[ SF/OS ] MONSTA•X ❄️

ตอนที่ 2 : (OS) Little Cat [WONHOxHYUNGWON]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 พ.ค. 61


Little Cat

 [WONHOxHYUNGWON]






   ประเทศญี่ปุ่นขึ้นชื่อเรื่องความสงบ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้ บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยต้นซากุระที่เบ่งบานระรานตา ถึงแม้ว่าจะอยู่ภายในคอนโดยังคงได้กลิ่นหอมๆของดอกไม้จากภายนอกตลอดทั้งวันและคืน ผมเป็นชาวเกาหลีใต้ธรรมดาคนนึงมีจุดประสงค์เพียงแค่มาเรียนต่อมหา'ลัยที่นี่ แต่พอได้มาสัมผัสบรรกาศและภูมิลักษณ์ของญี่ปุ่นแล้ว ทำให้ผมตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นเลย





กริ๊งง~





เสียงสมาทโฟนเครื่องสวยของ ชินโฮซอก ดังขึ้นหลังจากที่เขาอยู่ในภวังค์อยู่นาน รายชื่อในโทรศัพท์ทำให้โฮซอกเลี่ยงไม่ได้ถึงแม้จะคิดว่าจะรับสายหรือไม่รับสายดี





"ครับแม่"



"จะกลับจากญี่ปุ่นเมื่อไหร่ลูก แม่คิดถึงลูกแล้วนะ"




"อีกนานครับแม่ โทรคุยกับผมนี่ยังคิดถึงอีกหรอครับ?" แม่ผมมักจะมาแนวนี้ตลอดครับ บางครั้งอ้อนบางครั้งก็บังคับ พยายามทำทุกทางให้ผมกลับจากญี่ปุ่นทั้งที่ท่าก็รู้ว่าผมว่าเรียน หลายครั้งที่ท่านพยายามมาหาแต่ผมมักจะบอกให้ท่านอยู่บ้าน ไม่อยากให้ต้องลำบากถ่อมาหาถึงที่




"แม่อยากเจอหน้าโฮซอกไง"




"ถ้าผมมีเวลาผมจะกลับไปหานะครับ ผมต้องไปเรียนแล้ว" โฮซอกตัดบทสนทนาทางโทรศัพท์ทันทีเพราะรู้ว่ามันจะไม่จบแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว แม่ของเขามักจะพูดเรื่องแต่งงานที่ถูกหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็กแม้แต่ชินโฮซอกยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาจำได้ว่าก่อนวันที่เขาตัดสินใจมาเรียนต่อที่ญี่ปุ่นจู่ๆก็มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับแม่มาพบประพูดคุยที่บ้านพร้อมกับเด็กหญิงวัยละอ่อนน่าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู แต่นิสัยใจคอกลับตรงกันข้ามวาจาหยาบคายพฤติกรรมไร้มารยาทจนโฮซอกตีตัวออกห่างก่อนจะหนีมายังญี่ปุ่นโดยมิบอกกล่าวผู้เป็นบิดามารดา







       จักรยานคันสวยสีดำแล่นไปด้านหน้าตามถนนที่ว่างเปล่าในยามเช้าของญี่ปุ่น คอนโดที่เขาอยู่เป็นเพียงห้องเล็กๆแต่ก็พอที่จะอยู่ได้สองถึงสามคน ส่วนใหญ่ก็จะใช้ห้องโฮซอกเวลาทำงานหรือสังสรรค์เพราะสะดวกสบายที่สุดในบรรดากลุ่มเพื่อน สองล้อหมุนอย่างไม่รีบร้อนนักแต่ก็ถึงที่ในไม่ช้าจุดฝากจักรยานดูเปลี่ยนไปจากที่สนิทเกาะกังตอนนี้สดใสจนแทบไม่กล้าใช้








"วอโนซังง"เสียงเพื่อนร่วมคณะที่คุ้นเคยอย่างซนฮยอนอูเอ่ยทักโฮซอกก่อนใครอื่น เราสองคนสนิทกันได้เร็วเพราะเป็นชาวเกาหลีเช่นเดียวกันแถมยังมีลักษณะนิสัยที่คล้ายกันอีกด้วย




"วันนี้ตื่นเร็วจัง?"


"ยังไม่นอนเลยต่างหาก"




ลืมไปซะสนิทว่าช่วงนี้มีโปรเจคที่ต้องส่งตามกำหมดซึ่งเหลืออีกเพียงไม่กี่สัปดาห์ โฮซอกขำเล็กน้อยเพราะเคยเอ่ยชวนให้ฮยอนอูมาทำงานร่วมกันแต่ดันถูกปฏิเสธโดยมีเหตุผลที่ว่ากลัวกินแรง ในส่วนของโฮซอกงานนั่นเสร็จไปตั้งแต่2-3วันก่อนแล้วเหลือแต่คนร่างหมีเนี่ยแหละ เขาจึงอาสาช่วยฮยอนอูเท่าที่จะทำได้ 





"พยากรอากาศบอกว่าฝนจะตกด้วยนะ เอาร่มมารึเปล่าวอโนซัง?"




"ไม่ได้เอามาแต่คอนโดเราอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง"




"ระวังป่วยด้วยนะ" ดวงตาขีดถูกส่งมา ฮยอนอูกับโฮซอกสนิทกันมากจนเพื่อนในคณะต่างพากันแซวแต่ก็ไม่มีอะไรเกินเลยนอกเหนือคำว่าเพื่อน คลาสน่าเบื่อสิ้นสุดลงพร้อมกับการรับประทานอาหารในส่วนของร้านที่เขาจะไปกันบ่อยๆเป็นร้านซาชิมิเล็กๆริมทาง ถึงจะดูเล็กกระทัดรัดแต่เรื่องความอร่อยยกให้อยู่ในระดับ5ดาวยังได้








ซู่....




เป็นเรื่องจริงที่ฮยอนอูกล่าวไว้เรื่องอากาศวันนี้ในช่วงเย็น ท้องฟ้าที่แจ่มใสในตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆฝนน้ำเม็ดเล็กตกมาหนักขึ้นเรื่อยๆจนโฮซอกกับฮยอนอูต้องบอกลากัน ฮยอนอูจะเป็นคน

รอบคอบจึงพกร่มติดตัวมาด้วยส่วนโฮซอกหาซื้อแถวหน้ามหา'ลัย เขาเดินจูงจักรยานคันสวยไม่รีบร้อนนักฝนปรอยๆกับเพลงที่เปิดคลอเบาๆนั้นยิ่งทำให้น่าหลงใหลมากยิ่งขึ้น ซึมซับบรรยากาศยามฝนตกอย่างเต็มเปรี่ยมเพราะมีโอกาสน้อยมากที่จะเกิดเหตุการอย่างนี้ขึ้น 







เมี๊ยว~




"หือ?" โฮซอกหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงสิ่งมีชีวิตบางอย่าง สายตาสอดส่องไปทั่วก่อนที่จะหยุดอยู่กับกองขยะที่มีกล่องใบใหญ่ตั้งแหมะไว้ ขาแกร่งตรงเข้าหากล่องใบนั้นพร้อมกับเปิดมันออกช้าๆเผยให้เห็นเจ้าเหมียวสีขาวที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยฝนอย่างน่าสงสาร ดูจากสภาพกล่องน่าจะพึ่งนำถูกมาทิ้งไว้เเต่สภาพเจ้าเหมียวดูน่าเป็นห่วงเป็นอย่างมาก





"ใครกล้าเอามาทิ้งนะ" อุ้มเจ้าเหมียวตัวน้อยไว้ในอ้อมกอดพร้อมกับหมุนดูรอบๆว่ามีบาดแผลหรือไม่ โฮซอกสะดุดเข้ากับดวงตาน้อยๆกำลังสั่นไหวด้วยความกลัว 




รู้สึก...ตกหลุมรัก




"กลับบ้านด้วยกันเนอะ"



เหมียวว~





โฮซอกมองแมวตัวน้อยในอ้อมกอดตลอดเวลาจนถึงคอนโดของเขา โชคดีที่สถานที่นี้สามารถนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาได้จึงไม่วุ่นวายนัก เขาวางมันลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือวานหาผ้ามาเช็ดตัวให้แมวตัวน้อย




"ชื่ออะไรดีนะ"



เมี๊ยวว



"เป่ยเป๋ย?"



แง้วว!!!



"ไม่ชอบหรอ?" ต่อให้ตายก็ยังไม่ชอบอยู่ดี นี่แมวญี่ปุ่นจะตั้งชื่อจีนซะอย่างงั้น




"แกเป็นแมวญี่ปุ่น... แต่ฉันจะตั้งชื่อเกาหลีนะ^^" โฮซอกตอนนี้ราวกับคนบ้านั่งนอนคุยกับเเมวเป็นเรื่องเป็นราวเสมือนกับว่าเจ้าเหมียวฟังรู้เรื่อง แต่ก็เหมือนว่าจะรู้จริงๆนั่นแหละเพราะทุกประโยคที่พลั่งพลูออกมาก็จะมีเสียงตอบกลับมาตลอดตอน เรื่องไหนไม่เข้าหูก็งุ่นง่านใส่ บางเรื่องก็ส่ายหางวิ่งรอบตัวเขาจนนึกเอ็นดูในความน่ารักของเจ้าเหมียวตัวนี้






รึเขากำลังจะตกเป็นทาส...





"ได้ชื่อแล้วนะ"


เหมียวว?


"ฮยองวอน"


.....





ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่าเรียกเลยครับ หน้าแมวน้อยตอนนี้ดูเหมือนกำลังงุนงงเป็นอย่างมากถึงมากที่สุดแต่หางยังคงสะบัดสั่นดุ๊กดิ๊กน่ารักบนเตียงนอนของเขาก่อนที่จะลุกขึ้นเดิมมานอนบนตักแกร่ง



ชอบชื่อนี้รึเปล่านะ...




เมี๊ยวว~



ผมจะคิดว่ามันตอบว่าชอบก็แล้วกั







8:45PM


หลังจากที่นอนเล่นกับเจ้าเหมียวฮยองวอนได้สักพักเขาเกิดรู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปมินิมาร์ทที่ไม่ไกลจากที่พักของเขา พอนึกถึงแมวตัวเล็กสีขาวขาเรียวพาร่างตนเองไปยังจุดจำหน่ายอาหารสัตว์ ตอนนี้รู้สึกเหมือนหน้ามืดตามัวหยิบอาหารแมวใส่ตะกล้าอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเจ้าเหมียวที่ได้ชื่อใหม่ว่าฮยองวอนผุดขึ้นมา สายตาอ้อนจมูกรั้นสีชมพูอ่อนเขี้ยวเล็กๆขนสีขาวอะอาดตานั่น...






น่ารักเป็นอย่างมาก




ระหว่างเดินกลับคอนโดก็ยิ้มแทบไม่หุบ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะกลายมาเป็นทาสแมวตัวนี้ถึงแม้ตอนแรกไม่ได้อยากนำกลับมาด้วยสักเท่าไหร่เพราะเกรงว่าเจ้าของจะกลับมาเอาเจ้าเหมียวไป พอมาถึงตอนนี้ก็แทบไม่อยากให้ใครได้เห็นขนขาวๆนั่นเลยด้วยซ้ำ






"ฮยอง..วอน" โฮซอกหยุดชะงักทันทีเมื่อพบกับเจ้าเหมียวของเขาที่ตอนนี้หลับพริ้มบนเตียงขนาดกลางสีขาว มือแกร่งลูบกลุ่มขนขาวอย่างช้าๆขนที่นุ่มฝูบ่งบอกถึงการเลี้ยงดูอย่างดี แต่ทำไมถึงเอามาทิ้งที่กองขยะล่



"หลับสบายเลยน้า"


เหมียวว..


"ฉันทำแกตื่นรึเปล่า"


....




"เดี๋ยวเอาอาหารให้กินนะฮยองวอน..." จู่ๆแมวตัวน้อยก็กระโดดลงมาจากเตียงคลอเคลียกับขาโฮซอกราวกับออดอ้อนจนเขาต้องอุ้มขึ้นมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว แมวตัวนี้ชักจะอ้อนเก่งเกินไปซะแล้ว






โฮซอกจัดอาหารทุกอย่างใส่จานชามใบสวยในขณะที่ยังมีฮยองวอนพาดอยู่ที่บ่าเขา หางสะบัดแกร่งไปมาอยู่บริเวณคอเขาจนรู้สึกจักจี้ โฮซอกวางแมวน้อยไว้ที่พื้นพร้อมกับถาดอาหารแมวที่เขาพึ่งได้มา เห็นแบบนั้นแล้วจึงจัดการอาหารของตัวเองบ้างสายตาพลางมองเจ้าตัวน้อยที่กินอย่างเอร็ดอร่อยจนเรียบ



"กินเก่งนะเรา"


เมี๊ยวววว



"หือ?" ฮยองวอนเดินหายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะคาบริบบิ้นผ้ายาวสีชมพูออกมาด้วย โฮซอกที่ว่างงแล้วยิ่งงงเข้าไปใหญ่เมื่อเข้าเหมียวนั่งแหมะตรงหน้าเขาพร้อมส่ายหางไปมา



"ฉันไม่เข้าใจแกหรอกนะ..."


.....


"????"



ฮยองวอนคายริบบิ้นออกไว้ในมือแกร่ง โฮซอกรับไว้พร้อมกับดูปฏิกิริยาเจ้าเหมียว มานั่งหันหลังให้เขาแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน



ผูกโบว์เหรอ?



"ฉันผูกไม่เป็นหรอกนะ"


แง้ววว!!!


โดนโมโหใส่อีกแล้วครับ แมวตัวนี้รู้สึกว่าจะเอาแต่ใจเป็นอย่างมากด้วยดูไม่เหมือนแมวที่พึ่งคลอดด้วยซ้ำ เอาใจยากชะมัดเลย





"ก็ได้ๆ"โฮซอกยอมจำนนจริงๆ มือข้างหนึ่งอุ้มเจ้าเหมียวมาไว้บนตักส่วนอีกมือหนึ่งคลายปมริบบิ้นออก เขาบรรจงผูกโบว์ให้พลางคิดถึงแมวมารีในการ์ตูนเรื่องหนึ่ง ถึงจะออกมาไม่สวยงามนักแต่ดูเหมือนว่าเจ้าเหมียวจะพอใจเป็นอย่างมาก


เหมียววว~


จะถือว่านั่นเป็นคำขอบคุณนะ







6:58AM



เช้านี้เขาตื่นสายผิดปกติเนื่องจากว่าอาจารย์โทรมายกเลิกคลาสเมื่อคืนนี้ สะลึมสะลือได้ไม่นานก็ต้องเบิ่งตากว้างเมื่อจู่ๆเจ้าฮยองวอนก็กระโจนเข้าใส่เขา อุ้งเท้านุ่มแปะลงกับหน้าผากย้ำซ้ำๆราวกับนวด โฮซอกได้แต่ขำกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู นอนรบราฆ่าฟันกับแมวน้อยได้สักพักก็ต้องผละตัวไปอาบน้ำชำระกายให้หอมสะอาด สิ่งที่น่าแปลกใจเป็นอย่างมากคือเจ้าเหมียวเข้ามาในห้องน้ำด้วย นั่งมองโฮซอกบนเคาน์เตอร์แกว่งหางสะบัดไปมาอย่างร่าเริง





"อยากอาบน้ำหรอฮยองวอน"


เมี๊ยว



"แมวอาบน้ำรึเปล่านะ" สะบัดไล่ความคิดเด็กๆออกจากหัวพร้อมกับถอดเสื้อยืดสีเทาออก รับรู้ได้ถึงสายตาที่ถูกส่งมาจากแมวตัวน้อยที่ยังคงนั่งหน้าแป้นแล้นตรงหน้าเขา หัวเราะร่วนในลำคอเล็กน้อยขว้างเสื้อลงตะกร้าก่อนจะหันกลับมาสนใจกับกางเกงนอน


เมี๊ยวว!!



"เป็นอะไรน่ะ?" 


......




รอยยิ้มผุดขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาร่นกางเกงลงไปกองกับพื้นก่อนจะโยนลงตะกร้าตามเสื้อไปติดๆ ลอนแพคสวยน่าหลงใหลเด่นหลาต่อหน้าเจ้าเหมียว เสียงร้องเหมียวๆดังขึ้นเรื่อยๆส่วนโฮซอกหย่อยขาลงกับอ่างอย่างช้าๆรู้สึกผ่อนคลายจากโปรเจคเเสนวุ่นวานที่เคยผ่านๆมา 





แมวน้อยฮยองวอนเดินวนไปมาหูหางตกอย่างน่าเป็นห่วง เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะกล่าวถามไม่ได้ด้วยความเป็นห่วงถึงแม้ว่าจะเป็นแมวก็เถอะ



"ฮยองวอนอ่าเป็นอะไรรึเปล่า?"


เหมียวว~




เจ้าเหมียวกระโดดเหยงๆเกาะขอบอ่าง โฮซอกเห็นเช่นนั้นจึงอุ้มขึ้นมาก่อนจะหย่อนลงในอย่างช้า ถ้าจำไม่ผิดแมวมักจะกลัวน้ำแต่ผิดกับฮยองวอนที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกำลังสนุกอยู่กับฟองเล็กละเอียดนั่น ถือวิสาสะอาบน้ำให้เจ้าเหมียวซะเลยแต่ดันรู้สึกแปลกๆเมื่อนานเข้าช่วงล่างเริ่มมีบางสิ่งบางอย่างดันเข้ากับหน้าขาแกร่ง





บริ้งค์!



"เฮ้ย!!"


"อ้ากก!" เปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเจ้าแมวตรงหน้ามีสภาพเปลี่ยงเเปลงไป สองเท้ายันหนุ่มร่างบางส่วนคนโดนก็ได้แต่สำลักน้ำที่เข้าจมูกเข้าปากอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนจะตะหวาดใส่เจ้าของด้วยความโมโห



"ทำไมคุณโฮซอกต้องถีบผมด้วย!"


"......"


แมวที่เขาเก็บมากลายเป็นคน แถมยังน่ารักอีกด้วย..



"คุณเจ้านายโฮซอก!!!!"



"นายเป็นคน!?" ตั้งสติได้ก็เริ่มซักถาม ฮยองวอนมองร่างกายตนเองที่ตอนนี้มีแขนขาดั่งมนุษย์ทั่วๆไปทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นแมว 



"ผมเป็นแมวนะ"



"แล้วทำไม.." โฮซอกจ้องมองเรือนร่างขาวไม่วางตา ผิวขาวละเอียดผมสีชมพูอ่อนริมฝีปากแดงระเรื่อดึงดูดสายตาเชิญชวนให้มองแต่ก็ยังคงช็อคอยู่ดี 



"นายท่านเก่าผมทำครับ..ฮึก" ฮยองวอนตีหน้าเศร้าทันทีเมื่อพูดถึงเจ้าของเก่า เขาเคยเป็นเเมวธรรมตัวหนึ่งที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเช่นเดียวกันกับตอนนี้ ด้วยความขี้อ้อนของฮยองวอนนายท่านจึงคิดอะไรแปลกๆขึ้นมา ในวันนั้นมีนักวิทยาศาสตร์มาที่คฤหาสน์พร้อมกับอุปกรณ์ต่างๆนาๆหลากหลายชนิด แมวน้อยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ถูกนำไปทดลองโดยการฉีดและกินจนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของลำตัว ฮยองวอนจะกลายเป็นมนุษย์ก็ต่อเมื่อเกิดอารมณ์หรือนายท่านต้องการเรื่องอย่างว่า






นานเข้าฮยองวอนยิ่งเอาใจเก่งจนนายท่านห่างเหินกับท่านหญิงภรรยาสุดที่รักของนายท่าน มีครั้งหนึ่งฮยองวอนในร่างเจ้าเหมียวถูกทารุนสารพัดโดยท่านหญิงที่เป็นดั่งนางฟ้าของคฤหาสน์ ในสายตาฮยองวอนเขาเป็นดั่งปีศาจซ่อนร่างเสือซ่อนเล็บ เคยตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับนายท่านแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการตะคอกใส่กับการกระทำรุนแรงกลับมานั่นทำให้เจ้าเหมียวกลัวตัวสั่นไปหลายวันเพราะนายท่านไม่เคยทำเช่นนี้กับเขา ครั้งที่ผ่านมานายท่านต้องไปดูงานที่ต่างประเทศนายหญิงสั่งให้คนรับใช้นำเขามาทิ้งและให้บอกกับนายท่านว่าแมวน้อยเสียไปเพราะติดโรคจากแมวตัวอื่นๆ ฮยองวอนรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในกล่องขนาดพอดีที่จะไม่ทำให้อึดอัดจนกระทั่งพบกับโฮซอกที่เอ็นดูนำเขากลับไปเลี้ยง




"มะ..ไม่ร้องไห้นะฮยองวอน เดี๋ยวฉันส่งนายไปหาเจ้านายของฮยองวอนนะ"



"ผมไม่อยากกลับไป"


"ทำไมล่ะ?"


"ผมอยากอยู่กับคุณโฮซอก คุณโฮซอกคือเจ้านายของผม" ท่าทางน่ารักเผยออกมาอีกครั้ง ร่างบางขยับเข้าหาอย่างไม่รีบร้อนนัก ใบหน้าหวานไถถูกับลาดไหลแกร่งมือขาวพลางบีบกล้ามเนื้อแขนนั่นทำให้โฮซอกรู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น 



ถ้าฮยองวอนจะกลายเป็นคนก็ต่อเมื่อเกิดอารมณ์หรือเจ้านายอยากทำเรื่องอย่างว่าละก็.....




เจ้าเหมียวนี่คงเกิดอารมณ์เองเเน่ๆ



"คุณเจ้านาย" น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยเรียกชื่อเจ้านายคนใหม่ไม่หยุดปาก ใบหูกระดิกไปมาอย่างน่ารักแก้มนุ่มขึ้นสีทันทีเมื่อมือแกร่งเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้เอวคอดไล่ลงก่อนจะหยุดกับบั้นท้ายอวบ ส่งสายตาแทะโลมตามสัญชาตญาณไปยังตามจุดต่างๆของร่างกายฮยองวอน ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยช้อนมองเขาพลางกดจูบทั่วแผ่นอกแน่นก่อนจะพูดประโยคเอาใจออกมา




"ให้ฮยองวอนช่วยคุณเจ้านายผ่อนคลายนะครับ"




ใครจะกล้าปฏิเสธลงกันล่ะ










------------------ CUT ------------------

   หน้าไบโอ









"ใส่เสื้อผ้าฉันไปก่อนนะ"



"ครับเจ้านาย^^"



"เรียกฉันว่าโฮซอกก็ได้" มือหนาลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างเอ็นดู พอลองสังเกตุเข้าดีๆร่างกายนี้ดูบอบบางเป็นอย่างมาก ไหนจะใบหน้าหวานราวกับเด็กหญิงนั่นอีก ถึงว่าทำไมนายท่านคนก่อนของฮยองวอนจึงหลงนักหลงหนา



"คะ..คุณโฮซอก" เอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเคลือพร้อมกับโผลเข้ากอดอย่างไม่ทันตั้งตัว สัมผัสได้ถึงความชื้นตรงส่วนอกแกร่งบ่งบอกได้ว่าเจ้าเหมียวกำลังร้องไห้กับอะไรบางอย่าง



"ฮยองวอนร้องไห้ทำไม?"



"คุณโฮซอกสะ..สนใจแค่ฮยองวอนได้ไหมครับ?" 



"....."



"ฮึก.. คุณโฮซอกอย่าทิ้งฮยองวอนแบบนายท่านนะครับ" คำสารภาพพลั่งพลูออกมาจนหมด น้ำตาไหลอาบแก้มกลมอย่างน่าสงสารมือเล็กกระชับกอดแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน โฮซอกกดจูบกลางกระหม่อมบางราวกับปลอบประโลมให้ใจเย็นลงกับเรื่องที่กล่าวมา 




"ฉันไม่ทิ้งฮยองวอนหรอก" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมาทำให้เด็กหนุ่มยิ้มกว้างทันที ยันให้ตัวเองนั่งชันเข่า บดจูบกลีบปากเบาๆก่อนจะผละออกมากอดอีกครั้ง 





ความจริงเขาก็อยากคืนฮยองวอนให้กับเจ้าของเก่าอยู่หรอก แต่ถ้ากลับไปแล้วเจอเรื่องอย่างนั้นก็อย่ากลับไปสะดีกว่า ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วฮยองวอนยังคงอยู่ในร่างมนุษย์นอนดูโทรทัศน์อย่างสบายใจบนเตียงนุ่ม รายการโชว์นั่นกำลังดึงดูดเจ้าเหมียวให้ชวนหลงกับมายากลหลอกเด็ก แววตาเป็นประกายเพ่งไม่กระพริบตาพร้อมเอ่ยถามโฮซอกเป็นครั้งเป็นคราวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในรายการคือเรื่องจริงหรือเปล่า เขาใสซื่อกว่าที่คิด เหตุการณ์ในตอนเช้าอาจเป็นเพราะถูกปลูกฝังมาหรือจากการทดลองกลับเรื่องอย่างว่า






6:28PM



โฮซอกกับฮยองวอนในร่างแมวเหมียวตอนนี้นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงทั้งคู่ เเสงสีส้มอ่อนบ่งบอกถึงเวลาพบค่ำแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าหลับกันไปตั้งแต่ตอนไหน




ดิ๊งด่อง!



"อืออ" ร่างหนาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียเพราะเสียงรบกวนจากกริ่งห้องตัวเอง



"เฮ้!!" เสียงของฮยอนอูและพักพวกทำให้เขาตื่นเต็มตา มองของที่ถือมาพลุงพลังอย่างงุนงงก่อนจะเอ่ยปากถามเพื่อนสนิทอย่างฮยอนอู



"คืออะไร?"



"ลืมหรอว่าวันนี้จะฉลองที่เลื่อนโปรเจคอ่ะ" เกือบลืมไปเลย เป็นคนชวนเองแท้ๆแต่ทำไมถึงลืม โฮซอกถอยหลังเล็กน้อยเพื่อให้ทุกคนเข้ามาพร้อมกับตรงดิ่งไปยังเตียงทิ้งตัวนอนอย่างสบายใจแต่..



เมี๊ยวว!!



"อ่ะ ขอโทษนะฮยองวอน"



"เลี้ยงแมวด้วยหรอ ครั้งก่อนยังไม่มีนี่นา" ฮยอนอูอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาลูบขนขาวนุ่มอย่างเบามือ ดวงตาสีฟ้าประกายดึงดูดให้ชวนมองจนแทบละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว



"เอามานี่เลย พึ่งเจอเมื่อวานที่กองขยะเห็นว่าฝนตกด้วยเลยเก็บมาเลี้ยง"



"อ้อ ชื่ออะไร?"



"ฮยองวอน" โฮซอกตอบก่อนจะวางแมวน้อยไว้บนเตียง ลากฮยอนอูมายังวงเหล้าที่พวกเขามักจะทำบ่อยๆยามฉลองหรืออาจารย์ยกคลาส






เวลาล่วงเลยไปนานแสนนานจนตอนนี้เป็นเวลา5ทุ่มแอลกอฮอล์ไหลลงคอไม่มีท่าทีหยุด เกมส์ที่พวกเขาคิดค้นถูกนำมาเล่นสารพัด เพื่อนๆก็ต่างพากันขอตัวกลับไปทีละคนสองคน โฮซอกฮยอนอูและเพื่อนที่สามสี่คนยังคงนั่งสังสรรค์ไปเรื่อย ด้วยความที่เขาไม่ทันได้ระวังเจ้าเหมียวก็เลียเข้ากับแอลกอฮอล์ในเเก้วของเขาเอง พอหันมาเห็นก็ตกใจก่อนจะอุ้มเจ้าเหมียวไว้ในอ้อมกอด



"กินไม่ได้นะฮยองวอน"


เหมียวว~





"กลับก่อนนะวอโนซางงง"



"ไหวหรอฮยอนอู?"



"หวายย เดี๋ยวให้มินฮยอกมารับ"



"โอเคกลับดีๆนะ" เอ่ยลาเป็นครั้งสุดพลางมองเพื่อนตัวเองที่เดินโซซัดโซเซไปตามทางเดิน หัวเราะร่วนในลำคอเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าห้องมา



"ฮยอง...." โฮซอกหยุดนิ่งราวกับถูกสต๊าฟไว้เมื่อพบกับร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มที่คุ้นเคยนั่งท่าเทพธิดาอยู่บนเตียงของเขาพร้อมกับโบว์สีชมพูตรงส่วนใบหน้าแดงกล่ำตัวสั่นระริกอย่างน่าสงสารก่อนจะปล่อยเสียงหวานออกมา



"นายท่าน..."





ถ้าให้เดาคงง่ายดายว่าเหตุการณ์ต่อไปนี้จะเป็นอย่างไรในเมื่อมันเคยผ่านมาแล้ว





ถ้าเป็นแบบนี้นานๆไปจะไม่หลงได้ไงละ 'ยัยเหมียวฮยองวอน'











END





TALK : กากตามท้องเรื่องเลยเจ้าค่ะ อยากเลี้ยงน้องแมวแบบนี้จังหาที่ไหนได้บ้างคะ อ้อนเก่งๆอย่างนี้คงมีตัวเดียวในโลกแถมยังมีเจ้าของแล้วด้วยละมั้ง มีผิดพลาดตรงไหนแจ้งกันได้ที่ @Mki2309นะคะ เม้นต์+เล่นแท็ก ได้ที่ #ossfตต  L0v€ U monBeBe❤


            B
            E
            R
            L
            I
            N
            ❀
                                                           
           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 naenaemxmb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 00:50
    ขุ่นพระขุ่นเจ้า *กรีดล้อง* ยัยเหมียวแชแซ่บที่สุดเลยค่ะ TT อ่ยย นี่แมวจริงรึป้ะเนี่ย ไม่แปลกใจที่ตาพี่จะหลงน้องขนาดนี้ เป็นเราเราก็หลงค่าาาาาา รอนะคะคุณไรท์เต้อ *ส่งจูบ*
    #7
    0
  2. #6 LoveH1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 08:21

    ขอสำลีซับเลือดด้วยฮะ -.,- น้องเหมียวแซ่บเกินทนทาน

    #6
    0
  3. #4 O.19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 11:25
    ตู้วหูวววววววว ถึงพริกถึงขิงเวอร์ๆเด้อค่า เจ้าเหมียวแชร้ายไม่เบาาาา ตอนแรกก็น่ารักๆมุ้งมิ้งน่าหยิกน่าฟัด แต่พอเข้าฉากคัทเท่านั้นแหละ อื้อหือออออ
    #4
    0
  4. #3 CKcupcake (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    ร้อนแรงมากเว่อ ////เป็นลม
    #3
    0
  5. #2 shygmbt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:46
    เข้าไปอ่าน nc ไม่ได้ค่ะ เศร้า ;-;
    #2
    2
    • #2-1 CHAEHw(จากตอนที่ 2)
      12 พฤษภาคม 2561 / 02:49
      เดี๋ยวเราแก้ให้น้าา;-;
      #2-1
    • #2-2 CHAEHw(จากตอนที่ 2)
      12 พฤษภาคม 2561 / 13:08
      แก้แล้วนะคะ อ่านได้รึเปล่า
      #2-2