[ SF/OS ] MONSTA•X ❄️

ตอนที่ 1 : (OS) Promise [WONHO x HYUNGWON]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 เม.ย. 61


 Promise [hyungwonho]








วันที่ 13 เมษา อิด*กเหงาชิบ




     เด็กหนุ่มอายุ18ปีที่ตอนนี้กำลังนอนเปื่อยอยู่ภายในบ้าน วันนี้มันควรจะเป็นวันที่หลายต่อหลายคนจะต้องไปเล่นน้ำกันแล้ว แต่สำหรับ แชฮยองวอน ไม่ว่าจะวันไหนมันคือวันนอนของเขา นี่ก็เป็นเวลา5โมงเย็นเสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วซอย ทำให้ฮยองวอนตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย







"เชี่ยไรเนี่ย.." 






แชฮยองวอนลุกออกจาก เตียงนุ่มที่ร้องขอวิงวอนให้คุณแม่ซื้อให้แต่เกือบได้รองเท้ามากระแทกหน้าแทน หน้าต่างบานใหญ่ถูกเปิดออกด้วยความแรงจนเกรงว่ากระจกนั่นจะแตกซะก่อน






"เปิดเพลงเบาๆหน่อยไอ้จูฮอน!!"





"ลูกพี่มีคนเรียก"





"ใครวะ อ้าวฮยองวอนมีไร!?"





"เปิดเพลงเบาๆหน่อยได้มั้ย!!"





"ไม่ได้ยิน!!"





"เบา! เสียง! หน่อยยย!"





"ห้ะ!!?"








ชาตินี้จะได้ยินมั้ยวะเนี่ย







เขาตัดสินใจเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยชุดนอนเต่าสีเทากับรองเท้าช้างดาวด้วยอารมณ์พร้อมบวกสุดๆ ใบหน้าเด็กหนุ่มคนนี้หวานเกินจึงหยุดคิดไม่ได้ว่าหญิงหรือชายกันแน่







"เบาเสียงเพลงหน่อย กูจะนอน"





"นอนไรวะ มาเล่นน้ำดีกว่ามา"





"อย่าสาด"






ซู่...






"เห้ยพวกมึง จัดการ"







จูฮอนสั่งลูกน้องส่วนตัวให้จัดการกับฮยองวอน..จัดการ?







"ทำไมพวกมึงๆสนุกกันจัง"







ถ้าสาวๆมาเห็นผมในสภาพนี้คงวิ่งหนีป่าราบกันเป็นแน่ ไม่น่าลงมาให้มันย้ำยีเลยกูอาบน้ำใหม่อีกแล้ว ขอโทษนะชุดเต่าเทาลูกพร่อตอนแรกก็ไม่คิดจะเล่นหรอกแต่พอโดนสาวๆตูมนั่นมาปะแป้งให้ก็อดใจไม่ไหว เล่นมันทั้งชุดนอนเนี่ยแหละ!







"อาแชหลีลื้อปายทำไรมา?"





"ไปถามตี๋จูดิ"





"ลื้อปายอาบน้ำก่องไป ม้ะมีเรื่องจะคุยกับลื้อ"





"อั้วจะนอน"





"ลื้อไม่อยากเข้ากรุงเรอะ?"







เข้ากรุง.... กรุงเทพ!!







"อยากๆอั้วอยาก"






ฮยองวอนวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ ขอม้ะเขากรุงไปดูคอนมอนต้าเอ็กซ์ตั้งหลายปีไม่เคยให้ไป ทำไมจู่ๆถึงอนุญาติเข้ากรุงเทพเฉย






งานนี้มีเหล่สาว!







"อั้วอาบเสร็จแล้ว"





"ม้ะจะส่งลื้อปายเรียงที่กรุงเทพ"





"...."





"แต่ม้ะจะให้ลื้อปายเล่งน้ำที่สีลงก่อน อาชินจะมารับลื้อพรุ่งนี้"





"ชิน?"





"เปงลูกของซี้ม้ะเอง"









ถึงจะไม่รู้จักก็เถอะแต่พาผมเข้ากรุงเทพได้ก็ดีแล้ว  ฮยองวอนจัดกระเป๋าสำหรับเดินทางในวันพรุ่งนี้พลางยิ้มตลอดเวลา ถึงจุดมุ่งหมายของม้ะคือให้ไปเรียนแต่อีกนานกว่าจะเปิดเทอมเที่ยวได้สบายเลย บ้านฮยองวอนไม่ได้มีฐานะยากจนมิหนำซ้ำค่อนข้างรวยอีกต่างหากเป็นลูกชายคนเดียวก็ถูกตามใจบ้าง แต่ถ้าขัดใจม้ะได้หัวขาดแน่









    วันที่ 14 เมษา เข้ากรุงเทพเว้ยเห้ยย!





เช้าที่สดใสสำหรับคนอื่นมาถึงแล้ว ส่วนผมยังคงนอนเปื่อยเหมือนเดิมแต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อวาน..







"เฮ้ย!" เด็กหนุ่มดีดตัวลุกออกจากเตียงนอนหนานุ่มดั่งเเป้งพิซซ่า รุกรี้รุกรนว่าควรจะทำอะไรต่อไปดีก่อนจะหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าห้องน้ำไป







8:21.




"อาแชหลี ลื้อเสร็จรึยัง?"





"จะเสร็จแล้วม้ะ อาชินนั่นมารึยัง?"





"มาจงรอลื้อเป็งชั่วโมงเลี่ยว!" ให้ตายเถอะปกติฮยองวอนเป็นคนตรงต่อเวลาเป็นอย่างมากถึงดูจะง่วงแทบหน้าทิ่มตลอดก็เถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ปล่อยให้คนอื่นรอซึ่งฮยองวอนรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย







อาบน้ำแต่งตัวเก็บของเสร็จจึงลงมาพบม้ะ ฮยองวอนหยุดนิ่งไปเมื่อพบกับชายวัยทำงานที่กำลังนั่งรออยู่ในส่วนของห้องรับเเขก รูปร่างบึกบึนสมชายชาตรีต่างจากเขา สีผมดำเข้มใบหน้าขาวหล่อเหลาเอาการ ใจสั่นเลยครับ...








"นี่อาชินคงที่จะพาลื้อไปอยู่ล่วย"





"แชหลีหรอครับ?"





ถึงจะชอบสาวตูมๆเหอะ แต่แมเมิงเอ้ย ถ้ามีมดลูกคงสั่นไปแล้ว





"ชะ..ใช่"





"ชื่อชินโฮซอกนะ เรียกอาชินก็ได้"





"...." พ่อคุณแม่คุณเสียงหล่ออย่างกะอะไร ละมุนละไมจนใจอยากสำส่อน ไหนจะรอยยิ้มฆ่าคนได้นั่น อยากจะเป็นผู้หญิงก็วันนี้เนี่ยแหละ...





"ไปกันเลยดีกว่านะเดี๋ยวไปถึงจะได้พักผ่อน"





"ขอบอกลาม้ะก่อนนะ ม้ะแชหลีต้องไปแล้วฝากบอกตี๋จูด้วยนะว่าแชหลีจะมาหาบ่อยๆ"





"เดี๋ยวม้ะบอกห้าย ลื้อรีบปายเหอะน่า อาชินอ่าฝากแชหลีด้วยนะ"





"ผมจะดูแลอย่างดีเลยครับม้ะ^^"








โฮซอกกล่าวลากับผู้เป็นเพื่อนแม่อีกครั้ง รอยยิ้มตาหยีน่ารักสามารถฆ่าสาวหลายคนได้รวมถึงฮยองวอน รถขับเคลื่อนออกมาสักพักก็ได้แต่นั่งเงียบบรรยากาศตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูกไม่มีใครเอ่ยขึ้นมานั่นยิ่งสร้างความอึกอัดต่อเด็กหนุ่ม เขาถือวิสาสะเปิดเพลงเพื่อทำลายความเงียบก่อนจะนั่งตามปกติ







เวลาล่วงเลยไปเป็นชั่วโมงแต่ฮยองวอนรู้สึกว่าเหมือนพึ่งผ่านไปไม่แค่กี่นาที เขาหยิบสมาทโฟนขึ้นมาเล่นแก้เบื่อ โฮซอกได้แต่ลักลอบมองทุก5นาที อยากพูดคุยกับเด็กคนนี้แต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี ไม่ได้พบเจอกับเป็นสิบกว่าปีน้องคงจำผมไม่ได้จริงๆนั่นแหละ ตอนแรกผมจำไม่ได้หรอกแต่พอม้ะเล่าให้ฟังกับเผชิญหน้ากันแบบนี้แล้วมัน..




บอกไม่ถูก






"อะ..เอ่อ แชหลี"





"เรียกฮยองวอนก็ได้ครับ" อึดอัดสุดๆเลย





"ฮะ..ฮยองวอนปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"





"18ปีครับ"





"จำพี่ไม่ได้จริงๆหรอ?"





"เราเคยเจอกันด้วยหรอครับ?"







ฮยองวอนถามออกไปด้วยความสงสัย ในเมื่ออีกคนพูดมาแบบนั้นแสดงว่าเราเคยรู้จักกัน แต่ทำไมเขาถึงจำไมได้เลยชื่อก็ไม่คุ้น ไหนจะเป็นลูกของซี้ม้ะอีก







"จำไม่ได้จริงๆสินะ ชมพูแช"





"!!"






ชื่อนี้ไม่ใช่ว่าใครๆก็เรียกได้ เขาแทบไม่เคยบอกใครด้วยซ้ำนอกจาก..






"พี่วอนโฮ!?"





"555จำได้แล้วหรอ"




"พี่หายไปไหนมาครับ! ผมโกรธมากเลยนะรู้มั้ยที่จู่ๆพี่ก็หายไปน่ะ"





"พี่กลับมาหาแล้วครับ เนี่ยมาพาไปอยู่ด้วยกัน"







ประโยคจากปากของโฮซอกกำลังทำให้ฮยองวอนหน้าแดงกล่ำ หยิบหนังสือในกระเป๋าขึ้นมาปิดหน้าพรางบ่นอุบอิบจนร่างหนาหลุดขำออกมา







"อ่านกลับหัวเป็นด้วยหรอเราอ่ะ"





อายมากกว่าเดิมอีก!





"อะ..อ้อ ผมฝึกอยู่น่ะ"








ตอนแรกรู้สึกใจสั่นตั้งแต่ได้พบกับคนๆนี้ รู้ว่าเป็นใครก็แทบจะไม่กล้ามองหน้าเลยด้วยซ้ำ จำได้ว่าตอนยังเป็นเด็กน้อยอยู่พูดอะไรกับพี่คนนี้ไปบ้าง ซึ่งมันน่าอายเป็นอย่างมาก แต่โฮซอกเล่นกับเขาเหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย จนกระทั่งเขาคนนั้นเขาหายไป








"พี่ยังจำคำที่เราพูดได้อยู่เลย"





ขอร้องล่ะ อย่าเอามาพูดเวลาแบบนี้เลย





"ผมเคยพูดอะไรไปด้วยหรอครับ?"





"นี่จำไม่ได้เหรอ"







จำได้ครับ แต่ไม่อยากจำสักเท่าไหร่ㅠㅠ








"ไม่อยากพูดตอนนี้"





"โอเคๆ"









กลับกลายเป็นว่าตัวฮยองวอนเองเป็นคนที่พยายามจะหลีกเลี่ยงทุกอย่างจากโฮซอก ลองคิดดูเขาต้องไปพักอาศัยในถิ่นของคนเคยสนิทตอนเล็กๆ อึดอัดแย่ ในที่สุดรถคันหรูก็เเล่นเข้าตัวเมืองด้วยความปลอยภัย









"คิดไว้รึเปล่าว่าอยากเรียนอะไร?"






"สถาปัตยกรรมครับ"






"สายเดียวกันกับพี่นี่"






"จะ..จริงหรอครับผมอยากเป็นสถาปนิก






"เรียนจบมาทำงานกับพี่ก็ได้นะ"






"ได้จริงๆหรอครับ!?"




"ได้สิครับ"








ฮยองวอนยิ้มแป้นนั่งดิ้นดุ้กดิ้กไปมา โฮซอกนึกเอ็นดูจึงยืนมือข้างที่ว่างไปยีผมนุ่มเบาๆ เด็กหนุ่มหน้าเด็กซ่านสัมผัสอ่อนโยนนั่นทำให้นึกถึงสมัยก่อน ส่วนชินโฮซอกขำออกมาโดยมิได้ตั้งใจ








"หัวเราะอะไรครับ?"





"หัวเราะเด็กน้อยครับ"





"ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ"





"ยังไงก็ยังเป็นเด็กน้อยของพี่อยู่ดี"





"...."








เลือดสูบฉีดอกด้านซ้ายเต้นแรงผิดปกติ เสียงหายใจดังขึ้นจนกลัวอีกคนจะได้ยิน เขารู้ไหมว่าทำให้แชฮยองวอนต้องเป็นแบบนี้ โฮซอกเอื่อมมือเปลี่ยนเพลงไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดกับเพลงรักโรแมนติก







Cause we were just kids when we fell in love



Not knowing what it was



I will not give you up this time



But darling, just kiss me slow



your heart is all I own



And in your eyes you're holding mine



Baby, I'm dancing in the dark 



with you between my arms



Barefoot on the grass 



listening to our favorite song



When you said you looked a mess



I whispered underneath my breath



But you heard it



darling, you look perfect tonight










เด็กหนุ่มสะอึกกับเนื้อเพลงมือยื่นไปคิดจะกดเปลี่ยนแต่ดันโดนมือแกร่งขาวจับไว้เสียก่อน คนแก่กว่าบีบมือเด็กอายุ18ราวกับบอกบางสิ่งบางอย่าง แชฮยองวอนมองโฮซอกด้วยความไม่เข้าใจ เขานั่งกุมมือผมมาตลอดทางบรรยากาศตึงเครียดอีกครั้ง อีกใจนึงก็เขิน อีกใจนึงก็ควรหยุดและพยายามทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น








เมื่อไหร่จะถึงสักที  เขินจนตัวจะแตกอยู่แล้ว








โฮซอกคลายมือ เปลี่ยนให้มือเล็กแบออกก่อนจะประสานกันอีกครั้ง ฮยองวอนรู้สึกเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความลึกซึ้งแผ่ซ่านจนรับรู้ได้มือแกร่งสั่นใบหน้าคมที่เห็นเพียงครึ่งเดียวนั่นกำลังแดงเป็นมะเขือเทศ






คงเขินเหมือนกันสินะ







"ดะ...เดียวก็ถึงแล้ว อยากแวะกินอะไรซักหน่อยมั้ย?"






อยากแวะหาอะไรกินนะ แต่ก็อยากกุมมือแบบนี้อยู่






"ไม่ครับ ผมไม่หิว"






คร๊อก...






"แล้วนี่เป็นเสียงริงโทนหรอหื้ม?"





"...."





"กินข้าวกันแป๊บนึงเนอะ"





"ก็ได้ครับชินโฮซอกหาที่จอดได้ในไม่ช้า ลงจากรถปิดประตูวิ่งไปยังอีกด้านพร้อมเปิดประตูให้ฮยองวอน 





"ผะ..ผมเปิดเองก็ได้นะครับ"





"พี่เปิดให้ดีกว่า^^" เขาพูดก่อนจะจับมือเรียวสวยอีกครั้ง ขายาวก้าวหาร้านอาหารโดยไม่นึกถึงร่างบางที่เขินไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ภาพวัยเด็กย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง








ตอนนั้นเขาทั้งสองคน....





เล่นด้วยกัน





กินด้วยกัน





ไปโรงเรียนด้วยกัน





ไปเที่ยวด้วยกัน





อาบน้ำด้วยกัน





กุมมือกัน





กอดกัน








จูบ...








เด็กหนุ่มสบัดศีรษะไล่ภาพในอดีต คิดเพียงแค่ตอนนั้นยังเด็กจึงทำในสิ่งที่ไม่ควรออกไป  เวลานี้คนแก่กว่าคงมีภรรยามีครอบครัวไปแล้ว ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีคงมีแฟนมาบ้างแหละน่า ติดห้วงความคิดอยู่นานแสนนานจนถึงร้านที่โฮซอกเลือก หน้าร้านสไตล์ญี่ปุ่นสีชมพูน่ารักดูขัดกับคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก








"กินร้านนี้แน่หรอครับ?"





"น้องแชไม่ชอบหรอครับ เปลี่ยนร้านก็ได้นะ"





"ไม่เป็นไรครับ กินร้านนี้เนี่ยแหละ"








รับประทานอาหารเสร็จจึงรีบไปยังรถหวังว่าจะถึงที่หมายในไม่ช้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นส้มอ่อน นภายามเย็นเป็นสิ่งที่ฮยองวอนชอบที่สุด โฮซอกเห็นร่างบางเกาะกระจกมองจึงเปิดกระจกให้ส่งผลให้เขาใจหายเล็กน้อย









"ยังชอบเหมือนเดิมเลยนะ"





"พี่จำได้ด้วยหรอ?"





"พี่ไม่เคยลืมสิ่งที่ฮยองวอนชอบหรอก"





"...."





"ทำไมจู่ๆก็เงียบไปล่ะหื้ม?"





"พี่จำได้...หมดเลยหรอ?"





"จำได้สิ ฮยองวอนชอบกินกุ้งไม่กินผัก"





"...."





"ชอบให้พี่พาไปเที่ยวบ่อยๆด้วย555"





"ดีจังที่จำได้... แฟนพี่นี่คงโชคดีมากๆที่ได้พี่เป็นแฟน"





"...."





"แฟนพี่จะต้องเป็นผู้หญิงทะ..ที่น่าอิจฉาแน่ๆฮยองวอนพยายามคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น 









เอี๊ยด!





สะดุ้งตัวโยนเพราะอยู่ดีๆโฮซอกก็จอดรถกระทันหัน เขาเอ่ยถามก่อนจะได้คำตอบที่เด็กหนุ่มต้องสะอึก






"จอดทำไมครับ?"





"พี่ยังไม่มีแฟน..."





"ทะ...ทำไม--"





"พี่รอฮยองวอน"








ตึกตัก ตึกตัก







สายตาอ่อนโยนมองตรงมายังฮยองวอน เราทั้งคู่จ้องตากันอย่างหาคำตอบ ในหัวเด็กหนุ่มมีแต่คำถาม โฮซอกโสดมาถึงตอนนี้เพื่อเขาถึงเราจะพูดอะไรไว้แต่ไม่คิดว่าคนนี้จะทำมันจริงๆ







นั่นมันแค่คำพูดของเด็ก4ขวบกับเด็กอายุ14ปี อีกอย่างเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ เรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอก พ่อแม่ของพวกเราไม่ยอมให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นภายในครอบครัวเป็นแน่ ชินโฮซอกกับแชฮยองวอนเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล มีหลานให้พวกท่านไม่ได้ด้วยซ้ำนอกจากจะสมรสกับหญิง







"มะ..มันเป็นไปไม่ได้...."





"ได้สิครับ"





"...."





"มองตาพี่สิฮยองวอน"





"เรารีบไปเถอะครับ นี่ใกล้มืดแล้ว"





"ครับ..."








โฮซอกขับรถออกจากข้างทางมุงตรงไปยังคอนโดของตัวเอง เพียงครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่อย่างปลอดภัย เขานำทางฮยองวอนขึ้นไปด้านบน ห้องขนาดใหญ่ตกแต่งเรียบง่ายสบายต่อสายตา เด็กหนุ่มขอตัวไปอาบน้ำหลังจากนั่งรถมาหลายชั่วโมงจึงเกิดอาการคลั่นเนื้อคลั่นตัว








ส่วนชินโฮซอกยืนเหม่อตรงส่วนของระเบียง เขารอเด็กคนนี้มาสิบกว่าปีแต่กลับถูกปฏิเสธโดยมีข้ออ้างเรื่องความเป็นไปไม่ได้ คำสัญญาที่เคยให้ไว้ตอนนี้แหลกสลายไปแล้ว ต่อจากนี้คงต้องทำหน้าที่พี่แสนดีเพื่อให้น้องเรียนจบ น้ำสีใสคลอเบ้าเมื่อคิดถึงสมัยก่อน ฮยองวอนคนนั้นหายไปไหน คนที่สัญญาว่าจะแต่งงานด้วยกัน....










14ปีก่อน...



"พี่วอนโฮ อันนี้คือรูปอะไรหรอ?" เด็ก4ขวบหน้าตาจิ้มลิ้มขาวสวยราวกับเด็กผู้หญิงเอ่ยถามคนแก่กว่าด้วยความสงสัย รูปภาพพรีเวดดิ้งคุณแม่ของโฮซอกที่อยู่ในสมุดสะสมภาพนั่นสง่างามเป็นอย่างมากจนฮยองวอนตาวาวเป็นประกาย







"รูปแต่งงานแม่พี่เองครับ"





"แต่งงานหรอครับ?"





"ใช่ครับ พอชมพูแชโตขึ้นก็ต้องแต่งงานแบบนี้"





"จริงหรอครับ..." ฮยองวอนพูดด้วยน้ำเสียงหวานแถมยังเบาจนแทบจะไม่ได้ยิ





"จริงครับ ชมพูแชจะได้แต่งตัวหล่อๆด้วย"





"หนูไม่อยากแต่งตัวหล่อๆ..."





"ทำไมล่ะครับ?"





"หนูอยากแต่งตัวสวยๆ อยากให้พี่วอนโฮแต่งตัวหล่อๆ"





"...."





"ถ้าหนูโตแล้วหนูแต่งงานกับพี่วอนโฮได้ไหมครับ?" ความไร้เดียงสาของเด็กมันไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ 








   โฮซอกได้ยินเช่นนั่นจึงนิ่งไปชั่วขณะ ฮยองวอนนั่งทำตาแป๋วรอคำตอบจากเขามือนุ่มนิ่มจิ้มเข้าที่แก้มจนคนแก่กว่าสะดุ้ง การนั่งจ้องกันด้วยสายตาแบบนี้มันไม่ไหวจริงๆ แชฮยองวอนน่ารักเกินไปแล้ว








"ดะ..ได้สิครับ"





"เย้ๆๆ สัญญาก่อนนะว่าจะแต่งงานกับหนูเด็กน้อยทำท่าเกี่ยวก้อย โฮซอกขำด้วยความเอ็นดูพร้อมเอ่ยขึ้นมา





"ถ้าสัญญาแต่งงานต้องทำแบบนี้"





"??"








ชินโฮซอกก้มลงจุมพิตกับริมฝีปากเล็กอย่างแผ่วเบาตามสัญชาติญาณ เขารู้เพียงว่าต้องอ่อนโยนกับเด็กคนนี้ให้มากที่สุด ไม่อยากให้ของสวยงามนี้ต้องแปดเปื้อน 








ผ้าสีขาวของพี่...


มันไม่ควรเปื้อนสีในตอนนี้








    เวลาผ่านไปพวกเราก็เล่นกันดังเดิม ไม่มีใครกล่าวเรื่องแต่งงานขึ้นมา ในบางครั้งโฮซอกเผลอล่วงเกินฮยองวอนแต่ก็ไม่มีอะไรมากนอกจากจูบอันแสนหวาน เด็กน้อยคนนีไม่ได้ขัดอะไรแถมยังหัวเราะคิกคักชอบใจด้วยซ้ำ จนกระทั่งโฮซอกย้ายบ้านไปโดยไม่มีคำลาแชฮยองวอนนอนร้องไห้แทบทุกคืน ผ่านไปนานแสนนานก็เริ่มลืมเรื่องนั้น ลืมแม้กระทั่ง ชินโฮซอก....










ปัจจุบัน....






ชายหนุ่มวัยทำงานกำลังร้องไห้เมื่อนึกถึงเรื่องเก่าๆ ในตอนนั้นสิ่งที่อยากทำคือการอำลาเด็กที่สัญญากันไว้ ด้วยระยะเวลาที่เร่งรีบจึงไม่ได้พบกับฮยองวอน รู้สึกเสียใจกับการทิ้งเด็กคนนั้นไปโดยไม่บอกไม่กล่าว สุดท้ายสิ่งที่พยายามทั้งหมดต้องสลายหายไป สิ่งที่ได้กลับมาดันไม่เหมือนเดิม







"ฮึก.."





"พี่วอนโฮ"





"!!!"





"พี่ร้องไห้!?"





"อะ..อ้อ เมื่อกี้นี้ลมมันพัดแรงน่ะฝุ่นเลยเข้าตา"





"พี่โกหกผมไม่ได้หรอก"





"...." สิ่งที่เหมือนเดิมคือการรู้ทัน ไม่มีครั้งไหนที่จะโกหกเด็กคนนี้ได้ ผมยอมรับว่ารักเขามาก มากเกินที่จะเปลี่ยนใจ แต่ดูเหมือนว่าเด็กนี่ไม่มีความรู้สึกต่อผมเลยด้วยซ้ำ





"พี่ร้องไห้ทำไมครับ"





"ฝุ่นมัน--"





"เรื่องสัญญาใช่มั้ยครับ?"





"อึก..." โฮซอกหันหลังให้ฮยองวอนอีกครั้งพร้อมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เม้มริมฝีปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้ เขาดูอ่อนแอเวลาอยู่ต่อหน้าเด็กคนนี้ ฮยองวอนตอนนี้ใจร้ายกับเขาเกินไปแล้ว




"ไปนอนกันเถอะครับ พี่ขับรถคงเหนื่อยน่าดูเลย"





"ฮะ...ฮยองวอนไปนอนก่อนได้เลยครับ เดี๋ยวพี่นอนที่โซฟา"





"ทำไมต้องนอนโซฟา เตียงก็ออกจะใหญ่"





"พี่กลัวฮยองวอนไม่สบายใจ"





"หนึ่งคำฮยองวอนสองคำก็ฮยองวอน ชมพูแชแค่นี้มันยากหรอครับ?"





"...."





"ยังจะมาเงียบใส่อีก







แชฮยองวอนทำผมสับสนไปหมดแล้ว ตอนแรกดูเหมือนว่าจะเมินใส่ ทำไมตอนนี้ดันกลายเป็นเอาแต่ใจไปซะได้ล่ะ







"ชมพูแชที่พี่เคยเรียกอ่ะ สมองเสื่อมหรอ?"





"เปล่าครับ"





"เรียกสิ"





"ชะ..ชมพูแช"





"ทีนี้ไปนอนกันได้แล้วนะ"





"พี่ขออาบน้ำก่อนนะครับ"





"โอเค๊ ผมนั่งรอที่โซฟานี่"





"ไปนอนก่อน--"





"รึจะให้ผมไปอาบให้ครับ?"





"ไม่เป็นไรครับพี่อาบเองได้"










โฮซอกตรงดิ่งไปยังห้องน้ำด้วยท่าทีเร่งรีบทำให้ฮยองวอนหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างกายสมส่วนตอนนี้เปลือยเปล่า สายน้ำจากฝักบัวสร้างความผ่อนคลายได้ไม่น้อย เขาเริ่มใช้ความคิดอีกครั้งและตัดสินใจที่จะล้มเลิกสัญญานั่น














แก๊ก!





"!!"





"ขออาบอีกรอบนะครับ พอดีเมื่อกี้ยังไม่สะอาด







จู่ๆฮยองวอนก็พรวดพลาดเข้ามาจึงทำให้โฮซอกช็อค แต่สิ่งที่ทำให้โฮซอกถึงกับไปต่อไม่เป็นนั้นคือผ้าขนหนูสีขาวที่ห่อตัวฮยองวอนเข้ามาตอนนี้ลงไปกองอยู่กับพื้นแล้วอย่างเรียบร้อยก่อนจะแทร็กตัวเองเข้าไปด้านในตู้กระจกใสที่มีไอน้ำเกาะติดเต็มไปหมด








"พี่ออกไป---"





"ไม่ต้องอาบน้ำด้วยกันออกจะบ่อยไม่เห็นเป็นอะไรเลย"





"แต่ฮยอวงวอ...ชมพูแชโตแล้วนะครับ"





"ไม่เป็นไรหรอกน่า"





"ครับ..."







ทั้งคู่อาบน้ำถูกเนื้อถูตัวไปเรื่อยๆ โฮซอกพยายายามอัดอั้นอารมณ์เพราะตอนนี้คอขาวอยู่ตรงกับหน้าเขาพอดี ฮยองวอนเต้นดุ้กดิ้กไปมาจนก้นอวบนั่นโดนอะไรต่อมิอะไร ร่างหนาถอยออกมาหนึ่งก้าวหวังออกจากแต่กลับโดนจับมือไว้







"พี่จะยกเลิกสัญญาหรอครับ?"





"ใช่ครับ"





"อ่าห้ะ..."







เด็กหนุ่มยังคงใช้ใยบัวขัดตามลำตัว ส่วนโฮซอกได้แต่ยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลยในเวลานี้






"ขัดหลังให้หน่อย"





"คะ..ครับ!?"





"ขัดหลังให้หน่อยครับ แขนผมมันไม่ถึง"








เหมือนถูกกลั่นแกล้งอย่างไรก็ไม่รู้ โฮซอกรับใยบัวจากคนเด็กกว่ามาไว้ในมือ เริ่มขัดจากต้นคอไล่ลงมา แผ่นหลังขาวบางยิ่งมีสายน้ำไหลผ่านยิ่งน่ามอง โฮซอกขัดส่วนกลางเบามือเพราะกลัวฮยองวอนจะเจ็บ







"แรงกว่านี้ได้ไหมครับ?"





"ครับลงแรงขัดมากขึ้นจนมีเสียงแปลกๆของฮยองวอนดังออกมา โฮซอกตกใจจึงหยุดมือพร้อมถอยออกมา เด็กน้อยหันมามองก่อนจะดึงเขาเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ดันให้โฮซอกอยู่ด้านในแย่งใยบัวจากร่างหนามาขัดหลังให้






"ชมพูแชครับเดี๋ยวพี่ขัดเองดีกว่า"





"พี่ทำไม่ทั่วหรอก ผมช่วยพี่ดีกว่า"










มือเล็กถูไปมาเบามากทำให้เขารู้สึกสยิว โฮซอกกำหมัดแน่นระงับอารมณ์กาย ใยบัวลากผ่านเอวสอบและลงไปเรื่อยๆจนถึงแก้มก้น เสียงหายใจหนักหน่วงดังขึ้น ฮยองวอนยิ้มออกมาพร้อมกับโยนใยบัวทิ้งใช้มือข้างนึงลูบไล้ตามลอนแพคสวย อีกข้างนึงลูบหน้าขาของโฮซอก









"พะ..พอเถอะครับ"





"ยังไม่สะอาดเลยนะ"





"ไม่เป็นครับ อึก.."





"ทำไมหายใจแรงจัง?"





"หยะ...หยุด"





"หยุดก็ได้"








เด็กคนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ ความไร้เดียงสาหายไป เหลือแต่ฮยองวอนที่เอาแต่ใจ กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็แทบเอาตัวไม่รอด 







"ชมพูแชนอนในห้องนะ พี่จะนอนตรงโซฟา"





"ไปนอนด้วยกันเถอะครับ"





"ไม่--"





"รังเกียจหรอครับ?"





"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แบบนั้น"






"งั้นก็มานอนกับผมเขาคล้องแขนโฮซอกออกแรงกระชากเข้าห้องนอนไป ตอนนี้ทั้งคู่ตอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ฮยองวอนเห็นท่าทีออกห่างของคนแก่กว่าจึงขยับเข้าใกล้จนใบหน้าหวานซุกกับกล้ามแขน ริมฝีปากบางพูดอุบอิบโฮซอกจึงไม่ได้ยินได้แต่มองเด็กคนนี้พร้อมตั้งคำถามต่างๆนาๆ







ฮยองวอนคิดอย่างไรกันแน่






"ฝันดีนะชมพูแชของพี่"





"อืออ ฝันดีครับพี่วอนโฮ"








วันที่ 15  เมษา ได้ไปเล่นน้ำแล้วโว้ยยย






7:13.





โฮซอกตื่นขึ้นมาพบกับร่างบางกำลังนอนกอดเขาอยู่เหมือนตอนแรกเป๊ะ จมูกรั้นกลีบปากบางอมชมพูแก้มเนียนใสขนตายาวแพรดูสมส่วนกันไปหมด สวยซะยิ่งกว่าหญิงสาวอีก น้องหลับอยู่คงไม่รู้หรอก







จุ๊บ







ริมฝีปากหน้ากดลงบนแก้มนุ่มแผ่วเบา อดใจไม่ไหวจริงๆ คิดอีกทีเขาไม่ควรทำแบบนี้โดยที่เด็กนี่หลับ โฮซอกกับฮยองวอนเป็นเพียงพี่น้องกันและควรให้เกียรติมือหนาแกะแขนฮยองวอนออกเบาๆ พาร่างตัวเองไปอาบน้ำก่อนที่จะทำอาหารให้เด็กหนุ่ม 









"อืออ.. หายไปไหน?" ฮยองวอนงัวเงียเล็กน้อย ปกติเขาไม่ใช่คนที่ตื่นเช้าเช่นนี้ มองรอบห้องนอนสีขาวโล่งกว้างก็ไม่พบกับโฮซอก ขาเรียวหย่อนลงข้างเตียงนั่งคิดสิ่งที่ทำไปเมื่อคืน รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนแก่กว่าจะกลั้นอารมณ์ได้ถึงขนาดนั้น 







พอออกมาจากห้องก็ได้กลิ่นของอาหารที่โฮซอกกำลังทำอยู่ สูดหายใจเข้าเต็มปอดเพราะความหอม ท้องเขาเริ่มร้องด้วยความหิวจึงตรงดิ่งไปยังส่วนของครัว







"ตื่นแล้วหรอครับ?"





"หอมจัง ทำอะไรอยู่?"





"กุ้งอบวุ้นเส้นของโปรดชมพูแชไงครับ"





"น่ารักจังจำได้ด้วย^^"





"...."





"เร็วๆนะครับผมหิวม๊ากมากหิวจนจะกินพี่วอนโฮได้อยู่แล้ว"





"คะ..ครับ อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว"








 ฮยองวอนนั่งกินอย่างเงียบๆไม่พูดไม่จาจนหยุดคิดไม่ได้ว่าอร่อยหรือไม่ กระต่ายซื่อบื้อนั่งมองเหมียวน้อยไม่มีท่าทีเบื่อ ของสวยงามใครจะเบื่อลงกัน ร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอมอย่างนี้ไม่คิดว่าจะแสบสุดยอด ม้ะเล่าว่าฮยองวอนเป็นถึงหัวโจกในซอยเรื่องเกเรมีเยอะมาก แต่ไม่ยักรู้ว่าจะอ่อยเก่งเหมือนกัน









"ไปเล่นน้ำที่สีลมกันนะ"





"คือพี่ไม่--"





"ปฏิเสธอยู่ได้ เริ่มรำคาญแล้วนะ"





"พี่ขอโทษครับพี่ไปก็ได้"








จะแกล้งกันไปถึงไหน...แชฮยองวอน








ในตอนแรกก็ดูเหมือนว่าจะเขินที่นั่งกุมมือกันในรถ แต่ตอนนี้มันคืออะไร  นี่ไม่ใช่ชมพูแชที่ผมรู้จัก








นี่เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้วที่นั่งกับฮยองวอนในส่วนของห้องนั่งเล่น ยัยเหมียวไม่มีวี่แววที่จะไปอาบน้ำและชุดนอนนั่นก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเสื้อทำงานเขา รายการโทรทัศน์ดึงดูดให้ฮยองวอนนั่งดูไม่มีเบื่อ โฮซอกเหล่มองร่างบางตลอดเวลา เขาไม่อยากให้เด็กคนนี้ไปเล่นน้ำที่สีลมเพราะมักจะมีเหตุการณ์อันตรายเกิดขึ้นแทบทุกปีแต่ก็ไม่อยากขัดใจชมพูแชแสนหวานคนนี้












21:53.


งานสงกรานต์สีลม







เสียงเพลงดังกระหึ่มผู้คนเล่นน้ำกันไม่ขาดสาย ทั้งชาวไทยชาวต่างชาติปนเปกันจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ฮยองวอนตอนนี้ถูกรุมปะแป้งโดยเฉพาะพวกผู้ชายนั้น เขาไม่อยากให้ใครโดนตัวเด็กของเขาจึงลากแชฮยองวอนออกมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์  ถึงแม้ว่าค่ำแล้วผู้คนดูไม่ซาลงเลยแถมยังมากขึ้นกว่าเดิมอีก เหมียวแชดึงโฮซอกมายังจุดจำหน่ายแอลกอฮอล์ชนิดที่ไม่แรงมากก่อนที่จะยื่นแก้วให้







"พี่ไม่ดื่ม..."





"น่าเสียดายจัง งั้นผมดื่มเอง"





"ฮยองวอ--"





"อ่าาา ชื่นใจจัง" 








      หลังจากแก้วนั้นก็มีแก้วหลังๆตามมาจนเริ่มซงตัวไม่ได้ โฮซอกประคองร่างบางเพื่อไม่ให้ล้มลงไปเสียก่อน ฮยองวอนจับมือโฮซอกออกมายังส่วนของปาร์ตี้โฟม ใบหน้าหวานตอนนี้แดงกล่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์โฮซอกดื่มไปเพียงแค่แก้วเดียวเขาก็แทบไม่รอดแล้ว








เสียงเพลงเปิดสู้กันจนฟังไม่รู้เรื่อง ฮยองวอนกวาดแขนเรียวคล้องคอคนแก่กว่าไว้พร้อมเต้นตามจังหวะ ส่วนแขนแกร่งของโฮซอกก็โอบเอวฮยองวอนไว้เช่นเดียวกัน ทั้งคู่จ้องหน้ากันโดยไม่วางตา กลีบปากบางเผยอออกนั่นเรียกเลือดชินโฮซอกได้ไม่น้อย ถึงจะมืดแต่แสงสีที่สาดส่องมานั้นยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ของร่างบางไปอีกเท่าตัว เขาทำแบบนี้กันอยู่นานแสนนานก่อนที่แชฮยองวอนจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา









"ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนพี่จูบผมบ่อยมาก"





"...."





"ตอนนี้ผมจะจูบพี่บ้าง" พูดจบฮยองวอนก็จู่โจมทันที ริมฝีปากสวยกดจูบกับอวัยวะเดียวกันอย่างรุนแรงจนโฮซอกคมวดคิ้วครางฮือ ทั้งขบกัดตวัดลิ้นเล็กเกี่ยวลิ้นร้อน สัมผัสสลับแลกน้ำลายกันภายในโพรงปากเกิดเสียงดังน่าอายชวนปลุกอารมณ์ ฮยองวอนผละออกอย่างช้าๆจนน้ำให้น้ำสีใสยืดตามมา 






"ระ..เรากลับห้องกันเถอะครับพี่วอนโฮ"





"ครับ..."









โชคดีที่โฮซอกไม่ได้เมามากจึงขับรถถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ทั้งคู่นัวเนียกอดรัดฟัดเหวี่ยงตั้งแต่ขึ้นลิฟต์มา แรงอารมณ์ทั้งคู่ปะทุขึ้นสูงจนฉุดไม่อยู่ ฮยองวอนผลักโฮซอกกับเตียงก่อนจะถอดเสื้อออกโยนไปไหนสักแห่งภายในห้อง  ไม่รอช้าที่จะปลดเปลื่องอาภรณ์คนแก่กว่าให้พ้นทาง  อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงจนน่าสงสาร อารมณ์กามทั้งสองมีมากไม่ต่างกั ใบหน้าสวยซุกไซร้คอขาวอย่างรุนแรงจึงทำให้เกิดรอยแดง









"ฮึก..ชะ..ชมพูแชครับโฮซอกร้องครางออกมาด้วยความไม่เคย ความรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนถลาล้ำ ร่างกายเปลื่อยเปล่าของฮยองวอนขึ้นสี ยิ่งมือแกร่งลูบไล้ฮยองวอนยิ่งรู้สึกชอบ ชอบทุกสัมผัสจากโฮซอก






"อึก...ผมอยากจูบพี่วอนโฮอีกครั้"





"...."







"แต่ครั้งนี้ขอจูบข้างล่างนะครับ"









บทรักร้อนแรงของเด็กอายุ18 กับ หนุ่มอายุ28 เกิดขึ้นเพราะแรงอารมณ์และฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักจนล้น ทั้งคู่รักกันและไม่ผิดที่จะรัก ในเมื่อแชฮยองวอนเลือกชินโฮซอก





  






วันที่ 16 เมษา ความสุขเหลือล้น








ร่างชายวัยทำงานกำลังหลับพริ้มบนเตียงคิงไซต์ด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมของเมื่อคืน ส่วนเด็กหนุ่มยืนเกาะระเบียงโดยตอนนี้มีผ้านวมผืนใหญ่ห่อตัวไว้อยู่ บรรยากาศของกรุงเทพที่แท้จริงกลับมาอีกครั้ง ผู้คนสัญจรไปทำงานกันปกติหลังจากเทศกาลสงกรานต์หมดลง 









นึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ได้แต่ขำ อยากแกล้งให้คนแก่กว่าตะบะแตกแท้ๆ แต่ไหงดันเป็นตัวเองที่ตะบะแตกซะก่อน







"อืออ ชมพูแชครับ" เสียงทุ้มงัวเงียของโฮซอกเรียกความสนใจของฮยองวอน ใบหน้าสดในกรอบแว่นสวมเพียงกางเกงนอนนั่นน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก แขนแกร่งโอบกอดพรางใช้คางเกยไหล่ไว้ ฮยองวอนมองกระต่ายตัวนี้ด้วยความงุนงงแต่สายตาที่ส่งกลับมาราวกับอ้อนอะไรเขาอยู่





"ว่าไงครับพี่วอนโฮ?"





"ไม่มีอะไรครับ^^"





"พูดมาเถอะครับ" ฮยองวอนเอ่ยพร้อมหันมาประจันหน้า แววตาโฮซอกดูมีความกังวลจนถูกจับได้ มือเล็กปัดปรอยผมเพราะหน้าม้าของคนนี้ยาวเกินไป โฮซอกยังคงรู้สึกกลัวที่จะพูดเรื่องนั้น กลัวว่าเด็กคนนี้จะปฏิเสธอีกครั้





"คะ...คือ"





"เรื่องสัญญาอีกแล้วหรอครับ?"





"ครับ พี่รู้ว่าชมพูแชอยากยกเลิกแต่ก็อยากถา--"





"เมื่อคืนนี้มันไม่มีความหมายเลยหรอครับ?" ฮยองวอนพูดออกมาโดยความโมโห ปากแบะคว่ำเหมือนเด็กเอาแต่ใจก็ในเมื่อ เมื่อคืนเขากับเด็กนี่เมาทั้งคู่จึงเผลอเลอทำสิ่งที่ผิดลงไป โฮซอกทำหน้างุนงงจนฮยองวอนต้องเอ่ยออกมา






"ให้ไปตั้งขนาดนั้นแล้วยังคิดว่าผมจะอยากยกเลิกสัญญาอีกหรอครับ! เจ้ากระต่ายซื่อบื้อ!"






"...."





"ไม่อยากแต่งงานกับชมพูแชของพี่กระต่ายวอนโฮแล้วหรอ?"





"ไม่ยกเลิกสัญญา?"





"จองมาตั้งแต่เด็กจะมายกเลิกอะไรตอนนี้เล่า.////." ใบหน้าหวานขึ้นสีก้มหน้างุนจนโฮซอกขำก่อนจะเข้าไปฟัดแก้มนุ่ม แชฮยองวอนหัวเราะคิกคักจนทำให้ถึงถึงตอนนั้น ทุกครั้งที่โฮซอกจูบหรือหอมแก้มเขาจะหัวเราะอย่างนี้ตลอด ความน่ารักไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว





"แต่งงานกับพี่นะ"





"ผมอายุเท่าไหร่น้าาา"





"18ปีไงครับ"





"รออีกสัก3ปีเนอะ"





"ได้สิครับ"





"...."





"พี่รอมา10กว่าปียังรอได้ แค่3ปีทำไมพี่จะรอชมพูแชไม่ได้" ความอบอุ่นในอ้อมกอดของโฮซอกก็ไม่เคยเปลี่ยน ผู้ชายคนนี้อ่อนโยนกับเขาตลอด ทั้งคู่กอดกันแน่นมือใหญ่ร้อนลูบหัวร่างเล็กอย่างเบามือ น้ำสีใสไหลเพราะความดีใจที่คนตัวเล็กไม่ใจร้ายกับเขา









10กว่าปีที่ผ่านมาไม่เสียเปล่าเลยจริงๆ








"พี่รักชมพูแชนะ"





"ผมก็รักพี่วอนโฮ"







ริมฝีปากประกบกันด้วยสัมผัสอ่อนโยน ภาพของเด็กสองคนกำลังจูบกันใต้แสงจันทร์แล่นสมอง ถ้าจำไม่ผิดฮยองวอนถูกม้ะตีจนต้องมากกอยู่ที่บ้านโฮซอก และวันนั้นเป็นครั้งแรกที่เผลอไผลเกินเลยกับเด็กน้อยคนนี้ จากรสจูบแสนหวานกลายเป็นรสจูบอันร้อนแรง







ถ้าฮยองวอนเป็นเด็กแบบนี้คงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวโฮซอกเอง







เขาผละออกก่อนแต่ก็รู้สึกเสียดาย หลงใหลกลีบปากบางนั่นตั้งเเต่เล็กจนโต ทุกครั้งที่ได้สัมผัสแทบทำให้สติแตกทุกที







"อย่าหนีผมไปอีกนะ"



"หนีไม่ได้หรอก หลงซะขนาดนี้"




โฮซอกเป็นของฮยองวอน



ส่วนฮยองวอนก็เป็นของโฮซอก



เราเป็นของกันและกัน







ถ้ามีโอกาสหนีได้ผมไม่มีทางหนีแน่นอน ติดบ่วงเด็กคนนี้จนแทบโงหัวไม่ขึ้นใครจะกล้าหนีไปล่ะ










ไว้โอกาสหน้าเรามาเล่นน้ำกันใหม่นะ ชมพูแช



  








END



Talk : Jealousy1stWin???????? ฟิคนี้ที่แท้จริงเกิดการการเก็บกดไม่ได้เล่นน้ำสงกรานต์ (ลองจิตนาการพี่วอนโฮผมสีดำยุ่งๆหน้าสดใส่แว่นใส่แต่กางเกงนอนสิคะㅠㅠ) แต่งแบบนี้ครั้งแรกเลยค่ะมีผิดพลาดตรงไหนแจ้งกันได้ที่ @Mki2309 นะคะ เม้นต์+เล่นแท็ก ได้ที่ #ossfตต  L0v€  U monBeBe❤

















 
            B
            E
            R
            L
            I
            N
            ❀
                                                                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #8 naenaemxmb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 00:52
    แต่งงานกันไปเล้ยยยย น่ารักมากเลยค่ะ เห็นภาพยัยน้องชมพูแชกับพี่โฮซอกเลย แงงง
    #8
    0
  2. #5 quex27 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 05:47
    ยัยชมพูแชน่ารักกกกกก งื้อออออออ ไรท์แต่งดีมากเลยยย รอติดตามอยู่นะคะะ
    #5
    0
  3. #1 CKcupcake (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 23:24
    โอ้มายก้อดดดด!!!! น่ารักมากๆชมพูแชนี่ร้ายมากนะจ้ะ -.,-
    #1
    0