นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Goodbye little fox ชาติหน้าขอให้เราได้คู่กัน(จบ)

โดย Merar

พรรคเหมยโลหิตมีจุดประสงค์เพื่อนำเลือดของเผ่าปีศาจจิ้งจอกมาบูชายันต์ 'ชางอ้ายฮวน'ได้ช่วยชีวิตชายหนุ่มผู้หนึ่งไว้ โดยไม่รู้ว่าตัวตนของเขาคือใคร

ยอดวิวรวม

81

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


81

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ส.ค. 62 / 14:31 น.
นิยาย Goodbye little fox ҵ˹Ңѹ()

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ชางอ้ายฮวน  

อ้าย=ความรัก ฮวน=ความสุข 

โดยรวมแปลว่า ความรักที่มีความสุข






ซงเฉิงหลิง

เฉิน=รุ่งอรุณ  หลิง=จิตวิญญาณ 

โดยรวมแปลว่า จิตวิญญาณแห่งรุ่งอรุณ








ซีเหมยฮวา

 เหมยฮวา=ดอกเหมย 








ลู่กุ้ยอิง 

กุ้ย=ล้ำค่า อิง=สำคัญ 

โดยรวมแปลว่า ผู้มีคุณค่าและมีความสำคัญ



เจี่ยจินหลิน 

จิน=ทองคำ หลิน=ป่า 

โดยรวมแปลว่าป่าทองคำ



ขออนุญาตเจ้าของภาพ

บุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง


อิมเมจ


pengxiaoran->ชางอ้ายฮวน/ลู่กุ้ยอิง


chenxingxu->ซงเฉินหลิง/เจี่ยจินหลิน


zhuxudan->ซีเหมยฮวา



เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ส.ค. 62 / 14:31


'แสงแดดสาดส่องราวกับอาทิตย์สุริยันที่ร้องไห้'


"นอกเสียจากนักเดินทางและโจรทะเลทรายที่แห่งนี้ก็ไร้ซึ่งผู้ใดแล้วสินะ" หญิงสาวใบหน้าขาวสวยราวหิมะ รูปลักษณ์บอบบางเอ่ยออกมาอย่างเส้าสร้อย

ในความเป็นจริงนั้นนางมิได้อยากอาศัยอยู่ที่ทะเลทรายไปชั่วชีวิตนางอยากเห็นแม่น้ำ ลำธาร หุบเขา นางอยากออกไปจากที่นี่นางรอเพียงแต่โชคชะตาเท่านั้น ผู้ที่โชคชะตาชักพามาให้มานำนางออกจากที่แห่งนี้


"นั่น...ผู้ใด?" ชางอ้ายฮวนเอ่ยถามกับตนเอง มือที่ใช้บังแดดค่อยๆลดต่ำลง เท้าก้าวเข้าไปหาบุรุษนิรนามที่นอนสลบอยู่บนอานม้า


"เจ้า...เจ้า" นางเอ่ยเรียก


ตุบ!


ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ตอบเท่านั้นร่างของเขายังหล่นลงมาจากอานม้า เนื้อตัวเปียกปอน เครื่องแต่งกายสีขาวค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นสีชาด หน้าตามอมแมม


"เจ้าเป็นใคร?" นางเอ่ยถาม แต่แล้วความคิดภายในก็ได้บอกให้อ้ายฮวนช่วยเหลือบุรุษผู้นี้


นางใช้หางสีหิมะของนางยกชายหนุ่มขึ้นพร้อมๆกับย่างเท้าไปยังถ้ำจิ้งจอกอันเป็นที่พำนับของนาง


"อื้ม" เขาค่อยๆลืมตาขึ้น พลันปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้าขอฃนางทันทีที่เห็นดังนั้น


"เจ้า...เป็นจิ้งจอก?" เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดปีศาจจิ้งจอกจึงช่วยเขาทั้งที่บาดแผลที่เขาได้รับนี้ก็มาจากเผ่าของหล่อนทั้งนั้น


"ข้าชื่อชางอ้ายฮวน เจ้ามีนามว่าอันใด?"


"ขอบน้ำใจแม่นางที่ช่วยเหลือ ข้าชื่อซงเฉินหลง"


"ซงเฉินหลง...เฉิงหลง เจ้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?ทำไมถึงบาดเจ็บกลับมา ในทะเลทรายแห่งนี้ไม่ค่อยมีจอมยุธผ่านมา"


"ข้าไม่ใช่จอมยุทธ"


"?"


นางทำหน้าสงสัยใรตัวของเขา ซงเฉินหลงไม่ใช่จอมยุทธเหตุใดนางจึงสัมผัสได้ถึงพลังยุทธในตัวเข้ากันล่ะ แม่นางผู้นี้หมือนจิ้งจอกไร้เดียงสาพลังไม่มากแต่กลับมีน้ำใจยิ่งใหญ่


"แม่นางชาง ข้าคิดว่าท่านคงไม่เคยออกไปเผชิญโลกถึงได้ไม่รู้ถึงความหมายของจอมยุธ จอมยุทธคือผู้มีคุณธรรมที่มีพลังยุทธและอยู่ในสำนัก ผู้ที่มีแค่พลังยุทธแต่ไม่ได้อยู่ในสำนักธรรมะไม่ได้เรียกว่าจอมยุทธ"


"อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง" นางทำหน้าดังเข้าใจถ่องแท้จนชายหนุ่มเผลอหัวเราะออกมา


"เจ้าคงเคยไปที่ต่างๆมากมาย"


"อ่า ในเมื่อแม่นางเป็นคนช่วยชีวิตข้าหากข้าหายดีข้าจะพาแม่นางท่องโลกกว้าง"


"จริงรึ? สัญญาต้องเป็นสัญญา" ชางอ้ายฮวนเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น พร้อมทำยื่นนิ้วก้อยให้เขา เขาหัวเราะอย่างชอบใจและเกี่ยวก้อยกับนาง


"ต่อแต่นี้ไปเราถือเป็นสหายกัน เจ้าเรียกข้าว่าอ้ายฮวนได้เลยนะมิจำเป็นต้องเรียกแม่นางส่วนที่แห่งนี้เป็นที่ลับของข้าพักผ่อนให้สบายไม่มีผู้ใดเข้ามากวนเป็นแน่"


"งั้นย้าไปก่อนนะ วันพรุ่งข้าจะมาอีก" นางพูดก่อนเดินจากไป เหลือไว้เพียงความเงียงวันและชายหนุ่มที่คล้ายครุ่นคิดบางอย่าง


เขาค่อยๆลงมือเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง ใจความว่า 'ข้าบาดเจ็บมิต้องกังวลหากภารกิจลุล่วงจะติดต่อไป' ก่อนจะเรียกนกส่งข่าวและปล่อยนกตัวนั้นบินกลับไปหาผู้อยู่ปรายทาง


.

.

.


วันแล้ววันเล่านางล้วนมาหาเขา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ในใจเขานั้นมีนาง ภาพผู้หญิงหน้าคล้ายตุ๊กตาและจิ้งจอกหนึ่งหางสีขาวตัวจ้อยติดตาเขามาเนิ่นนานหากไม่เห็นหน้าเห็นทีดวงใจคงกระวนกระวายเป็นแน่


"อ้ายฮวน วันนี้เจ้าว่างรึไม่?"


"แต่เดิมข้าก็ไม่มีอันใดทำอยู่ ทำไมรึ?"


"เจ้าว่าเจ้ายังอยากไปดูโลกกว้างอยู่รึไม่ ข้าหายดีแล้วหากเจ้าพร้อมเราก็ไปกันวันนี้เลย"


\(〇_o)/


"แน่รึ! ได้สิๆไปกันวันนี้เลย" ชางอ้ายฮวนรีบรุดพยักหน้าก่อนจะดึงแขนเขาไปยังภาพนอกถ้ำ ดวงดาราส่องแสงสว่างท่ามกลางท้องนภาอันมืดมิด ในวันนี้ความปราถนากว่าร้อยปีของนางก็จะสิ้นสุด


"อ้ายฮวนเจ้าแปลงกลายเป็นจิ้งจอกก่อนสิ ข้าจักได้พาเจ้าไปได้"


นางพยักหน้า ก่อนจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกสีขาว เขามองดูจิ้งจอกตัวนั้นจิ้งจอกน้อยขนสีขาวราวปุยเมฆหากเป็นผู้อื่นคงได้จับและนำไปถลกหนังสร้างเครื่องแต่งกายเป็นแน่


ซงเฉินหลิงค่อยๆอุ้มจิ้งจอกน้อยอย่างเบามือก่อนชักกระบี่ออกและเหินมันไปกลางท้องฟ้ายามราตรี

ทุกสิ่งอย่างช่างเป็นสิ่งตื่นเต้นสำหรับจิ้งจอกน้อยเสียจริง ไม่ว่าจะทั้งธาราใสไหลเชี่ยว ป่าเขาเขียวขจี ดอกไม้หลากสี เสียงนกร้องราวกับขับดนตรี ทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ของนาง แค่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือบุรุษมนุษย์ชาย นางเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดนางจึงไว้ใจเขา หรือนางนั้นไร้เดียงสาเกินไปจนไม่รู้แม้กระทั่งว่าสิ่งที่นางรู้สึกนี่แหละคือสิ่งที่เขาเรียกกันว่ารัก


ซงเฉินหลิง ค่อยๆเอาผ้าคลุมคลุมให้อ้ายฮวนที่นั่งชมทิวทัศน์อยู่ริมผากว้าง


"อากาศเย็น คลุมเอาไว้เถอะ" เขาพูด


"เฉินหลิง...ข้าชอบเจ้า" เขามีท่าทีประหลาดใจ ไม่เคยคิดเลยว่าสตรีจอ้งจอกนางนี้จะกล้าหาญถึงเพียงนี้


"อ้ายฮวนข้าก็ชอบเจ้า แต่เจ้าสัญญากับข้าได้รึไม่ ไม่ว่าอนาคตจะเกิดอันใดขึ้นเจ้าจะรักข้าตลอดไป" นางเผยร้อยยิ้มแสนหวานออกมาพร้อมเอิ่ยด้วยใจจริงว่า "ข้าสัญญา"


พวกเขาทั้งสองคนเกี่ยวก้อยให้สัญญากัน คำสัญญาในวันนี้ต่อให้อีกกี่ร้อยกี่พันปีต่อไปจะไม่มีวันลืมเลือน


.

.

.


เขาพานางเหินกระบี่กลับมาแต่แล้วกลับต้องพบกับภาพที่น่าสลด


"ท่านพี่! ท่านลุง! ท่านป้า!" อ้ายฮวนนางจำต้องกรีดร้องน้ำตาพลันไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง ภาพเบื้องหน้านางช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน


"กรี๊ดดดด!!" ร่างบางค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น


แปะๆ


"ไม่คาดคิดเลยนะ ว่าจะยังเหลือจิ้งจอกวัยเยาว์อยู่อีกหนึ่งตัว" สตรีสวมชุดสีดำขลับในมือถือกระบี่เอ่ยอย่างเย้อหยัน


"ซีเหมยฮวา..." ดวงตาจิ้งจอกน้อยเบิกกว้างหันไปยังชายหนุ่มที่เอ่ยกับหญิงสาวผู้นั้นราวกับรู้จักกันดี มือบางค่อยๆเอื้อมไปแตะที่กระบี่อันใกล้มือ


"ยังจำคู่หมั้นคนนี้ได้อยู่อีกรึซิงหมิงหลิง? ข้านึกว่าเจ้าตกอยู่ในมนตร์จิ้งจอกจนกู่มิกลับพอจักทำงานเมื่อใดเจ้าก็พยายามบ่ายเบี่ยงโชคยังดีท่เจ้าพาจิ้งจอกน้อยไปทำให้พวกข้ามาบุกยึดที่นี่ได้สำเร็จ"


"หมายความว่ายังไง?...มันหมายความว่ายังไง!"หล่อนตะคอกพร้อมทั้งชี้กระบี่ไปยังเขา


"ฮะๆ จิ้งจอกน้อยมนุษย์ผู้ชายเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าจิ้งจอกอย่างเจ้าไม่รู้ตั้งกี่เท่า ขนาดแต่ก่อนเขาเคยบอกรักข้าเขายังเปลี่ยนใจ"


"เจ้าโกหก! เป็นเจ้าที่บังคับให้ข้าหมั้นกับเจ้าและยังคงเป็นเจ้าที่ให้ข้ามาที่เผ่าจิ้งจอกจนข้าบาดเจ็บเจียนตาย!"


"ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับ ซงเฉินหลิงเจ้าเป็นตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้วันนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าเพื่อทวงความยุติธรรมให้บรรดาพี่น้องของข้า!"


"เชิญ! หากมันจักทำให้เจ้าสบายใจก็แทงกระบี่มาที่ดวงใจของข้า" เขาเอ่ย พร้อมๆที่มือหนาค่อยๆจับเข้าที่กระบี่


"ไม่!" นางตัดใจทำไม่ลงจุงปัดดาบทิ้งลงบนพื้น


"ถ้าเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าแทนนางจิ้งจอก" เหมยฮัวเอ่ยก่อนผลักกระบี่เข้าไปทางอ้ายฮวนแต่แล้วเฉินหลิงกลับเอาตัวเข้ามารับกระบี่แทนนาง


"อึก!" เขากระอักเลือดออกมา 


"ไม่!" นางหั่นกระบี่ออกมาเป็นสองท่อน เฉินหลิงค่อยๆถอยไปเรื่อยๆจากการอ่อนล้าของเขาประกอบกับพิษแผลทำให้ก้าวพลาดจนตกหน้าผาไป


"เฉินหลิง!" อ้ายฮวนตะโกรก่อนจะมองไปที่หน้าผา ซูเหมยฮัวอาศัยจังหวะผลักมีดสั้นเข้าที่กลางหลังของนางจนนางตกจากหน้าผา


ตู้ม!


เสียงบุคคลทั้งสองตกลงกลางแม่น้ำดังขึ้นอย่างน่าสลด นางใช้ลมหายใจอันรวยรินนั้นค่อยๆว่ายเข้าไปหาเขาแต่แล้วมือไม่ทันที่จักได้สัมผัสจิตวิญญาณของทั้งคู่ก็ได้ดับสูญหายไปในวัฒจักรแห่งการเกิดดับเสียแล้ว


.

.

.


หลายร้อย หลายพันปีต่อมา


" ใครที่สนใจมาช็อปมาเลือกหรือมาดูเฉยๆตามกุ้ยอิง เนี่ยก็มาได้เลยค่ะ" เด็ตไอดอลหน้าสวยราวกับตุ๊กตาสวมแว่นกันแดดพููดก่อนจะปิดกล้อง


"เสร็จไปอีกงาน" เธอพูดก่อนยืดเส้นยืดสาย


ตุบ!


"ขอโทษครับ" ผู้ชายที่เดินมาชนพูด เธอมองหน้าเขาราวกับมีแรงดึงดูดของกันและกันคล้ายกับรู้จักกันมาเนิ่นนาน


"ผมชื่อ เจี่ยจินหลิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เขาพูดก่อนยื่นนำบัตรให้เธอ


"ค่ะ ฉันชื่อลู่กุ้ยอิงค่ะ ไม่มีนามบัตรแต่ถ้าอยากได้เบอร์เดี๋ยวฉันยิงไปให้นะคะ"


"หึ" เขาหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงตกลง


.

.

.


จบ.

ผลงานอื่นๆ ของ Merar

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น