เปลี่ยนตัวเองให้สวยปิ๊ง

ตอนที่เราอ่านเรื่อง "Make Over แต่งสวยเติมใสให้ยัยตัววุ่น"

เรารู้สึกอยากเป็นแบบนางเอก

คือกล้าที่จะไปเปลี่ยนตัวเอง

แต่ถ้านางเอกไม่ได้คอร์สฟรี เราก็คิดว่านางเกคงไม่อยากเปลี่ยนตัวเองหรอก

ส่วนเรานี่สิ มันผิดจากนิยายนิดนึง (นิดนึงมั้ง)

ก็วันนั้นมันมีงานเลี้ยงของคณะตอนหัวค่ำ ให้แต่งตัวสวยๆมากร่วมงานด้วย

ซึ่งปกติ เราก็แต่งตัวแค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ใส่สบายๆ

เพราะว่าเราแต่งตัวไม่เป็น แต่งได้แค่นี้แหล่ะ

แต่เพื่อนเรามันจับเรามาแต่งหน้า

ชั่วชีวิตเราไม่เคยแตะเครื่องสำอางค์เลยนะ อย่างมากก็แค่โฟมล้างหน้า ลิปก็ไม่เคยทา

เพื่อนเรามันทำตั้งแต่รีดผมให้ตรง (ปกติผมฟู)

ดัดขนตา กรีดตา ทาลิป แต่งหน้า (ไม่เคยทำซักอย่าง)

สุดท้ายมันก็ถอดแว่นเรา ไม่ให้เราใส่แว่น มันจะให้เราใส่คอนแทคเลนส์

แต่เราไม่ยอมใส่คอนแทคเลนส์เด็ดขาด เรากลัวตามันจะเป็นอะไรไป

เพราะว่าเราเคยเลือดออกในตา หมอบอกว่าเส้นเลือดในตาแตก

จำได้เลยว่าตอนนั้นมองเห็นอะไรไม่ชัดเลย มีเลือดอยู่ในตา มันบังตาดำไว้บางส่วน เป็นนานเกือบอาทิตย์กว่าจะหาย

นับแต่นั้นเราก็ไม่ยุ่งอะไรที่เกี่ยวกับดวงตาอีก กลัวดวงตาเราจะเป็นอะไรไป

เราก็เลยแค่ถอดแว่นก็พอ มองไม่เห็นช่างมัน คืนนี้จะเราเกาะเพื่อนไปเรื่อยๆ ฮ่าๆๆ

เมื่อเพื่อนแต่งหน้าเราเสร็จ เรานี่แทบกรี๊ด ทำไมคนที่อยู๋ในกระจกมันแรดจัง(*ขออภัย ใช้คำไม่สุภาพ)

ก็เพื่อนมันทาลิปสีชมพู กรีดตาหนาซะ (นึกว่าจะไปเล่นงิ้ว) ดัดขนตา (เพื่อนมันหนีบหนังตาเราด้วย) ปัดมาสคาร่า (ขนตา

เหรอนั่น)

พอไปถึงงานเท่านั้นแหล่ะ

เพื่อนๆทั้งหลายต่างตะลึง! ตะลึง! ตะลึง ตึง ตึง ตะลึง ตึ๊ง ตึง (เราบ้าไปแล้ว)

เพื่อนเราคนนึงเอากล้องถ่ายรูปมาถ่ายเราเก็บไว้เป็นที่ระลึก(หรือเก็บไว้เป็นที่ระทึกก็ไม่รู้)

เหมือนเราเป็นของแปลกอย่างนั้นแหล่ะ

เรามาถามเพื่อนตอนหลังว่านึกยังไงจับเรามาแต่งหน้า

เพื่อนเราบอกว่า อยากทดสอบฝีมือตัวเอง

ขอบใจนะเพื่อน ซึ้งซะ นึกว่าห่วงเราเชย

ถ้าไม่ได้เพื่อนคนนี้ เราก็ไม่มีปัญญาได้แต่งหน้าหรอก

thankหลายๆ

วันนี้มาแนวความสวยความงาม

แต่การแต่งหน้านี่ก็ดีนะ ทำให้สามารถเปลี่ยนตัวเราได้ตั้งมากมายขนาดนี้ เหมือนอยู่ในอีกโลกนึงที่มีสีสัน