คัดลอกลิงก์เเล้ว

{Fic fairytail}ท่ามกลางหิมะอันหนาวเหน็บ

โดย Merar

"สำหรับจูเบียท่านเกรย์คือแสงสว่างเป็นฟ้าหลังฝนของจูเบียนะคะ" หญิงสาวพูด ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา "ขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะจูเบีย" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

ยอดวิวรวม

499

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


499

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 มี.ค. 62 / 18:27 น.
นิยาย {Fic fairytail}ҧѹ˹˹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่แต่งฟิคฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ไรท์ชื่อเมอร์อา ฟิคเรื่องนี้เป็นของเรื่องแฟรี่เทลค่ะ นอกจากแต่งฟิคเรื่องแรกยังแต่งเรื่องสั้นเรื่องแรกด้วยถ้าผิดพราดยังไงต้องขออภัยอย่างสูงด้วยนะคะ
แนะนำตัวละคร

1.จูเบีย ล็อคเซอร์

2.เกรย์ ฟูลบัสเตอร์

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 มี.ค. 62 / 18:27


ณ กิลด์แฟรี่เทล

เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้น อาจเป็นเรื่องผิดปกติของคนภายนอกแต่กลับกลายเป็นเรื่องธรรมดาของคนใน

กิลด์ไปซะแล้ว 

ที่ตรงบริเวณนั้นยังมีชายหนุ่มชายผมสีดำ ซึ่งนั่งอยู่ที่ตรงเคาว์เตอร์บาร์ พยายามใช้ตาสีดำขลับของเขาชะเก้อมองหาใครบางคนอยู่

"นี่จ่ะ แกงกะหรี่ได้แล้วเกรย์" สาวสวยร่างบางพูดขึ้นพร้อมวางจานที่มีข้าวแกงกะหรี่ร้อนๆ ไว้ตรงหน้าชายหนุ่ม

"ว่าแต่ มิร่าเห็นจูเบียรึเปล่า" ชายหนุ่มตัดสินใจถามคนที่คิดว่าน่าจะรู้มากที่สุดไป

"ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้วนะจ้ะ" มิร่าตอบ

"งั้นเหรอ" เขาตักกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าพรางใช้ความคิดว่า วันนี้หล่อนไม่ได้ไปทำภารกิจแท้ๆแล้วหล่อนหายไปไหนกัน

"อ้าวๆ อะไรกันเกรย์ แค่จูเบียไม่อยู่ทำหน้าทำตามแบบนี้เลยเหรอ" หญิงสาวที่มีเรือนผมสีแดงซึ่งนั่งถัดจากชายหนุ่มเอ่ย 

"พูดอะไรน่ะ เอลซ่า ชั้นก็แค่รู้สึกแปลกใจที่วันนี้ไม่ได้ยินเสียงแหลมๆชวนน่ารำคาญเท่านั้นเอง" เอลซ่าพยักหน้าเป็นเชิงประชดแล้วก้มหน้าก้มตากินเค้กต่อ

"ไอ่ตาตก เป็นอะไรทำหน้าเป็นหมาหงอยไปได้" เด็กหนุ่มผู้มาใหม่ซึ่งเดินมาพร้อมกับเด็กสาวเรือนผมสีทองและเจ้าแมวฟ้าเอ่ยขึ้น

"แก อย่ามายุ่งน่า" เกรย์ลุกขึ้นและทำท่าจะต่อยอีกฝ่ายเจ้าแมวฟ้าจึงบินเข้าไปขวางด้วยความหวังดี

แต่กลับโดนเวทย์แช่แข็งของจอมเวทย์หล่อหลอมน้ำแข็งเข้าเต็มเปา

"ไอส์" ส่งผลให้ร่างแช่แข็งนั้นพุ่งเข้าไปชมกับไททาเนียจนเค้กที่เธอกำลังละเมียดละไมชิมนั้น เละไม่มีชิ้นดี

"พวกแกตาย" ไททาเนียที่โกรธจัด พากันตะลุมบอลกับจอมเวทย์หล่อหลอมน้ำแข็งและจอมเวทย์ปราบมังกรเพลิง

ไททาเนียที่โกรธจัดคงไม่มีใครสามารถห้ามได้ ทั้งดรากอนสเลเยอร์ลมและจอมเวทย์ผู้อัญเชิญเทพแห่งดวงดาว

"จะไม่ห้ามหน่อยเหรอคะ คุณลูซี่" เด็กผู้หญิงตัวเล็กถามคนตัวสูงกว่า

"ไม่ล่ะ" เธอตอบเพราะเธอคิดว่ายังไงเธอคงไปช่วยพวกรั้นไม่ไหวแน่

"อย่างไปยุ่งเลยเวนดี้ พวกให้พวกเค้าสู้กันจนหนำใจเถอะ" แมวสีขาวที่มีนาวว่าชาร์ลเอ่ย

....

หลังจากเสร็จกิจตะลุมบอลแล้วนั้น ก็ย่างเข้าบ่าย

สีี่โมงซึ่งเขาเองก็ยังคงไม่เห็นวี่แววเธอกลับมา เขาจึงตัดสินใจไปถามคนที่น่าจะรู้เรื่องนี้ 

นั่นคืออดีตเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยอยู่ด้วยกันอย่าง 

กาซิล เรดฟอกซ์ ซึ่งตอนนี้เขาเห็นกาซิลกำลังงุ่นอยู่กับเด็กสาวร่างเล็ก เขาเองก็เคยคิดว่าบางทีวันนึงเขาอาจจะได้ทำแบบนี้กับผู้หญิงคนนึงก็เป็นได้

"เห้ กาซิล นายเห็นจูเบียมั้ย" 

"ยัยมือมนนั่นน่ะเหรอ ไม่เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว" เขาตอบขณะที่เขย่าหัวเลวี่เล่นไปด้วย

งั้นเหรอ ขนาดกาซิลยังไม่รํ้แล้วเขาจะไปรู้ได้อย่างไร ไม่สิ ที่ๆหล่อนน่าจะไปโดยไม่บอกเขา มันอาจจะเป็นที่นั่นก็ได้ เมื่อเกรย์นึกออกเขาก็ได้รีบมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คิดว่าหล่อนน่าจะไป

...

วันนี้เป็นวันที่หิมะตกหนักเป็นพิเศษเพราะอยู่ในฤดูหนาว แม้เธอจะสวมเสื้อผ้ามากชิ้น แต่ก็ไม่อาจบรรเทาความหนาวที่ทะลุผ่านผ้ามายังผิวสีขาวซีดของเธอ 

บูตยาวสีดำชองเธอค่อยๆก้าวผ่านทางเดินหิมะที่ซ้อนทับกันจนหนา เธอก้าวจนมาถึง ยังป้ายหลุมศพ2ป้าย ป้ายแรกเขียนว่ามิกะ ส่วนอีกป้ายนึงเขียนว่าซิลเวอร์ ใช่เจ้าของป้ายนี้นี่แหละที่เธอเป็นคนทำให้เขาหายไปจากโลกใบนี้

"ขอโทษนะคะ ทั้งๆที่ท่านซิลเวอร์เคยบอกว่าไม่ต้องคิดมาก แต่พอจูเบียคิดเรื่องนี้ทีไรรู้สึกว่าหากไม่มาที่นี่ละก็ มันจะไม่สบายใจน่ะค่ะ" เธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาเศร้าสร้อย 

"จูเบีย!!!" เสียงของชายหนุ่มที่ดังขึ้นทำให้ เด็กสาวผมสีน้ำเงินหันไปมอง และใช่อย่างที่เธอคิดเขาคือลูกชายของเจ้าของป้ายหลุมศพทั้งสอง และเขาก็คือคนที่เธอหลงรัก

 สำหรับเขาเธอคือคนที่คอยตามเขาแจ แรกๆก็รำคาญแต่พอนานเข้าก็กลายเป็นความเคยชิน พอวันใดที่เขาไม่ได้ยินเสียงของเธอก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง เธอไม่ใช่สาวในฝันที่เขาต้องการ แต่มาวันนี้เขากลับรู้สึกว่าเธอคือคนที่ขาดไม่ได้

หลายคนมักจะคอยพูดว่าเขาชอบทำร้ายจิตใจเธอและไม่ใส่ใจในความรู้สึกของเธอ 

ในสายตาคนอื่นเธอมักจะดูบอบบางจนต้องปกป้องร่างกายที่ผอมบางและผิวที่ขาวซีดเป็นข้อบ่งบอกอย่างดี แต่สำหรับเขาตั้งแต่ที่ได้เจอเธอครั้งแรกและสู้กับเธอ เขาก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้อ่อนแอ จนต้องถูกใครปกป้อง สิ่งที่เขาต้องการคือการได้ต่อสู้ร่วมกับเธอตะหาก

"ท่านเกรย์คะ จูเบียขอโทษค่ะ ทั้งๆที่ท่านเกรย์เคยบอกว่าไม่ต้องคิดมากแท้ๆ" เกรย์ที่มาถึงตรงหน้าของจูเบียไม่ได้ฟังข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เขาดึงเธอเข้ามากอด

"ขอโทษนะ สำหรับเธอชั้นคงเป็นความมืดในจิตใจของเธอสินะ" 

"ไม่ใช่หรอกค่ะ" 

"ไม่หรอกต้องใช่แน่ๆชั้นทำให้เธอต้องเจ็บปวด ชั้นทำให้เธอมีบาดแผลในใจ" เกรย์พูดด้วยน้ำเสียง

สั่นเครือ

"สำหรับจูเบีย ท่านเกรย์คือแสงสว่างคือฟ้าหลังฝนของจูเบียนะคะ" จูเบียที่ตอนแรกตกใจกับการโผกอดของเกรย์ เริ่มเลื่อนมือขึ้นมากอดเกรย์

"ขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะจูเบีย" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแล้วกระชับอ้อมกอดมากขึ้น

"ท่านเกรย์..."

"แล้วก็ ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่าง สำหรับชั้นเธอเป็นคนที่ชั้นอยากจะให้เคียงข้าง เพราะฉะนั้นอย่าหายไปแบบนี้อีกนะ"  เกรย์เอ่ยขณะที่ค่อยๆคลายอ้อมแขนออก เขาและเธอยิ้มให้กัน 

"ค่ะ จูเบียรักท่านเกรย์ที่สุดเลยค่ะ" จูเบียพูดแล้วหีนไปกอดแขนของเกรย์

"กลับกิลด์ กันเลยมั้ย"

"ค่ะ"

 จูเบียหันไปตอบเกรย์แล้วทั้งคู่ก็เดินจากไป

1เดือนต่อมา

"ขอต้อนรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวค่ะ" เสียงของมิร่าเจนซึ่งเป็นพิธีกรในวานแต่งเอ่ยขึ้น

"ยินดีด้วยเกรย์/ยินดีด้วยจูเบีย/มีความสุขมากๆนะ/ขอให้มีความสุข" เสียงของผู้คนที่แห่มาให้กำลังใจทั้งคู่ 

"งั้นจะโยนช่อดอกไม้แล้วนะคะ" จูเบียพูดขึ้น

เหมือนสาวๆในงานต่างต้องการช่อดอกไม้ทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่พิธีกร และจอมเวทย์สาวๆทุกคน เพราะมีความเชื่อว่าผู้หญิงที่ได้ช่อดอกไม้จะมีโอกาสได้แต่งงานเป็นรายต่อไป

ฉึบ และคนที่รับได้คือผู้หญิงผมแดงที่ ได้ชื่อว่า 

ไททาเนีย

"555จะแย่งช่อดอกไม้จากชั้นยังเร็วไปร้อยปี555"

"ยินดีด้วยนะค่ะ" เจ้าสาวตัวจริงเอ่ยแสดงความยินดี

"แหมๆแบบนี้กก็ต้องไปบอกเจราลให้มาสู่ขอซะแล้วสิ" ลูซี่เอ่ยแซว

"บ้า พูดอะไร"

"แหม หน้าแดงหมดแล้วนะจ้ะเอลซ่า" มิร่าเจนเองด็เอ่ยแซวเหมือนกัน

"เห้ๆ ลืมอะไรไปรึปล่าว จูบนะจูบ" คาน่าที่ตอนนี้ถือขวดเหล้าประท้วงขึ้น

"จะ จูบเหรอคะ" เวนดี้ที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำ

"ใช่ๆ ทีงานชั้นบังคับนักบังคับหนานะ" เลวี่ตะโกน ขณะที่ข้างกายมีกาซิลซึ่งเพิ่งเป็นสามีไปหมาดๆอยู่เคียงข้าง

"จูบเลยๆๆๆๆ" เสียงร้องขอของคนที่มาร่วมงานดังขึ้น

นั่นทำให้เกรย์ค่อยๆโอบกอดจูเบียเอาไว้ แล้วใช้มือข้าวขวาจับคางของเธอ สัมผัสที่อ่อนนุ่มเกิดขึ้นพร้อมกับหิมะที่ร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า

 ถ้าหากสำหรับเธอเขาคือแสงสว่างจากฟ้าหลังฝน

สำหรับเขาเธอเองก็คือความอบอุ่นที่เข้ามาในหัวใจอันหนาวเหน็บของเขา

วินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน เหมือนความอบอุ่นไหลเข้ามาในหัวใจของเขา ปฏิเสธไม่ได้เลยแม้จะเป็นวันที่หิมะโปรยปราย แต่ในใจของทั้งคู่ไม่มีแม้ความหนาวเหน็บ

"เห็นแบบนี้ก็ค่อยโล่่งอก" หญิงสาวผู้หนึ่งพูดขึ้น

"อ้า ขอบคุณนะจูเบียฝากดูแลเกรย์ด้วย" บุรุษร่างกำยำซึ่งอยู่เคียงข้างหญิงสาวเอ่ย พวกเขาซึ่งคอยเฝ้ามองเด็กหนุ่มคนนั้นจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น เมื่อเห็นเช่นนั้นก็กล่าวคำพูดออกมาด้วยความรู้สึกสบายใจ และโล่งอก

***********************************

จบกันไปแล้วนะคะสำหรับฟิคเรื่องแรกแถมยังเป็นเรื่องสั้นอีก เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับไรท์เลย

อย่างที่บอกไรท์ไม่เคยแต่งเรื่องสั้นแล้วก็ฟิคเลยนี่เป็นเรื่องแรกถ้าไม่สนุกยังไงก็ขอโทษจริงๆนะคะ 

ถ้าเกิดใครหลงเข้ามาอ่านหรืออะไรก็แล้วแต่ขอขอบคุณนะคะ จริงๆแล้วในแฟรี่เทลไรท์ชอบคู่นี้ที่สุดเลย ถ้าใครชอบเหมือนกันก็ขอให้รู้ว่าเราอยู่เรือเดียวกันนะคะ แหะๆ

ปล.ขออนุญาตเจ้าของภาพ และหากฟิคเรื่องนี้ไปคล้ายคลึงกับของใครต้องขอโทษด้วยค่ะ แต่ไรท์แต่งเรื่องนี้จากจินตนาการของไรท์เองจริงๆ 

และอีกปล.ถ้าพิมพ์ผิดบอกได้นะคะ ขอบคุณค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ Merar

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 17:39
    fairy tail ไม่ใช่ fairy tale
    #1
    1
    • #1-1 Cupids556
      31 มีนาคม 2562 / 18:32
      ขอโทษค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #1-1