(Fic Assassination Classroom) Our love รักของเราสอง

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : ชาบู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 มี.ค. 63

'หลังจากวันที่คารุมะคุงขอคบด้วยก็ผ่านมา 1 สัปดาห์ คิดถึงคารุมะคุงคุงจัง~'


ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังนั่งคิดถึงแฟนของเขาและมองดูแหวนข้างซ้ายที่นิ้วนางก็มีเสียง"ติ๊ง"ดังขึ้น เด็กหนุ่มคว้ามือถือที่อยู่บนเตียงมาเปิดดูอย่างรวดเร็วทันใด



คารุมะ : นางิสะว่างรึเปล่า?

นางิสะ : ว่างสิ! คารุมะคุงทักมามีอะไรหรอ?

คารุมะ : ก็ฉันคิดถึงนางิสะของฉันนิน่า

นางิสะ : คารุมะคุงบ้า...ไม่แปลกเลยที่พวกคุณนากามูระแซวผมทุกเช้า

คารุมะ : ฮ่าๆ นายไม่รู้หรอว่าเราเป็นคู่จิ้นกันมานานแล้ว?

นางิสะ : เห๋!? จริงหรอ? ผมไม่รู้มาก่อนเลย

คารุมะ : นางิสะคุง นายว่าเรามาเจอกันหน่อยไหม?

นางิสะ : ได้สิ ที่ไหนละ?

คารุมะ : ก็นะฉันอยากให้นายมาค้างบ้านอีก

นางิสะ : งั้นผมบอกคุณแม่ก่อนนะ มารับผมได้ไหม?

คารุมะ : ได้สิฉันออกมาแถวๆบ้านนายพอดีเลยด้วยแล้วกันนะ


นางิสะรีบวิ่งไปเอาเสื้อผ้าพับใส่กระเป๋าเป้แล้วเดินไปหาคุณแม่

"แม่ฮะ ผมไปค้างบ้านคารุมะนะฮะ"

นางิสะบอกคุณแม่ด้วยเสียงใส

"จ้ะ ไปดีมาดีนะจ้ะ นั่นไงคารุมะคุงยืนรออยู่ซะด้วย"


นางิสะและคารุมะเดินไปเดินจับมือกันไปตามประสาคู่รักวัยรุ่นทั่วไป คารุมะเปิดประตูบ้านและเชิญให้นางิสะเข้าไปนั่งที่โซฟาของห้องรับแขก นางิสะวางกระเป๋าเป้ลงที่โต๊ะใกล้โซฟา คารุมะมานั่งข้างๆนางิสะ ค่อยๆโน้ใตัวมาจูบที่ปากของนางิสะอย่างดูดดื่ม

"คารุมะคุง...จะทำหรอ?"

คารุมะพยักหน้าแล้วปลดกระดุมเสื้อของนางิสะออกทีละเม็ดๆแล้วจับนางิสะกดลงกับโซฟาซุกไซร้ไปตามซอกคอและตัวอันขาวเนียนทั้งกัดทั้งดูดและทำคิสมาร์ค นางิสะกระซิบข้างหูของคารุมะ

"ทำ...เบาๆนะคารุมะคุง

"อือ...เจ็บก็บอกนะ...อยากครางก็ครางนะ"

คารุมะจุมพิตที่ศรีษะของนางิสะอย่างอ่อนโยนถอดกางเกงนางิสะออก คารุมะเริ่มบรรเลงเพลงรักบนโซฟาตามจังหวะแล้วค่อยๆเร็วขึ้นๆนางิสะคราง

ออกมาไม่หยูดและบางทีเขาก็เผลอครางออกมา     จูบนางิสะไปอีกครั้งเขาและนางิสะแลกลิ้นจูบกันแบบดูดดื่ม ตามเนื้อตามตัวแสนขาวเนียนนุ่มมีแต่ริ้วรอยที่อีกฝ่ายทั้งไว้ให้แฟนหนุ่มสุดที่รัก และคารุมะก็เสร็จคารูของนางิสะ

"อือ...อา...คารุมะคุงผมเหนื่อย"

คารุมะเอามือไปขยี้ที่ผมของแฟนตนอย่างอ่อนโยนและอย่างแกล้ง

"นายนอนเถอะไว้ตื่นแล้วไปซูเปอร์มาเก็ตกันนะ"

คารุมะลูบหัวของนางิสะอย่างเอ็นดู แล้วเอาผ้าห่มมาห่มให้กับแฟนสุดที่รักและเผลอหลับตาม

.

.

.

.

.

1 ชั่วโมงต่อมา 


นางิสะตื่นมาและพบว่าคารุมะกำลังนอนหลับปุ่ยอยู่ตรงมือของเขา นางิสะอดไม่ได้โดยเอามือไปขยี้ผมสีแดงของแฟนอย่างหมั่นเขี้ยวและเอ็นดูอยู่ๆคารุมะก็ลืมตาตื่นขึ้นและมองหน้าของนางิสะของเขาและหลับตา

"อยากเล่นผมฉันหรอ? เอาสิไม่มีใครเคยทำแบบนี้มานานแล้วด้วย"

นางิสะลูบหัวคารุมะต่ออย่างไม่ลังเลสักครู่ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปสวมรองเท้าเพื่อออกไปซูเปอร์มาเก็ต

"ออกไปซูเปอร์มาเก็ตกันเถอะ"

"อือ"

เขาและนางิสะเดินไปออกไปและเริ่มคุยกันเรื่องทัศนะศึกษาที่เกียวโตในสัปดาห็หน้า

"คารุมะคุงตอนไปทัศนะศึกษาผมขอนอนข้างๆได้ไหม?

"ได้สิ...ฉันจะปล่อยให้แฟนไปนอนกันคนอื่นได้ไง"

"ว่าแต่ เขาให้แยกชายหญิงสินะก็ผู้ชายต้องนอนด้วยกันทุกคนสินะ"

"นายคิดว่าฉันจะจับนายทำอะไรกันหรอ? ฮ่าๆวางใจได้เลยว่าฉันไม่ทำหรอก"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปจนถึงซูเปอร์มาเก็ตเข้าไปเลือกเนื้อและผักอย่างพินิจพิเคราะห์และละเอียด พอเลือกเสร็จทั้งสองคนเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อคิดเงิน

"ทั้งหมด 2,500 เยนคะ"

เสียงพนักงานที่เคาน์เตอร์ดังขึ้นเพื่อบอกจำนวนเงินที่ต้องจ่าย คารุมะยืนเงิน 2,500 เยนให้พนักงาน นางิสะค้านขึ้น 

"คารุมะคุงให้ผมช่วยออกเถอะครับ"

"ไม่ต้องหรอก ฉันจ่ายเองก็ฉันเป็นคนชวนนายมานิน่า"

"ขอบคุณครับผมจะตอบแทนคราวหลังนะ"

นางิสะตอบอย่างเกร็งๆคารุมะรับเนื้อและผักใส่กระเป๋าผ้า(ลดโลกร้อนนะคะพกกระเป๋าผ้าไว้นะคะ)

"ให้ผมช่วยนะ"

"ฉันถือได้สบายมากแค่นี้"

"แต่..."

"ไม่มีแต่นันางิสะจัง~??’•"

และคารมุก็หอมแก้มนางิสะฟอดหนึ่ง นางิสะเขินจนแก้มแดง

"คารุมะคุงบ้า!"

"นางิสะคุงเวลาโดนแกล้งน่ารักมากๆเลยนิน่า"

"ถ้ายังไม่หยุดผมจะงอนนะครับ"

"โอ๋เอ๋...ไม่งอนนะนางิสะของฉัน"

คารุมะพูดขอโทษอย่างไม่มีทางเลือกเพราะกลัวสุดที่รักของเขาจะงอน

"ก็ได้ครับ"

.

.

.

.

.

ณ บ้านคารุมะ


"นางิสะรบกวนช่วยหั่นผักได้ไหม?เดี่ยวฉันน้ำซุปชาบูให้"

"อือ...ได้สิ"

นางิสะเริ่มลงมือล้างผักและหั่นเนื้อและผักให้พอดีคำอย่างมุ่งมั่น ส่วนคารุมะก็ปรุงน้ำซุปชาบูด้วยสกิลพ่อบ้านพ่อศรีเรือนแบบโปรแฟลชเชอแชล

อยู่ๆเสียง"ติ๊ง"ของโทรศัพท์บนโต๊ะอาหารก็ดังขึ้น คารุมะเดินไปดูที่โทรศัพท์มือถือของตนมีข้อความจากแม่ของเขา

แม่ : คารุมะคุงแม่อยู่ที่สนามบินโตเกียวนะจ๊ะ จะรีบกลับไปบ้านนะ

นางิสะทักถามขึ้นอย่างสงสัย

"เกิดอะำรขึ้นหรอคารุมะคุง?"

"แม่จะกลับบ้านน่ะ"

"ม...แม่ของคารุมะคุงหรอ?"

"ใช่...ฉันไปปรุงน้ำซุปต่อนะ"

"อือ"

คารุมะเดินไปปรุงน้ำซุปต่ออย่างร่าเริงเพราะคารุมะไม่ได้เจอแม่มานานมากถึง 3-4 เดือนและแม่ของคารุมะก็ใจดีมาก เขาจึงคิดถึงแม่มากๆและจะบอกเรื่องที่เขากับนางิสะคบกันด้วย




-จบ-





ขอให้ทุกคนปลอดภัยจากโควิด-19นะคะเราจะอยู่สู้และฟันฝ่าไปด้วยกันนะคะ????


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น