คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ― O N S L A U G H T ; RP ― O N S L A U G H T ; RP | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


O N S L A U G H T
                                                                           role-playing board @dek-d.com


- - - - - - - - - - - - -


20xx, New District, Japan


ห้าปีก่อน เหตุโศกนาฏกรรมได้เกิดขึ้นภายในย่านอันโด่งดังของญี่ปุ่น
ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมานั้น กลับมีบางสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าฝูงชน
มันฆ่าล้างเหยื่อผู้โชคร้ายแถวนั้นเกือบทั้งหมดและทำลายล้างสถานที่ไปเกือบครึ่ง

ทุกคนเรียกมันว่า ' จักรสังหาร '

ว่ากันว่ามีใครบางคนที่ปล่อยไวรัสเข้ามาในระบบของพวกมัน
และคอยสร้างสถานการณ์ความไม่สงบเพื่อท้าทายรัฐบาล

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งหน่วยงานรัฐบาลในการปราบปรามอาชญากรรมไซเบอร์
หรือที่ผู้คนมักเรียกว่า ' CSA ' ( Cybercrime Suppression Agency )
พวกเขามีหน้าที่หยุดยั้งการเคลื่อนไหวของเครื่องจักรที่ถูกปล่อยเข้ามาสร้างความวุ่นวาย
รวมถึงวิจัยการกลายพันธุ์ของไวรัสที่ถูกฝังอยู่ในระบบของพวกมันด้วยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าCSAจะสามารถปราบปรามการโจมตีของจักรกลได้บ้าง
แต่ยิ่งนานวัน พวกมันกลับยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น
นั่นทำให้พวกเขาตัดสินใจสร้างหน่วยพิเศษที่เรียกว่า ' ONSLAUGHT '
พวกเขามีความสามารถพิเศษในการใช้อาวุธ วางกลยุทธ์ และการสอดแนมเก็บข้อมูล
โดยที่สมาชิกทั้งหมดนั้นล้วนมาจากตระกูลที่มีอิทธิพลในญี่ปุ่นทั้งสิ้น

หน่วย ONSLAUGHT อาจเป็นความหวังของประชาชนหรือประเทศ
แต่ก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่า หากคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นยังลอยนวล
พวกเขาก็ไม่อาจต้านทานต่อการวิวัฒนาการของพวกมันได้อีกต่อไป





T
B


INSPIRED BY
- Metal Gear Rising : Revengeance
- Metal Gear Solid
- S Saigo no Keikan



- GUIDE -







- - - - - - - - - - - - -

จำนวนสมาชิก ( 10 / 11 )
เช็คบุคลากร ( updated! ) / click /

- MENU -










- - - - - - - - - - - - -




Announcement

อัพเดทภารกิจหลักบทแรก
สามารถตรวจสอบได้ที่ตอนที่ 5

------------------

6.07.2019

- อัพเดทเควสหลักของโมริ
- อัพเดทเควสเสริมของซานาดะ, โทกุกาว่า, และอุเอสุงิ


สารบัญ อัปเดต 18 ก.ค. 62 / 21:50

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 。彩佳 จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

427 ความคิดเห็น

  1. #427 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 14:26


    คนนั้นนี่เอง


    ทาคาระก้าวเข้าไปตามคำชักชวน

    ส่งยิ้มทักทายทุกคนอีกรอบตามวิสัย

    พยักหน้ารับเรื่องน้ำเพื่อไม่ให้เสียมารยาท


    “รุ่นพี่บาดเจ็บจากภารกิจสินะครับ

    ผมเพิ่งมาถึงเลยไม่ได้ติดของเยี่ยมมาด้วย”

    ยิ้มแหะเกาท้ายทอยแก้เก้อ

    “ถึงจะอยากบอกว่าเอาไว้คราวหน้า

    แต่ผมว่าขอให้หายดีไวๆ น่าจะดีกว่า”


    ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มกว้างให้


    “จะรอฟังคำชี้แนะของรุ่นพี่

    ตอนที่หายดีแล้วนะครับ”



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 สิงหาคม 2562 / 15:51
    #427
    0
  2. #426 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 01:48

    ดีฉันควรรู้สึกยังไงดีคะ การตัดสินใจไม่เปิดสมุด ความจีงยิ่งใหญ่เว้อ

    #426
    0
  3. #425 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 19:12

    System to Kamishiro



    [ Chōsokabe Kagami ]


    "อ่า...เรื่องนั้น...."


    หญิงสาวปรับท่าทีให้ดูสงบนิ่งมากขึ้น
    พลางเกาแก้ม แต่แฝงด้วยความไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก


    "ฉันโจโซคาเบะ คางามิ
    ล-แล้วก็ที่ฉันตามมาเพราะมีเหตุผลนะ!"



    นัยน์ตาลอกแล่กไปมาอย่างเลิกลั่ก
    เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
    แค่โดนจับโป๊ะได้ว่าสะกดรอยตามอีกฝ่ายมาก็ดูแย่มากพอแล้ว


    "เคยได้ยินเรื่องของCSAไหม? ฉันกำลังหาคนเข้ามาทำงานด้วยกันน่ะ
    แล้วก็มีคนเสนอชื่อนายมา ฉันก็เลยคิดว่าเราน่าจะร่วมงานกันน่ะนะ"


    "แบบว่า... เอ่อ ฉันก็เป็นสมาชิกเหมือนกัน ฉันมีหลักฐานนะ ถ้านายอยากเห็น"





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 สิงหาคม 2562 / 10:15
    #425
    0
  4. #424 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 18:36

    เอย์คิจิซัง!!!!

    #424
    0
  5. #423 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:45

    System to Takara



    [ Toyotomi Akihito ]


    รุ่นน้อง...


    อากิฮิโตะนิ่งเงียบ มองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างพินิจ
    ก่อนที่คุณหมอสาวตัวดีจะเปิดปากโพล่งออกมาแทบจะทันที


    "อา... มีคนใหม่เข้ามาอย่างนั้นหรือ?"


    เธอกอดอก ชายร่างถึกที่เงียบอยู่นานก็พลันพูดขึ้นมา


    "ฉันเอง"


    เขาเว้นจังหวะไปอึดใจ


    "รุ่นพี่นาย"



    เนื่องด้วยรุ่นน้องที่มาในรอบนี้ เขาไม่ได้เป็นคนหาด้วยตัวเอง
    และพึ่งได้รับรู้ว่าทางหน่วยงานได้จัดหามาเพิ่มแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน
    เขาจึงปล่อยเลยตามเลย เพราะอาการของเขาในตอนนั้นก็ยังไม่คงที่


    "เข้ามาสิ โทโยโทมิ ทาคาระ"


    เมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องจู่ๆก็เงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย
    เจ้าของคลินิคจึงเอ่ยด้วยท่าทีที่อ่อนลงเล็กน้อย


    "เข้ามาเลยโทโยโทมิ ทำตัวตามสบายนะ ดื่มน้ำก่อนไหม?"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 สิงหาคม 2562 / 19:11
    #423
    0
  6. #422 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 22:09

    System to Kenshin
    - Revenge -
    @ เซ็นเตอร์วอล์ค สแควร์, ทิศตะวันตก




    [ Tokugawa Eikichi ]


    คนขับมีท่าทีอึกอักราวกับว่าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าหลุดพูดสิ่งที่ไม่สมควรออกไป
    อีกฝ่ายนิ่งชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถอดถอนหายใจยาวเหยียด
    เอย์คิจิกอดอกตั้งใจฟัง เมื่อพยานเหตุการณ์ทำท่าจะเริ่มพูดอะไรบางอย่าง


    "อย่างที่รู้กันว่าหุ้นส่วนรถไฟใต้ดินไม่ใช่ของรัฐบาลแค่ส่วนเดียว
    แต่ยังมีตระกูลอื่นๆที่เป็นหุ้นส่วนที่ไม่ปรากฏชื่ออีก"



    เขาลังเลใจนิดหน่อยราวกับว่าไม่แน่ใจว่าควรเล่าหรือไม่
    ทว่าเมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเจ้าหน้าที่ทั้งสอง จึงได้แต่เกาหน้าผากนิดหน่อย


    "ฉันเป็นคนของอุเอสึงิ พวกเราก็ถือหุ้นส่วนรถไฟใต้ดินเหมือนกัน
    แต่ระยะหลังพวกเรามีปัญหากับพาร์ทเนอร์จากตระกูลอื่น
    ....ก็เลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งเหยิงแบบนี้ขึ้นน่ะ"



    เอย์คิจิขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจนัก


    "หมายความว่ายังไง? คุณจะบอกว่าเรื่องขัดแย้งวงในมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีนี้?"


    ซาโต้พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลงแล้วเล่าต่อ


    "ก่อนหน้านี้คุณทานากะไปขโมยบัญชีเงินฝากของกิจการมาตรวจสอบเองน่ะ
    เพราะพวกฉันคิดว่าต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลกับพวกคนที่ถือหุ้นส่วนคนอื่นๆ
    แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ....เจ้าพวกนั้นมันเอาเงินกิจการไปใช้ทำอย่างอื่นโดยไม่บอกฝั่งเรา"


    "แต่พออุเอสึงิกำลังจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมดได้
    จู่ๆก็โดนจับได้ขึ้นมาเสียก่อนน่ะ ....มันก็เลยตามไล่ล่าเราไปทุกที่
    หลักฐานทั้งหมดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย คนของอุเอสึงิก็โดนล้างไปมากกว่าครึ่ง
    แถมมันยังตั้งใจจะเก็บเจ้านายของฉัน ....เลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเผ่นออกมาน่ะ"



    ชายผมยาวพยายามประติดประต่อเรื่อง
    แม้จะยังไม่ค่อยมั่นใจเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นนัก
    เพราะเขาก็ยังไม่วางใจว่าอีกฝ่ายจะพูดความจริงหรือไม่
    ชายหนุ่มเหลือบมองเคนชินเล็กน้อย
    ก่อนจะหันไปสนใจกับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่อ


    "แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?"


    "ฉันกำลังจะพาเจ้านายออกไปนอกเขต แต่อยู่ดีๆเจ้านายก็ให้ฉันจอดอยู่ที่หน้าสำนักงานเก่าน่ะ
    อุเอสึงิซื้อตึกนั้นเอาไว้สำหรับตกลงธุรกิจอย่างลับๆ .....ถึงมันจะไม่ค่อยถูกใช้งานก็เถอะ
    พอไปถึงที่ ก็เห็นพวกนั้นอยู่กันเต็มไปหมด ฉันถูกห้ามไม่ให้ขึ้นชั้นบน ก็เลยไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง"


    "แล้วภาครัฐรู้เรื่องนี้ไหม?"


    "ฉันเองก็ไม่รู้ ...แต่สงสัยอยู่ว่าเจ้าหน้าที่รัฐก็อาจมีส่วนร่วมในการโกง"



    เอย์คิจิยกมือขึ้นกุมคางอย่างพินิจ เขาต้องการข้อมูลในการสืบสวนมากกว่านี้
    ถึงแม้จะเริ่มเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นแล้ว แต่เขาต้องการรายชื่อผู้ถือหุ้นส่วนของรถไฟใต้ดิน
    อีกฝ่ายเองก็เป็นเพียงพยานคนเดียวที่สามารถชี้ตัวผู้ต้องสงสัยได้
    แต่ดูจากท่าทาง การตะล่อมให้อีกฝ่ายเปิดปากพูดความจริงทั้งหมดในคราวเดียวดูจะเป็นเรื่องที่ยากสักหน่อย


    ชายผมขาวเงียบ ไม่ได้ปริปากอะไรเพิ่มเติม ยังไม่ถึงเวลา
    ก่อนจะกระแอมไอแล้วถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


    "แล้วยังไงต่อ?"


    "ฉันถูกไล่ให้ออกไปจากตึก พวกมันขู่ไม่ให้กลับไปที่นั่นอีก
    ....แต่พอหลังจากที่ฉันกำลังจะสตาร์ทรถ ฉันก็เห็นเจ้าเครื่องจักรนรกนั่นไล่ตามหลังมา
    พวกฉันก็รู้เลยว่าเราทั้งคู่กำลังจะโดนเก็บ .....พวกมันอยากให้เราตายแน่ๆ"


    "ฉันพยายามขับรถหนีมัน แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก...เร็วเกินไป
    ....จังหวะที่มันจะระเบิดรถทั้งคัน ฉันพุ่งออกมานอกรถได้ก่อน
    แต่....แต่...."



    สิ้นสุดเพียงเท่านั้น เจ้าของบ้านก็พลันยกฝ่ามือขึ้นกุมใบหน้า
    มือทั้งคู่สั่นไหวจากความรู้สึกสูญเสียคนรู้จักของตนไป
    เจ้าหน้าที่หนุ่มเหลือบสายตาไปทางอื่น รอจังหวะที่อีกฝ่ายพร้อมที่จะพูดอีกครั้ง


    "...แต่ว่านะ ไม่รู้ว่าข้อมูลอันนี้จะเป็นประโยชน์กับพวกนายหรือเปล่า"


    "ก่อนหน้าที่จะออกมา ฉันได้ยินแว่วๆว่าให้นัดคนที่ชื่อ ' อุเอสึงิ เก็นโซ' มาที่ตึกน่ะ
    แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเจ้านายฉันจะตอบว่ายังไง"



    สิ้นคำพูดนั้น ใบหน้าคมคายพลันเปลี่ยนสีหน้าไปโดยสิ้นเชิง
    นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะเปรยด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น


    "อะไรนะ...?"


    เอย์คิจิผุดลุกจากโซฟานวม ก่อนจะพุ่งไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย
    ถึงจะเป็นการกระทำที่ไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง
    แต่ข้อมูลที่ได้มานั้นก็ไม่สามารถทำให้เขานิ่งนอนใจได้เช่นกัน



    "บอกมา....ตระกูลที่ถือหุ้นส่วนนอกจากอุเอสึงิแล้วมีใครอีก!!"



    "---แล้วนายจะรับประกันชีวิตฉันยังไงเล่า!!! ถ้าพวกมันรู้ว่ามีเจ้าหน้าที่ที่รู้เบื้องหลังเรื่องพวกนี้
    ทั้งฉัน แล้วก็ลูกเมียของฉันต้องจบเห่แน่ๆ!!"


    "อุเอสึงิ เก็นโซเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานของผม!!! คุณก็รู้ว่าเขาไม่มีทางปลอดภัยแน่ๆ!!
    หรือจะต้องมีคนตายเพิ่มอีกถึงจะยอมบอกความจริงหรือไง!?"




    เสียงทุ้มแฝงแววความเคืองโกรธจนแทบจะคำราม
    ความเดือดดาลดูท่าไม่มีทางลดลงนอกจากจะได้ข้อมูลที่ต้องการ
    นั่นทำให้คนที่ถูกกระชากคอเสื้อทำหน้าเหยเก


    คนขับรถกลืนน้ำลายฝืดเหนียวลงคอ ก่อนจะค่อยๆขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
    หากทว่ายังไม่ทันที่พวกท่านทั้งคู่จะได้ข้อมูลที่ต้องการ
    ทันใดนั้น เสียงลั่นของกระสุนห่าใหญ่พลันพุ่งเข้ามาจากหน้าบ้านเข้ามาข้างใน
    ตามมาด้วยกระสุนหลายนัดที่ระดมยิงทะลุกระจก เฉียดร่างของท่านไปอย่างหวุดหวิด


    ทว่าสำหรับเจ้าของบ้านและเอย์คิจิแล้วนั้น กระสุนกลับฝังเข้าไปในร่างของพวกเขาเต็มๆ
    เอย์คิจิล้มลงกับพื้น มือใหญ่กุมต้นแขนและหน้าท้องที่เปื้อนเลือดของตนไว้
    ชายหนุ่มกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน พลางตวัดสายตามองเจ้าบ้านที่ทรุดลงกับพื้นเช่นเดียวกัน



    หากทว่าโชคร้ายนัก กระสุนนั้นฝังเข้าที่ข้างขมับของอีกคนอย่างเหมาะเจาะ
    กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าพยานคนสำคัญที่สุดนั้นพึ่งหมดลมหายใจไปเมื่อสักครู่



    ".....คุณซาโต้"



    เอย์คิจิพึมพำ คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแทบไม่เชื่อสายตาของตนเอง
    ก่อนจะหันไปหาท่านในทันที แม้จะรู้สึกปวดที่บริเวณบาดแผลอยู่ก็ตาม



    "เคนชินคุง! แจ้งวอลเตอร์ที่ว่าให้ส่งหน่วยพยาบาลมาด่วนเลย
    ขอภายในสิบห้านาทีนะ ผมคิดว่าผมน่าจะทนได้แค่นั้น"



    จากนั้นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอกที่ดังเข้ามาใกล้
    นิ้วเรียวยกขึ้นแนบริมฝีปากของตน ก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลงแล้วแสร้งทำเป็นนอนจมกองเลือด



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 สิงหาคม 2562 / 23:41
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 1 สิงหาคม 2562 / 23:43
    #422
    0
  7. #421 LV.666 (@bloodshed-_-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:47


    K A M I S H I R O



    เสียงระเบิดตูมตาม แรงดันอากาศที่ขยายตัวออกจนผมปลิวไสว
    ราวกับฉากในหนังแอคชั่นบู๊ล้างผลาญสุดมันส์เรื่องไหนซักเรื่อง

    ถึงเขาจะยุ่งอยู่กับการจัดการหุ่น Friday00 ตัวที่ต่อกรด้วย 
    แต่ก็ยังมีโอกาสเหลือบไปเห็นท่วงท่าการต่อสู้ของเด็กสาวแปลกหน้าแวบหนึ่ง
    อดไม่ได้ที่จะทึ่งกับความปราดเปรียวและเรี่ยวแรงที่ออกมาจากตัวเล็กๆ นั่น

    รอยยิ้มสนุกสนานในตอนท้ายทำให้คามิชิโระกลืนน้ำลายเล็กน้อย

    " คุณเป็นใครกัน? "



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 กรกฎาคม 2562 / 19:27
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 29 กรกฎาคม 2562 / 19:28
    #421
    0
  8. #420 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:44


    ใช้เวลาไม่นานสองเท้าก็มาหยุดอยู่บริเวณหน้าคลินิก

    โชคดีที่มันไม่ได้หายากเย็นนัก กลิ่นแบบเดียวกับในโรงพยาบาล

    คงไม่มีทางเป็นห้องอื่นไปได้แล้ว

    เสียงพูดคุยด้านในเรียกให้คิ้วผูกกันด้วยความฉงน

    มันไม่แปลกหรอกที่จะมีคนในนั้น - แหงล่ะ อย่างน้อย

    ก็มีรุ่นพี่ของเขาอยู่คนหนึ่ง - เพียงแต่เสียงนั้นดูจะมีมากกว่าหนึ่ง

    โอ้ และเรื่องที่สำคัญไปกว่านั้น

    ; คนไหนคือรุ่นพี่ที่ว่าล่ะ

    ทาคาระค่อยๆ ชะโงกศีรษะมองเข้าไป มือเคาะ

    ลงที่กรอบประตู ก๊อกก๊อก เป็นเชิงขออนุญาต

    ตัดสินใจโผล่ออกมาสักครึ่งตัว ฉีกยิ้มอย่างที่คิดว่าดีที่สุด

    ในการพบกับคนไม่เคยรู้จักกันทั้งหลายเป็นครั้งแรก

    “สวัสดีครับ ได้ยินว่ารุ่นพี่บาดเจ็บก็เลยมาเยี่ยม

    อ้อ -- ผมโทโยโทมิ ทาคาระ เพิ่งถูกเรียกมารายงานตัววันนี้น่ะ”

    แนะนำตัวออกไปเสร็จสรรพ สายตาก็ไล่มองทีละคน



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 กรกฎาคม 2562 / 22:07
    #420
    0
  9. #419 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:12



    ทีแรกทาคาระนึกว่าอีกฝ่ายจะเรียกอะไรสักอย่างเหมือน

    จาร์วิสมานำทาง แต่นั่นดูแล้วเขาคงคิดมากเกินไป

    เขาหยักหน้ารับ มองตามเส้นทางที่ว่าก่อนโค้งตัวเป็นเชิงลา

    “ขอบคุณครับผม” พูดประมาณว่าแล้วค่อยถามเรื่องที่พักทีหลัง

    (ถ้าเขายังหามันไม่เจอน่ะนะ) จากนั้นร่างสูงจึงปลีกตัวออกไป



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:41
    #419
    0
  10. #418 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 19:37

    System to Takara



    [ Walter ]


    "ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะครับ"


    วอลเตอร์ส่งรอยยิ้มนุ่มนวลและสุภาพให้
    ก่อนที่เขาจะส่งเรื่องแจ้งไปยังบุคลากรในคลินิกให้ได้ทราบ
    เมื่อได้รับคำยืนยันกลับมา ร่างสูงโปร่งจึงพูดกับท่านอีกครั้ง


    "สามารถเข้าเยี่ยมได้ตามสะดวกเลยนะครับ
    เดินตรงไปอีกจะเจอคลินิกอยู่ฝั่งขวามือครับ"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 กรกฎาคม 2562 / 19:47
    #418
    0
  11. #417 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 00:10



    เอกสารถูกส่งให้ไม่มีอิดออด ยิ้มแฉ่งรับชื่อที่ถูกเอ่ย

    เชิงยืนยันว่าไม่มีผิดตัว -- ใช่ เขาแหละทาคาระ -- จากนั้นมันก็หายวับ

    “บาดเจ็บเหรอ” โทโยโทมิทวนถาม

    เดาว่าก่อนเขามาถึงรุ่นพี่คงมีภารกิจบางอย่างข้างนอกนั่น

    หวังเพียงอย่างเดียวว่ารุ่นพี่ของเขาคงไม่ถึงขั้นใส่เฝือกเป็นมัมมี่บนเตียง

    -- แบบนั้นคุยกันลำบากน่าดู

    ทาคาระปฏิเสธว่าไม่ได้ลำบากอะไร อันที่จริงพวกเขาต่างหาก

    ที่ดูจะกำลังลำบากและวุ่นวายกันน่าดู ครุ่นคิดถึงข้อเสนออยู่สักครู่

    จึงเอ่ยตอบไป

    “ผมขอไปเยี่ยมรุ่นพี่สักหน่อยดีกว่า”

    อย่างน้อยก็ขอดูลาดเลาในกรณีบาดเจ็บกลับมาจะเจอหมอแบบไหน 

    เข้าใจดีว่างานอย่างนี้บาดเจ็บกันได้เสมอ หนีไม่พ้นมือหมอหรอก



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 กรกฎาคม 2562 / 00:13
    #417
    0
  12. #416 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:03

    System to Takara



    [ Walter ]


    วอลเตอร์ที่พึ่งวางสายจากเจ้าหน้าที่คนอื่นๆนั้นเห็นท่านเดินเข้ามาพอดี
    ท่าทางที่ดูเหมือนเด็กใหม่ไม่มีผิด แต่เขาก็ย่อมให้การต้อนรับตามหน้าที่เป็นอย่างดี


    "สวัสดีครับ ถ้าไม่เป็นการรบกวน ผมขอดูเอกสารสักครู่ได้ไหมครับ?"


    จากนั้นวอลเตอร์ก็จัดการพลิกดูเนื้อหาในเอกสารคร่าวๆ
    รับรู้ได้ว่าท่านเป็นเจ้าหน้าที่คนใหม่ที่พึ่งได้รับการบรรจุเข้าหน่วยพิเศษ


    "อา....ท่านทาคาระนี่เอง"


    "ตามปกติแล้วสมาชิกในหน่วยจะเป็นคนแนะนำงานให้สมาชิกใหม่น่ะครับ
    แต่ในตอนนี้รุ่นพี่ของท่านทาคาระกำลังบาดเจ็บอยู่ ก็เลยเดินทางไปไม่ได้"


    "ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะครับ"



    วอลเตอร์ค้อมศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วจึงเอ่ยต่อ


    "....ถ้าหากต้องการจะพักผ่อน ผมจะส่งคนนำทางท่านไปยังห้องพักให้
    แต่ถ้าอยากเข้าไปหารุ่นพี่ในตอนนี้ก็เข้าเยี่ยมที่คลินิคได้เลยนะครับ"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    #416
    0
  13. #415 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:56


    ใครจะไปคาดคิดว่าในวันหยุดพักผ่อนเพียงหนึ่งวันต่อสัปดาห์จาก

    การฝึกซ้อมที่คุณกำลังล้มตัวนอนลงและเปิดคลิปแมวน้อย

    น่ารักดูนั้นจะมีคนวิ่งทั่กๆ มาพร้อมเอกสารเรียกตัวมาถึงคุณ

    ; เอกสารจากหน่วยปราบปรามพิเศษ


    และนั่นทำให้ทาคาระมาอยู่ ณ ตรงนี้ในเวลานี้

    นิ้วโป้งรัวพรมลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนรายงานพี่ชายว่า

    เขามาถึงแล้วอย่างปลอดภัยหายห่วงและเก็บมันลงไปนอน

    อยู่ก้นกระเป๋าเช่นเดิม เป่าปากไล่ความตื่นเต้นสักนิด

    วิ่งเหยาะกับที่อีกสักหน่อย ขับไล่ความตื่นเต้นก่อนจะเข้าไปด้านใน

    การเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ได้หมายถึงการเดินเข้าเดินออก

    แต่หมายถึงการถูก ‘บรรจุ’ ลงในหน่วยงานพิเศษนี้ต่างหาก

    ทาคาระเองยังคิดว่าตัวเองฝันไปด้วยซ้ำ (แต่ถูกพิสูจน์แล้ว

    ด้วยการขยี้ตาจนแทบหลุดจากเบ้า)

    ดวงตากวาดไปรอบด้าน สนใจใคร่รู้ไปหมด

    ซึ่งสิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดในตอนนี้มีอยู่อย่างหนึ่ง

    “ขอโทษครับ” เลือกเข้าไปถามสักคนที่ดูจะพอมีเวลาตอบคำถาม

    “ผมมีนัดมารายงานตัววันนี้ พอจะบอกได้ไหมว่าผมต้องไปตรงไหนต่อ

    พอดีเพิ่งเคยมาครั้งแรกน่ะ ในเอกสารก็มีแค่บอกอยู่แค่นี้เองด้วย”



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:58
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:59
    #415
    0
  14. #414 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 22:16

    https://image.dek-d.com/27/0741/2234/128914248
    MAIN MISSION
    - Revenge -

    location ; centrewalk square (west)
    to ; system


      Maeda Kenshin 

    เคนชินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ตนเองตัดสินใจถูกต้อง
    ระหว่างนั้นก็ให้เพื่อนร่วมงานทำการซักถาม โดยที่ตนเองนั้น
    แอบแวะขึ้นไปเอาแฟ้มคดี แล้วลงมาหยิบกระเป๋าของตนเอง
    ควานหาโทรศัพท์ด้านใน จากนั้นก็เริ่มทำการกดบันทึกเสียง

    คำตอบที่ว่ากะจะหลบหนีไม่น่าแปลกใจ ที่สะดุดหู
    คงจะเป็นเหมือนคำที่มีนัยยะในประโยคนั้นมากกว่า

    " ซาโต้ซัง ขออนุญาตถามนะครับ
    พวกนั้นที่คุณว่าหมายถึงใครงั้นเหรอ? "


    สุ้มเสียงยังคงเป็นไปอย่างระแวดระวังและประนีประนอม

    " คุณสามารถบอกได้รึเปล่าครับ
    บางทีเราอาจช่วยเหลือคุณได้ "


    " หรืออย่างน้อยก็รบกวน
    ช่วยเล่าที่มาที่ไปของเหตุการณ์นั้นหน่อยนะครับ "


    เพราะว่าดูมีลับลมคมในที่ซับซ้อน เป็นไปได้ว่าอีกฝ่าย
    อาจจะไม่อยากกล่าวถึงโดยตรง เพื่อเลี่ยงความเสี่ยง

    แต่เคนชินก็หวังให้คนขับรถบอกใบ้อะไรสักนิด



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 กรกฎาคม 2562 / 18:00
    #414
    0
  15. #413 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 21:20

    System to Kenshin



    [ Tokugawa Eikichi ]


    ด้วยท่าทางที่ดูประนีประนอมของเอย์คิจิและเคนชิน
    ทำให้เจ้าบ้านนั้นมีท่าทีที่สงบลง และยอมปล่อยตัวชายผมยาวในที่สุด
    เอย์คิจิยกมือขึ้นลูบรอบคอตัวเองที่ถูกล็อคไว้


    "แล้วพวกตำรวจมาทำอะไรที่นี่?"


    คนขับรถถาม ในขณะที่คนจากโทกุกาว่ากระแอมไอเล็กน้อย


    "ผมจะมาถามข้อมูลเกี่ยวกับคดีเมื่อหลายวันก่อน
    เพื่อนร่วมงานคุณเสียชีวิตภายในรถ
    ในขณะคุณหลบหนีออกมาได้"



    "ผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ...ทั้งหมดเลย
    ทำไมพวกคุณถึงโดนเครื่องจักรวิ่งไล่ขนาดนั้น..."



    หนุ่มผมขาวยื่นสมุดโน้ตของตนออกมาพร้อมปากกาหัวแหลม
    พลางบุ้ยใบ้ให้ท่านอัดเสียงเอาไว้ เพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานในการสืบสวนเพิ่มเติม


    "แต่แปลกนะ ผมนึกว่าคุณจะหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วเสียอีก"


    "ก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ตัวฉันยังไม่ได้เริ่มเก็บเอกสาร
    ก็เลยแวะมาเตรียมจะเก็บของที่นี่ พวกนายก็ดันเข้ามาพอดีไงล่ะ
    ....ฉันก็นึกว่านายเป็นสมาชิกของพวกนั้นซะอีก...."




    เอย์คิจิเลิกคิ้ว พลางทวนคำพูดด้วยน้ำเสียงฉงนใจ



    "พวกนั้น?"





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 21:38
    #413
    0
  16. #412 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:12

    _______________________________________________________

    เมื่อได้รับฟังคำตอบจากผู้เป็นแพทย์แล้ว นั่นก็ทำให้เธอนั้นนิ่งไปครู่นึงเช่นกัน
    เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าแผลคงต้องใช้เวลาพักฟื้นหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะลากยาวไปขนาดนั้น

    แก้มทั้งสองพองขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ พลางทานช็อคโกแลตต่อไปเรื่อยๆ
    เพราะแม้จะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักที่ไม่สามารถทกิจกกรรมประจำวันอย่าง
    การออกไปวิ่งหรือออกกำลังกาย แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้

    "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ....แต่ว่า.....เตรียมใจไว้แล้วล่ะ.....ว่างานมันอาจถึงชีวิต
    .....เพราะงั้น.....ไม่ต้องเป็นห่วง จะพยายามทำงานให้ดีที่สุด"


    หญิงสาวก้มหน้าลงมองผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างของเธออยู่ ราวกับคิดอะไรสักอย่าง
    ก่อนเปรยออกมาช้าๆด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ และแม้จะเป็นเสียงที่เอื่อยเฉื่อย
    แต่มันก็แฝงไปด้วยความจริงจังของเธอ ที่ตระหนักรู้ดีว่าการที่เธอเข้ามาในหน่วยนี้
    จะต้องเสี่ยงอันตรายขนาดไหนหากเทียบกับเจ้าพนักงานธรรมดา
    ฉะนั้นเมื่อแพทย์หญิงผู้นั้นเตือนพวกเธอถึงเรื่องนั้น เธอจึงเอ่ยตอบไปเช่นนั้น

    แต่ยังไม่ทันจะได้มีการต่อบทสนทนาใดๆ จู่ๆก็มีหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาใน
    สถานพยาบาลแห่งนี้ บุคคลิกท่าทางและรูปร่างภายนอกของหญิงสาวคนนั้น
    คงเรียกได้ว่าเป็นหญิงสาวอย่างเต็มปาก ผิดกับเธอที่หากไม่รู้จักกันก่อนก็คงคิดว่าเธอนั้น
    เป็นเด็กสาวมากกว่า แม้อายุจะเกินเกณฑ์บรรลุนิติภาวะมานานแล้วก็ตาม

    "ขอบใจนะ......ไม่เป็นไรหรอก"

    หญิงสาวคนนั้นกล่าวว่าเธอมาเยี่ยมพวกเธอในฐานะตัวแทนของตระกูลอิเอสุงิ
    และยังกล่าวขอโทษที่เธอนั้นไม่ได้นำของเยี่ยมมา ซึ่งสึโบมินั้นก็ไม่ได้ติดใจอะไร
    จึงส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวกับอีกฝ่ายก่อนจะแนะนำตัวตัวเองให้อีกฝ่ายได้รู้

    "ทาเคดะ สึโบมิ......ยินดีที่ได้รู้จักนะ"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:41
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:42
    #412
    0
  17. #411 ☆( AIWENN )☆ (@aiwenn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:54

    -- T O Y O T O M I --



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:04
    #411
    2
    • #411-1 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 3)
      18 กรกฎาคม 2562 / 00:09
      ว้าวว สมาชิกหัวทองคนใหม่ #หัวทองครองเมือง
      #411-1
    • #411-2 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 3)
      18 กรกฎาคม 2562 / 21:51
      อัพเดทรายชื่อเรียบร้อย สามารถเช็คได้ที่หน้า members ( ตอนที่ 9 ) และท่านสามารถเริ่มต้นเนื้อเรื่องที่ lobby ( ตอนที่ 12 )
      #411-2
  18. #410 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:33

    System to Homura, Chikage

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    การปรากฏตัวของจิคาเงะสร้างความฉงนใจให้บุคลากรทั้งสองอยู่ไม่น้อย
    อาเคมิและอากิฮิโตะหันหน้ามองกันเอง ก่อนที่ชายหนุ่มจะชี้นิ้วไปที่เจ้าหล่อน
    เป็นเชิงโบ้ยว่าให้เริ่มบทสนทนาที่จะต้องเกิดขึ้นต่อจากนี้


    "ยินดีที่ได้รู้จักนะอุเอสึงิ ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขกับการทำงานที่นี่นะ"


    ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสมาชิกทุกคนที่หลงเข้ามาที่นี่ต่างอยากจะลาออกกันทั้งนั้น
    ทว่าก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มหวาน พร้อมหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน


    "พูดคุยหรือพักผ่อนอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลยนะ ฉันจะนั่งทำงานสักหน่อย
    ถ้ามีขาดเหลืออะไรก็บอกผู้ช่วยฉันเลย ไม่ต้องเกรงใจ"



    อาเคมิขยิบตาให้ผู้ช่วยที่ทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ
    ก่อนจะหมุนตัวกลับไปอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์
    ในขณะที่อากิฮิโตะก็ไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากเอนกายลงนอน
    แต่ก็ไม่ได้คิดจะหลับอะไร เพราะเขาก็พักผ่อนมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:53
    #410
    0
  19. #409 ` BRAELYNN.☆ (@diarypeem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:03

    https://image.dek-d.com/27/0741/2234/128914248
    MAIN MISSION
    - Revenge -

    location ; centrewalk square (west)
    to ; system


      Maeda Kenshin 

    เคนชินลอบมองสถานการณ์ที่ดูจะคับขัน แต่ก็สุ่มเสี่ยงไม่แพ้กัน
    ผู้ร่วมงานของเขากำลังโดนล็อคตัวโดยมีปืนจี้ที่ขมับ ดูท่าแล้ว
    เจ้าของบ้านคงตระหนกอย่างมาก และไม่ไว้ใจ ถึงยังไม่ลดอาวุธ

    ชายหนุ่มคิดหนัก เขาควรทำอย่างไร
    เกลี้ยกล่อมหรือใช้กำลัง?
    โดยมีเอย์คิจิเป็นตัวประกันในตอนนี้

    แบบไหนจะไม่บานปลาย

    เขาไม่ได้ถูกพร่ำสอนมาเพื่อการวิเคราะห์อย่างชาญฉลาด
    ในแต่ละสถานการณ์ เป็นตนเองเท่านั้นที่เลือกวิธีแก้ปัญหา

    หลังจากตรองมาสักพัก ถึงค่อยๆ ก้าวลงบนไดมา
    ก่อนจะหยุดตรงขั้นสุดท้าย แล้วเอ่ยขึ้นเพื่อให้นาย
    ซาโต้ได้รู้ตัวว่าไม่ได้มีเจ้าหน้าที่เพียงคนเดียว

    " พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จริงๆ ครับ คุณซาโต้
    ต้องขออภัยที่บุกรุกบ้านของคุณ แต่นี่คือเหตุจำเป็น
    ผมไม่มีอาวุธ และถ้าคุณต้องการ ก็สามารถค้นตัว
    สัมภาระ และผมได้เลย แต่รบกวนช่วยปล่อย
    เอย์คิจิซังด้วยนะครับ พวกเราไม่ได้มีเจตนามาทำร้ายคุณ "


    เคนชินกล่าว ตอนนี้เขาปลดกระเป๋าสะพายข้างประจำตัว
    ลงแล้วค่อยๆ วางเลื่อนสไลด์ให้อยู่ใกล้ชายมีอายุแทน
    ส่วนแฟ้มคดีถูกนำออกวางไว้ตรงบันไดชั้นบนอยู่ก่อนแล้ว

    อย่างน้อยเคนชินก็พอมั่นใจว่าตัวเองจะคว้าคืนกลับได้
    แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของสมาชิกโทกุกาว่าสำคัญกว่า

    ชายหนุ่มไม่มีความมั่นใจนักหรอกว่าตนเอง
    จะมีสกิลการโน้มน้าวหรือตะล่อมในระดับดี



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:09
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:10
    #409
    0
  20. #408 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 20:00


    ◈ H ō m ū r a

    ให้ขนมเพื่อนไปทานเล่นเเล้ว เขาก็ไม่ลืมจะให้ตนเองบ้าง
    ห่อขนมอีกชิ้นถูกเเกะเปิดเเละส่งเข้าปากเคี้ยว รองท้องไปพลาง
    ที่จริงตอนนี้เขาเองก็เริ่มจะหิวขึ้นมาอยู่บ้าง ถึงเเม้จะหมดขนมไปหลายซอง
    ก่อนหน้าก็ทานอะไรไปเเล้วก็จริง เเต่คงเป็นเพราะการที่ต้องออกเเรงติดต่อกัน
    ตั้งเเต่มาอยู่ที่นี้เเล้วเขารู้สึกตัวเองจะต้องมีเรื่องให้ผลาญพลังงานเป็นพิเศษ
    เขาถึงได้เริ่มรู้สึกท้องร้องไวกว่าเดิมไม่ใช่น้อย ทั้งยังทำเอาเมื่อยตัวอีกต่างหาก

    "จากที่ต้องเจอก็คงไม่เเปลกใจ ...ยังไงผมก็ขอฝากตัวอีกคนละกัน"

    นั่งแทะขนมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาก็ฟังการสนทนาภายในห้องไปพลางๆ
    ไม่ลืมจะต่อประโยคของหมอสาวด้วยเสียงเอื่อยๆ เช่นเดียวกับท่าทาง

    เขาไม่เเปลกใจเท่าไหร่ที่คุณหมอสาวจะรู้นามสกุลของตนเอง ถึงเเม้เขาจะมาครั้งเเรก
    เเต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเจ้าหน้าที่ทั้งเป็นรุ่นพี่ จะมีข้อมูลก็ไม่ได้ชวนเเปลกใจอะไร
    เพียงเเต่เพื่อนเขาดูจะหนักเกินคาด ทั้งใช้เวลากว่าจะฟื้นตัวนานพอสมควร
    โฮมุระอดที่จะหันไปมองสำรวจสภาพเพื่อนตนเองอีกทีอย่างละเอียดไม่ได้

    "กับงานเเบบนี้ไม่ขอประมาทอยู่เเล้ว ยังไม่อยากนอนโลงด้วยสิ"

    ได้ยินคำเตือนของหมอสาวเเล้วเขาก็บ่นอุบอิบกับตัวเองเงียบๆ
    เเน่นอนว่ามันค่อนข้างจะทำเอาเขาเเอบขนลุกขนพองใช่ย่อย
    ถึงเเม้ว่าภายนอกจะยังคงมีท่าทางเอื่อยเฉื่อย เเละเริ่มไหลพิงเก้าอี้
    ก่อนที่ทุกอย่างจะชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางเข้า

    เเละโฮมุระก็ได้สบตาเข้ากับหญิงสาวที่ก้าวเดินเข้ามาภายในคลีนิคพอดิบพอดี
    แน่นอนว่าสิ่งเเรกที่เขาทำก็คือการมองสำรวจบุคคลหน้าไม่คุ้นเคยตรงหน้า
    ที่เเนะนำตัวว่าตนก็เป็นสมาชิกใหม่เช่นกัน เป็นอีกหนึ่งคนจากตระกูลใหญ่

    เขาจ้องมองอีกฝากอย่างเคลือบเเคลงอยู่นึง มันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างประหลาด
    รู้ตัวว่าตนค่อนข้างจะเป็นคนขี้ลืมอยู่ก็จริง เเต่ถ้าเรื่องมันไม่ได้นานอะไรมากนัก
    มันก็พอจะจำได้ เเละก็รู้สึกว่าเหมือนตนเองก็เคยจะพบเจอกับอีกฝ่ายมาก่อนหน้า
    โดยเฉพาะกับตอนได้ยินเสียงนั่น เเต่ถ้าพูดถึงรูปลักษณ์ที่เห็นก็ไม่คุ้นเเล้ว

    "อืม... ดาเตะ โฮมุระ ขอฝากตัวด้วยเช่นกัน"

    ถึงมันจะคาใจ เเต่เขาก็ไม่ใช่คนชอบคิดเรื่องวุ่นวายอะไรนานมากนัก
    ความสงสัยถูกปล่อยไปอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นการทักทายเเบบสบายๆ
    ยังไงเพื่อนใหม่ก็เป็นอาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานในอนาคต เขาย่อมทำความรู้จักก่อน
    โฮมุระจดจำทั้งชื่อเเละหน้าตาอีกฝ่ายไว้ในหัวกันตัวเองจะลืม เเต่คิดอีกทางนึง
    กับเพื่อนที่รูปลักษณ์ท่าทางดูโดดเด่นเเบบนี้ ก็ค่อนข้างจะตราตรึงใช่ย่อย..



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:12
    #408
    0
  21. #407 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:27

    上杉愛華

    "อุ้ยว้าย ใช่จ้ะ !! มาเยี่ยมคนไข้ ฉันกำลังสงสัยว่านี่คลินิกหรือเปล่า"
    จิคาเงะสะดุ้ง พร้อมเนียนแถไปกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันตรงหน้า

    ร่างเซ็กซี่ทรวดทรงนาฬิกาทราย ค่อย ๆ ปรากฎตัวเข้ามาข้างใน
    ชุดลายตารางรัดรูปเย้ายวน เครื่องประดับสีทอง น้ำหอมกลิ่นหวาน
    เสียงตึก ๆ ของส้นสูงถูกสับเป็นจังหวะที่ลงตัว เธอยิ้มแหยให้ทุกคน
    ผิวขาวเนียนอมชมพู โครงหน้าสวยสง่าราวรูปปั้นประติมากรรมชั้นดี
    เรือนผมยาวสลวยลอนปลายยิ่งเสริมบุคลิก ดูจากภาพรวมของเธอแล้ว
    ยากที่จะเชื่อว่านี่คือหนึ่งในสมาชิกของหน่วย ควรเป็นนางแบบมากกว่า

    "สวัสดีจ้ะ ฉันได้ข่าวว่ามีคนเจ็บ เลยเป็นตัวแทนของอุเอสุงิมาเยี่ยม"
    สาวสวยโค้งตัวอย่างงดงาม พร้อมอ้างถึงเก็นโซเพื่อเหตุผลที่ฟังดูดี

    "ขอโทษที่ไม่มีของมาเยี่ยมนะคะ พอดีเป็นห่วงเลยรีบมาหากะทันหัน"
    เธอโปรยยิ้มนางงามให้กับทุกคน เล่นบทละครนางเอกหวาน ๆ ไปก่อน
    ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมอยู่แล้ว แค่เห็นคนคุ้นเคยเลยรีบเผือก

    "อุเอสุงิ จิคาเงะ สมาชิกใหม่ของหน่วยค่ะ ยินดีที่ได้พบทุกคนนะคะ
    ประสบการณ์อาจไม่มาก แต่ต่อจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

    หญิงสาวเหนียมอายถ่อมตน ขัดกับชุดโชว์แขนโชว์ขาโชว์หลังโชว์เอว
    ความจริงแล้วเธออยากจะอวดความสามารถแทบตาย แต่ยังทำไม่ได้
    เธอสบตากับโฮมุระโดยบังเอิญ และคาดหวังว่าเขาน่าจะจำเธอไม่ได้
    เพราะวันนั้นแต่งหน้าเปลี่ยนลุคสุด ๆ แถมวิกดำแล้วทาปากแดงไปอีก



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:51
    #407
    0
  22. #406 ❝ 彩佳 (@Cometxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:35

    System to Tsubomi, Homura, Chikage

     

    [ Dr.Akemi ] [ Toyotomi Akihito ]


    "หื้ม...."


    คุณหมอสาวเลื่อนนิ้วขึ้นกุมคางของตน
    ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
    แต่เมื่อได้ยินหญิงสาวอีกคนแนะนำนามสกุลและชื่อเสร็จสรรพ
    นั่นก็พอทำให้เธอจับต้นชนปลายได้ว่าอีกคนก็น่าจะมาจากตระกูลใหญ่เหมือนกัน
    นั่นทำให้เธอพลิกไปเปิดไฟล์รายชื่อของเจ้าหน้าที่ที่เธอมีอยู่
    พบว่าโฮมุระนั้นมาจากดาเตะ แม้เจ้าตัวจะยังไม่เคยมีประวัติการรักษาที่นี่ก็ตาม


    "อ้อ.... ทาเคดะจังกับดาเตะคุงนี่เอง รุ่นพี่พวกเธอขยันเข้าๆออกๆที่นี่ตลอดเลยล่ะ"


    ก่อนจะคลายรอยยิ้มหลังจากที่สึโบมิถามออกมาอย่างกังวล


    "อืม...ถ้าดูจากบาดแผลก็ต้องรอให้ฟื้นตัวประมาณ2อาทิตย์ ไม่ก็มากกว่านั้น
    ฉันจะเรียกเธอมาตัดไหมอาทิตย์หน้า หลังจากนั้นก็รอดูอาการไปอีกสัก3-4วัน
    ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ เธอก็น่าจะออกไปทำภารกิจต่อได้แบบสบายๆ
    แต่ระหว่างนี้เธอต้องล้างแผลทุกวัน ถ้าไม่มั่นใจก็มาที่นี่ ฉันจะล้างแผลให้เอง"



    กล่าวจบ หญิงสาวก็ยกยิ้มปิดท้าย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้


    "ลืมแนะนำตัวไปเลย เสียมารยาทซะจริง .....ฉันอาเคมิ จะเรียกหมออาเคมิก็ได้
    ส่วนทางนี้คือโทโยโทมิ เป็นรุ่นพี่ในหน่วยของเธอเหมือนกัน"



    อากิฮิโตะพยักหน้าทักทายเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร
    นอกจากนิ่งฟังบทสนทนาไปเรื่อยๆ


    "แล้วก็มีอย่างหนึ่งที่จะเตือนน่ะนะ แผลที่ทาเคดะจังโดนยังถือว่าเล็กน้อยมาก
    บางงานแค่พวกเธอประมาทไปแวบเดียว เธออาจจะถูกส่งไปที่ห้องเก็บศพแทน"



    "แล้วก็----"


    เสียงของอาเคมิหยุดไปชั่วขณะ เมื่อทุกคนในห้องได้ยินเสียงทักของบุรุษพยาบาลจากข้างนอก
    ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีขาวเห็นหญิงสาวเรือนผมสีบลอนด์ยืนอยู่หน้าห้องพยาบาลอยู่นานแล้ว
    เขาปรี่เข้าไปทักอย่างสงสัย พร้อมแสดงสีหน้าอันเคลือบแคลงใจ


    "เอ่อ.... ขอโทษนะครับ มารักษาหรือเปล่า หรือมาพบคนไข้ข้างในหรือเปล่าครับ?"




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:15
    #406
    0
  23. #405 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:50

    上杉愛華

    หญิงสาวในชุดรัดรูปสีฟ้าเข้ม ยืนพิงกำแพงข้างประตูอยู่นอกคลินิก
    หลังจากกลับเข้ามาในล็อบบี้ เธอบังเอิญเหลือบเห็นผู้ชายผมน้ำตาล
    จิคาเงะมั่นใจมาก ว่านั่นคือผู้ชายที่เคยสู้กับหุ่นพร้อมเธอในบัซคาเฟ่

    ไม่รอช้า หญิงสาวก็แอบสะกดรอยตามไปเรื่อย ๆ จนมาจบที่ห้องนี้
    เขาไม่ได้มาคนเดียว พยุงเด็กสาวร่างเล็กโชกไปด้วยเลือดมาด้วย
    ว้ายย ! ไปทำอะไรกันมา ... ทำไมสภาพทั้งคู่เละตุ้มเป๊ะกันขนาดนี้

    สาวสวยยืนกอดอกฟังเรื่องราว ที่ไม่ค่อยมีรายละเอียดมากเท่าไร
    ดูเหมือนในห้องคลินิกนี้จะมีคนอยู่เพียง 4 คนถ้าแยกจากเสียงพูด
    จนกระทั่งมีหนึ่งในนั้นกล่าวคำถามน่าสนใจขึ้นมา จิคาเงะหูผึ่งทันที


    "อ้อ ฉันว่าจะถามพอดีเลย---- แล้วพวกนายเป็นใคร? สมาชิกใหม่?"

    “เอ้อ  จริงด้วย  พวกเราก็เป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสังกัดไม่นานนี้เอง
    ผมโฮมุระ  ส่วนนี่ สึโบมิ จากนี้ก็คงต้องขอรบกวนเเล้วก็ฝากตัวด้วยนะครับ”

    "ทาเคดะ...สึโบมิ..ค่ะ..."

    !!!!! สมาชิกใหม่งั้นเหรอ แสดงว่านี่คือเพื่อนร่วมงานของฉันน่ะสิ !
    เดี๋ยว ... มาทำงานแค่แปปเดียวก็ปางตายกันขนาดนี้แล้วเหรอ !!

    เจ้าของเรือนผมสีเหลืองสว่างกัดฟันแน่น เธอรู้สึกกลัวกับความคิด

    "ทาเคดะ ... ห้องพักข้าง ๆ สินะ ส่วนผู้ชายอีกคนยังไม่ทราบนามสกุล"
    ร่างบางพึมพำออกมาเบา ๆ ความคิดหลายอย่างเชื่อมโยงปะติดปะต่อ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:07
    #405
    0
  24. #404 BluE_NeKo (@grayxnatsu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:42

    _______________________________________________________


    "อะ... ขอบคุณนะคุณโฮมุระ....ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วล่ะ
    ฉันหรอ....รู้สึก...หิวนิดหน่อยล่ะ"


    แม้จะไม่พอใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายนั้นขบขันกับท่าทางตื่นตระหนกของเธอเมื่อสักครู่
    แต่เมื่อมีของหวานมาประทานถึงที่ขนาดนี้ เธอเองก็ไม่คิดจะต่อว่าอะไรอีก
    กลับกันเธอกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายสำหรับของหวานที่นำมาให้
    ด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่กลับมาเอื่อยเฉื่อยเหมือนคนไม่ได้นอนเช่นเดิม
    เพราะตอนนี้เธอนั้นเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะดันไปฝืนตัวเอง
    ในตอนที่สู้กับเจ้าจักรกลพวกนั้นก็เป็นได้

    แต่ไม่ทันที่จะได้แกะห่อขนมเพื่อรับประทาน เพื่อนร่วมงานของเธอนั้น
    ก็แนะนำตัวเขาและเธอให้กับอีกสองคนที่อยู่ในสถานพยาบาลแห่งนี้
    คนนึงดูท่าทางและการแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นหมอ ส่วนอีกคนนั้น
    ดูจากการที่คุณหมอนั้นดูเฉยๆกับเขานั้น ก็อนุมานได้ว่าคงเป็น
    สมาชิกคนหนึ่งในหน่วยงานเช่นกัน

    "ทาเคดะ...สึโบมิ..ค่ะ..."

    เธอก้มหัวให้ทั้งสองเล็กน้อยเมื่อโฮมุระนั้นแนะนำเธอให้กับพวกเขา
    ก่อนจะจัดท่าทางตัวเองให้นั่งบนเตียงผู้ป่วยดีๆ แล้วเริ่มแกะห่อช็อคโกแลต
    ที่ได้รับมา จากนั้นก็เริ่มลิ้มรสชาติหวานปนขมของมันอย่างเอร็ดอร่อย
    อยู่เงียบๆ ซึ่งอยู่เงียบๆได้ไม่นานนัก คำถามบางอย่างนั้นก็ผูดขึ้นมา

    "เอ่อ...คุณหมอ....ฉัน...จะวิ่งได้อีก...ต้องพักฟื้นนานหรือเปล่า"

    ไม่รีรอหันไปหาผู้หญิงในชุดกาวน์ที่คาดว่าน่าจะเป็นแพทย์ที่ทำำการรักษาเธอ
    พร้อมยิงคำถามที่ตอนนี้เธอค่อนข้างเป็นกังวลอย่างมาก
    เพราะดูจากสภาพเธอตอนนี้แล้วการเคลื่อนไหวมากๆ
    อย่างการวิ่งอาจจะทำให้แผลเปิดก็เป็นได้ การถามผู้เชี่ยวชาญก่อน
    น่าจะเป็นการดีที่สุด


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:07
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:07
    #404
    0
  25. #403 4'33" (@TT0320) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:09



    ◈ H ō m ū r a


    เขาละสายตาจากจอ กำลังจะอ้าปากตอบคำถามหมอสาว
    ก็เป็นอันต้องชะงักไปเมื่อได้ยินอีกเสียงนึงจากเตียงผู้ป่วยก่อน

    โฮมุระกระพริบตาปริบขณะจ้องมองหญิงสาวร่างเล็ก
    ที่ดูเหมือนจะตื่นเเล้ว อีกทั้งยังเรียกทั้งถามหาตนอีกต่างหาก
    มันทำเอาเขานิ่งค้างไปครู่นึง สีหน้าดูจะแปลกใจไม่น้อย
    ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกยิ้มที่มุมปากอย่างขบขันกับท่าทางอีกฝ่าย

    “อรุณสวัสดิ์เช่นกันหนูจิ๋ว  เเล้วตามที่คุณหมอว่า
    สภาพฉันไม่ได้เป็นหนักเท่าเธอหรอก ยังดีอย่างที่เห็นนั่นล่ะ”

    ชายหนุ่มว่าเสียงเอื่อย ทั้งยังยกนิ้วโป้งส่งเป็นเชิงยืนยันอีกซักที
    แน่เเหละว่าเขายังเดินเหินได้สะดวก เเผลเเบบนี้ไม่นานก็หาย
    บางทีเพื่อนเขาควรจะต้องห่วงสภาพตัวเองมากกว่าเขาเยอะ
    เพราะดูจะต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะหายสนิท ไม่ติดขัด

    ทักทายเสร็จก็เริ่มทำการย้ายถิ่นฐาน ด้วยการลุกไปนั่งเเหมะที่เก้าอี้ข้างเตียง
    ตัวสมาทร์โฟนถูกเก็บไปเเล้ว  นี่เพราะเห็นเพื่อนอุตส่าเรียกหาเขาเลยนะเนี่ย
    เขาก็เลยทำตามคำขอ โดยมานั่งเฝ้าอีกฝ่ายใกล้ๆนี่เเหละ จะได้ไม่ต้องห่วง

    สำรวจอาการของอีกฝ่ายไปพลาง เขาก็ล้วงไปหยิบช็อกโกแลตเเท่งอีกซองขึ้นมา

    “เเล้วตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง  ...เอาซักหน่อยไหม?”

    ถามไถ่อาการอีกฝ่ายเเล้วก็ไม่ลืมจะเเบ่งปันของทานเล่นซักเล็กน้อย
    จำได้ว่าในเหตุการณ์เเบบนี้ ของหวานดูจะช่วยได้อยู่เสมอ
    วางขนมเเปะให้เพื่อนเเล้ว โฮมุระก็นิ่งไปอย่างนึกอะไรขึ้นมาได้


    “เอ้อ  จริงด้วย  พวกเราก็เป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสังกัดไม่นานนี้เอง
    ผมโฮมุระ  ส่วนนี่ สึโบมิ จากนี้ก็คงต้องขอรบกวนเเล้วก็ฝากตัวด้วยนะครับ”

    เขาทุบมือเบาๆ เมื่อคิดได้ว่าเกือบจะลืมตอบคุณหมอสาวไปเเล้ว 
    เเละก็ไหนๆก็มาพร้อมกัน เลยเเนะนำทั้งตัวเองกับเพื่อนสาวเสร็จสรรพ
    ท่าทางตอนพูดเองก็ดูจะสุภาพขึ้นเล็กน้อย เพราะจากในความรู้สึกเขา
    ทั้งสองคนที่เห็นในตอนนี้ก็ดูจะมีสถานะเป็นรุ่นพี่ที่อยู่มาก่อนชัดเจน
    เขาก็ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน เรื่องมารยาทก็ถือเป็นสิ่งที่ควรมาในการพบครั้งเเรก
    ส่วนเรื่องการพบในถัดๆไป ค่อยลดลงมาหน่อยก็คงไม่เป็นไร...



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:22
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:25
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 17 กรกฎาคม 2562 / 01:26
    #403
    0