คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fanfic Sherlock] MY HEART YOUR HEART [Johnlock]

เมื่อจอห์นไม่เคยรู้ว่าเชอร์ล็อคมีโรคประจำตัว??

ยอดวิวรวม

269

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


269

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ก.ค. 62 / 18:58 น.
นิยาย [Fanfic Sherlock] MY HEART YOUR HEART [Johnlock] [Fanfic Sherlock] MY HEART YOUR HEART [Johnlock] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Hello! นี่เป็นฟิคเรื่องแรกของไรต์
เพิ่งจะเริ่มเขียนไม่รู้ว่าจะช้าไปหรือเปล่าสำหรับ Sherlock
ขอบอกไว้ก่อนว่าไรต์ไม่ได้เป็นบุคลากรทางการแพทย์ เนื้อหาในเรื่องจึงอาจมีความผิดพลาด
แสดงความคิดเห็นกันมาเยอะ ๆ นะ
Thank You.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ก.ค. 62 / 18:58


Title: My Heart Your Heart

Rate: PG

Author: CaptainTactical

 

MY HEART YOUR HEART

   

          จะมีสักกี่คนบนโลกที่รู้ความลับเกี่ยวกับโรคประจำตัวของ เชอร์ล็อค โฮล์มส์ นอกจาก ไมครอฟต์ พี่ชายร่วมสายเลือด และ เกร็ก เลสเตรด สารวัตรสืบสวนประจำสกอตแลนด์ยาร์ดที่เคยเห็นเขาอาการกำเริบต่อหน้าต่อตา นักสืบหนุ่มหัวใจไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก ๆ นั่นทำให้พ่อแม่ตามใจเขา ซึ่งเป็นเหตุให้เขาเป็นคนเอาแต่ใจและนิสัยเสียเรื่อยมา ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยบอกใคร รวมถึงจอห์น วัตสัน เพื่อนร่วมแฟลตและแพทย์ทหาร เขาไม่อยากให้จอห์นเป็นห่วง

 

            เฮ้! เชอร์ล็อค ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาหัวคนมาใส่ในตู้เย็นจอห์นบ่นเชอร์ล็อคอย่างหัวเสียเมื่อเขาเปิดเจอหัวคนอยู่ในตู้เย็น ข้าง ๆ อาหารมื้อเที่ยงของเขา

            มันเป็นการทดลองของฉันน่าจอห์นเขาตอบอย่างเบื่อหน่าย

            นายจะทำแบบนี้กับของใช้ส่วนรวมไม่ได้นะ

            ก็ฉันบอกแล้วไง มันเป็นการทดลอง ของฉัน

            พูดแบบนี้มันเห็นแก่ตัวนี่ นายเอาแต่นึกถึงตัวเอง ถ้าเป็นแบบนี้เราคงอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอกจอห์นโมโหมาก พูดจบก็กระแทกประตูอย่างแรงแล้วเดินออกไปจากแฟลต

            เชอร์ล็อคเสียใจมากที่จอห์นว่าเขาว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว เขาครุ่นคิดแล้วก็พบว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวจริง ๆ เขาจึงเริ่มกลัว กลัวว่าจอห์นจะจากไปไม่อยู่กับเขาอีก เขาอยู่โดยไม่มีจอห์นไม่ได้ เมื่อนักสืบหนุ่มเริ่มเครียด หัวใจของเขาจึงทำงานหนัก

            ฮึก!” เชอร์ล็อคเอามือกุมหน้าอกที่ตอนนี้มันเริ่มเจ็บขึ้นมา เขาไม่มีอาการแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ที่จอห์นมาอยู่ด้วย เขาก็ไม่เคยอาการกำเริบอีก

            เชอร์ล็อครีบเดินไปที่ลิ้นชักข้างโต๊ะทำงานเพื่อที่จะหยิบยาอมใต้ลิ้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้นำยาเข้าปากเขาก็หมดแรงทรุดลงจนยาหล่นกระจาย

            จอห์น…” นักสืบหนุ่มพยายามเรียกให้คุณหมอช่วย ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้จอห์นไม่ได้อยู่ในแฟลตแล้ว

            เมื่อจอห์นออกมานอกแฟลตก็พบกับไมครอฟต์ที่กำลังมาหาน้องชายนักสืบของเขา เขากล่าวทักทายจอห์นที่กำลังหน้าบึ้งตึงเพราะหงุดหงิด

            น้องชายตัวดีของผมทำอะไรอีกหรอครับ

            เอาหัวคนมาใส่ในตู้เย็นหนะสิ แต่ผมต่อว่าเขาไปแล้วแหละ ผมไปนะครับ บอกเขาด้วยว่าคืนนี้ผมอาจจะไม่กลับ

            ไมครอฟต์พยักหน้าแล้วรีบขึ้นไปหาเชอร์ล็อคทันที เมื่อไมครอฟต์เปิดประตูออกเขาก็พบกับร่างของเชอร์ล็อคที่ใกล้หมดสตินอนกองอยู่กับพื้นจึงรีบเข้าไปประคองทันที

            เฮ้! เชอร์ล็อค น้องชายเขาเรียกน้องด้วยสีหน้ากังวล

            ตอนนี้เชอร์ล็อคไม่มีแรงที่จะพูดอะไรแล้ว ได้แต่เอามือกุมหน้าอกตัวเองไว้ เขาเจ็บหน้าอกมาก ไมครอฟต์เห็นยาหล่นกระจายจึงรีบหยิบยาที่เหลือในขวดใส่ปากน้องชายทันที

            หายใจลึก ๆ ไว้เชอร์ล็อค นายต้องไม่เป็นอะไรเขาพูดพลางซับเหงื่อที่หน้าผากของเชอร์ล็อค เมื่อยาออกฤทธิ์เขาก็อาการดีขึ้น จึงลุกขึ้นนั่ง

            พี่สวนทางกับจอห์นที่หน้าแฟลต เขาฝากบอกว่าคืนนี้อาจจะไม่กลับไมครอฟต์พูดขณะประคองเชอร์ล็อคไปนั่งเก้าอี้ เชอร์ล็อคเมื่อได้ยินดังนั้นก็เริ่มสีหน้าไม่ดี

            ไปโรงพยาบาลไหม? เชอร์ล็อคเขาถามเมื่อเห็นผู้เป็นน้องหน้าซีด

            ไม่เป็นไร ฉันแค่เหนื่อยหนะ ช่วยพาฉันไปนอนที่โซฟาก่อนได้ไหมไมครอฟต์ได้แต่ถอนใจ แต่ก็ไม่อยากบังคับให้เชอร์ล็อคไปโรงพยาบาล จึงพยุงเขาไปนอนที่โซฟา

            ไมครอฟต์ อย่าบอกจอห์นนะ ได้โปรด ผมไม่อยากให้เขาเป็นห่วงไมครอฟต์ได้แต่พยักหน้า ไม่บ่อยนักที่คนอย่างน้องชายของเขาจะขอร้องและสุภาพขนาดนี้ เขาจึงไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้น้องชายของเขาก่อนที่จะกลับ

            ไมครอฟต์สวนทางกับจอห์นอีกครั้งจึงทัก

            ไหนว่าจะไม่กลับไงครับไมครอฟต์ถามจอห์นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

            ผมบอกว่า อาจจะเขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างหงุดหงิด

            เอ่อดร.วัตสัน ผมฝากเชอร์ล็อคด้วยนะครับ ดูแลน้องชายผมดี ๆไมครอฟต์พูดแล้วจากไป จอห์นได้แต่งุนงงกับคำพูดนั้น

            เมื่อจอห์นขึ้นมาชั้นบนก็เห็นเพื่อนนักสืบนอนอยู่บนโซฟา เชอร์ล็อคเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาก็หันไปมอง เมื่อพบว่าเป็นจอห์นเลยรีบลุกขึ้นเดินเซกลับเข้าห้องนอนของตนเอง จอห์นเห็นเพื่อนของเขาเดินเซจึงเอ่ยปากถาม

            นายโอเคไหม เชอร์ล็อค?”

            เขาไม่ตอบแต่เดินไปนอนบนเตียงโดยที่ไม่ได้ปิดประตู

           

            วันรุ่งขึ้น เกร็กมาตามทั้งสองคนไปช่วยสืบคดี เมื่อถึงที่เกิดเหตุจอห์นก็เอาแต่จดบันทึก แต่ไม่พูดอะไรสักคำ เกร็กแปลกใจที่ทั้งสองคนไม่คุยอะไรกันเลย แถมเชอร์ล็อคยังดูเหนื่อย ๆ เกร็กจึงถามด้วยความเป็นห่วง

            เฮ้! เชอร์ล็อค นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”

            เปล่า เกร็ก ฉันสบายดี

            ทันใดนั้นเชอร์ล็อคก็หันไปเห็นชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนร้ายที่มาดูผลงานของตัวเองโดยที่ไม่เกรงกลัวตำรวจ เมื่อคนร้ายสบตากับนักสืบจึงรีบวิ่งหนี เชอร์ล็อควิ่งตามไปทันทีโดยมีจอห์นและเกร็กวิ่งตามไปติด ๆ

            นักสืบวิ่งตามทันและกระโจนใส่คนร้าย ทั้งคู่เริ่มต่อสู้กันจนขวดยาของเชอร์ล็อคหล่นจากกระเป๋า เชอร์ล็อคเริ่มเจ็บหน้าอกขึ้นมาอีกจึงเริ่มเสียเปรียบคนร้าย จอห์นที่วิ่งตามมาทันเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยจับคนร้ายทันที

            อึก!” นักสืบหนุ่มทรุดตัวลง เกร็กเห็นเชอร์ล็อคอาการไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไปรับตัวไว้ก่อนที่เขาจะล้ม

            เฮ้! นายอาการกำเริบอีกแล้วใช่ไหม? ยาอยู่ไหน เชอร์ล็อค?”

            เมื่อตำรวจนำตัวคนร้ายไปแล้วจอห์นก็เดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างงุนงง

            เชอร์ล็อค! เชอร์ล็อค! หายใจลึก ๆ ไว้ นายต้องไม่เป็นอะไรเขาพูดขณะช่วยให้เชอร์ล็อคนั่งเอนหลังพิงกำแพงและงอเข่าขึ้นเพื่อให้หายใจสะดวกที่สุด

            ยาอยู่ไหน? เชอร์ล็อค!” เกร็กถามอย่างร้อนรนพลางค้นหายาในกระเป๋าเสื้อของนักสืบ เชอร์ล็อคไม่ตอบได้แต่คร่ำครวญเพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในอกของเขา

            จอห์นเห็นขวดยาหล่นอยู่บนพื้นจึงหยิบขึ้นมาดูและอ่านฉลากยา

            เชอร์ล็อค โฮล์มส์ ไนโตรกลีเซอรีน อมใต้ลิ้นเมื่อมีอาการ

            ด้วยความรู้ทางการแพทย์ จอห์นเข้าใจได้ในทันทีว่าเชอร์ล็อคเป็นโรคหัวใจ แต่เขาแทบทำอะไรไม่ถูก ได้แต่คิดในหัวว่า ทำไมเชอร์ล็อคไม่เคยบอกเขา’ ‘เชอร์ล็อคไม่ไว้ใจเขางั้นหรอ

            จอห์น มาช่วยหน่อย ส่งยามาก่อนเกร็กสั่ง นายแพทย์หลุดจากภวังค์จึงรีบนำยาใส่ปากเชอร์ล็อคที่ตอนนี้ใกล้จะหมดสติ ระหว่างนั้นเกร็กก็วิทยุของความช่วยเหลือ

            นี่สารวัตรสืบสวนเกร็ก เลสเตรด เรามีชายอายุ 30 เจ็บหน้าอกรุนแรง เขาโรคหัวใจกำเริบ ต้องการรถพยาบาลด่วน

            นักสืบหนุ่มใช้กำลังเฮือกสุดท้ายจับมือของหมอไว้

            จอห์น ผมขอโทษ…” เขาพูดออกมาได้เพียงแค่นั้นและหมดสติไป

            เฮ้! เชอร์ล็อค! เชอร์ล็อค!” จอห์นตะโกนเรียก แต่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ จากเพื่อนของเขา ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึง หมอรีบให้ออกซิเจนกับเชอร์ล็อคและติดเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ก่อนที่จะนำตัวขึ้นรถพยาบาลไปโดยมีจอห์นนั่งไปด้วย ระหว่างทางที่มาโรงพยาบาลทั้งสองคนไม่ปล่อยมือจากกันเลย

            เมื่อถึงโรงพยาบาลก็รีบนำตัวเชอร์ล็อคเข้าห้องฉุกเฉินทันที ซึ่งจอห์นได้แต่รออยู่ข้างนอก เขาคิดโทษตัวเองที่พูดจาไม่ดีกับเชอร์ล็อค โทษตัวเองที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นหมอ

            มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกครับจอห์นหันไปตามเสียงก็พบว่าเป็นไมครอฟต์ที่มาพร้อมกับเกร็ก

            ผมรู้เรื่องทั้งหมดจากเกร็กแล้วเขาพูดเมื่อนั่งลงข้าง ๆ จอห์น

            หัวใจเขาอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เขาทำอะไรได้ไม่เท่าเพื่อน ๆ รุ่นเดียวกัน นั่นทำให้เขาถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดเขาจึงไม่มีเพื่อนและถูกรังแกเสมอ ผมถึงขอให้คุณดูแลน้องผมดี ๆ

            ความรู้สึกของจอห์นในตอนนี้มีทั้งความกังวล ความโกรธ และความเป็นห่วงระคนกัน และเขายังมีคำถามที่ค้างคาใจทำไมเชอร์ล็อคไม่เคยบอกเขาเลย

            เมื่อหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน ทั้งสามคนจึงรีบลุกขึ้นทันที

            เขาปลอดภัยแล้วครับ เราให้ยาขยายหลอดเลือด ตอนนี้ต้องให้พักผ่อนมาก ๆ อีกสักพักเราจะย้ายเขาไปที่วอร์ดนะครับ ตอนนี้หมอขอตัว

            จอห์นได้ยินอย่างนั้นก็โล่งใจ สักพักพยาบาลก็พาเชอร์ล็อคออกมาจากห้องฉุกเฉิน และขอให้ญาติไปจัดการเอกสารของผู้ป่วย ไมครอฟต์จึงปลีกตัวออกไป

            ผมจะไปจัดการเอกสารแล้วจะกลับเลย ฝากดูแลเขาด้วยนะครับ

            ฉันก็จะกลับไปจัดการคดีแล้วเหมือนกัน แล้วฉันจะมาเยี่ยมพรุ่งนี้นะ

            เมื่อทั้งสองคนกลับไป จอห์นจึงตามไปเฝ้าเชอร์ล็อคที่ห้อง คืนนั้นเขาจับมือเชอร์ล็อคไว้ตลอดจนฟุบหลับไปข้างเตียง

 

            วันรุ่งขึ้น เชอร์ล็อคลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปรอบ ๆนี่เราคงอยู่โรงพยาบาลเขาคิด แล้วสายตาก็พบกับจอห์นที่กุมมือเขาและฟุบหลับอยู่ข้างเตียง เขายังไม่อยากปลุกจอห์น แต่เมื่อเชอร์ล็อคขยับตัว จอห์นก็ตื่น

            เชอร์ล็อค นายฟื้นแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอมาตรวจอาการนายนะเขาพูดแล้วออกจากห้องไป

            เขาปลอดภัยครับ อยู่ดูอาการในโรงพยาบาลสัก 2 – 3 วันก็กลับไปพักที่บ้านได้ ช่วงนี้ให้เขาพักผ่อนมาก ๆ มีอะไรผิดปกติก็เรียกนะครับหมอตรวจเสร็จแล้วก็แจ้งอาการ

            จอห์นกล่าวขอบคุณก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของเชอร์ล็อค

            จอห์นเชอร์ล็อคส่งเสียงเรียกผ่านหน้ากากออกซิเจนที่ครอบอยู่บนหน้า

            ไม่ใช่ตอนนี้ เชอร์ล็อคน้ำเสียงจอห์นค่อนข้างโกรธ เชอร์ล็อคได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก จอห์นนึกได้ว่าเชอร์ล็อคยังป่วยอยู่จึงโกรธน้อยลง

            นายต้องพักผ่อนมาก ๆ ตามที่หมอบอกเสียงของเขาอ่อนลง ไม่นานเชอร์ล็อคก็หลับ

 

            วันนี้หมออนุญาตให้เชอร์ล็อคออกจากโรงพยาบาลได้ จอห์น ไมครอฟต์ และเกร็กจึงมารับเขากลับบ้าน โดยเกร็กอาสาเป็นคนขับ เมื่อทั้งสี่ถึง 221 B ไมครอฟต์ก็ประคองเชอร์ล็อคมานั่งบนโซฟา

            โอเค น้องชาย ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ฉันต้องไปประชุมแล้ว

            ฉันเองก็ต้องพาคนร้ายไปทำแผน แล้วเดี๋ยวจะมาหาใหม่นะ พักผ่อนมาก ๆ หละ

            เมื่อทั้งสองกลับไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เชอร์ล็อคเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน

            จอห์นฉันขอโทษเขาพูดด้วยน้ำเสียงของคนรู้สึกผิด

            จอห์นได้แต่เงียบ เขาโกรธ โกรธที่เชอร์ล็อคไม่ยอมบอกเขา โกรธตัวเองที่ไม่เคยสังเกตเห็น ไม่เคยรู้ตัว ทั้ง ๆ ที่อยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดเวลา

            จอห์นฉันขอโทษเชอร์ล็อคพูดอีกครั้ง

            ทำไม? เชอร์ล็อค ทำไมนายไม่เคยบอกฉัน?” จอห์นกำหมัดอย่างโมโห

            ฉันไม่อยากให้นายเป็นห่วงนักสืบตอบเสียงเบา

            แล้วคิดถึงใจฉันบ้างหรือเปล่า! ว่าฉันจะรู้สึกอย่างไง! เป็นห่วงนายมากแค่ไหน เชอร์ล็อค

            ผมขอโทษให้อภัยผมด้วย…” นักสืบพูดด้วยเสียงที่เริ่มอ่อนแรง เมื่อจอห์นเห็นเชอร์ล็อคเริ่มเหนื่อยและหน้าซีีด จึงจับให้เชอร์ล็อคเอนตัวลง

            ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ต่อไปเป็นอะไรต้องบอก ห้ามปิดบังเชอร์ล็อคได้ยินจอห์นพูดแบบนั้นก็ส่งยิ้มน้อย ๆ ให้

            ครับ คุณหมอเขาพูดจบก็สูดหายใจ

            ผมเหนื่อยจังเลยจอห์นดูนาฬิกาแล้วจึงเดินไปหยิบยาและน้ำมาส่งให้เชอร์ล็อค

            กินนี่แล้วนอนซะเมื่อคนป่วยกินยาเสร็จจอห์นจึงประคองเชอร์ล็อคมานอนที่เตียง

            พักผ่อนมาก ๆเขาพูดขณะห่มผ้าให้นักสืบหนุ่ม และกำลังจะออกจากห้อง แต่เชอร์ล็อคก็คว้ามือเขาไว้

            อยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหมครับ คุณหมอ นะครับจอห์นได้ยินดังนั้นจึงลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ เตียง

            ได้สิ คุณนักสืบจอห์นตอบพร้อมกับกุมมือของเชอร์ล็อคไว้

            ต่อไปนี้หัวใจของนักสืบหนุ่มคงไม่อ่อนแออีกแล้ว เพราะมีคุณหมอดูแลอย่างใกล้ชิด

 

THE END


--------------------------------------------------

ขอบคุณที่อาจจนจบจ้า

ไรต์ยังใหม่แนะนำได้ทุกอย่างน้า

(ด่าได้ แต่อย่าแรง)


ผลงานอื่นๆ ของ CaptainTactical

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 001;) (@kanthidakmew) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 05:32

    แต่งดีใช้ได้เลยค่า
    #1
    1