คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

965

ยอดวิวเดือนนี้

39

ยอดวิวรวม


965

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 เม.ย. 63 / 02:37 น.
นิยาย Without you | KristSingto

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทักทายค่ะคนน่ารักที่เข้ามาอ่าน แฟนฟิคเรื่องนี้แต่งมาระบายความคิดถึงเพื่อนค่ะ จริงๆก็ไม่มีไรมากเพราะเป็นเรื่องสั้น หวังว่าจะชอบกันนะคะ  //เฌอ

สามารถติดต่อได้ที่FB. : เฌอ ณัฐชเฌอ นะคะ อยากได้รับคำแนะนำหรือคำติชมจากคนอ่านค่ะ หรืออยากให้ลองเขียนแนวไหนก็แวะมาคุยมาหวีดกันได้น้าา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 เม.ย. 63 / 02:37


เจนค่ะ เจนค่ะ หนูชื่อเจนมากับนุ่นแล้วก็มากับโบว์

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกคนที่กำลังงีบหลับช่วงบ่ายของวัน แสงแดดลอดผ้าม่านกระทบเปลือกตา อาทิตย์อ่อนอัสดงเริ่มคล้อยลับขอบฟ้า คริสเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์แล้วปิดนาฬิกาปลุกที่แผดเสียงร้องไม่หยุด

จะว่าไปก็ติดหูเหมือนกันนะ...

 

ลัล ลั้ล ลา ลัล ลั้ล ลา มา ม๊า มา ม๊า มา มา ออกมาเต้น

 

เรียวปากสวยหลุดยิ้มระคนขำจางๆก่อนลุกไปเปิดไฟห้องนอนไล่ความมืด อาบน้ำชำระล้างร่างกายและทำกิจวัตรทุกอย่างเสร็จสรรพก่อนขึ้นมานอนแผ่บนเตียงตัวเอง

เงียบ..

ด้วยความที่เขาเป็นแค่เด็กนักเรียนม.ปลายธรรมดาคนหนึ่งที่โรงเรียนปิดเทอมภาคฤดูร้อน ซ้ำยังมีโรคระบาดทำให้อดออกไปไหนมาไหนอย่างอิสระ แม้แต่การออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน...

 

คิดถึงตรงนี้มือเรียวเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าแอพพลิเคชั่นยอดฮิตอย่างไลน์ มองแชทบนสุดที่เขาปักหมุดเอาไว้ ...ไร้การติดต่อ ถึงแม้จะเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งแต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง ก็เพื่อนสนิททั้งคนนี่นา แม้แต่นัดที่จะไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ยังล่ม เนื่องจากมีโรคระบาด... รู้อย่างนี้ลากไปดูด้วยกันตั้งแต่สอบปลายภาควันสุดท้ายเสร็จก็ดี

 

คริสหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนลุกไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ ปีหน้าก็ขึ้นม.6แล้ว คงต้องอ่านหนังสือให้มากๆ แต่เจ้าตัวก็ยังไม่วายที่จะคิดว่าเพื่อนสนิทคนสำคัญของตัวเองอย่างสิงโตจะอ่านบ้างไหมหรือทำอะไรอยู่

...คิดถึงมากเกินไป ส่ายหัวไล่ความคิดนั้นอีกรอบก่อนเริ่มไล่สายตาอ่านตัวอักษรมากมายบนหน้ากระดาษเบาบาง เวลาล่วงเลยถึงสี่ทุ่ม คริสละสายตาจากหนังสือที่อ่านแล้วลุกไปสูดอากาศที่ระเบียงห้องของตน สายตาเหม่อมองฟ้าไกล ยากจะเดาความคิด

 

มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง อยู่ทุกครั้งที่มองดาว

 

ดึกสงัดเงียบงันมีเพียงเสียงกิ่งไม้พัดโบกตามสายลมโชยเบาๆ ร้องเพลงคลายความเครียดและล้าจากการอ่านหนังสือ ทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยรวมทั้งสายตาคู่นั้นทอประกายราวกับต้องการส่งไปให้ถึงใจอีกคน

 

10.45PM

 

คริสยังคงยืนมองพระจันทร์อยู่ที่ระเบียงไม่ไปไหน เพียงปล่อยความคิดให้ไหลเวียนวนอยู่ในหัว

ความคิดถึง..ยากที่จะห้าม

 

เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เต็มดวง ..สวยงาม น่าหลงใหล อยากให้ใครอีกคนได้ดูบ้าง พลันความคิดแล่นเข้ามาในหัวก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาถ่ายภาพพระจันทร์ยามค่ำคืน เข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ กดเข้าห้องแชทบนสุดที่ปักหมุดไว้แล้วกดส่งภาพพร้อมข้อความ "วันนี้พระจันทร์สวยนะ:-)"

 

จันทร์เจ้าคล้อย..ลอยคว้าง

กระทบกาย..พรายพร่าง

 

ยิ้มให้กับพระจันทร์ดวงโตอย่างอ่อนโยนหลงใหล เผลอใผล ไม่คิดว่าเพียงระยะเวลา2ปีที่เป็นเพื่อนกันมาจะทำให้เขารู้สึกผูกพันก็สิงโตขนาดนี้ ทั้งรักทั้งห่วง อยากให้สิงโตคนนั้นได้รับแต่สิ่งดีๆ พร้อมสนับสนุนความชอบของสิงโตอยู่ใกล้ๆ อยากดูแลเท่าที่ตัวเองจะทำได้ รอยยิ้มนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆยามคิดถึงอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าเพื่อนกันมีความรู้สึกแบบนี้ให้กันบ้างไหม เคยแอบลังเลใจบ้างว่าตัวเองคิดอะไรกับสิงโตหรือเปล่า แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะในสถานะใด คริสคนนี้ก็พร้อมมอบความรักให้สิงโตแบบนี้

 

อยากเติบโตไปด้วยกัน...

 

ยิ่งคิดยิ่งเพ้อ... หมุนตัวเตรียมสาวเท้ากลับเข้าไปนอน โทรศัพท์เจ้าตัวก็แผดเสียงเรียกเข้า ได้แต่คิดและสงสัยว่า ใครมันโทรมาเวลานี้วะ รายชื่อที่ปรากฏเป็นคนเดียวกับที่เขาคิดถึงอยู่เมื่อกี้ นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอกดรับโทรศัพท์ด้วยความเร็ว ...ตื่นเต้นอะ อยู่ดีๆก็โทรมาทั้งที่ไม่ได้เจอกันนาน ทั้งเขิน ทั้งคิดถึง

 

"โทรมาทำไม"เพียงปากไม่สามารถพูดทุกอย่างที่ใจอยากให้พูดได้

 

"โทรเฉยๆไม่ได้หรือยังไง" อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คริสพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ทำเสียงตื่นหรือทำตัวตื่นเต้นมาก แต่ดูเหมือน...

 

"ปกติมึงไม่โทรมา กูโทรไปมึงก็ไม่รับ ไลน์ไปยังไม่อ่านเลย" เผลอพูดทุกอย่างที่คิดอยู่ในหัว ทุกถ้อยคำสื่อความหมายได้แค่ว่า คิดถึง อยากคุย คงไม่มีไอ้โง่ที่ไหนจะไม่รู้ เว้นแต่

 

"กูพึ่งเล่นเกมเสร็จ" ควาย..

 

เธอ~ เธอยังคิดถึงฉันไหม เมื่อสองเรานั้นยังต้องห่างไกล

 

เสียงเพลงแว่วมาเบาๆทั้งที่เขาไม่ได้เปิด แม้คำตอบจะเดาได้ไม่ยาก กระนั้นตัวเขาเองก็ยังอยากถาม

 

"สิง มึงเปิดเพลงเหรอ"

 

"เออ กูว่ามันเข้ากับบรรยากาศดึกๆ" หลังจากนั้นก็ไม่มีใครต่อบทสนทนาอะไร

 

กริบ..กริบอย่างสมบูรณ์

 

"ทำไมมึงไม่ไปนอน"เป็นตัวคริสเองที่ทนกับบรรยากาศอึดอัดไม่ไหว ไม่ได้อึดอัดเพราะความเงียบ แต่อึดอัดเพราะเพลงรักที่สิงโตเปิดทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

 

"เหงา" เพียงประโยคตอบกลับสั้นๆก็อดทำให้คริสสวนกลับไปไม่ได้

 

"คิดถึงกูอะดิ ไม่มีกูปิดเทอมมึงก็จะเหงาแบบนี้แหละ" ไม่ได้คาดหวังคำตอบจริงจังอะไร...

 

"ปัญญาอ่อน"

 

"แต่กูคิดถึงมึงมากเลยนะ คิดถึงหน้าโง่ๆของเพื่อนรักไม่ไหวแล้ว" ถ้อยคำบอกคิดถึงถูกส่งไปยังปลายสายด้วยน้ำเสียงหยอกเย้ากวนน้อยๆ เป็นความจริงทั้งหมด

 

 

คิดถึงจริงๆ...

 

 

"สรุปมึงโทรมาทำไม" ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบอะไรกลับมา ก็ต่อด้วยคำถามที่ยังค้างคาใจ อยากรู้จริงๆนะ

 

อยากรู้ว่าคิดถึงกันบ้างไหม...

 

"เรื่องของกู มึงจะอยากรู้ไปทำไมล่ะ" อ่าว กูผิดอีก

 

"เออ เรื่องของมึง"

 

...เข้าสู่ความเงียบที่คริสผู้นี้ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกครั้ง

 

"เห็นรูปพระจันทร์ที่ส่งไปไหม"

 

"เออ เห็นแล้ว ส่งมาทำไมวะ"

 

"ก็เผื่อมึงยังไม่เห็น มันสวย อยากให้มึงได้ดูบ้าง" อ้อมแอ้มตอบกลับไปด้วยถ้อยคำแสดงความใส่ใจเล็กๆน้อยๆโดยที่เจ้าตัวเองก้ไม่รู้ตัว

 

"หึ สวย ขอบใจ" ไม่รู้ว่าปลายสายทำหน้ายังไงอยู่ แต่ทางนี้ยิ้มจนเป็นบ้า ยิ้มจนแก้มจะแตก

 

"ดึกแล้ว กูจะไปนอน" แม้จะอยากคุยมากแค่ไหนก็ไม่ทนกับความง่วง ทั้งยังหาวิธีหลีกเลี่ยงความรู้สึกขวยเขินแปลกๆในใจตัวเอง

 

"เดี๋ยวมึง" อีกฝ่ายรั้งไว้ ขอร้องงง ปล่อยคริสไปป คริสจะไปนอนน

 

"ฝันดีนะ" รั้งเพื่อลา ทำไม?

 

"ฝันดีมึง แค่นี้นะ"กระนั้นก็ไม่คิดจะซักไซร้อะไรเพราะง่วงเต็มทีแล้ว

 

"เดี๋ยวคริส" รั้งไว้อีกรอบ คิดจะกวนกันหรือไง

 

"อะไรของมึง"

 

"คิดถึงนะ" สิงโตชิงกดวางสาย ปล่อยคริสตาเบิกโพลงนิ่งค้างกับคำว่าคิดถึงที่ไม่คิดว่าจะได้จากอีกฝ่าย

 

ไม่ได้มีแค่เขาที่คิดถึงอีกฝ่ายแบบนี้ แม้จะไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึกตัวเองแต่ก็ไม่ปฏิเสธความรู้สึกดีๆที่ก่อตัวในใจ ไม่คิดหนีห่าง ไม่เคยหักห้ามใจตัวเอง

 

ก็ดูเขาสิ ชอบทำตัวน่ารักไม่รู้ตัวแบบนี้อยู่เรื่อย

 

12.12AM

 

สิงโตคิดถึงคริส

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#Talk

จบแย้ววว แง สร้างจากความรู้สึกตัวเอง50%ค่ะ เพราะชีวิตจริงเขาไม่แม้แต่จะอ่านไลน์ด้วยซ้ำ ไม่โทรหา ไม่อะไรเลย แง;-; มาระบายความคิดถึงในนี้ก็ได้เนอะ ในเรื่องน้อนคิดไม่แน่ใจกับความรู้สึกตัวเองว่าชอบเขาไหมหรือยังไง ส่วนสิงโตเค้าไม่ได้แต่ง เพราะก็เอามาจากตัวเองทั้งนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไง ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงด้วย ได้แค่คิดถึงไปวันๆ แง;-; เฟรนโซนจังฟระ ก็นะคะ อยากให้ปรับปรุงตรงไหนก็คอมเม้นได้นะคะ ไรต์ใจดีพร้อมปรับปรุงน้าาา ถือเป็นการซ้อมมือกับการจะแต่งฟิคยาว ยังคงเป็นฟิคคริสสิงโตค่ะ ลงตรงไหนไม่แน่ใจ แง หวังว่าจะชอบกันนะ เค้าพร้อมปรับปรุงค่ะ เยิ้ปปปป //เฌอ

ด้วยรัก.

ณัฐชเฌอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Saturday Angel

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Chow
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:53

    คิดถึงกันก็บอกกันไปนะเด็กๆ ทำเป็นปากแข็งจริงๆ

    #1
    0