจากขาทั้งรู้สึกแย่จนรังเกียจตัวเอง ฉันไม่ไก้สะอาดเหมือนดั่งเคยแล้วเร็นโกคุ.. 

ฉึกกก!!! 

"อ้ากกกกก!! นังบ้า ทำอะไรของแกว่ะ!" 

"ทำแบบที่แกทำก็ฉันยังไงละ!" 

ตัวของฉันสั่นเทิ้มเมื่อฉันดึงมีดออกจากขาตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วเอาไปแทงที่แขนของเขาจนมิดด้ามแล้วดึงกลับออกมา กลัว.. ฉันตอนนี้กำลังจะฆ่าคนแล้ว.. ตอนนี้ฉันกำลังจะฆ่าคนแล้ว! 

"ฮึก!" 

ฉันทั้งหอบหายใจหนักด้วยความตื่นกลัวและร้องไห้ไปพร้อมๆกัน ตั้งท่าเตรียมตัวที่จะแทงเขาให้ตายหากเขาเข้ามาหาฉันอีก มือของฉันเริ่มชาและรู้สึกเย็น

กิชิมองมาทางฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม​ก่อนจะลุดขึ้นมามองฉันที่ตั้งท่ารอเขา

"โฮ้.. นึกว่าจะทำอะไรฉันได้รึไง?" 

เขาแสระยิ้มขึ้นมา ฉันสะดุ้งขี้นมาทันทีก่อนจะกระชับมีดที่อยู่ในมือแน่น

"ทำได้แล้วกัน"ฉันกล่าวเสียงกดต่ำ

"ทำสิ ทำเลย แล้วเธอก็จะโดนตำรวจจับข้อหาฆ่าคนยังไงละ! 55555"

กิชิพูดพล่าม​พลางอ้าแขนกว้างด้วยรอยยิ้มแสระ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นฉันเบิกตากว้างกับคำพูดเตือนสติที่ทำให้ฉันนึกออกได้ว่าหากฉันฆ่าเขาตายก็เท่ากับฉันติดคุกอย่างแน่นอน

แล้วไงละ? แค่ติดคุกเอง

"ก็ยังดีกว่าเสียตัวให้แกก็แล้วกัน!!!!!" 

ฉันพุ่งตัวไปหากิชิที่ยังคงยืนนิ่งรอให้ฉันเข้าหาเขาอย่างมั่นใจว่าฉันไม่มีทางที่จะแทงเขาแน่นอน แต่เขาคงไม่รู้ว่าฉันน่ะ.. จริงจังมากแค่ไหนที่จะฆ่าเขาให้ตาย!!! 

ฉึก!!! 

"อ้ากกกก!!!!" 

"ตายไปซะ ตายไปซะ!!" 

ฉึก! ฉึก! ฉึก! 

ฉันตะโกนลั่นห้องพลางเอามีดแทงเขาอย่างแรงจนล้มไปแรงของฉันที่พุ่งเข้าหา เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บดังขึ้นตั้งแต่ที่ถูกแทงครั้งแรก และต่อด้วยครั้งที่2และ3 จากนั้นก็ต่อๆมาจนกระทั่งเสียงหายไปในที่สุด ฉันถึงหยุดมือลง

เคร้ง.. 

"แย่แล้ว.."

มีดหลุดจากมือตกหล่นไปอยู่ที่พื้นไม่ห่างจากตัวเท่าไรนัก ฉันยกมือสั่นเทา​และเปื้อนเลือดของกิชิขึ้นมาดู น้ำตาของฉันก็ยังคงหยดกระทบมือจนผสมกลายเป็นสีแดงและกระทบกับพื้นในเวลาต่อมา

ฉันรีบลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตื่นตัว ฉันยังคงระแวงอยู่ว่ากิชิจะตื่นขึ้นอีกรึเปล่า แต่ดูเหมือนจะไม่ตื่นแล้ว.. 

เมื่อทุกอย่างดีขึ้น ความเงียบก็เริ่มเข้ามา จิตใจของฉันมันแย่มากกว่าตอนตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาลเสียอีก เร็นโกคุต้องเกลียดฉันแน่ๆหากรู้ว่าฉันฆ่าคน… 

ฉันทรุดตัวลงบนเตียงก่อนจะขยับตัวไปนั่งกลางเตียงใหญ่แล้วกอดเข่ามองท้องฟ้าสีน้ำเงิน​เข้มด้วยความเหนื่อยล้า แสงสว่างจากดวงจันทร์ส่องไปทั่วเมืองจนดูสวยงาม แต่ฉันกลับ… อยากตาย.. 












มือหนาที่ไล่ไปตามใบหน้าของหญิงสาวที่เจอด้วยกันอย่างปริศนา จนบัดนี้เธอกลายเป็นคู่หมั้นของเขาไปเรียบร้อย แต่เมื่อจบภารกิจล่าสุด เธอกลับไม่ตื่นอีกเลยแม้ว่าเธอจะหลับไปและเพ่งสมาธิกับการทำให้เลือดหยุดไหลจนรอดได้อย่างหวุดหวิดก็ตามที

แผลที่ท้องของเธอเริ่มสมานแผล​กันอย่างน่ามหัศจรรย์​ แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังคงยืนยันว่าเธอจะอยู่ได้อีกไม่นาน

เขารู้สึกใจไม่ดีเลย.. สภาพเธอตอนนี้เหมือนบอกเขาว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก.. 

"เมื่อไหร่จะตื่นกันนะ?" 

เขาบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปดูท้องฟ้าที่มืดครึ้ม​และคิดว่าอีกไม่นานฝนคงตกลงมา เป็นเพราะเขาตอนนี้อ่อนแอใช่รึเปล่า? เธอถึงได้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนี้.. 

เปลือกตาที่กำลังจะปิดลงเรื่อยๆเมื่อฟุบลงกับมือขาวซีดของมาอิด้วยความโหยหา ในใจพร่ำบอกว่าเขาอ่อนแอตัวเธอถึงอันตราย และในที่สุดเปลือกตาก็ปิดสนิท พร้อมกับนิ้วมือของคิโตเมะ มาอิที่ขยับและนิ่งลงในเวลาต่อมา





*ช่วงคุย*

ตอนนี้ในเพจมีกิจกรรม​สุ่มวาดOCอยู่นะคะ จะปิดก่อน12.00น ค่ะ ใครที่ยังไม่ได้เข้าไปร่วม​กิจกรรม​ก็สามารถเข้าเพจแล้วเข้าไปรวมได้นะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #43 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:56

    ร่วมไม่ทันเลยกิจกรรมงื่อๆๆๆ
    #43
    0