(Fic Assassination Classroom) Our love รักของเราสอง

ตอนที่ 2 : ตอนจบ : แม่ของคารุมะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

   เสียง"ก๊อกๆ"ดังมาจากประตูบ้านด้านหน้าและถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของหญิงสาววัยกลางคนผมสีแดงที่ดูเหมือนสาวอายุราวๆ 40 ต้นๆ ใส่ชุดแขนยาวสีดำคลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตขนสัตว์สีขาวมีราคาพันผ้าพันคอสีเหลืองและสวมรองเท้าบูทส้นสูง โผล่เข้ากอดลูกชายด้วยความคิดถึงเต็มอก ร่างบางที่ยืนดูสถานการณ์ด้วยความงุนงงกล่าวถามเพื่อนสนิทผมแดง

  "คารุมะ คนๆนี้คือใครหรอ?"

"แม่ของฉันไง!"

"เห๋!?...ม...แม่ของคารมะหรอ?...สวัสดีครับ"

ร่างเล็กตกตะลึงกับคำพูดของร่างสูงและกล่าวทักทายอย่างสุภาพก่อนจะโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม

"ชิโอตะ นางิสะ ครับ"

"อาคาบาเนะ คายุยจะเป็นแม่ของคารุมะคุง"

(ชื่อแม่คารุมะไรท์เตอร์คิดขึ้นเองนะคะ)

ร่างบางโค้งศีรษะให้อีกครั้ง แม่ของร่างสงเข้ามาลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดูและยิงคำถามสุดแทงใจดำมาใส่ทั้งสองคน

"ทั้งสองคนคบกันใช่ไหมจ๊ะ?"

ประโยคสุดแทงใจดำทำเอาทั้งสองเงียบไปครู่นึงก่อนที่จะมองหน้ากันแล้วพยักหน้า

"ผ...ผมว่าเราไปช่วยกันทำชาบูต่อดีกว่านะครับ"

"แหม...ก็ได้จ๊ะ"

.

.

.

.

.

25 นาทีต่อมา


"กินละนะครับ/คะ"

"ง่ำๆ"

"แหมทั้งสองคนดูจะอร่อยมากเลยนะจ๊ะ"

ทั้งสองพยักหน้า ร่างสูงใชตะเกียบคีบหมสไลที่อยู่ในหม้อและเป่าให้หายร้อนป้อนใส่ปากของร่างเล็ก

"นางิสะ อ้าปากสิ"

"เห!?จะดีหรอ?ต่อหน้าคุณน้าเลยนะเกรงใจบ้างเถอะ"

"เรียกแม่เถอะจ้ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอกสมัยแม่สาวๆก็ทำแบบนี้กับคุณพ่อจนมีคารุมะเนี่ยละ"

"เห็นไหมละ?"

"อ้าม"

"พอแต่งงานแล้วมีคารุมะคุง แม่ก็ป้อนคุณพ่อต่อหน้าคารุมะคุงแหละจ๊ะไม่แปลกเลยที่คารุมะคุงจะมีนิสัยโรแมนติก(ซาดิส)แตาถ้าคารุมะโรคจิตก็ไม่ต้องแปลกใจนะจ๊ะ"

แม่ของร่างสูงพูดเหมือนจะแซวลูกชายตนเอง ร่างเล็กขำเล็กน้อยให้กับคำพูดของแม่อีกฝ่ายทั้งสามนั่งกินชาบูกันอย่างรื่นเริง ร่างสูงที่นั่งจ้องหน้าเพื่อนสนิท(แฟน)ที่นั่งคุยกับแม่ของเขาอย่างสนิทสนมพลางยิ้มอย่างเอ็นดูให้อีกฝ่าย ร่างบางสังเกตุเห็นปฎิกิริยาของร่างสูงก็หันมายิ้มให้ทำเอาร่างสูงหน้าแดงก่ำ

"คารุมะเป็นอะไรรึเปล่า?"

"ฉันสบายดี"

"ครับๆ"

หลังกินชาบูกันเสร็จแม่ของคารมุก็ควักมือเรียกสูงของตนให้เดินมาหา ร่างสูงไม่คิดอะำรและบอกให้ร่างเล็กขึ้นไปอาบน้ำรอเขา

"คารุมะถ้าจะทำกับนางิสะละก็นะใช้ไอ้นี่ด้วยนะจ๊ะแล้วก็ทำเบาๆละเดี๊ยวช้ำกันพอดี"

พูดเสร็จแม่ของร่างสงก็โยนกล่องถุงยางอนามันให้ลูกชายก่อนจะเดินไปเก็บกวาดห้องครัว

คารุมะที่ยังคงงุนงงกับการกระทำของแม่ของก็เดินขึ้นห้องไปโดยไม่ถามอะไร

"แม่ของคารุมะคุงดูใจดีจังเลยนะ"

"ใช่ไหมละ?"

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

"คารุมะ นางิสะแม่ออกไปซื้อของกับเพื่อนๆข้างนอกนะจ๊ะลงมาล็อกประตูด้วยละ"

เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นร่างสูงลงมาล็อกประตูตามคำสั่งของแม่เขา

"คารุมะอาบน้ำก่อนเลยนะผจะนั่งอ่านหนังสือรอ"

"อ่าว...ไม่อาบด้วยกันหน่อยหรอ?"

ร่างสูงพูดด้วยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะมีเขากับหางปิศาจผุดขึ้นมา

"ไม่ละครับ"

"ทำไมละรังเกียจฉันหรอ?"

ร่างเล็กเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่เศร้าสร้อย

นั้นอยู่ๆก็เดินไปหาร่างสูงและกอดเข้า

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...เอาเป็นครั้งหน้านะครับ"

ร่างบางทำหน้าอ้อนและทำตาปริบๆให้กับอีกฝ่าย

'น่ารัก'

"ก็ได้"

.

.

.

.

.

15 นาทีผ่านไป


ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำและพบกว่าเพื่อนร่างเล็กได้หลับไปแล้ว เขาจึงอุ้มร่างเล็กนั้นไปนอนบนเตียงก่อนจะเอาผมที่บังหน้าขึ้นเผยให้เห็นหน้าผากที่แสนขาวและจุมพิตที่ห้าผากผลับตานอนลงข้างๆ

.

.

.

.

.

เช้าวันต่อมา


บนเตียงนอนขนาดใหญ่มีร่างของเด็กชายตัวเล็กกำลังนอนหลีบเหมือนเด็กน้อยโดยไม่รู้สึกเลยว่าถูกร่างสูงข้างๆเขาจ้องมองอยู่ ร่างสูงเอามือไปลูบหัวของร่างบางอย่างอ่อนโยน อยู่ๆดวงตาสีฟ้ากลมโตก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นร่างสูงกล่าวพร้อมส่งยิ้มอันอมอุ่นมาให้อีกฝ่าย

"อรุณสวัสดิ์นางิสะ"

"อ...อืมอรุณสวัสดิ์ฮะ"

ร่างบางตอบอย่างงัวเงียเพราะพึ่งตื่นนอน ร่างสูงที่เห็นใบหน้าของแฟนตัวเล็กกำลังงัวเงียจึงนึกอยากแกล้งขึ้นมา เขาค่อยๆโน้มตัวไปจูบที่ปากของอีกฝ่ายทำเอาร่างบางเขินจนหน้าแดงก่ำ

"คารุมะคุงทำอะไรครับเนี่ย?"

"ก็...มอร์นิ่งคิสไง"

"พอเลยผมจะไปอาบน้ำแล้ว"

"อาบด้วยสิ~"

"ไม่ต้องเลย"

ร่างบางสาวเท้าเดินไปยังห้องน้ำ ส่วนร่างสงก็ค่อยๆเดินไปยังห้องนอนของบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ เขาค่อยๆเปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไป 

"อ้าว...คารุมะอรุณสวัสดิ์จ้ะ"

"อรุณสวัสดิ์ฮะ"

"ขอโทษทีนะจ้ะพอดีว่าแม่มีงานด่วนน่ะต้องรีบไปสยามบินแล้วละ"

"โชคดีนะครับ"

พูดเสร็จแม่ของเขาก็เข้ามากอดและรีบลากกระเป๋าใบใหญ่ลงไปรอรถข้างล่าง

.

.

.

.

.

20 นาทีผ่านไป


ร่างบางตัวเล็กเดินสาวเท้าออกจากห้องน้ำใส่ชุดไปรเวทที่ดูสบายๆ

"คารุมะไปอาบน้ำสิ แม่นายไปไหนแล้วหรอ?"

"แม่มีงานด่วนน่ะตอนนี้อยู่สนามบิน มากินข้าวสิ"

"อือ"

และร่างสูงก็เดินเข้าห้องน้ำไป ร่างบางนั่งลงที่เก้าอี้ในห้องอาหารก่อนจะไปสังเกตุเข้ากับกล่องสีขาวขนาดเล็กเข้าตรงหน้าถูกเขียนโน้ตไว้

 'ถึงนางิสะคุง 

แม่ขอบคุณมากนะจ้ะที่คบกับคารุมะคุงทำมห้เขาดูมีความสุขขึ้นเยอะเลย แม่มีของจะให้ถึงราคาจะไมาแพงมากก็ช่วยรับไว้เป็นเครื่องหมายความรักของทั้งสองคนทีนะจ้ะ'

หลังจากอ่านกระดาษโน้ตเสร็จร่างบางก็ตัดสินใจนะเปิดมันดูพร้อมแฟนร่างสูงของเขา

.

.

.

.

.

10 นาทีผ่านไป


ร่างสูงเดินสาวเท้าออกมาจากห้องน้ำใส่เสื้อแบบชิลๆและเอาเก้าอี้มานั่งข้างๆพร้อมอ่านกระดาษโน้ตที่อีกฝ่ายยื่นให้

"เปิดเลยไหมละ?"

"เอาสิ"

ไม่พูดพร่ำทำเพลงทั้งสองก็เปิดกล่องออกพบว่าในกล่องนั้นมีแหวนเล็ก1วงกับกำไลเชือกถัก2อันถูกวางไว้อย่างดีในกล่อง

อยู่ๆร่างสูงก็เอาแขนของร่างบางมาแลัสวมกำไลเชือกถักให้อย่างถนุถนอมร่างเล็กก็ไม่ลืมที่จะใส่แหวนและกำไลเชือกถักให้อีกฝ่ายและทั้งคู่ได้สัญญากัน

"ชาตินี้เราจะรักกันไปจนชีวิตจะหาไม่"

คำสัตย์ปฎิญาณที่คู่รักให้กันไว้จะกลายเป็นคำสัญญาตลอดชีวิต








-อวสาน-



เป็นอย่างไรบ้างคะกันเรื่องนี้ชอบหรือไม่ชอบยังไงก็ช่วยบอกกันด้วยนะคะเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยละคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 INFXX (@INFXX) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 17:39
    สนุกดีครับ
    #1
    1