EXO Hight school magic

ตอนที่ 10 : Chanbaek is magic : (5/5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60

 "มันคือจุดเริ่มต้น...."

ผ่านมา 7 วัน 7 คืน สงครามต่างสงบลง และทางโรงเรียนได้เสียนักเรียนเวทย์ เป็นจำนวนมากเมื่อเจ้าปีศาจได้ออกมาอาระวาดพร้อมกับจับตัวยูนิคอร์นไป ทางฝ่ายของจอมเวทย์ต่างอพยศหนี ราวกับคนเร่ร่อน นักเรียนที่เหลือรอดถูกส่งกลับไปที่บ้านเกิด ส่วนนักเรียนที่เสียชีวิต ถูกจารึกว่าเป็นผู้กล้า แต่สำหรับแบคฮยอนแล้วสงครามที่เกิดขึ้น เค้าแทบจะไม่รู้เกี่ยวกับมันสักนิด เมืองที่เค้าอยู่ถูกยึดครอง ตอนนี้มีแต่เหล่าคนที่มีไอสังหาร เดินวนไปเวียนมาอยู่แถวๆไฮสคูล ศพของผู้เสียชีวิตถูกวางเรียงกันไว้ และพิธีกรรมคือการให้องค์หญิงดูโฉมหน้าผู้เสียสละ ซึ่งข้อนี้คงจะรู้ดีว่าคงต้องเดินขาสั่นกันไปข้างนึงเลยแหละ ศพเชียวนะ แบคฮยอนโรยกลีบลิลลี่ขาวลงที่กายผู้เสียสละ ใบหน้าหวานได้แต่คิดสงสาร เพราะศพที่เจอเคยคุยกับเขาหรือเคยทักกันบ่อยๆ ทำได้แค่เอ่ยปากให้ไปในที่ที่ควรอยู่ ถ้าเกิดว่าการตายจากของบุคคลนั้น พรากคนคนหนึ่งที่เรารักคงจะเศร้าไม่น้อย ร่างบางเดินมาที่ศพนักเวทย์ขั้นสูง ที่น่าแปลกใจคือเหล่าองครักษ์ต่างยืนน้ำตาซึม ทีเวลาดูศพผู้เสียสละยังหยอกกันเล่นอยู่เลย แล้วทำไมจู่ๆถึงได้มาร้องไห้คร่ำครวญกันอยู่นี่หละ อย่าบอกนะมายืนร้องไห้ตบตาคาเบล แบคฮยอนโรยกลีบลิลบี่ขาวลงที่ศพ แต่เหมือนลมคงจะไม่เป็นใจ ผ้าที่ปิดใบหน้าบุคคลนั้นได้เปิดออกตามแรงลม จมูกโด่งและริมฝีปากหนา...ใบหูที่กางออก...ชานยอล?....ศพ?.....ตาย?

"น....นั่นมัน??!!!"ดูเหมือนแบคฮยอนเองที่จะไม่เข้าใจกฎเเห่งกรรมนี้เลย เค้าเพิ่งที่จะโดนบุคคลตรงหน้าสารภาพรัก แต่ทำไม...

"ช...ชานยอลหรอ...ชานยอลไม่ใช่นายใช่ไหม...ตอบผมสิ ไหนนายบอกว่าคืนนี้ อึก!!...จะมานอนกอดผม....ชานยอล...."

เฮือก!!!!!!
เหงื่อจากขมับผุดขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากที่เคยสดกลับกลายเป็นสีซีด มันยังคอยหลอกหลอน...ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เพราะเวทย์ของท่านรุ่นหนึ่งทำให้เขาไม่แก่ แบคฮยอนได้เห็นเพื่อน และคนที่รู้จักค่อยๆหลับไหล...แบบไม่มีวันตื่น ทรมานหดหู่ เค้าเข้าใจดี แต่ฝันนี้...ไม่เข้าใจสักนิด ทั้งๆที่ผ่านมา50กว่าปีแล้ว เค้าไม่เคยลืมมัน...คนที่รัก...

"นี่แบคฮยอน...พี่ว่าบางทีให้คุณคาเบลดูให้ดีกว่านะ...นายสะดุ้งตื่นหลายครั้งเกินไปแล้ว"ลู่หานส่ายหัวไปมา มือบางคนกาแฟในแก้วอย่างใจเย็น นั่นสินะ ท่านคาเบลก็คงเจ็บใจไม่น้อย ไรเฟอร์น่ะดันมีอะไรกับคาเบลไปแล้วด้วย ยิ่งรู้ว่าเป็นศัตรูคงจะทำใจไม่ได้ 

"ไม่เป็นไรครับ...ผมว่าจะไปวิ่งแล้ว"แบคฮยอนล้างหน้าแปรงฟันและอาบน้ำเช้าจนเสร็จก็ใส่ชุดออกกำลังกายไปวิ่งตอนเช้า เค้ามาอยู่ที่โลกมนุษย์แล้ว...และได้แต่เฝ้าดูบิดามารดาที่ค่อยสลบไสลลงไปเช่นกัน 

'การตายน่ะ...ไม่ใช่การจากลา...แต่...มันคือจุดเริ่มต้น'จู่ๆประโยคนี้ก็ผุดเข้ามาในหัวแบคฮยอน ร่างบางหยุดวิ่งแล้วหันไปมองรอบกาย...ไม่ใช่สิเช้าขนาดนี้มันไม่มีคนหรอก บางทีแบคฮยอนอาจจะกลายเป็นคนหูแว่วบ่อยๆก็ได้ เค้าไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ออกมาวิ่งตอนตีห้า ไฟข้างถนนยังติดอยู่เลย แถมรอบข้างยังคงเงียบสงัด พอคิดได้ดังนั้นแบคฮยอนจึงหันหลังและวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

"พี่ลู่หานครับ...พี่ควรจะไปดูลูกของพี่ที่โลกแวมไพร์บ้างนะ...เดี๋ยวเค้าก็คิดหรอกว่าเป็นลูกไม่มีแม่"

"นี่ไงกำลังไป...ว่าจะเอามาอยู่นี่สัก2-3วัน รอเซฮุนเก็บกระเป๋าก่อน!" นั่นสินะ...จากหนุ่มเย็นชาในวันนั้น กลับกลายเป็นคนขี้เล่นและกลัวเมีย บางทีการมีเมียนี่คงเปลี่ยนนิสัยสามีหลายๆคนได้เลยแหละ...จะว่าไปบางทีเค้าก็คิดว่าจะหาคนมาแทนที่'เค้า'นะ....แต่กลับลืมไม่ได้สักที ทำให้แบคฮยอนอยู่ตัวคนเดียวมา50กว่าปีแล้ว และใบหน้าที่ยังดูเด็กนี่อีกด้วย โดยรวมแล้วแบคฮยอนเป็นคนน่ารัก มีคนเข้าหาเยอะแต่เจ้าตัวเลือกที่จะปฎิเสธไป

Vampire city

"จีฮุนครับ...มาหาแม่มา"ลู่หานโผกอดลูกของตน จีฮุนนั้นแตกต่างจากเด็กทั่วไปเค้าจะโตขึ้นทุกๆสามชั่วโมง และที่สำคัญราชาแวมไพร์ได้ผสมเลือดกษัตริย์ลงไปที่ร่างกายจีฮุนด้วยทำให้ดวงตาอีกข้างของจีฮุนเป็นสีแดงเลือด

"แม่ฮับ! พ่อบอกว่าแม่จะมีน้องอีกหนึ่งคนด้วยหละ°^°"

"...ห...หา...ป่าวนะแม่ไม่ได้มี"ลู่หานส่ายหัวไปมาแล้วรีบหันไปตีไหล่เซฮุนอย่างหมันไส้ หนอย! มาหาลูกแล้วยังจะมาหื่นกามอีก 

"แต่ว่า...ผมอยากมีน้องนะฮับ...นะฮับ..ผมตั้งชื่อแล้วด้วย"

"แม่จะคิดดูนะ=_=...ว่าแต่จีฮุนตะตั้งชื่อน้องว่าอะไรหละ?"

"ควานลิน..."
To be continue .....
SS 2.





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น