[FIC KHR/REBORN] LANDZIA K.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 897 Views

  • 24 Comments

  • 141 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    41

    Overall
    897

ตอนที่ 4 : CHAPTER 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

CHAPTER 2



หลังจากที่ผมเดินกลับมาถึงบ้านของเดซิโม่ได้ไม่นาน -- สองชั่วโมงให้หลัง เดซิโม่ก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาถึงบ้าน รีบเก็บเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้และของจำเป็นเข้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่เท่าฝาบ้าน (ไม่ได้ต่างไปจากตัวเองเลยเถอะ//คนเขียน) ด้วยความรวดเร็ว


“เดซิโม่ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ครับ”


“ไม่รีบไม่ได้หรอกครับคุณแลนด์เซีย -- เดี๋ยวผมโดนรีบอร์นเจื๋อนทิ้ง”


“รีบอร์นมันใจดี(?)จะตาย”


“แค่กับคุณแลนด์เซียหรือเปล่าครับ -- ตอนมันอยู่กับผมนะ เอะอะถีบ เอะอะขู่ยิง” สึนะบ่น ขณะที่มือกำลังพับเสื้อตัวสุดท้าย ยัดมันเข้ากระเป๋าและล็อคตัวล็อค ปิดให้เรียบร้อย


“ฮู่ว เสร็จเสียที -- แล้วรีบอร์นไปไหนหรอครับคุณแลนด์เซีย”


“มันไปเช็คเรื่องเครื่องบินที่เราจะใช้เดินทางเย็นนี้ครับ”


“อ๋า เข้าใจแล้วครับ” สึนะพยักหน้ารับรู้


มองไปมองมา ว่าที่ลูกศิษย์ของเขาคนนี้ก็ดูนุ่มนิ่ม น่ารักดีเนอะ ไม่เห็นจะเหมือนเจ้าฮิบาริเลย รายนั้นหน่ะโคตรดื้อ


อีกคนรู้สึกจะเป็นคนตัวสูงที่อารมณ์ดีตลอดเวลาหล่ะมั้ง ท่าทางทีเล่นทีจริงของหมอนั่น -- ประมาทไม่ได้แม้แต่นิดเดียว


เพราะเจ้ายามาโมโตะหน่ะมีสัญชาตญาณนักฆ่าในตัว -- จากคำบอกเล่าของรีบอร์น


ตอนแรกผมเป็นครูฝึกให้แค่เจ้าฮิบาริ แต่คุยไปคุยมา รีบอร์นบอกว่าฝึกแค่คนเดียวมันก็ดูยังไงๆ มันเลยเพิ่ม(ยัด)ลูกศิษย์มาให้อีกสองคน


ทั้งๆที่ผมมีไฟธาตุเมฆาธาตุเดียว แต่รีบอร์นมันให้เหตุผลว่า ผมเป็นนักดาบเหมือนกับเจ้ายามาโมโตะแถมผมยังสามารถฝึกความรวดเร็วและแม่นยำให้แก่เดซิโม่ได้


ตอนผมฟังเหตุผล ผมก็ได้แต่คิดในใจว่า ‘สีข้างนายถลอกหรือยังรีบอร์น จริงๆนายก็แค่ขี้เกียจฝึกลูกศิษย์หลายๆคนใช่ไหม!’


ไม่รู้ไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ผมดันลืมว่ารีบอร์นอ่านใจคนได้ ด่าในใจไม่ถึงนาที ฝ่ามืออรหันต์ฟาดเข้าที่หลังดังปัก! ตอนผมเผลอ



แรงฉิบหาx



วิ่งโร่ไปขอยาทาแก้ช้ำที่ชามาลแทบไม่ทัน หลังผมยังเป็นรอยมือมันอยู่เลยเนี่ย ถึงจะไม่เจ็บเท่าตอนแรกแล้วก็เถอะ


“ทำไมวันนี้โรงเรียนเลิกเร็วหรอครับเดซิโม่”


“เห็นว่าอาจารย์ทุกคนในโรงเรียนถูกเรียกประชุมด่วนครับ อาจารย์ห้องผมเลยปล่อยกลับบ้านเลย”


“เหมือนอะไรๆก็เป็นใจให้เราเดินทางนะครับเดซิโม่”


“นั่นสิครับ -- อ่า คุณแลนด์เซียเรียกผมว่าสึนะก็ได้นะครับ เรียกเดซิโม่แล้วรู้สึกไม่ชินเท่าไหร่ ฮะๆ”


“เป็นงั้นไป -- ถ้าเด เอ้ย สึนะอนุญาตให้เรียก ผมก็จะเรียกครับ” รู้สึกง่วงนอนชะมัด อ่า แย่ละ


“ขอบคุณครับ -- คุณแลนด์เซียเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูตาปรือๆ” ช่างสังเกตจริงๆเจ้าลูกศิษย์คนนี้


“ไม่มีอะไรหรอกครับ เอาเป็นว่าลงไปด้านล่างกันดีกว่า อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะหกโมงแล้ว”


“อ๋า! จริงด้วย! ผมลืมไปเลย ถ้าลงไปสายต้องโดนรีบอร์นถีบอีกแน่ๆ”


ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยครับเดซิโม่ โธ่ หมดกัน ภาพลักษณ์บอสผู้น่าเกรงขามแห่งวองโกเล่ แฟมิลี่


หลังจากสึนะแบกกระเป๋าออกจากห้องไป มันก็ได้เวลาที่ผมจะต้องขนกระเป๋าออกไปบ้างแล้วหล่ะครับ



แต่ว่านะ -- ทำไมมันง่วงงี้วะครับ



ผมสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความง่วงงุน ก่อนจะลากกระเป๋าลงไปสมทบกับพวกวองโกเล่ที่ยืนสุมหัว(?)กันอยู่หน้าบ้าน



ยื้อสติไว้ก่อนเคย์เอ๊ย ยื้อให้สุดชีวิต!



แกจะมาวูบตรงนี้ไม่ได้!!



[ REBORN TALK ]


ดีจ้า! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทอล์คแรกของผม ทุกคนรู้จักผมอยู่แล้วในนาม ครูสอนพิเศษนักฆ่าอันดับหนี่งของโลก รีบอร์น!


วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างวุ่นวายเล็กน้อย(?) มันจะอะไรนักหนาก็แค่ต้องย้ายไปเรียนที่ไทย ขนาดวาร์ปข้ามเวลาไปกอบกู้โลกอนาคตยังทำมาแล้ว


ตอนนี้เป็นเวลา 5.55 PM พวกผู้พิทักษ์มาพร้อมกันที่หน้าบ้านของเจ้าห่วยแล้ว ยกเว้นฮิบาริ มุคุโร่และไอ้แลนด์


ไอ้สองคนหน้าเนี่ย ผมไม่แปลกใจหรอกว่า ทำไมถึงมาช้า อย่างน้อยพวกนั้นต้องตีกันก่อนสักยกสองยก ตีจนพอใจแล้วมุคุโร่มันจะพาวาร์ปมาเอง


แต่ไอ้คนหลังนี่สิ -- ได้ข่าวว่ามันมานั่งรอเวลาในห้องนอนเจ้าห่วยกับเจ้าห่วยไม่ใช่เรอะ แถมไอ้ห่วยก็ขนกระเป๋ามายืนรวมกับพวกเขาตรงนี้แล้วด้วย


มันไปไหนหรือเปล่าวะ แต่มันพึ่งมาที่นี่ครั้งแรกนี่หว่า ไม่น่าจะรู้จักใครในญี่ปุ่น



อืม -- หรือว่า!!



ผมรีบหันตัวเดินกลับไปที่ประตูหน้าบ้าน รู้สึกผมจะหันแรงไปหน่อย -- เจ้าห่วยสึนะที่เมื่อกี้ยืนอยู่ข้างๆสะดุ้งโหยงใหญ่เลย


มนุษย์ผมสองสีเพื่อนสนิทของผมเดินออกมาก่อนที่ผมจะเดินไปถึงประตู มันเดินลากกระเป๋าเอื่อยๆ สะบัดหน้าไปมาอย่างเบลอๆ


“นายลืมกินยา?” ผมถาม และแย่งกระเป๋าในมือมันมาถือไว้เอง


“อือ -- ไม่นึกว่าจะต้องต่อสู้”


“มันน่าเจื๋อนทิ้งจริงๆ” ผมง้างมือซ้ายที่ว่างอยู่ หมายจะตบหัวมันสักทีสองที


“อย่าตบนะ ไม่งั้นฉันวูบจริงแน่” เห็นทำตาปรือๆแล้วแท้ๆ ยังจะรู้ทันผมอีก


“เออๆจับมือฉันไว้ ห้ามปล่อยเด็ดขาด”


“อือ”


ผมลดมือซ้ายที่ง้างเตรียมจะตบหัวมันในตอนแรก เปลี่ยนมาเป็นมือที่เอาไว้กุมมือข้างขวาของอีกคนแน่น ออกแรงจูงคนที่แทบจะลงไปนอนกับพื้นให้เดินตามมา


ผมเดินจูงมือแลนด์เซียมาจนถึงจุดรวมตัว กวาดสายตามองพวกเจ้าสึนะที่ตอนนี้ทำหน้าตาค่อนไปทางแปลกประหลาด มึนงง ตกใจ ราวกับว่าเห็นก็อตซิลล่าออกลูกเป็นวาฬสีน้ำเงิน(?)


“อะไร? ทำไมทำหน้ากันแบบนั้น”


“!! มะ -- ไม่มีอะไรรีบอร์น ว่าแต่ทำไมคุณแลนด์เซียเป็นแบบนั้นหล่ะ?” สึนะเป็นตัวแทน(หน่วยกล้าตาย)ตอบคำถาม


“ไว้ขึ้นเครื่องแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง” ผมจัดท่าให้ไอ้แลนด์ยืนพิงไหล่ของผม


“อะ -- อื้อ”


“ฮิบาริกับมุคุโร่มาหรือยัง”


“55555รู้สึกว่ามาถึงพอดีเลยนะเจ้าหนู”


กลุ่มหมอกปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของยามาโมโตะ ก่อนจะหายไปแล้วกลายเป็นร่างของชายสองคนนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทาง -- เก๊กหล่อเสียไม่มี


“นายสองคนมาทันพอดี -- มุคุโร่ พาพวกฉันวาร์ปไปสนามบิน”


“คุฟุฟุฟุ อะไรกันคุณอัลโกบาเลโน่ ผมพึ่งจะมาถึงเมื่อกี้เองนะครับ”



กริ๊ก



“รีบไป”


เสียงเรียบของคนที่พิงหลังผมอยู่เอ่ยขึ้น ผมเหล่ตามองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้หันปลายกระบอกปืนของผมไปทางมุคุโร่ -- ขึ้นนกพร้อมยิงแล้วด้วย



สงสัยหงุดหงิดที่ไม่ได้ที่นอนสักทีหล่ะมั้ง



“จะ -- ใจเย็นก่อนครับคุณแลนด์เซีย!”


“555555 งั้นฉันขอหาที่หลบก่อนดีกว่า”


“รุ่นที่สิบ!! ระวังครับ มันอันตราย!”


“สุดขั้วววววววว!!!!!”


“คุณแรมโบ้อยากกินลูกกวาดๆๆๆ”



วุ่นวายเป็นบ้า แล้วนี่มุคุโร่กับไอ้แลนด์จะยืนนิ่งอีกนานไหม!?



“น่ารำคาญ พวกสัตว์กินพืช”



ปัง!



รอยฝังของลูกตะกั่วเฉียดปลายรองเท้าของมุคุโร่ไปไม่กี่เซนฯ เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าเสียงเมื่อกี้เกิดมาจากอะไร



จะยิงก็ไม่บอกกันก่อนเลยคนเรา -- หูอื้อขึ้นมาทำไง ห๊ะ!



“เร็ว” น้ำเสียงเหยียบเย็นของคนถือปืนกล่าวขึ้นอีกครั้ง


“คุฟุฟุฟุ ดูท่าคุณนักฆ่าจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ เอาเป็นว่าช่วยยืนกันนิ่งๆนะครับ”




วูบบบบบบ


ภาพตรงหน้าที่เคยเป็นด้านหน้าบ้านของสึนะเปลี่ยนไป กลายเป็นลานจอดเครื่องบินของประเทศญี่ปุ่น สัญลักษณ์วองโกเล่พร้อมด้วยตัว X เด่นหราอยู่ข้างลำเครื่องบิน


ผมจัดการเก็บปืนในมือของเพื่อนตัวสูงเข้าที่เดิม ส่งทั้งกระเป๋าของตัวเองและของมันให้พนักงาน แถมยังต้องพา(ลาก)ไอ้แลนด์ไปนั่งที่โซฟาหรูบนเครื่อง


พวกสึนะตามมาสมทบ ฮิบาริ มุคุโร่ แยกตัวไปนั่งเก้าอี้ผู้โดยสาร เรียวเฮที่ทริปนี้ต้องรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงแรมโบ้ก็พากันไปนั่งอีกฟากของเครื่อง


ผมและไอ้แลนด์ได้ทำการยึดโซฟาตัวยาวครึ่งหนึ่งจากทั้งหมดส่วนอีกครึ่งก็ให้เจ้าห่วยไป ซ้ายมือเป็นโซฟาตัวสั้นจับจองโดยโกคุเดระ โซฟาตรงข้ามกับโกคุเดระคือยามาโมโตะ โดยมีโต๊ะแก้วใสและถ้วยชากาแฟคั่นกลาง


การเดินทางไปประเทศไทยครั้งนี้ใช่เวลาประมาณหกถึงเจ็ดชั่วโมงได้


หลังจากเครื่องบินเทคออฟได้ไม่นาน ไอ้มนุษย์ผมสองสีผู้มีเอียร์โฟนยัดไว้ในหูทั้งสองข้างเริ่มไหลตัวไปเรื่อย จากที่ตอนแรกนั่งหลับตาหลังตรง ตอนนี้หัวกลับแหมะอยู่ที่ไหล่ของผมแทน


เอาหล่ะ -- ตอนนี้ตัวผมหมดอิสระภาพโดยสมบูรณ์ ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น


“รีบอร์น คุณแลนด์เซียเขาเป็นแบบนี้ประจำเลยหรอ” สินะเอ่ยถามเสียงเบา


“ประจำ -- แลนด์มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ขนาดชามาลยังต้องส่ายหัวให้กับโรคประหลาดนี่ มันไม่มีทางรักษา”


“ขนาดไอ้ชามาลยังรักษาไม่ได้เลยหรอครับคุณรีบอร์น”


“55 แลนด์เซียซังเป็นแบบนี้บ่อยๆแล้วไม่ลำบากแย่หรอ”


“ตอนแรกก็ลำบากพอตัว -- มีครั้งหนึ่งที่...” และผมก็ได้ยกตัวอย่างเพื่ออธิบายโรคนี่ให้พวกเจ้าห่วยฟัง


ผมรู้มานานแล้วว่าถ้าหากไอ้แลนด์มันได้ต่อสู้สักระยะหนึ่ง ไม่ว่ามันจะต่อสู้เล่นๆ เอาจริงหรือเข้าโหมดดาร์คโซน หลังจากสู้เสร็จมันจะมีอาการมึน เบลอและง่วงนอน(อย่างหนัก)


มีครั้งหนึ่ง ผมและไอ้แลนด์ได้รับภารกิจจากรุ่นที่เก้า ให้ไปกวาดล้างแฟมิลี่แก๊งหนึ่งในเวลา72ชั่วโมง


ก่อนเริ่มภารกิจ ชามาลได้นำกระปุกยาที่ภายในบรรจุแคปซูลสีขาวไว้แน่นขวดมาให้แลนด์ และบอกว่ามันคือ ยาแก้ง่วงนอน


ชามาลอธิบายต่อว่ายาหนึ่งแคปซูลมีฤทธิ์ทำให้ไม่ง่วงนอน24ชม. และเมื่อยาหมดฤทธิ์อาการง่วงนอนจะกลับมาเป็นแบบเดิม แถมชามาลยังบังคับให้แลนด์กินยาสามแคปซูลต่อหน้ามันก่อนออกไปทำภารกิจ


และยานั่นก็ได้ผลดีเกินคาด -- เวลา72ชม.ที่กำลังภารกิจอยู่นั้น ไอ้แลนด์ไม่ได้แสดงอาการง่วงนอน มึนหรือเบลอแบบที่ควรจะเป็นสักแอะ ดีดยิ่งกว่าสิ่งใด


แต่จุดพีคมันอยู่ต่อจากนี้ -- เมื่อเสร็จภารกิจมันก็เช้าพอดี เนื่องจากความขี้เกียจนอน(?) พวกผมกะว่าจะไปซ้อมต่อสู้กันแบบขำๆ


ตอนที่ซ้อมต่อสู้กันอยู่นั้น ผมสงสัยว่ายามันคงหมดฤทธิ์เสียก่อน ไอ้แลนด์ที่กำลังเอาดาบฟันผม จู่ๆมันก็เหมือนกับชะงักและลงไปนอนหลับที่พื้นทั้งๆแบบนั้น



ส่วนใครต้องเป็นคนลากมันไปห้องพัก -- ก็ผมไง!?



และนี่เป็นเพียงเหตุการณ์ -- ตัวอย่าง



ผมเล่าเหตุการณ์ให้พวกสามเกลอจบ พอดีกับที่หัวสองสีเลื้อย(?)มาหล่นแหมะอยู่บนตัก ผมจัดท่านอนให้มันดูสบายขึ้น ไม่ลืมที่จะถอดเอียร์โฟนออกจากหูของมันด้วย



ก็แบบ -- เห็นมันใส่มาตั้งสามชั่วโมงแล้ว กลัวหูมันจะเจ็บถ้าหากถอดตอนถึงไทย



“ฉันยังไม่เคยให้ใครนอนตักเลยนอกจากนาย” ผมพึมพำเสียงเบา


“...”


“แถมยังต้องมาคอยจัดท่านอนให้นายด้วยเนี่ย รู้ไหมว่าฉันเสียสละตัวเองขนาดไหน”


“...”


“นี่ฉันมีนายเป็นเพื่อนหรือเป็นลูกเนี่ย”


“...เป็นผัว”


!!

















#TALK : เธอคือฉันแบบสมองมึนเบลอมากวันนี้ พึ่งกลับมาจากเรียนปรับพื้นฐานของม.ปลาย เรียนฟิสิกส์ทั้งวันเลยเธอ เนี่ยพูดแล้วจะร้อง พรุ่งนี้ฉันต้องเรียนคณิตทั้งวันเลยด้วย ยังไม่รู้เลยว่าฉันจะเป็นยังไง ฉันต้องตายแน่ๆ T_T

#TALK2 : อยากอ่านคอมเมนท์ของคนอ่านนนน อยากตอบคอมเมนท์ด้วยๆๆ แง้ ได้ไหมนะ เจอกันตอนหน้านะค้าบ — บีลอง ทู.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #24 มินิวะ (@hansuri) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:02

    โอ้ยยยยย เขินแทนนนน
    #24
    0
  2. #23 PwachS (@pimyadapim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 13:40
    โอ้โหหห5555ไม่รู้เลยว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับคำว่า 'เป็นผัว' เหมือนสมองจะค้างไปแปปนึงอ่ะ555
    #23
    0
  3. #22 เงาที่รัก (@goldenblack) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 19:41

    พออ่านประโยค 'เป็นผัว'เท่านั้นแหละ ทำเอาหลุดขำก๊ากออกมาไม่ได้เลย555+
    #22
    0
  4. #21 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 13:39

    ลั่นหนัก=^=.....ลูกหลับอยู่ไม่ใช่รึ0_0

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #21
    0
  5. #20 sleep2243 (@sleep2243) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    ลั่นหนักกกกก...ตอนนี้คำว่า`เป็นผัว'ลอยวิ้งเต็มหัวว
    #20
    0
  6. #19 Day Night (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:10

    เป็นผัว ลั่นเลยงานนี้

    #19
    0
  7. วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:44
    เป็นผัวเลยรึนี่!!!!!
    #18
    0
  8. #17 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:18
    !!!!!!!!
    #17
    0
  9. #16 Sabrina_yok (@Sabrina_yok) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:53

    เป็นผัว //คำเดียวมีอนุภาพทำลายล้างขั้นสูง

    #16
    0
  10. #15 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:58
    ฟุฟุฟุฟุ สั้นๆง่ายๆ เป็นสามี //แลนด์เหมือนแมวถ่านหมดเลย
    #15
    0