Rosemary รุ่นพี่สุดกวนกับรุ่นน้องสุดแสบ

ตอนที่ 8 : Ep.6 {กลับมาอีกครั้ง}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 มี.ค. 59

Ep.6






     วันนี้ฉันมามหา'ลัยเช้าไปป่าวว่ะเนี้ย ทำไมคนถึงน้อยอย่างนี้ว่ะ เฮ้อ!แล้ววันนี้ยัยลินก็ยังไม่กลับจากบ้านพ่อแม่มันเลย ฉันก็ต้องมามหา'ลัยคนเดียวอีก เซ้งจัง!


    "อ่าว!นั้นน้องดารินนิว่ะ"เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านขวา ซึ่งเป็นสนามบาสของคณะวิศวะ



     "สวัสดีค่ะพี่ดิว พี่บาส พี่ภูมิ พี่จีและก็พี่แกมม่า"ฉันหันไปยกมือไหว้พวกพี่ๆทั้ง 5 คน



        "แล้วนี้น้องจะไปไหนเหรอ?"ยังจะมาถามอีกไม่เห็นชุดที่ฉันใส่หรือไงว่ะเนี้ย


     "พวกพี่มีตาหรือเปล่าค่ะ"ฉันหันไปถาม


     "มีครับ"พี่ๆทั้ง5คนตอบพร้อมกัน


     "แล้วเห็นชุดที่ฉันใส่หรือเปล่า ถ้าไม่เห็นก็ช่วยแหกตาดูหน่อยนะค่ะ เผื่อจะทำให้พี่ๆตาสว่างขึ้นมาหน่อย"ฉันพูดออกไปแบบที่ถ้าเป็นผู้หญิงด้วยกันคงเข้ามาตบฉันล่ะ


     "น้องนี้ปากจัดใช่ได้เลยนะเนี้ย"พี่แกมม่าพูด อยู่เงียบก็ไม่ได้มีใครว่าพี่เป็นใบ้นะ


     "หรือไม่จริงค่ะ?การจะถามอะไรใครสักอย่างควรที่จะคิดก่อนถามสักนิดนึงนะค่ะเพราะนั้นจะหมายถึงความคิดในมันสมองของตัวคุณเอง แล้วช่วยสนใจสิ่งรอบข้างสักนิดก็ดีนะค่ะ"ฉันเลยใช่โอกาศนี้หลอกด่าซะเลย 


     "พี่สนใจเฉพาะสิ่งที่พี่สนใจเท่านั้นแหละ"พูดงี้นี้ตบกันไหมพี่


     "คิดว่าฉันจะสนใจพี่หรือไง ทั้งหน้าม่อ กวนตีน แถมกวนโมโหอีก คนอย่างพี่จะมีใครเอาว่ะ"ฉันพูดออกมาอย่างเหลืออด


     "แล้วมีจะใครสนน้องเหรอไม้กระดานแบบนั้นนะ"ไอพี่แกมม่าพุดพร้อมก้มลงดูที่หน้าอกจนฉันต้องปิด


     "เคยเห็นหรือไง ถึงได้มาว่าฉันไม้กระดานนะ"ฉันหันไปถามและเตรียมจะด่าต่อ


     "ดูจากข้างนอกก็รู้แล้วน้องว่ากระดาน"พี่แกมม่าพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน


      ปึ้ก!"โอ๊ย!เหี้ย"พี่แกมม่าอุทานเสียงดังด้วยความเจ็บเพราะฉันเดินเข้าไปใกล้พี่แกมม่าแล้วเหยียบเท้าแรงๆพร้อมขยี้ซ้ำ


       "เฮ้ย!เป็นไงบ้างว่ะไอแกม"พี่ 4 คนที่เหลือรีบมาดูพี่แกมม่า


       "ลองโดนเองมั้ยล่ะมึง"พี่แกมม่าพูดแล้วหันไปหาพี่ๆที่เหลือ พวกพี่4คนรีบส่ายหน้าเลยรองเท้าส้นสูงเลยนะ


       "สมควร ไปก่อนนะค่ะพี่ๆที่เคารพ"พูดเสร็จฉันก็เดินออกมาเลย สะใจชะมัด


       "ดูสนิทกับผู้มีอิทพลทั้งห้าจังเลยนะย่ะ"มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนนึงเดินมาหาฉันพร้อมตอบอย่างดัดจริต เกลียดคนประเภทนี้จัง


       "ไม่สนิทหรอกค่ะ แค่เข้าใกล้ได้มากกว่าคนบางคนเท่านั้นเอง"ฉันตอบไปแบบส่งๆ ขี้เกียจพูดนิ


       "ฉันขอบอกไว้เลยนะว่าเธอนะอย่ามายุ่งกับผู้มีอิทพลทั้งห้าอีก"ยัยรุ่นพี่คนนั้นยังคงบังคับอยู่


       "ขอโทษค่ะพี่ ฉันไม่มีหน้าทีที่จะต้องทำตาม อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่แล้วจะทำอะไรก็ได้สิค่ะ เป็นรุ่นพี่มีการศึกษาแต่คำว่ายางอายแบบนี้ ฉันขอถามหน่อยนะค่ะว่าสวนสัตว์เต็มเหรอค่ะถึงได้เที่ยวเดินเรียกหาสามีอยู่นะค่ะ"ฉันพูดแค่นั้นแล้วเดินออกมาพร้อมกับที่เสียงกรี๊ดของยัยรุ่นพี่คนนั้นจะดังขึ้นมา


       หลังจากที่วันนี้มีเรื่องกับรุ่นพี่ไปแล้วถึง2คนด้วยกันฉันก็ต้องมานั่งเรียนแล้วจดเลกเชอไว้ให้ยัยลิน พอเลิกเรียนก็กลับบ้านมาอย่างเหนื่อยๆ


       "เป็นไรแกทำไมหน้าดูเครียดแบบนั้นว่า"ยัยลินถามฉันขณะที่เอาของไปเก็บ ฉันเลยเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟัง


       "แกก็ระวังไอรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน่อยล่ะกันนะ"ยัยลินเตือนฉัน


       "อืมแล้วฉันจะระวัง วันนี้ไม่กินข้าวเย็นนะฉันกะว่าจะอาบน้ำเสร็จจะนอนเลย"ฉันหันไปบอกยัยลินเมื่อเห็นว่ายัยลินพยักหน้าฉันก็ตรงเข้าห้องเลย


       หลังจากนั้นฉันก็อาบน้ำแล้วเข้านอนอย่าเร็ว วันนี้ทำไมเหมือนจะนอนเร็วกว่าปกตินะทั้งๆที่ทุกทีกว่าจะหลับก็นานแต่ชั่งเถอะนอนดีกว่า


        ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแต่แปลกตรงที่ครั้งนี้ฉันไม่ได้อยู่ในคอนโด แต่ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ที่ไหนสักแห่งที่คุ้นเคยที่ทีครั้งหนึ่งเธอเคยช่วยรุ่นพี่คนนึงไว้


        "เฮ้ย!ตกลงแกจะขอโทษฉันมั้ยว่ะ"เสียงของผู้ชายที่กำลังยื่นค้ำหัวผู้ชายอีกคนอยู่


        "ฉันไม่มีวันขอโทษแกเด็ดขาด"พี่โดนค้ำหัวอยู่พูดออกมา


        พรึ๊บ! "แกจะไม่ขอโทษดีๆใช่มั้ย"พี่ที่ยืนค้ำหัวพูดออกมาอย่างเลือดเย็น


        "ทำอะไรนะ ปล่อยพี่คนนั้นเดียวนี้นะ"มีผู้หญิงคนนึงวิ่งเข้ามาผู้หญิงคนนั้นคือฉันที่เดินผ่านมาเห็นตอนเดินผ่านมาเห็นพอดี


        "น้องเป็นใครถึงมายุ่งเรื่องของพี่ อย่ามาเสือกเลยน้อง"พี่ที่ค้ำหัวพูด


        "ถ้าพี่ไม่หยุดหนูจะเป่านกหวีดเรียกเจ้าหน้าที่มาจริงๆนะ"ฉันสมัยเด็กพูดพร้อมเตรียมเป่า 


        "ชิส์!ไปก็ได้ว่ะ"พี่คนที่ยื่นค้ำหัวพูดพร้อมวิ่งไป


        "เป็นอะไรหรือป่าวค่ะพี่"ฉันรีบหันไปดูพี่อีกคนทันทีพี่เขาเลือดออกด้วย


        "ไม่เป็นไรบ้านพี่เหรอค่ะเนี้ยดูดิเลือดออกเยอะเลย เดียวแปบนึงนะค่ะ"ฉันพูดเสร็จก็ล่วงเอาผ้าเช้ดหน้าลายโดเรม่อนออกมาแล้วเช็ดเลือดให้พี่เขาทันที


        "พี่ไม่เป็นไรจริงๆ"พี่คนนั้นยังพูดต่อแล้วดึงผ้าเช็ดหน้าไปเช็ดแทน


        "พี่ไปหาหมอเธอะนะ ถือว่าหนูขอร้องเธอะ"ฉันขอร้องพี่เขา พี่เขาดูเหมือนกำลังคิดอยู่


        "อืม พี่ไปก็ได้"แล้วพี่คนนั้นก็ลุกขึ้นแต่ได้แค่แปบเดียวก็ทรุดลงไปเหมือนเดิม ไม่ไหวทำไมไม่บอก


        "มา เดียวหนูช่วย"ฉันพูดเสร็จก็เดินไปพยุงพี่คนนั้น แล้วพวกเราก็เดินมาถึงคลีนิคที่อยู่ไม่ไกลนัก ฉันรู้จักกับคุณหมอที่นี้เพราะว่าเวลามีเรื่องร้ายแรงอะไรก็จะแวะพาคนเจ็บมาที่นี้เสมอ


        "สวัสดีค่ะคุณอาหมอ ช่วยดูแผลให้พี่คนนี้หน่อยนะค่ะ"ฉันสวัสดีคุณอาหมอเสร็จก็หลีกทางให้คุณอาหมอดูแผลพี่คนนั้น


        "ปากแตก หัวแตกแต่ไม่ถึงขั้นเย็บ และแผลช้ำอีกหลายจุด เดียวหมอจะทำแผลแล้วจะจัดยาให้ ส่วนเรานะยัยตัวเล็กไปเอาเอกสารมากรอกให้พี่เขาด้วยล่ะ"คุณอาหมอสั่งเสร็จก็เดินออกไปหยิบอุปกรณ์อะไรสักอย่างของคุณหมอ ฉันเลยเดินไปเอาเอกสารแล้วเตรียมมากรอกให้พี่คนนั้น


        "เออ...พี่ค่ะ"ฉันหันไปเรียกพี่เขา


        "ว่าไงครับน้อง"พี่คนนั้นตอบ


        "คือพี่ชื่ออะไรค่ะหนูจะได้กรอกได้ถูก"ฉันหันไปถาม เพราะตั้งแต่เจอกันฉันยังไม่รู้จักชื่อพี่เขาเลย


       "พี่ชื่อ กวีกร อัครเวศ ครับ" 


       เฮือก!"ไม่จริง ความฝันที่นี้มันกำลังกลับมาอีกครั้งแล้ว ฉันจะทำยังไงดี"ฉันสะดุ้งตื่นทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ชื่อของรุ่นพี่ที่เคยรัก เรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้นกำลังกลายเป็นฝันมาคอยหลอกหลอนเธออีกครั้งหนึ้งแล้ว



------------------------------------- Part 6 ----------------------------------
มาแล้วสำหรับตอนที่6ของพี่แกมม่าและหนูดาริน ความจริงที่กลายเป็นฝันนั้นจะเกี่ยวพันธ์ยังไงกับทั้งสองกันนั้นเราคงต้องติดตามกันไปเรื่อยแล้วล่ะค่ะ ไปก่อนนะ รักทู๊กกคนนะค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #42 giftzy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 14:53
    แต่ละตอนมันสั่นไปงะ
    #42
    0
  2. #3 taew-onwara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 18:16
    เจิมมมมมม
    #3
    0