ตอนที่เราเรียนอยู่ปีหนึ่ง ที่คณะเค้ามีกิจกรรมเดินป่า
ซึ่งเป็นกิจกรรมที่น้องปีหนึ่งทุกคนต้องเข้าร่วม
แต่จริงๆแล้มันก็เหมือนเป็นการบังคับนั่นแหล่ะ ใครไม่ได้ไปเดินก็จะรู้สึกว่าแปลกแยก
ตลอดชีวิตนี้ไม่เคยเดินทางออกนอกกรุงเทพฯไกลๆเลย หรือถ้าออกไปต่างจังหวัดไกลสุดก็แค่ลพบุรี
คราวนี้เลยเป็นการเดินทางที่ไกลพอสมควร
เราได้ไปเดินป่าที่โคราช(ไกลกว่าลพบุรีมั้ง)
แล้วเดินป่ามันก็ต้องแบ่งกลุ่มโดยที่รุ่นพี่เค้าเป็นคนจัดกลุ่มให้
ปรากฏว่าเพื่อนๆในกลุ่มไม่ได้สนิทด้วยเล้ยยยยยย
เพื่อนๆที่เราสนิทด้วยโดนจับแยกหมด
เราจะต้องมาใช้ชีวิต4วัน3คืนในป่า กับเพื่อนๆพวกนี้ โอ้ว...
แต่ยังไงเราก็ต้องอดทนอ่ะเนอะ
แล้วในกลุ่มไม่ได้มีแต่พวกรุ่นเราหรอกนะ แต่มีพวกรุ่นพี่ปีสอง ปีสาม และปีสี่ด้วย
ซึ่งรุ่นพี่พวกนี้เป็นคนนำทางน้องๆอย่างพวกเราไปให้ถึงจุดหมาย
วันแรกที่มาถึงที่ ก็ยังไม่ได้ออกเดินทาง พวกรุ่นพี่ทำอาหารในป่าให้พวกเรากิน
ยังไซโคน้องๆให้มาดู เพราะว่าวันแรกเป็นวันเดียวเท่านั้นที่รุ่นพี่จะสอนทำสิ่งต่างๆจำเป็นสำหรับการอยู่ป่า
ไม่ว่าจะเป็นการทำหารอาหาร การก่อไฟ การตั้งเต๊นท์
กินเสร็จก็ต้องออกมาล้างจานที่หน้าแคมป์ แล้วตอนนั้นก็มืดแล้วมองไม่เห็นเลย
ระหว่างเดินออกมาต้องใช้ไฟฉายตลอดทาง ไม่มีไฟฉายก็มองไม่เห็นทางเลยล่ะ คิดถึงกรุงเทพฯจังเลย
จากนั้นเสร็จแล้วก็มานั่งร้องเพลง โดยมีรุ่นพี่มานั่งล้อมรอบพวกเราอีกที (อารมณ์ดั่งนั่งประชุมเชียร์)
แต่ก็ยังไม่ทันได้ร้องหรอก ฝนก็ตกลงมา ไม่แรงมากแต่มันก็สามารถทำให้ภายในเต๊นท์น้ำท่วมได้
เราจะต้องมานอนในเต้นท์ที่น้ำท่วมอีก
พวกผู้หญิงนอนในเต็นท์ ส่วนพวกผู้ชายนอนด้านนอนคอยดูไม่ให้กองไฟดับ
ส่วนพวกรุ่นพี่ก็นอนเปล (สบายซะ น้ำไม่ท่วม)
เช้าวันรุ่งขึ้นก็ตื่นมาทำกับข้าวตั้งแต่ตีสี่ รุ่นพี่เป็นคนปลุก ปลุกเสร็จรุ่นพี่ก็เข้ามานอนต่อ
ส่วนพวกเราพวกปีหนึ่งตื่นมาทำข้าวเช้า
ได้กินข้าวประมาณเจ็ดโมงเช้า
หนึ่งในกับข้าวที่พวกเราทำมีต้มจืดวุ่นเส้นด้วย
ทั้งพวกเราแล้วก็รุ่นพี่กินไปก็บ่นไปว่ามันเป็นต้มจืดหรือขนมหวาน หวานมากๆ
มีเพื่อนคนนึงออกมาสารภาพว่าใส่กะทิลงไป นึกว่าเป็นผงรสดี(ผงชูรส)-*-
ซองมันก็คล้ายๆกันอ่ะเนอะ แล้วตอนนั้นมันก็มืดด้วย มองไม่เห็น
พวกปีหนึ่งก็เลยต้องรับผิดชอบกินกันเอง
วันที่สองนี้กลุ่มของเราต้องออกเดินทางเป็นกลุ่มสุดท้าย เพราะว่าต้องเรียงตามลำดับกลุ่ม เราเป็นกลุ่มสุดท้ายพอดีเลย
เป็นเริ่มการเดินป่าอย่างจริงๆแล้ว
เดินมาที่ถนนใหญ่ก่อน แล้วข้ามไปอีกฝั่งนึง
แค่สิบนาทีเราก็หอบแล้วอ่ะ ทางมันชันมากๆ
พวกรุ่นพี่เหมือนจะเห็นมั้งก็เลยสั่งหยุดเดินแล้วมานั่งร้องเพลง
ตอนนั้นร้องไม่ออกหรอก เหนื่อยมาก หอบอย่างเดียว โดนด่าไปตามระเบียบ
เดินไปเรื่อยๆได้พักกินข้าวเที่ยง แต่ละคนไม่รอช้า นอนชาร์ตพลังทันที อย่างน้อยมันก็นอนหลับกว่าเมื่อคืน
พอได้ออกเดินทางก็มีรุ่นพี่คอยให้ความรู้ระหว่างเดินทางไปเรื่อยๆ
คอยชี้ว่าต้นนี้ต้นอะไร เดินป่าทำยังไงประมาณนี้แหล่ะ เพราะว่าสุดท้ายต้องทำรายงานสิ่งที่ได้จากการเดินป่าด้วย
เราเดินช้าที่สุดเลยล่ะมั้ง รั้งท้ายตลอด
แต่ก็มีเพื่อนผู้ชายอีกคนคอยเดินเป็นเพื่อนเรา ไม่เดินนำไปก่อนเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ
ก็รุ้นะว่าต่างคนต่างเหนื่อย แต่ก็ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
ส่วนพวกรุ่นพี่ก็มีเหนื่อยเหมือนกัน เดินรั้งท้ายเราซะอีก ไม่รู้ว่าคอยเดินปิดท้ายแถว หรือว่าเหนื่อยจริงก็ไม่รู้ เดินไปก็ด่าเราทั้ง
สองคนไป
ก็เดินไปประมาณบ่ายสามโมงแล้วล่ะมั้ง รุ่นพี่บอกว่าอีก100เมตรจะถึงที่พัก
แต่เราเดินมาประมาณสี่โมงครึ่งแล้วมันยังไม่ถึงเลย มันจะไกลอะไรแบบนี้อ่า
มาถึงที่พักก็ประมาณห้าโมง และก็ได้รู้ว่าอีก100เมตรที่รุ่นพี่พูดถึงมันคือ 100เมตรจากระดับน้ำทะเล
โห...มิน่าล่ะ เดินไม่ถึงซักที ปกติเดินแค่100เมตร แค่ไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว
ที่พักในวันที่สองไม่มีอะไรมาก ทำกับข้าวเสร็จก็ร้องเพลง จากนั้นก็นอน
ขอจบไว้แค่นี้ก่อนนะ ยังมีอีกยาวพอสมควร
ลองคิดดูนะว่าจะมีนิยายเรื่องอะไรบ้างที่คล้ายๆกับเรื่องที่เราเล่า
อ่านจบแล้วก็ชวนกันทำบุญกันดีกว่า คลิกที่ด้านล่างเลยนะจ้ะ
ความคิดเห็น