นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

{Fic fairytail}แสงสว่างและความมืด

โดย Merar

หนึ่งเด็กสาวที่เป็นดั่งภูตแห่งแสงสว่าง หนึ่งหนุ่มที่เป็นดั่งปีศาจร้ายในเงามืด ไม่มีทางที่เขาทั้งสองจะรักกันได้

ยอดวิวรวม

341

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


341

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 เม.ย. 62 / 16:20 น.
นิยาย {Fic fairytail}ʧҧФ״

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่ะ เมอร์อา คนดีคนเดิม กลับมาอีกแล้วเรื่องนี้เป็นฟิคเหมือนเดิม ก็ขอบอกเหมือนเดิมว่ายังไม่เก่งและช่วงนี้เขียนบวกอ่านนิยายเยอะ สมองเลยกลับหัวมึนตึบบ้างเลยมีพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก บางครั้งแป้นพิมพ์กับกูเกิลก็ไม่เข้าค้างเนอะ ชอบเปลี่ยนเองอะ


ฟิคเรื่องนี่เกี่ยวกับแฟรี่เทล จริงๆเราชอบคู่นี่รองจากคู่เกรย์จูเบียเลย คู่เมวิสกับเซเรฟเป็นอะไรที่เราปลื้มมากค่ะ 


ปล.ยังไงก็ขออนุญาตเจ้าของภาพและต้องขอโทษหากไปคล้ายคลึงฟิคใครนะคะ แต่ไรท์ขอยืนยันว่าคิดเองทั้งหมดและอ้างอิงจากในมังงะและอนิเมะเรื่องแฟรี่เทล หากพิมพ์ก็ผิดบอกกันได้นะคะ

ขอบคุณค่ะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 เม.ย. 62 / 16:20


#zeref

ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมเองก็ไม่รู้ทำไมต้นไม้ต่นนี้ถึงไม่เหี่ยวเฉา พอเห็นแบบนี้แล้วผมก็พลันนึกถึงเด็กผู้หญิงเมื่อ10ปีก่อน เด็กผู้หญิงร่างเล็กที่อายุยังน้อย เด็กผู้หญิงเรือนผมสีทอง ที่เข้าใกล้ผมโดยที่ไม่ฟังคำทักท้วง ถ้ากหากเธอรู้ว่าผมเป็นใครเธอยังจะเข้าใกล้ผมอยู่รึปล่าว

ผมคงต้องไปแล้วถ้าอยู่ที่นี่นาน ต้นไม้พวกนี้อาจจะตายก็ได้ ผมยันตัวลุกขึ้นและเตรียมก้าวเดินต่อ 

ระหว่างที่ย่างเก้าไปเรื่อยๆในป่านั้นผมพบกับเด็กสาวคนนึงอีกครั้ง

"เธอคือพ่อมดมืดคนนั้นนี่!" เธอเอ่ย

"เมวิส?!"

"ใช่! 555"  เธอวิ่งเข้ามาทางผม

"เดี๋ยวสิ! นี่เธอยังจำเกี่ยวกับคำสาปของชั้นได้ใช่มั้ย!" ผมค้านเธอ แต่ดูเธอจะไม่สนใจเธอยังคงวิ่งมาเรื่อยๆ

"แน่นอน" เธอพูดขณะที่ยังวิ่งมาเรื่อยๆ

"ถ้างั้น..." ผมยังพูดไม่ทันจบ เธอก็กระโดดเข้ามา

กอดผม นี่เธอไม่กลัวอะไรเลยงั้นเหรอ?

"เราชนะมันได้แล้วต้องขอบคุณเธอ จ้องขอบคุณเธอที่ทำให้ชั้นสามารถปกป้องเพื่อนของชั้นได้" เธอเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังกอดผมอยู่ต้องขอบอกเลยว่าตอนนี้ผมอึ้งเล็กน้อย


ผมกับเธอตกลงกันว่าจะคุยกันและผมก็ได้บอกเธอไปว่าผมคือ เซเรฟ 

"เซเรฟ!พ่อมดมืดเซเรฟงั้นเหรอ! เธอเนี่ยนะ!" เธอดูตกใจมากเลย คงจะกลัวล่ะสิ

"นั่นเป็นเหตุผลที่ชั้น ไม่ต้องการบอกชื่อชั้น"

"เธอเป็นพ่อมดที่มีชีวิตมากว่า300ปีงั้นเหรอ?"

"อืม ชั้นคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ยาวนานนะ"

"เธอไม่มีอะไรที่เหมือนกับข่าวลือพวกนั้นเลยนะ"

"ข่าวลือนั่นแย่มากเหรอ?บางทีพวกเขาอาจคิดถูกก็ได้นะ"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เธอมีดวงตาที่อ่อนโยนมากและชั้นเองก็ปฏิเสธที่จะเชื่อข่าวลือนั่น"

"เธอไร้เดียงสาเกินไปนะ" ผมพูดพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา เธอดูแปลกใจเล็กน้อย

"เธอยังจำยูริได้รึเปล่า? เขากำลังจะเป็นพ่อคนในไม่ช้าแล้วนะ" ยูริงั้นเหรอ?ถ้าจำไม่ผิดเขาคือคนที่ใช้สายฟ้าสินะ

"เด็กชายคนนั้นน่ะเหรอ?"

"อืม มันเป็นเวลากว่าสิบปีแล้ว" หึ ผมหัวเราะให้กับท่าทีดีใจอันไร้เดียงสาของเธอ เดี๋ยวนะ...

"ชั้นเห็นเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่นั้นมา"

"อ๋อ คือร่างกายชั้น...ใช่ คุณพูดถูก เป็็นเพราะชั้นใช้เวทมนตร์ด้านมืดที่ไม่สมบูรณ์ แต่ชั้นไม่เสียใจเลยเพราะชั้นทำเพื่อช่วยเพื่อน" เดี๋ยวนะ! ที่เธอพูดแบบนั้นแสดงว่าเธอใช้มัน ถ้าอย่างงั้นเธอคง...


#mavis

เขาดูมีท่าทีประหลาดใจจนตกใจที่รูัว่าชั้นใช้เวทมนตร์ดำ อยู่ดีๆเขาเอามือมาแตะที่แก้มของชั้นเขาใช้หน้าผากของตัวเองมาแตะที่หน้าผากของชั้น

"อะ..อะไรเหรอ?" ชั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพราะสัมผัสของเขา รู้สึกได้เลยว่าใบหน้านั้นแดงระเรื่อขึ้น ว้าย!ร้อนผ่าวไปหมดเลย

"คะ..คือ?" ชั้นกำลังจะพูด แต่อยู่ๆเขาก็ชักมือกลับไปแล้วทำหน้าตกใจมาก

"เซเรฟ?" ชั้นเอ่ยชื่อเขาอย่างไม่เข้าใจในการกระทำ ของเขา

"มันไม่ใช่ว่าเธอสูญเสียการเจริญเติบโต เธอเป็นเหมือนชั้น เธอสูญเสียความสามารถในการมีอายุหรือตาย!" ชั้นช็อคกับคำพูดของเขา

"เอ๊ะ?"

"เธอตัดสินว่าใครควรมีชีวิตหรือตายในเวลานั้น!เธอได้เลือกมันเอง มันเป็นคำสาปของอังค์เซราม

ยิ่งเธอเห็นคุณค่าชีวิตของใครบางคนมากเท่าไหร่ เธอก็จะสูญเสียชีีวิิตไปมากเท่านั้น"

"ไม่จริงหรอก! ไม่มีใครตายเพราะอยู่ใกล้ชั้น.."

"บางทีอาจจะเป็นแค่ตอนนี้ อ่อใช่ มีสงครามนั้นด้วยนี่ สงครามน่ะทำให้คุณค่าและศีลธรรมเกี่ยวกับชีวิตของคนหายไป เป็นผลให้ความคิดของเธอเกี่ยวกับชีวิตยังคงอยู่"

"นั่นไม่จริง!ชั้น...!"

"เธอไม่รู้คุณค่าของชีวิตในแง่ที่แท้จริงของมัน แต่เมื่อเธอค้นพบมันคนรอบตัวเธอจะตาย"

"ทำไม เธอพูดสิ่งที่เลวร้ายแบบนี้ล่ะ"

"เพราะ ว่ามันเป็นความจริง"

"ชั้น...คิดว่าคุณ..."

"ตอนนี้เธอเห็นหรือยังว่าข่าวลือเกี่ยวกับชั้นเป็นความจริง" ชั้นไม่สามารถทนต่อคำพูดขิงเขาได้ ชั้นจึงวิ่งออกมา หนีจากเขา ชั้นกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบ กลัว...กลัว เหลือเกินกลัวว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง

ไม่หรอกชั้นน่ะ ชั้นน่ะรู้คุณค่าชีวิตของเพื่อนชั้น


หลายวันต่อมา ณ กิลด์แฟรี่เทล

"โอ้/เด็กผู้ชายล่ะ" ผู้คนในกิลด์กำลังตื่นเต้นหลังจากที่ภรรยาของยูริให้กำเนิดลูกชายมา

"ยินดีด้วย ริต้า" ยูริพูดพร้อมสีหน้าที่ดีใจสุดหลังเหฌนหน้าลูกชาย

"ว้าว!น่ารักจังเลย!" ชั้นเองก็ตื่นเต้นที่ได้เห็นหน้าลูกชายของเพื่อนรักเหมือนกัน

"ไม่คิดเลยนะ ว่าเธอจะคลอดลูกที่กิลด์แบบนี้"

 เพลฮิโตะเอ่ย

"นั่นสิ แต่ริต้าก็ทำมันละนี่นะ" ยูริตอบเพลฮิโตะ

"ชั้นอยากให้เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมาด้วยความรัก จากทุกคนในกิลด์" ริต้าที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำเพราะสูญเสียแรงและเลือดจากการคลอดลูกพูดขึ้น

"แน่นอนนั่นแหละเขา!" ยูริพูด

"มาสเตอร์..ช่วยตั้งชื่อให้เด็กคนนี่หน่อยนะคะ"

"ชะ..ชั้นเหรอ?!"

"เอาเลยเมวิส!"

"ให้เขาชื่อว่าปิ๊ปโปโกะเป็นไง"

"ชั้นอยากรู้ว่ามีใครมีชื่อที่ดีกว่านี้มั้ย"

ชั้นที่เห็นเด็กคนนี้ยิ้มมีความสุขในอ้อมกอดของแม่ของเขา หัวเราะขึ้น ใช่นั่นน่าจะเป็นชื่อที่ดีที่สุดล่ะนะ

"มาคารอฟ มันเป็นชื่อของพระราชาใจดีจากหนังสือที่ชั้นเคยอ่าน"

"มาคารอฟ...มันเป็นชื่อ...ที่ดีเลยล่ะนะ" ริต้าบอกชั้น ชั้นจึงยิ้มให้เธอ

"มาคารอฟ!/นายคือมาคารอฟนะ"พวกคุณพ่อที่ดูดีใจกับการได้ชื่อของลูกตัวเอง ชั้นมองภาพนั้นแล้วรู้สึกมีความสุขมาก ไม่แน่บางทีซักวันนึงชั้นอาจจะมีลูกก็ได้

"เราจะ..ทำงานอย่าง..เต็มที่เพื่อ..อนาคตของเขา"

"ได้เลย"ชั้นตอบรับเธอและกุมมือของเธอเอาไว้

"ขอให้ทุกคน...จับ.มือ...และ..." เพียงชั่วพริบตาที่ชั้นกุมมือเธอสติของเธอก็ดับวูบลง


ชั้นหวนนึกถึงคำกล่าวของเซเรฟที่เคยพูดกับชั้น

'เธอตัดสินว่าใครควรมีชีวิตหรือตายในเวลานั้น!เธอได้เลือกมันเอง มันเป็นคำสาปของอังค์เซราม

ยิ่งเธอเห็นคุณค่าชีวิตของใครบางคนมากเท่าไหร่ เธอก็จะสูญเสียชีีวิิตไปมากเท่านั้น'

'ไม่จริงหรอก! ไม่มีใครตายเพราะอยู่ใกล้ชั้น..'

'บางทีอาจจะเป็นแค่ตอนนี้ อ่อใช่ มีสงครามนั้นด้วยนี่ สงครามน่ะทำให้คุณค่าและศีลธรรมเกี่ยวกับชีวิตของคนหายไป เป็นผลให้ความคิดของเธอเกี่ยวกับชีวิตยังคงอยู่'

'นั่นไม่จริง!ชั้น...!'

'เธอไม่รู้คุณค่าของชีวิตในแง่ที่แท้จริงของมัน แต่เมื่อเธอค้นพบมันคนรอบตัวเธอจะตาย'

'ทำไม เธอพูดสิ่งที่เลวร้ายแบบนี้ล่ะ'

'เพราะ ว่ามันเป็นความจริง'

'ชั้น...คิดว่าคุณ...'

'ตอนนี้เธอเห็นหรือยังว่าข่าวลือเกี่ยวกับชั้นเป็นความจริง'


มันเป็นความจริง ชั้นถอยหลังออกมาในหัวได้ยินเสียงคนในกิลด์เต็มไปหมด บ้างก็เรียกริต้าบ้างก็ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ชั้นถอยหลังออกมาเรื่อยๆ 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด"ชั้นกรีดร้องและวิ่งออกมา

จากกิลด์

"เมวิส!" ชั้นได้ยินเสียงเรียกชั้นแต่ชั้นจะไม่หันหลังกลับไป

หากพวกเขายังอยู่ใกล้ชั้นพวกเขาต้องตายแน่

ชั้นวิ่งจนมาถึงที่ป่า ไม่รู้ขวดหญ้าแถวนี้จะขวางทางชั้นชั้นจึงสะดุดล้ม

แค่นี้เท่านั้นแค่เพียงเท่านี้เหล่าต้นไม้ใบหญ้าก็ได้ตายลงไป ชั้นปล่อยโฮ ออกมา 

ตอนนี้ชั้นอยากเจอคุณจังเลย เซเรฟ


1 ปีผ่านไป 

นี่ก็1ปีแล้วที่ช้้นไม่ได้กลับไปที่กิลด์ พวกเขาคงวุ่นวายออกตามหาชั้นแน่ แต่ชั้นจะไม่กลับไปหรอกนะตอนนี้รอบตัวชั้นที่เคยเขียวขจีมันแห้งเหี่ยวกลายเป็นสีดำ  ตลอดเวลาที่ผ่านมาชั้นช่วงชิงชีวิตของมนุษย์ สัตว์และต้นพืช มันกลายเป็นความเจ็บปวดที่เอ่ยออกมาแทบไม่ได้

"ชั้นตามหาเธออยู่เลยนะ เมวิส" ชั้นมองคนที่อยู่เบื้องหน้าของชั้น ใช่เขาคือเซเรฟ

"เซเรฟ..." 

"เธอดูแย่มากเลยนะ"

"ชั้นไม่ได้กินอะไรมาครึ่งปีแล้ว...แต่...ทำไมชั้นยังไม่ตาย"

"นั่นก็เป็นเพราะคำสาปแห่งอังค์เซลัม ถึงแม้ว่าเธอถูกตัดหัวเธอก็ยังจะไม่ตาย"

"ได้โปรด ขอร้องล่ะ ฆ่าชั้นที"

"ชั้นทำมันไม่ได้เหมือนที่เธอไม่สามารถฆ่าชั้นได้นั่นแหละ ตอนแรกชั้นก็รู้สึกแบบเดียวกับเธอ ไม่สิชั้นคงคิดว่าจะดีแค่ไหนหากตายไปแต่หากลองเปลี่ยน

การมองออกไปเล็กน้อย พวกเรามีเวลาที่ไม่จำกัด

ชั้นได้สร้างสัตว์ร้ายขึ้นและเรียกมันว่า'อีเทอเรียส'

ใช่ ชั้นหวังว่าจะมีซักคนนึงมี่แข็งแกร่งพอจะสามารถฆ่าชั้นได้ แต่มันก็ยังไม่รู้ผลแน่นอน ตอนนี้ชั้นกำลังสร้างประเทศนึงขึ้น"

"ประเทศเหรอ?"

"ในทวีปอื่น ชั้นรวบรวมคนและขยายอาณาเขต มันสนุกอย่างเหลือเชื่อเลยล่ะ ชั้นเป็นจักรพรรดิของที่นั้นชั้นมองผู้คนอย่างว่างเปล่าวิธีนี้จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากคำสาปของอังค์เซรัม มันเหมือนกับการจำลองสถานการณ์"

"เพื่ออะไรงั้นเหรอ?"

"เตรีมพร้อมสำหรับสงคราม ชั้นคิดว่างั้น แต่อย่าเข้าใจชั้นผิดเชียวนะชั้นไม่ชอบความขัดแย้ง

อันที่จริงชั้นคิดว่ามันน่ารังเกียจ อาณาจักรของชั้นเริ่มจากการที่ไม่มีอะไรเลยเป็นมากกว่าการขยายอาณาจักรด้วยความหวาดกลัว มันไม่สนุกเลยล่ะ"

"แต่เธอจะรู้สึกได้เลยว่ามันน่าสนุกอย่างเหลือเชื่อ.."

"เอ๊ะ?ชั้นทำมันหรอ?" แม้แต่ความคิดของเขามันก็ขัดแย้งกันอยู่งั้นเหรอ?

"ชั้นมีชีวิตอยู่เพื่อ ที่ชั้นอยากจะตาย...เพื่อที่จะได้พบกับน้องชายของชั้น ไม่ชั้นต้องการทำลายเขา ไม่...ชั้นอยากถูกทำลาย ไม่นะ ชั้นรู้สึกปวดหัวจัง เกิดอะไรขึ้น"

"เซเรฟ?" ชั้นมองเขาที่กำลังทุกข์ทรมาน ถ้าเทียบกับชั้นที่เพิ่งโดนคำสาปความเจ็บปวดของเขาที่มีมากว่า300ปี ความทุกข์ของชั้นเทียบกับเขาไม่ได้เลย

"โลก..โลกใบนี้กำลังปฏิเสธชั้น ไม่...ไม่ ชั้นถูกปฏิเสธ ไม่..." ชั้นไม่สามารถทนเห็นเขาเป็นแบบนั้นได้อีก

ชั้นตัดสินใจโผกอดเขา และร้องไห้ให้กับเขา

"ชัั้นไม่ปฏิเสธนายนะ ชั้นยอมรับนาย"

"ชั้นเข้าใจความรู้สึกของนายนะ เพราะฉะนั้นอย่ายอมแพ้ ชั้นเชื่อว่าเราจะหาทางแก้คำสาปได้ เราจะตามหามันตลอดไป" ชั้นเอ่ย

"ตลอดไปเหรอ"

"ใช่"

ในตอนนี้เราร้องไห้ให้กันโผกอดกัน ชั้นคิดว่าบางทีตัวชั้นในตอนนี้อาจจะตกหลุมรักผู้ชายตรงหน้านี้แล้วก็ได้

"นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาทำดีกับชั้น"

"ไม่หรอก นายอาจจะแค่ลืมมันไปเท่านั้น ชั้นเชื่อว่าแบบนั้น"

"ชั้นไม่เคยรับรู้ถึงความรักของทุกคน" เขาพูดแบบนั้น

วินาทีนั้นชั้นรับรู้ได้ถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มและสัมผัสเบาๆบนริมฝีปากของชั้น ความหนาวเหน็บในใจของเขาบางทีชั้นอาจจะเติมเต็มให้แก่เขาแล้วก็ได้

ชั้นคิดแบบนั้นพร้อมๆกับช่วงเวลาแห่งความสุขได้จบลง เมื่อสติของชั้นดับวูบไป


ผมเป็นใคร ผมรู้ผมไม่มีชื่อหรอกเพราะผมถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ต้องต่อสู้ดิ้นรนมีชีวิตรอด แต่อาจจะเป็นเพราะพลังเวทย์ของแม่ผมที่ทำให้ผมรับรู้อดีตของพวกท่าน ผมรู้ว่าผมคือลูกของใครแต่ผมก็ยังไม่เคยเจอหน้าของพ่อแม้ผมเลยซักครั้ง จนวันนึง

"เธอชื่ออะไรน่ะ"

"ผมไม่มีชื่อหรอกนะ"

"งั้นมาอยู่กับชั้นมั้ยล่ะ ที่อาณาจักรของชั้น"

"ครับ"

"ชั้นจะเรียกเธอว่า'ออกัส' เพราะเดือนนี้เป็นเดือนที่ชั้นได้พบกับหญิงสาวที่สำคัญที่สุดของชั้น แล้วเธอก็หน้าเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นด้วย"

ผมพยักหน้าให้กับพ่อมดมืดที่อยู่ตรงหน้า สัมผสที่ขเขากุมมือผมไว้ช่างรู้สึกดี แต่ผมจะไม่บอกหรอกนะว่าผมเป็นใคร แบบนี้น่ะดีแล้วผมไม่ใช่ตัวตนที่ควรมีชีวิตอยู่เป็นเพียงความผิดพราด 

หากเป็นไปได้ผมก็อยากพบแม่ที่ให้กำเนิดผมแม้เธอจะไม่รู้ก็ตาม ว่าเธอมีผม อยากจะเรียกเธอว่าแม่ซักครั้งจัง


***จบ****









ผลงานอื่นๆ ของ Merar

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น