สหภาพต่างโลก (New World Communist)

ตอนที่ 91 : อวสานเมืองเนสต้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    31 มี.ค. 62

โมนิก้าพุ่งตรงดิ่งมาที่ฮาน่าทันที ความเร็วของเธอทำให้ฮาน่าที่กำลังตั้งตัวอยู่แถบจะรับแรงของหอกที่แทงเข้ามาไม่ได้ ฮาน่าใช้ดาบของเธอปัดหอกก่อนที่จะกระโดดถอยหลังไป เธอก้มตัวลงมองไปที่โมนิก้า สีหน้าของโมนิก้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนสยองที่สุด

"เธอกำลัง.....สนุกงั้นเหรอ?"

โมนิก้าพุ่งมาอีกครั้ง รอบนี้เธอเปลี่ยนวิธีการเธอตั้งหอกของเธอขึ้น

"exploser"

วงแหวนเวทย์สีขาวปรากฎขึ้นบนพื้นหิมะใต้เท้าของฮาน่า ฮาน่ารีบเดินถอยหลังออกก่อนที่พื้นที่ตรงนั้นจะระเบิด โมนิก้านำมือของเธอมากุ้มขมับ ฮาน่าที่เห็นจึงพยักหน้า

"พลังเวทย์ของเธอจะหมดแล้วสินะ........งั้นดี....ย้ากก!!"

ฮาน่าวิ่งมาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเล็งดาบไปที่โมนิก้า โมนิก้าพอเห็นจึงหลบไปด้านซ้ายมือของเธอ ร่างของฮาน่าผ่านโมนิก้าไป โมนิก้าใช้จังหวะนี้นำเหล็กใต้หอกของเธอทุบไปที่หลังของฮาน่า เกราะของฮาน่าแตกกระจาย ดาบของเธอค่อยๆกลับมาเป็นดังเดิม ฮาน่าล้มลงบนพื้นหิมะ หน้าของเธอจุมลงไปกับพื้นหิมะขาวๆที่อยู่บนพื้น โมนิก้าพอเห็นก็หัวเราะออกมาด้วยเสียงที่ปั่นประสาท

"ฮ่าๆๆ นึกถึงสมัยเด็กๆเลยน้า~"

ฮาน่าค่อยๆเงยหน้าของเธอขึ้นมา เธอเห็นควันสีดำลอยออกมาจากในเมืองตามจุดต่างๆ เธอค่อยๆหันหลังกลับมามองโมนิก้า โมนิก้าค่อยๆเดินถือหอกเข้ามาที่เธอ

"ทะ...ทำไม.....ทำไมเธอทำแบบนี้?!"

โมนิก้าหัวเราะอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเล็งด้ามเหล็กใต้หอกไปที่ฮาน่า

"เอาไว้ไปคุยกันดีกว่านะ.."

ฮาน่าจ้องด้วยตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสับสนและกลัว เธอค่อยๆกลืนน้ำลอยของเธอ

"อะ....อะไ-"

โมนิก้านำด้ามเหล็งทุบไปที่หัวของฮาน่าหลายครั้ง จนกระโหลกของเธอร้าวไปนิดหน่อย ฮาน่าสลบลงทันที เลือดบางส่วนค่อยๆไหลออกมาจากกลางหัว โมนิก้าถอนหายใจ

"วู้ว~เสร็จไปอีกงานแล้วสินะ"

ดีมีตรีและนาวอซกี้ขี่ม้ามาที่โมนิก้า โมนิก้าหันหน้ามามองดีมีตรีและทำวัทยาหัตถ์

"เจ้านาย......"

ดีมีตรีปรบมือให้กับโมนิก้า นาวอซกี้มองไปที่ดีมีตรีและหัวเราะ

"ดีมากๆ...เธอกลับไปได้แล้วล่ะ......จะฆ่าจะดูดกลืนพลังเวทย์ตามศพเท่าไรก็ได้ตามใจของเธอเลย"

โมนิก้ายิ้มและทำวัทยาหัตถ์อีกรอบ ก่อนที่เธอจะชูหอกของเธอขึ้น

"Voler"

ตัวของโมนิก้าค่อยๆลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนที่จะพุ่งไปที่ทหารเวทย์มนต์ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการปราบพวกทหารสหภาพในตัวเมือง ดีมีตรีและนาวอซกี้ต่างพากันหัวเราะ

"แล้ว....จะเอายังไงกับแม่นั่น?"

นาวอซกี้ชี้ไปที่ฮาน่าที่นอนสลบอยู่

"ออๆ ว่าจะเก็บเธอไว้ มีอะไรให้ทำสนุกๆเยอะ"

นาวอซกี้ส่ายหัว

"นายเนี่ย......รสนิยมไม่เปลี่ยนเลยนะ"

ดีมีตรีหัวเราะ ก่อนที่เขาจะขี่ม้าออกไป นาวอซกี้ที่เห็นจึงขี่ม้าตาม..................................................................

"ต้านพวกมันไว้!!!!"

เสียงของการทุบทำลายดังออกมาจากนอกประตูของโบสถ์ พวกอาสาสมัครชาวบ้านผู้ชายประมาณ 4 คน ช่วยกันนำหลังและมือของพวกเขาดันประตูโบสถ์เอาไว้ พวกแม่ชีที่มีจำนวนเหลือแค่ 5-6 คนต่างพากันไปนั่งล้อมวงสวดมนต์อ้อนวอนแก่เทพธิดากลางจุดบูชา บาทหลวงเองก็วิ่งเข้ามาช่วยดันเช่นกัน

"อะไรของแม่งวะ?!"

เอมมาลีนที่อยู่ด้านนอกคุ้มทหารออร์คของเธออยู่ เธอชี้ดาบไปที่ประตู ทหารออร์คในชุดเครื่องแบบทหารสหภาพนำไรเฟิลของพวกเขาทุบไปที่ประตู ทหารออร์คคนหนึ่งหันหน้ามาที่เอมมาลีน

"องค์ราชินี....เราทำอะไรมันไม่ได้เลย!"

เอมมาลีนส่ายหัวของเธอ ก่อนที่เธอจะมองไปรอบๆ เธอมองเห็นแต่กองศพของพวกทหารเทวาธิปไตยกับชาวบ้านกองกันเป็นกองสูงทั้งสองข้างของประตูโบสถ์ ต้นไม้ตามเมืองก็เต็มไปด้วยศพของชาวบ้านถูกแขวนคอเต็มไปหมด เอมมาลีนหันไปเห็นหน่วยปืนกล PM M1910 นั่งสูบบุหรี่กันอยู่ 4 คน เธอจึงหันหน้าไปมอง ทหารพวกนั้นมีป้ายยศสีน้ำเงินซึ่งเป็นทหารในบัญชาการของด็อกเตอร์เรสโวเรส แต่เจ้าตัวไม่ได้มาจึงรับคำสั่งของจอมพลนาวอซกี้แทน

"พวกนายมาช่วยทางนี้หน่อย!"

เอมมาลีนตะโกนไปที่ทหารหน่วยนั้น พอพวกเขาได้ยินพวกเขาก็รีบช่วยกันยกปืนกลหนักของพวกเขาขึ้นบ่าของพวกเขาทันที

"กำลังไปครับ!!"

เอมมาลีนชี้ไปที่กลางประตูโบสถ์ พวกทหารออร์คที่เห็นพวกหน่วยปืนกลวิ่งมาก็รีบหลบทันที หน่วยปืนกลได้วางปืนกลของพวกเขาลง ก่อนที่พวกเขาจะช่วยกันใส่กระสุน พลยิงได้ปลดตัวกันลั่นออกและหันหน้ามาที่เอมมาลีน

"พร้อมเลยไหมครับ?"

"งะ....เงียบแล้วล่ะ"

ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะดีใจ พวกเขาวิ่งเข้ามากอดซึ่งกันและกัน พวกแม่ชีค่อยๆยืนขึ้นและหันหน้าไปโค้งคำนับกางเขนที่ตั้งอยู่กลางผนัง มีแต่เพียงบาทหลวงที่ยังสงสัยอยู่

"เดียวก่อนนะ....ทำไมพวกนั้นไปง่ายๆแบบนี้"

ชาวบ้านคนหนึ่งมองมาที่บาทหลวงและหัวเราะ

"โถ่ๆหลวงพ่อ...อย่าเครียดไปเลยพวกเวทย์มนต์คงจัดการไปหมดแล้วมั้ง?"

ชาวบ้านคนนั้นกำลังจะเดินไปที่อีกฝั่งหนึ่งของที่นั่งตรงที่บาทหลวงยืนอยู่ แต่..................................................

เสียงปืนดังขึ้น ชาวบ้านที่อยู่ตรงทางเดินต่างพากันล้มลงกันเป็นใบไม้ร่วงทันที พวกเขาลิ้นจุกปาก สมองไหล ขาขาดและที่น่าสลดที่สุด ตัวของชาวบ้านคนหนึ่งเละเหมือนกับเนื้อดิบๆที่ถูกสับละเอียด

"ฮ่าๆในที่สุด!!"

พวกทหารสหภาพพังประตูเข้ามาข้างในโบสถ์ได้สำเร็จ บาทหลวงวิ่งมาที่เอมมาลีนที่กำลังเดินมา เอมมาลีนเห็นบาทหลวงจึงฟันไปที่คอของเขา เลือดของบาทหลวงพุ่งใส่หน้าของเธอ เขาค่อยๆล้มลงนอนร้องด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองข้างกุ้มคอที่เต็มไปด้วยเลือด

"ได้โปรด......มีเมตต-"

แม่ชีคนหนึ่งพูดขึ้นในขณะที่เธอถูกทหารสหภาพออร์คลาก ทหารสหภาพตบไปที่หน้าของเธอ

"เงียบๆ!น่ารำคาญชิบหาย!"

พวกเขาทำการข่มขืนแม่ชีที่อยู่ในนั้นอย่างทารุณ พวกเขารุมกันทำเหมือนกับปีศาจที่บ้าในกามอามรณ์ น้ำกามของพวกเขากระเด็นไปติดกับกางเขน ก่อนที่จะตามมาด้วยเลือดของแม่ชีที่ไม่ทำตามที่พวกเขาสั่ง......................จุดจบของเมืองเนสต้า...ความสงบสุขได้ถูกทำลายลง..................................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

123 ความคิดเห็น