สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 90 : เพื่อนคนแรกกับปัจจุบันอันน่าเจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

เสียงของดาบที่กระทบกับเนื้อดังขึ้น ดาบของฮาน่าและชุดเกราะของเธอถูกย้อมด้วยเลือดจากทหารสหภาพที่ต้องการจะจบชีวิตเธอ ทหารสหภาพที่เข้ามาทั้งกระหน่ำยิงและใช้ทักษะการต่อสู้ไปด้วยแล้ว ก็ไม่ได้ลดความสามารถของเธอไปได้เลย รอบๆข้างของตัวเธอมีแต่ศพของทหารสหภาพในสภาพที่ไม่น่าดูซักเท่าไร ฮาน่าค่อยๆเดินมาที่ทหารสหภาพที่ยืนล้อมตัวของเธอพร้อมกับนำปืนของพวกเขาเล็งมาที่ตัวเธอ

"มีดีกันแค่นี้เหรอ? ไอ้พวกขยะ"

สีหน้าของทหารสหภาพเต็มไปด้วยความกลัว ทหารคนหนึ่งพุ่งไปเพิ่มกับดาบปลายปืที่อยู่บนปลายไรเฟิลของเขา

"ไปตายซะ อีโสเภณี!"

เขาพุ่งมาด้วยความรวดเร็ว แต่สายตาของฮาน่านั้นไวกว่า ภายในไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ตัวของทหารคนนั้นขาดเป็นสองท่อน เลือดไปกระจายไปทั่วพื้นหิมะบริเวณนั้น ความหนาวที่แม้แต่เสื้อกันหนวดสีน้ำตาลของเหล่าทหารสหภาพก็แถบจะกันไม่ได้

"ถอยก่อน! ถอยก่อน!"

หัวหน้ากองรีบสั่งให้พลทหารของเขารีบถอยทันที พวกเขาวิ่งอย่างสุดแรงเกิด ดีมีตรีและนาวอซกี้ที่ขี่ม้ามาต่างยืนมองไปที่ทหารที่กำลังหนีของพวกเขา นาวอซกี้มองไปที่ดีมีตรีและยิ้ม

"ไอ้นี่อยู่ในแผนไหม?"

ดีมีตรีหันหน้ามาที่นาวอซกี้

"สมบูรณ์แบบ"

"ฮาน่าวิ่งไล่ตามพวกทหารมาอย่างบ้าคลั่ง เธอเหมือนกับเทพธิดาผู้ตกสวรรค์และหิวโหยในเลือดของมนุษย์ เธอวิ่งไปสะบัดดาบของเธอไปมาอย่างคนไล่สติ

"กูจะฆ่าพวกมึงให้หมด!! กูจะฆ่า!! ฆ่า!! ฆ่า!!!!!"

ความแค้นทั้งหมดของเธอ เพื่อนๆของเธอที่ตายไปในสนามรบ สายตาของเธอมองไปที่คนๆเดียว คนผู้ที่อยู่เบื้องหลังมาโดยตลอด

"แก......ไอ้อ้วน!!"

ฮาน่าวิ่งมาจนใกล้จะถึงตัวของดีมีตรีที่กำลังขี่ม้าอยู่ เธอกระโดดขึ้นและเตรียมที่จะแทงไปที่ดีมีตรีจากด้านบน....แต่......

"Bouclier sacré(โล่ศักดิ์สิทธิ์)"

สนามพลังสีขาวปรากฎขึ้นบังตัวของดีมีตรีกับฮาน่าไว้ ดาบของเธอกระเด็นออกไปปักบนพื้นอีกฝั่ง ตัวของเธอกระโดดกลับไปตั้งหลัก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

"นักเวทย์เหรอ......ดะ.....เดียวนะ..."

เธอจำอะไรได้บ้างอย่าง บ้างอย่างที่เธอไม่เคยลืม............เพื่อนคนแรกของเธอ..................................

หลายสิบปีก่อน

คอสซับใต้

คอซซับใต้ เมืองแห่งป้อมปราการหิมมะ กำแพงสีขาวที่ตั้งอยู่ล้อมป้อมปราการ หอคอยที่อยู่ 4 มุมขนาดใหญ่และมีทหารเวทย์มนต์ประจำอยู่ตลอด ภายในเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่ล้อมรอบตัวป้อมปราการหลักที่อยู่ตรงกลาง หิมมะที่นี่ตกค่อนข้างน้อยทำให้พอปลูกผลผลิตได้นอกเมือง 

"นี่ๆ ถ้ามึงอยากเป็นทหารนัก ทำไมมึงไม่ลองขอพวกกูเป็นผัวมึงก่อนล่ะ?"

เด็กชายอายุราวๆ 12 ปี พูดขึ้นในขณะที่เท้าของเขาวางอยู่บนตัวของเด็กหญิงคนหนึ่ง ฮาน่าในสภาพจมกองหิมมะนอนอย่างทุกข์ทรมาณ เพื่อนของเด็กชายคนนั้นสวมเกราะไม้และโล่ไม้ พวกเขาพากันหัวเราะ

"แค่นี่มึงยังสู้ไม่ได้.....รับจ้างเขาก็ไม่ฝึกให้หรอกเว้ย!! ฮ่าๆๆ"

ฮาน่ามองไปที่เด็กชายคนนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ฉันก็แค่....ขอเล่นดาบไ-"

เด็กชายคนนั้นกระทืบไปที่ตัวของฮาน่า เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"หุบปาก.........มึงคิดว่ามึงมีสิทธิ์พูดเหรอ?"

พวกทหารยามเทวาธิปไตยที่มองต่างพากันหัวเราะและดื่มเหล้ากันโดยไม่สนใจอะไรเลย ฮาน่ามองไปรอบๆของเธอ ผู้คนตามป้อมไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

"ที่นี่ก็ไปซะ!!"

เด็กชายคนนั้นเต็มจะเตะซ้ำ..............

"อั้ก!"

ก้อนหินก้องหนึ่งลอยมาจากบนฟ้า หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดคลุมสีขาวและหมวกแม่มดสีขาวได้ลอยลงมาจากฟ้าพร้อมไม้เท้า พวกเด็กผู้ชายต่างพากันโค้งคำนับทันที

"ทะ.....ท่านลูกสาวจอมเวทย์สูงสุด!!โมนิก้า ดันเตร่า!"

โมนิก้าเดินมาที่ฮาน่า เธอส่งมือให้ฮาน่า

"มานี่สิ"

ฮาน่าค่อยๆจับมือของโมนิก้าขึ้นมา โมนิก้าได้ร่ายเวทย์ของเธอขึ้นด้วยคธาไม้ที่อยู่ในมือของเธอ

"Bouclier sacré"....................................................

ปัจจุบัน

"ระ......เรื่องจริงเหรอ......เรื่องจริงใช่ไหม?"

เงาสีดำได้ลอยลงมาจากฟ้า หมวกและเสื้อผ้าของเธอเปื้อนหิมมะเล็กน้อย เธอชี้หอกศักดิ์สิทธิ์ของเธอมาที่ฮาน่า ฮาน่าตกใจและหวาดกลัวอย่างสุดขีด ผู้ช่วยชีวิตเธอ ผู้ให้ความรักกับเธอคนแรกของชีวิต

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ..........สหาย"

โมนิก้าพูดขึ้นพร้อมกับชี้หอกศักดิ์สิทธิ์ไปที่ฮาน่า

"เป็น.........เป็นไปไม่ได้..."

ดีมีตรีหัวเราะ ก่อนที่เขาจะส่ายหัว

"เธอเนี่ยนะ........แย่จริงๆเลย โมนิก้าเธอก็แค่ความคิดเปลี่ยนไปแค่นี้เอง"

ดีมีตรีก้มลงไปแลกลิ้นกับโมนิก้า ฮาน่าได้แต่มองด้วยสายตาที่สับสน ความเชื่อใจ ความนับถือ ความศรัทธาของเธอที่มีต่อโมนิก้าแตกสลายลงทันที

"แก.........แกเปลี่ยนเธอ!!"

ฮาน่าวิ่งไปหยิบดาบของเธอพร้อมวิ่งมาที่ดีมีตรี

"ตาย!!!!!!!"

โมนิก้าใช้หอกศักดิ์สิทธิ์ที่เธอถือเข้ารับการโจมตีแทน ฮาน่าถอยออกมาตั้งหลัก โมนิก้าชี้ไปที่ฮาน่าอีกครั้ง

"เอาล่ะ......มาจบเรื่องนี้กันเถอะนะ...............เพื่อนรัก........."



ช่วงนี้ติดmount and blade warbandเลยลงช้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #77 แอดเลอร์ (@sorasartsangnil) (จากตอนที่ 90)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:59
    M&B สหายเล่มมอดอะไรรึ
    #77
    1
    • #77-1 Comrade Mayonnaise (@Comradepiddog) (จากตอนที่ 90)
      30 มีนาคม 2562 / 07:44
      เยอะอยู่นะ หลักๆก็ 1860 Old American กับ ปกติ
      #77-1