(OC) x(Fic Inazuma Eleven Go) My contract สัญญาที่ผมสัญญาคือนายหน้าหล่อสุดซึน

ตอนที่ 9 : Chapter 7 : ขอโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

ฮาคุริวลากมาที่ผับที่ไหนสักแห่ง ผมรู้สึกมึนๆหัวยังบอกไม่ถูกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างตีเข้าที่ศีรษะของผม


"ที่นี่ที่ไหน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง"ผมถามว่าไป


"ขอย้อนไปเมื่อ 15 นาทีก่อน  ไอไทโยเอายาสลบให้นาย แล้วพวกเราก็ลากนานมาที่นี่เพราะนายดูเครียดๆเหมือนพวกฉัน"


อ้าวสรุปผมไม่ได้ถูกอะไรตีเข้าที่หัวแต่มันเอายาสลบมาให้ผมดมซะอย่างนั้น


"แล้วเข้ามาได้ยังไงอ่ะอายุไม่ถึง 18 ปีไม่ใช่หรอ?"


"คืองี้..."


 ฮาคุริวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆแล้วหยิบปืนขึ้นมา


" พวกเราไปอ้อนพี่พนักงานสุดสวยคนนึงจนได้เข้ามา"


ย้อนไปเมื่อ 15 นาทีก่อน


"เฮ้ยจะเอาไงดีวะมาถึงหน้าผับแล้ว"


"ก็คงต้องเข้าไปนั่นแหละยังไงวันนี้พักผ่อนจากเรื่องเครียดๆบ้างนั่นละ"


"แต่จะเข้าไปยังไงวะ?"


"ฉันไปจิ้กปืนโรมิโอมาเรียบร้อยแล้ว"


" พี่พนักงานสุดสวยครับ"


"ให้พวกผมเข้าไปจะได้ไหมครับ?"


"ไม่ได้ค่ะคุณน้อง น้องอายุไม่ถึง 18 ปีพี่ดูก็รู้แล้วค่ะ"


"งั้นก็... How are you สมศักดิ์ สมพงษ์ สมศรี

เป็นไงบ้างเพื่อน?"


"ใครฟระ?'


" ไปดีๆหรือจะไปด้วยน้ำตานะครับคุณเพื่อน"


"น่ากลัว"


"ไปครับ"



จบการย้อนความ



"เกินไป"


"มาสนุกกันดีกว่าน่า"


ไม่ทันไรผมก็โดนกรอกเหล้าเข้าปากผมเริ่มสติเลือนลอย


(Julio Part) 


เมื่อไหร่วิคเตอร์คุงจะกลับมานะไม่ต้อง 2 ทุ่มกว่าแล้วด้วยเอาเถอะเดี๋ยวก็คงกลับมาเองนั่นแหละ


"ฮ้าว"


ไม่ทันใดก็ง่วงซะแล้วผมคว้ามือไปหยิบหนังสือภาษาอิตาลีออกมาอ่านเพื่อจะไม่ต้องคิดอะไรผมอ่านหนังสือต่อไปจนมีคนมาเคาะประตูจึงเอาที่คั่นหนังสือมาข้างแล้วเดินออกไปเปิดประตู


"คุณการ์เซีย"


"ฉันขอเข้าไปได้ไหม"


"ฮะ"


คุณกาเซียร์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นนั่งลงที่เก้าอี้มาถามผม


"สึรุงิไม่อยู่หรอ?"


''ถ้าพูดว่ายังไม่กลับมาจะถูกมากกว่านะฮะ"


"หายไปไหนนะชินโดเองก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน"


"คือว่าถ้าไม่รังเกียจจะอยู่เป็นเพื่อนผมจะได้ไหมฮะ?"


"อือ ได้สิไปหนังสือที่ซื้อมาให้กับโน๊ตดินสอมาที่นี่หน่อยสิฉันจะสอนตัวคันจิให้"


"รบกวนด้วยนะฮะคุณการ์เซีย"


ตัดภาพมาที่ 6 หนุ่มผู้กำลังนั่งเมา


"หึ ผมว่าแล้วว่ามันจะต้องเป็นอย่างนี้ครับ"


"โรมิโอ~~~~~~''


"คิดว่าฉันไม่เช็คปืนทุกวันหรอ? ที่อยู่ๆพวกนายก็เข้ามาในห้องแล้วก็หยิบปืนออกไปขอโทษทีนะพอดีในปืนฉันติด GPS เอาไว้น่ะ"


''อาาาาา"


"สึรุงิทำแบบนี้นายน้อยจะเป็นห่วงเอานะอย่าให้นายน้อยต้องเป็นห่วงจนเกินไปละครับ"


พูดจบโรมิโอตัวสึรุงอกลับไปที่บ้านพักโดยไม่ลืมที่จะได้อีก 5 คนให้กลับบ้านพัก


"จูลี่ ฉันลากมันกลับมาแล้วนะ"


"ฉันไปก่อนนะ''


"ฮะ ขอบคุณที่มาสอนนะฮะ"


"อืม"


ผมมองดูคุณกาเซียร์เดินออกไปมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของตนเองเมื่อเขาเดินไปจนลับตาผมก็หันหน้ามามองคนที่กำลังเมาตรงหน้าผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วดม


"กลิ่นแบบนี้เราของพวกหัดดื่มผสมแอลกอฮอล์ 60% สินะฮะ"


"สมแล้วที่เป็นจูลี่ผู้รอบรู้เรื่องอาหารและเครื่องดื่ม"


"ไม่หรอกฮะ"


"เอาเถอะๆฉันไม่รบกวนแล้วไปเคลียร์กันเอาเองนะราตรีสวัสดิ์ขอรับนายน้อย"


พูดจบก็เดินออกไปปล่อยให้ผมอยู่กับวิคเตอร์คุง 2 ความเงียบเริ่มก่อตัวขึ้นมันทำให้ผมรู้สึกอึดอัด ผมจึงเลือกที่จะพูดทำไมความเงียบงันลง


"วิคเตอร์คุงผมเป็นห่วงนะฮะอยู่ก็ไม่กลับบ้านพัก ไม่บอกอะไรผมว่าจะไปไหนทำอะไรแบบนี้ถ้าเกิดถ้าเกิดอะไรขึ้นจะเป็นยังไงฮะ?" 


ผมเริ่มสะอื้นแต่วิคเตอร์คุงก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแข็งกล้า


"หุบปากเลย!ไม่ได้เป็นพ่อแม่ฉันซะหน่อยอย่ามาทำเป็นปากดีเลยนะตัวเตี้ย นายเป็นรูมเมทฉันแล้วไง?ทำไมต้องมายุ่งยากเรื่องของฉัน?นั้นมีสิทธิอะไรมากหรือไงห๊ะ?"


ผมเจ็บคำพูดของวิคเตอร์คุงเหมือนกับมีมีดมากรีดหรือทิ่มแทงตรงอกของผม


"ฮึกๆ"


สะอื้นและร้องไห้ออกมาเดินออกไปข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ จากนั้นค่อยๆเปิดประตูแล้วมาเข้านอน

.

.

.

.

.


เช้าวันต่อมา


วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษรีบอาบน้ำแต่งตัวเปิดตู้เย็นแล้วเอาแซนวิชกับน้ำส้มออกมากินแล้วรีบเดินไปห้องเรียนเพื่อจะได้ไม่เจอหน้าวิคเตอร์คุง วันนี้เลยต้องโดดซ้อมจริงๆผมไม่อยากทำแบบนี้หรอกแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี


"จูลี่!"


ผมหันหน้าไปตามเสียงเรียกพบว่าโรมิโอกำลังเรียกผมแล้วเดินมาหาที่โต๊ะ


"วันนี้ไม่ไปซ้อมหรอ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"


"คือว่า...ทะเลาะกับวิคเตอร์คุงมานะฮะ"


ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง


"อย่างนี้นี่เอง"


"จูลิโอะฉันรู้แล้วนะว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่าง

นายกับสึรุงิ"


ผมหันไปเห็นอาเรี่ยนกับเทลล์แคทยืนอยู่ตรงโต๊ะของผมหันไปเห็นคุณดิริโก้กับคุณการ์เซีย


"ให้ตายสิไอ้เจ้าสึรุงินี่มันจริงๆเลย" คุณดิริโก้เอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก


"คอยดูนะจูลิโอะพวกฉันจะทำให้มันมาขอโทษ นายให้ได้เลยเชื่อมือพวกฉันได้เลย"


"รบกวนด้วยนะฮะ"


"มานี่หน่อยสิ"


"คุณริวมีอะไรหรอฮะ?"


"ดูนี่สิ"


"ปีหนึ่งห้องหนึ่ง"


ผมกับโรมิโอหลบอยู่ตรงขอบประตูเพื่อแอบดูวิคเตอร์คุงที่มีทีท่าหงอยๆ


"เห็นรึยังละ?เจ้านั่นกลายเป็นหมาหงอยไปเลย"


"ฮะ"


"จะให้ฉันจะบอกเจ้าสึรุงิให้มาขอโทษนายไหม?"


"ไม่ต้องหรอกทรมานใจมันหน่อยนั้นละ"


โรมิโอมีทีท่าอยากแกล้งวิคเตอร์คุงผมก็ไม่ขัดอะไรจนกระทั่งช่วงชมรมคุณโกลด์เด้น(คินาโกะ)ให้ผมไปอยู่ที้บ้านพักรวมไปก่อน


"เธอแลนช์"


แมวเปอร์เซียสีขาวที่คุณพ่อของผทซื้อให้ตอนเข้าเรียนที่นี่ซึ่งผมฝากมันไว้กลับแมรี่


แอ๊ด(เสียงเปิดประตู)


ผมหันไปเห็นวิคเตอร์คุงเขาหันมามองผม ผมอยากวิ่งออกไปจากที่นี่แต่ก็โดนอ้อมแขนของวิคเตอร์คุงโอบกอดแนบตัวของเขา เขาค่อยๆเอาหน้ามาซุกตรงไหล่ผม


"ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้วฉันยอมรับว่าฉันเหงาเวลาที่ฉันไม่มีนาย ไม่มีกอดของนาย ไม่มีรอยยิ้มของนาย ฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปแต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วนั่นคือ'นาย' จูลิโอะฉันรักนาย"


ผมตกใจกับประโยคสุดท้ายของวิคเตอร์คุง

ผมค่อยๆตอบกอดของเขาและเอาหน้าไปซุกที่อกของวิคเตอร์คุง เขาค่อยๆเอามือมาลูบศีรษะของผมอย่างอ่อนโยน


"แล้วนายชอบหรือเกลียดฉันหรอ?"


"ชอบมากๆฮะแม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่ได้รู้จักกันถึงจะฟังดูงี่เง่าไปหน่อยก็เถอะฮะ แต่ว่า...วิคเตอร์คุงคือเพื่อนที่ดีคนนึงเลยนิฮะ"


"นายชอบฉันแบบเพื่อนหรอ?"


"ฮะ"


"อืม...เข้าใจแล้วละ งั้นถ้าฉันจะขอจีบนายละ?"


"ไม่ว่าอะไรฮะ"


"ขอบคุณนะ พวกแกเลิกแอบดูจะได้ไหม?"


วิคเตอร์คุงพูดแล้วหันหน้าไปทางประตูทางเข้า


"ครับๆ"


"โรมิโอ!ทุกคน!"


"ขอโทษที่มาแอบฟังนะ"


"ไม่เป็นไรหรอกฮะ"


"ยินดีด้วยนะที่คืนดีกันแล้ว"


"ฮะ"


หลังจากวันนั้น(หนึ่งสัปดาห์หนึ่งวันผ่านมา)ผมเริ่ทมีความสุขมากขึ้นแล้วก็พรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวสวนน้ำด้วย พวกผมก็เลยตัดสินใจไปซื้อของกันที่ห้างในวันนี้ซึ่งเป็นวันเสาร์ พวกผมแต่งตัวสบายๆโดยใส่เสื้อยืดกางเกงพอดีเข่ากับรองเท่าผ้าใบ


"จะซื้ออะไรดีนะฮะ"


"อืม...นั่นสิแต่ละคนก็มีของที่ต้องซื้อต่างกันไปด้วย"


"งั้นแยกกันแล้วมาเจอกันที่นี่นะ"


คุณดิริโก้เอ่ยขึ้นก็เลยแยกย้ายกันไปโดยทางนี้มีผม โรมิโอ ไปกันสองคน ทุกคนต่างเลือกซื้อเสื้อผ้าตามความต้องการของตนแต่กลับกันกับผมและโรมิโอที่เดี๊ยวก็มีเสื้อผ้าส่งมาจากคุณพ่อตลอดซึ่งแถวบ้านผมมีร้านค้าค่อนข้างเยอะ


"จูลี่ซื้อแค่ครีมกันแดดกับชุดว่ายน้ำแค่นี้ใช่ไหม?"


"ฮะ"


"งั้นไปที่จุดนัดกันเถอะ"


"ฮะ"


ผมกับโรมิโอเดินออกมาจากร้านขายของข้างนอกที่มีผู้คนมากมายมันทำให้ผมรู้สึกอึดอัด

โรมิโอจูงมือผมออกมา


"จูลี่"


"ฮะ"


"ฉันดีใจด้วยนะที่นายคืนดีกับสึรุงิ"


"ฮะ"


"จะว่าไปนายบอกให้ฉันเลิกพูดมีหางเสียงกับนายแล้วก็แมรี่แต่นายดันไม่เลิกพูด'ฮะ'เนี่ยมันขี้โกงนะ ฉันอยากให้นายไม่ต้องสุภาพกับฉันแล้วก็แมรี่แค่พวกฉันจะได้ไหม?"


"อืม...เข้าใจแล้วโรมิโอ"


การที่ไม่ต้องพูดมีหางเสียงหรือสุภาพต่อกันมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นและเหมือนได้สนิทกันขึ้นไปอีก


"คอยดูนะฉันจะไม่ให้ไอเจ้าสึรุงิมาว่านายได้อีกเลย สัญญาเลย"


"อือ...ขอบคุณนะ"


"แต่ว่านะจูลี่ ทั้งที่ฉันรู้สึกดีใตแต่ว่าเหมือนรู้สึกว่านายจะไม่กลับมาอีกเลย"


"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นโรมิโอกับแมรี้ก็คือเพื่อนคนสำคัญของผม ยังไงพวกเราก็คือเพื่อนกันนะ"


"อืม...เข้าใจแล้วละ"


พวกเราเดินมาถึงจุดนัดพบซึ่งมีพวกคุณดิริโก้นั่งรออยู่ คุณเซคาร์ดอร์ทักผม


"มาเร็วจังนะ"


"ฮะ"


"ซื้อของมานิดเดียวเองนิครับ"


"พวกผมไม่จำเป็นต้องซื้อเยอะครับมันเปลือง"


"ลูกคุณหนูแบบนายรู้จัดคำว่าเปลืองด้วยหรอ?"


"ครับ"


สักพักพวกคุณอาเรี่ยนก็มาถึงพร้อมกับข้าวของเต็มมือมากมาย(นี่ไปเที่ยวนะครับ ไม่ได้ย้ายบ้าน#โรมิโอ)


"สึรุงิช่วยถือหน่อยสิ"


"ทำไมต้องช่วยละ?"


"มันหนัก"


"ค...ครับ"


จากนั้นพวกคุณดิริโก้ก็ต้องรับกรรมถือของผมก็สงสารนะแต่ไม่มีใครให้ผมช่วยเลยเดินกลับกับโรมิโอแบบตัวปลิว เมื่อถึงบ้านพักรวมทุกคนต่างมารวมตัวกินอาหารเย็นเหมือนทุกวันบรรยากาศเต็มไปด้วยความร่าเริง วันนี้ผมมานอนกับโรมิโอเนื่องด้วยเรื่องจัดกระเป๋า พวกเราจัดเสร็จในไม่กี่นาทีเพราะโรมิโอเชี่ยวชาญเรื่องการจัดสิ่งของอย่างมาก ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่นสิ่งเดียวที่เป็นปัญหาคือกระเป็าเงินของผมหายไปไหน?ผมและเขาต่างช่วยกันดูทั้งห้องแต่ก็ไม่มีแต่เดี๊ยวค่อยหา


"จูลี่ต้องเอาชุดสำหรับกิจกรรมตอนกลางคืนไปด้วยนะ"


"อื้อ แต่ผมเอาชุดว่ายน้ำใส่แทนได้ไหม?"


"ก็ได้นะแต่จะแห้งทันกลางคืนหรอ?กว่าจะไปถึงก็เที่ยงแล้วเล่นน้ำตอนบ่ายถึงหกโมง อาบน้ำ กินอาหาร พัก แล้วก็ทำกิจกรรมกลางคืนนายว่าจะทันไหม?เรามีชุดว่ายน้ำแค่ตัวเดียวนะ"


หลังฟังโรมิโอร่ายยาวมาก็ต้องยอมจำนน


"เข้าใจแล้ว"


"เดี๊ยวยังพูดไม่จบ...มีตัวเดียวที่ไหนละนายกับฉันมีกางเกงว่ายน้ำอีกตัวเว้ย"


"โรมิโออ่า"


"งั้นเอาเสื้อสีเทาใส่นะจะได้คู่กัน"


"อื้อ...จะว่าไปตอนเล่นน้ำผมขออยู่กับโรมิโอได้ไหม?"


"หืม...ได้สิงั้นนอนห้องเดียวกันนะ"


ผมพยักหน้าก่อนจะกลับไปหากระเป๋าเงินต่อ


แอ๊ด(เสียงเปิดประตู)


"จูลิโอะอยู่ไหม?"


"วิคเตอร์คุง"


ผมเข้าไปกอดเขาลูบศีรษะของผมเหมือนดั่งเช่นเคย


"นายลืมกระเป๋าเงินไว้อะ"


"ขอบคุณมากๆเลยนะฮะ"


ผมกล่าวขอบคุณแล้วรับกระเป๋าเงินมา


"ถ้าไม่มีอะไรก็กรุณากลับไปครับ"


"เออ"


"บ้ายบายนะฮะ"


"อืม"


เขาหันมาหาผมและลูกศีรษะผมอีกครั้งพร้อมกับจุ๊บที่หน้าผากและเดินไปตรงลิฟท์แล้วลงไป ผมปิดประตูห้องหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มห้าสิบสามนาที


"ฉันจัดของเรียบร้อยแล้วนะ นอนเถอะจะได้มีแรง" พูดจบก็เอามือมาขยี้ผมของผมเบาๆ


"อือ~"ผมล้มตัวไปนอนและหลับไป





(เช้าวันต่อมา)


"ตื่นได้แล้วจูลี่"


"อือ~"


ผมกำลังงัวเงียอยู่ก็โดนโรมิโอลากไปอาบน้ำจนได้พอผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วโรมิโอก็มาหวีผมให้ขณะที่ผมนั่งกินแพนเค้กฝีมือเขาอยู่


"อร่อยจังเลยนะ"


"ใช่ไหมละ?ฝีมือฉันไม่ตกหรอกนะ"


''ว่าแต่โรมิโอไม่กินหรอ?"


"ฉันกินเสร็จก่อนนายตื่นอีก"


"งั้นหรอ?"


ผมกินอาหารเช้าล้างจานเสร็จพวกเราตรวจสอบข้าวของให้เรียบร้อยจากนั้นลากกระเป๋าไปที่รถบัสที่จอดรถสำหรับม.ต้นอยู่พวกผมและทุกคนในชมรมนัดกันไว้ว่าจะนั่งรถคันที่ 2


"ทางนี้ๆ" ผมกับโรมิโอหันตามเสียงเรียก


"อรุณสวัสดิ์ฮะ อาเรี่ยน ทุกคน^^"


"อรุณสวัสดิ์ครับทุกท่าน อรุณสวัสดิ์ครับโค้ช ผู้จัดการ"


เรามีโอแล้วผมกล่าวทักทายทุกคนและโค้ชผู้จัดการจากนั้นค่อยๆหย่อนก้นนั่งลงข้างหลังคุณดิริโก้กับคุณกาเซียร์ซึ่งตรงข้ามของพวกเราคือคุณอาเรี่ยนกับวิคเตอร์คุงสักพักก็มีเสียงประกาศจากในรถ


"จะออกรถแล้งนะครับ"


เสียงของคุณครูห้องผมพูดขึ้นจากนั้นลดก็เริ่มเคลื่อนที่ผมกับโรมิโอหยิบหูฟังและแล็บท็อปในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อฟังเพลงส่วนคนอื่นก็เล่นเกมไม่ก็อ่านหนังสือฟังเพลงเหมือนพวกผมช่างทำให้รู้สึกผ่อนคลายจริงๆ อยู่ๆเหมือนมีอะไรบางอย่างตรงตัก


"โรมิโอ!ทำอะไรน่ะ?"


''ฮิๆนอนหนุนตักนายไง"


ผมรู้สึกเขินกับการกระทำของเขาอยู่สักพักแล้วหลังจากนั้นก็เอามือไปลูบศีรษะของเขาจนเผลอหลับไป


"เฮ้ๆจะสวีทกันให้มันน้อยๆหน่อยนะเจ้าเตี้ย"


"อ่า...ฮะ"


ผมหันไปมองวิวผ่านกระจกขณะที่รถเคลื่อนที่ในบรรยากาศของเมืองนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและสดใสซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีอะไรนอกจากตึก อาคาร ร้านขายของชำ บ้านที่อยู่อาศัยทั่วๆไปเห็นแบบนี้แล้วก็คิดถึงโรมกับเวนิสเลยล่ะ ส่วนใหญ่ไม่ผมกับโรมิโออยู่ที่โรมช่วงวันธรรมดาก็จะไปอยู่บ้านของคุณอาที่เวนิสในช่วงวันหยุดหรือเทศกาลไปพายเรือเล่นบ้างอ่านหนังสือในห้องสมุดของคุณอาบ้าง จริงสิปิดเทอมนี้ผมไม่ใช่พวกเขาไปด้วยล่ะคงจะสนุกมากเลยถ้ามีทุกคนปัญหาเดียวคือค่าใช้จ่าย เอาเถอะเดี๋ยวค่อยคิดอีกครั้งก็ได้คงไม่ค่อยเอนศีรษะไปทางหน้าต่างแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา

.

.

.

.

.

.

"หลับซะแล้วสิ ฝันดีนะเจ้าเตี้ยของฉัน"

.

.

.

.

.

(โรงแรมเวสต์ สาขานะโงยะ)

*แค่สมมุติขึ้นเนื่องจากน้องจูลี่เป็นลูกชายเจ้าโรงแรมคะ

(สวนน้ำแห่งหนึ่งในนะโงยะ)



ตอนนี้พวกผมกำลังเก็บของอยู่โดยแต่ละห้องจะมี 2 คนผมกับโรมิโอนอนห้องเดียวกันหลังจากเก็บของเสร็จผมก็เปลี่ยนชุดว่ายน้ำแล้วใส่เสื้อทับและนั่งรถจนไปถึงสวนน้ำซึ่งเป็นที่หมายทุกคนต่างส่งเสียงดังด้วยความดีใจ ผมสาวเท้าลงมาจากบันไดของรถตอนแรกผมก็จะเดินตามทุกคนไปแต่โรมิโอห้ามผมเอาไว้ก่อนแล้วเขาก็กางร่มช่างเป็นคนดีเสียจริง คงจะกลัวผมจะร้อนและผิวไม่ก็จริงนะผมกับ โรมิโอเป็นฝรั่งเวลาโดนแดดนานๆตัวแดง


"ขอบคุณนะ"


กล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจพวกเราทุกคนเดินมาทาง มาถึงที่หมายทุกคนต่างถอดเสื้อออกแล้ววิ่งไปที่เครื่องเล่นในสวนน้ำอย่างดีอกดีใจซึ่งผมและโรมิโอต้องรอให้แดดร้อนกว่านี้ก่อนซึ่งวันนี้โชคร้ายตรงที่ว่าแดดแรงกว่าทุกวันเดิมทีผมกับเขาอยู่ที่โรงเรียนก็จะลงไปดิ้นกับพื้นเพราะร้อนจากอากาศอยู่แล้วแต่วันนี้ร้อนกว่าที่โรงเรียนอีก


"อ่าว...จูลิโอะกับโรมิโอไม่ไปเล่นน้ำหรอ?"


"ขอโทษนะครับคุณไทโย คุณก็น่าจะทราบนิครับว่าพวกผมเป็นคนแถบตะวันตกแล้วเวลาพวกเราโดนแดดจะเป็นไงครับ?"


"อืม...ผิวแดงแล้วก็แสบผิว"


"ใช่ครับ"


"อ่า...ทุกคนรอพวกนายอยู่นะขอให้แดดล่มไวๆละกัน"


คุณโซล(ไทโย)พูดแล้วถอนหายใจเดินออกไปอย่างน่าเสียดาย เอ๊ะ! ผมมีครีมกันแดดอย่างดีที่คุณพ่อส่งมาให้เป็นโหลเลยนี่นาผมคว้ากระเป๋าตัวเองมาดู


"นี่ไงโรมิโอทีนี้เราก็ไปเล่นน้ำได้แล้ว"


"จริงด้วย"


ผมกับโรมิโอทาครีมกันแดดแล้วหันไปมองในกระเป๋าของโรมิโอ


"เดี๋ยวนะ เรามีชุดว่ายน้ำขาแขน-ยาวนี่หว้า"


"โรมิโออ่า"


ผมกับเขาวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วทาครีมกันแดดด้วยความเร็วเพื่อจะได้ไปเล่นน้ำกับทุกคนแต่ผมกับเขาก็ไม่ลืมที่จะพยายามอยู่ในร่มทุกคนต่างสนุกสนานกับเครื่องเล่น

สไลเดอร์จนถึงช่วงที่กลับมาโรงแรมเพื่อรับประทานอาหารเย็นที่ต่างคนต่างเปลี่ยนเสื้อผ้าผมกับโรมิโอเลือกที่จะใส่เสื้อสีเทากับกางเกงว่ายน้ำซึ่งมันดูไม่ค่อยสุภาพนักสำหรับผมเป็นคนบอกว่า'ไม่เป็นไร'ค่อยโล่งอกหน่อยเพราะว่าที่ผมกับโรมิโอแต่งตัวอย่างนี้เพราะรู้ว่าตอนกลางคืนนี้เปียกแน่ๆ ระหว่างนั่งรออาหารเพลินๆผมก็เผลอไปมองวิคเตอร์คุงกับอาเรี่ยนคุยกันน่าจะจีบมากกว่านะ(บ้าน่าเขาชอบผมนะ)แต่ไม่ใช่แค่พวกเราสองคนยังมีคุณดิริโก้กับคุณกาเซียร์ เทลส์แคทกับคุณริวส่วนผม โรมิโอ คุณสนีโอ(คุณยูคิมูระ) คุณโซล คุณเซคาร์ดอร์ ต่างมองหน้ากับแล้วเบ๊ะปากมองบนอย่างเซ็งๆ


"ขออภัยที่ให้รอนะครับ"


บริกรชายสามคนเดินมาที่โต๊ะของพวกผมค่อยๆวางอาหารตรงหน้าพวกผมจนเสร็จทั้งสามเดินมาข้างหลังผมกับโรมิโอ


"เครื่องดื่มพิเศษสำหรับนายน้อยจูลิโอะกับคุณเอลซาโน่จากทางโรงแรมครับ"


สมูตตี้โยเกิร์ตสตอเบอร์รี่คือหนึ่งในของโปรดปรานของผมกับเขา


"ขอบคุณครับ/ฮะ"


บริการทั้งสามยิ้มให้และเดินออกไปเหมือนบริกรคนอื่นๆ ทุกคนเริ่มลงมือกินอาหารตรงหน้าของตนอย่างเอร็ดอร่อยจนอิ่มแล้วเริ่มทยอยเดินออกมาจากห้องอาหารไปหลังจากนี้ก็ให้ พักถึงหกโมงครึ่งซึ่งตอนนี้คือเวลาห้าโมงเกือบหกโมงแล้วพวกผมเดินไปที่ที่นั่งพักผ่อนของโรงแรมตรงใกล้ๆแคชเชียร์ระหว่างนั่งพัก คุณโซลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนทุกครั้ง


"ระหว่างนั่งอยู่เฉยๆฉันขออาสาเล่านิทานให้ฟัง"


เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ต่างเอามือปิดหูทั้งสองข้างยกเว้นพวกผมสองคนที่กำลังงงอยู่


"งั้นจูลิโอะกับโรมิโอฟังกันแค่สองคนก็ได้ไอพวกนั้นมันคนไม่มีจินตนาการ"


ผมกับโรมิโอพยักหน้าให้แล้วตั้งใจฟังส่วนคนอื่นเมื่อได้ยินก็แทบจะจุดรูหนี

________________________________________


"วันนี้ขอเสนอเรื่อง'ซินเดอเรลล่าหราหร่าหร้า'

สตอรี่บายไทโยครับผม"(ไทโย)


"ใครก็ได้เอามันไปเก็บก่อนที่มันจะเล่า"(มินาซาว่า)


"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเด็กสาวผู้เป็นลูกของเศรษฐีคนหนึ่งนามว่า'ซินเดอเรลล่า' "(ไทโย)


"นั้นไงฉันว่าแล้วมันต้องให้ยูคิมูระเป็นนางเอก บักไทโย"(คาริยะ)


"แล้วทำไมฉันต้องเป็นพ่อด้วยอะ?"(ฮาคุริว)


"ไม่นานนักแม่ของเธอก็เสียชีวิต พ่อเธอจึงตัดสินใจแต่งงานกับหญิงม่ายมีลูกติดสองคน"(ไทโย)


"ทำไมฉันต้องตายด้วยละ?"(คินาโกะ)


"แล้วทำไมฉันต้องเป็นแม่เลี้ยงด้วย?"(ชินโด)


"เปลี่ยนลุคไงละ"(ไทโย)


"อา"(ชินโด/คินาโกะ)


"ต่อมาพ่อของเธอก็ตายลงอย่างปริศนาความจริงคือเขาตายลงด้วยปืนสไนเปอร์ของลูกสาวเบอร์หนึ่ง"


"เกินไป"(คิริโนะ)


"พวกแม่เลี้ยงและลูกของเธอได้เริ่มแผลงฤทธิฺกลั่นแกล้งและใช้เธอเยี่ยงทาสไม่กี่วันก็มีจดหมายส่งมาที่บ้าน


'งานเต้นรำหรอ?อยากไปจัง'(ซินเดอเรลล่า)


'หึ อย่างหล่อนจะไปได้หรอไปทำงานต่อไป'(แม่เลี้ยง)


เธอเสียใจมากจึงวิ่งขึ้นมาร้องไห้ข้างบนห้องขณะที่พวกแม่เลี้ยงกำลังไปงานเต้นรำอยู่ๆนางฟ้าแม่ทูนหัวก็ปรากฎตัวขึ้น"(ไทโย)


"มันเป็นคนดีอีกตามเคย"(ฮาคุริว)


"ชีวิตจริงก็เป็นแบบนั้น"(ไทโย)


"อา"(ฮาคุริว)


"นางฟ้าเสกชุดแสนสวยให้กับเธอ


'ซินเดอเรลล่าถ้าเธอไม่ได้จุมพิตของเจ้าชายก่อนเที่ยงคืนเธอต้องมาเป็นของฉัน'(นางฟ้าแม่ทูนหัว' "(ไทโย)


"ตัวร้ายหรอกเรอะ!"(ทุกคน)


"ตัดภาพมาที่ปราสาทของเจ้าชาย


'เฮ้อเกิดเป็นเจ้าชายไม่พอยังเกิดมาหล่ออีกเรา' "(ไทโย)


"ทำไมต้องเป็นฉัน?"(คิริโนะ)


"ก็เปลี่ยนลุคไง


'สตรีนางนั้นคือใครกันน่ะ?เต้นรำกับข้านะ'(เจ้าชาย)


'ถ้ามีชาบู หมูกระทะ ซาซิมิให้กินทุกมื่อไม่ต้องเต้นแต่งเลยก็ได้'(แม่เลี้ยง)


ผ่านเที่ยงคืนมาซินเดอเรลล่าก็หลงอยู่ไหนไม่รู้นางฟ้าปรากฎกายขึ้นต่อหน้าเธอ


'เธอเป็นของฉันแล้ว'(นางฟ้าแม่ทูนหัว)


ซินเดอเรลล่าได้แต่งงานกับนางฟ้า จบ"(ไทโย)


"หัวสมองฉันหายไปแล้วฉันจะเอาอะไรไปคิดอย่างอื่นละ!?"(คาริยะ)


"หัวมันเบา สมองหาย!!!"(ชินโด)


"ฉันผ่านมาได้แล้วๆใจเย็นๆ"(คิริโนะ)


"ฮะอะฮ่าๆๆๆ"(โรมิโอ)


"ตลกจังเลยฮะไว้เล่าให้ฟังอีกนะฮะ"(จูลิโอะ)


"ได้สิ"(ไทโย)


"อย่าเลย!!!"(ทุกคน)


________________________________________


ช่างเป็นนิทานที่ตลกเสียจริง ถึงว่ามันจะออกแนวนอกลู่นอกทางไปหน่อยแต่ก็สนุก




... To Be Continuous...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 DMHP_ (@Matika2005) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 17:29
    นั่นไม่ใช่ซิลเดอเรลล่าที่ฉันรู้จัก55555555
    #3
    0