Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 7 : Ep.5 {หัวใจบ้า}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 มี.ค. 59

Ep.5


   กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆเสียงกรี๊ดดังๆที่ถ้าเป็นเวลาปกติคนอย่างดารินจะไม่มีวันทำมันแน่ๆถ้าไม่ติดที่ตอนนี้เธอกำลังโดนกอดโดยผู้ชายคนหนึ้งที่เธอไม่อยากเจอนั้นคือพี่แกมม่าแล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพนี้กัน


    "ลุกขึ้นสิไอบ้า ลุกเดียวนี้นะ"ฉันพยายามพลักคนที่นอนกอดฉันอยู่ แล้วปลุกไอพี่บ้านี้อยู่


    "อะไรเหล่าคนจะนอน"ไอพี่แกมม่าพุดขึ้นมาด้วยความงัยเงียแต่ก็ยังไม่ลุกออกไปจากที่นอน



     "ไม่ลุกดีๆใช่ไหม"ฉันพูดแล้วเอาเท้าอันน้อยของฉันยันพี่แกมม่าด้วยแรงที่สามารถทำ
ให้คนที่นอนอยู่กลิ้งไปไกล


    "เหี้ย!ไรว่ะ"ไอพี่แกมม่าสบถออกมาตอนที่พี่แกตกเตียงไปอย่างแรง สมน้ำหน้า


    "แล้วพี่ล่ะมานอนห้องฉันได้ไงแถมยังกอดฉันด้วย นี่พี่ทำอะไรฉันห๊ะ!ไอพี่โรคจิต"ฉันที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงด่าไอพี่แกมม่าไปหนึ่งชุดก นั้นยังน้อยนะยะ


    "พี่เปล่านะเว้ย! เมื่อคืนน้องแข่งดื่มกับพี่จนน้องล้มพับไปแล้วเพื่อนน้องก็พาน้องกลับไม่ไหวพี่เลยต้องเข้ามาช่วยนี่ไง ขอบคุณสักคำก็ไม่มี"ไอพี่แกมม่าพูดพร้อมกับทวงค่าแรงที่ช่วยฉัน


    "เออ!...ขอบคุณ แล้วทำไมพี่ถึงมานอนในห้องฉันแถมเตียงฉันอีกแล้วยังกอดฉันด้วย"ฉันร่ายถามคำถามคาใจกับร่างสูง


    "เมื่อคืนพี่ปวดหัวจนสลบไปแล้วทับน้อง หลังจากนั้นพี่ก็ไม่รู้ลองถามเพื่อนน้องดูสิ"ไอพี่แกมม่าพูด เออสภาพฉันเสื้อผ้ายังครบแค่กระโปงเลิกขึ้นมาถึงขาอ่อน


     "ได้ พี่อย่าหนีนะ ฉันยังไม่เคลีย"ฉันพูดแค่นั้นแล้วเดินไปห้องยัยลินทันที เดินไปปุ้บเจอมันหลับยังไม่ตื่นเลยวุ้ย


      "ยัยลินตื่นนะเว้ย ตื่นดิว่ะ"ฉันเดินไปที่เตียงมันแล้วปลุกมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี เหนื่อยชมัดเมื่อกี้ก็พี่แกมม่าแล้วนี้ยังจะยัยลินอีก


      "อะไรวะแก ฉันยังง่วงอยู่เลย"ยัยลินพูดด้วยเสียงงัวเงียสุดๆ ยัยนี้นิ


      "แกลุกขึ้นมาไขข้อข้องใจฉันเดียวนี้"ฉันพูดจบก็ดึงมันขึ้นมาจากที่นอนทันที



      "ข้อข้องใจอะไรว่ะ"มันยังจะมาถามอีนะ


      "ทำไมไอพี่แกมม่าถึงมานอนอยู่ห้องฉันได้"ฉันถามมัน



      "อ่อนึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก้เรื่องนี้นี่เอง คือเมื่อคืนตอนกลับมาจากผับแล้วพี่แกมม่าก็พาแกเข้าไปนอนแล้วฉันก็เข้าไปเอาผ้าเช็ดตัวแต่พอออกมาดูอีกทีพี่แกมม่าก็สลบล้มทับแกไปแล้ว ถ้าปลุกก็คงไม่ตื่นเลยแค่ดึงพี่แกมานอนดีๆเพราะกลัวแกจะหายไจไม่ออกแค่เนี้ย"ยัยลินร่ายเหตุการณ์ให้ฟังตั้งแต่กลับมาจากผับ 
        



       "เออๆงั้นก็แล้วไป ตอนนี้ต้องไปไล่พี่มันก่อน"ฉันพูดจบก็เดินกลับมาห้องตัวเองแล้วก็เจออีพี่แกมม่านั่งรออยู่บนเตียง
 
   "กลับไปได้แล้วพี่"ฉันพูดไล่พี่แก 

  
    "พอหายกังวลนี้ไล่เลยเนาะ"พี่แกมม่าพูดเชิงประชด แต่พี่แกก็เดินออกไปจากห้องฉันนะ 

    "เออพี่แกมม่า"ฉันเรียกพี่แกมม่าไว้ก่อน พี่แกก็หยุดแล้วยังจะหันหน้ามาอีก


   "ขอบคุณนะพี่"ฉันพูดออกไปแล้ว พูดมันไปแล้ว
 

   "ก็เรารุ่นน้องพี่นิ"พี่แกมม่าพูดเสร็จก็ยิ้มหวานๆมาให้ ไอบ้าใครสั่งให้ยิ้มห๊ะ!
คนยิ่งใจไม่ดีอยู่ไอหัวใจบ้าเอย กับอีแค่เขายิ้มให้แค่นั้นเองนะ
แกต้องเกลียดพี่เขาดิว่ะ พี่เขาทำอะไรไว้ลืมแล้วเหรอไง 

เกลียดพี่ที่ทำแบบนั้นสิว่ะ อย่าใจอ่อนนะเว้ย



      ------------------------- Part 5 ----------------------------


มาแล้วคร้าา สำหรับตอนที่5นะคร้า วันนี้ลง






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น