[FIC KHR/REBORN] LANDZIA K.

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 893 Views

  • 24 Comments

  • 139 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    893

ตอนที่ 3 : CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

CHAPTER 1



สองวันต่อมา


ชายร่างสูงเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตในสนามบินชื่อดังของอิตาลี รู้สึกไร้จุดหมายชะมัด แล้วไอ้ตัวดีที่นัดเขามาที่นี่อยู่ไหนกัน



คนอ่านสงสัยหรอครับว่าทำไมผมถึงมาอยู่นี่



โอเค -- งั้นผมจะย้อนความให้ฟัง





ย้อนกลับไปเมื่อวาน


ชายหนุ่มสองคนที่สูงไล่เลี่ยกัน บุคคลผู้คุ้นหน้าคุ้นตาดีสำหรับลูกน้อง เดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นห้องหนึ่งของปราสาทวองโกเล่ คนรับใช้ต่างกุลีกุจอนำชากาแฟมาให้ท่านทั้งสอง และเดินออกไปอย่างรู้หน้าที่


“เอ้อ! รีบอร์น มีเรื่องจะบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ฉันก็ลืมไปเสียสนิท”


“หืม? เรื่องอะไร” รีบอร์นยกแก้วเอสเพรสโซ่ขึ้นดื่ม


“วาเรียยอมมาเป็นครูฝึกให้เดซิโม่กับผู้พิทักษ์แล้วนะ”



พรูด! แค่กๆๆ



แลนด์เซียค่อนข้างตกใจกับการกระทำของเพื่อนสนิทตรงหน้า ไม่คิดว่าแค่วาเรียยอมมาช่วยภารกิจ รีบอร์นถึงกับพ่นกาแฟรสโปรดและสำลักอย่างเอาเป็นเอาตาย



ดีนะที่ตัวเขากระโดดหลบกาแฟมรณะ(?)ทัน



ไม่งั้นเขาต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่ทั้งตัวแน่ๆ



จะว่าสงสารก็สงสารนะ -- แต่คือขำกับความเด๋อของคนตรงหน้ามากกว่า นานแล้วที่เขาไม่ค่อยได้เห็นเพื่อนสนิทมีรีแอคชั่นอะไรแบบนี้


แลนด์เซียหยิบกระดาษทิชชูยื่นให้กับรีบอร์น คนตัวเล็กกว่าคว้ามันไว้ และเช็ดทำความสะอาด จนทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม -- ราวกับว่าไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อน


“ใจเย็นๆรีบอร์น -- รู้ว่ามันร้อนแต่ไม่ต้องรีบดื่มขนาดนั้นก็ได้” ผมพูดพลางยกยิ้มแซวคนตรงหน้า


“!! เหยียบเรื่องเมื่อกี้ไว้ให้มิด ห้ามบอกใคร ถ้านายปริปากบอกเรื่องนี้เมื่อไหร่ นาย -- โดนเจื๋อน!” บางทีเลออนก็แปลงร่างเร็วเกินไป...


“ฮะๆ โอเคครับ” ผมตอบตกลงและยกแขนสองข้างขึ้นเหนือหัวเป็นสัญลักษณ์ว่ายอมแพ้


“อะแฮ่ม นายทำยังไงให้วาเรียยอมร่วมภารกิจ”


“ตอนแรกวาเรียก็ไม่ยอมหรอก ฉันเลยยื่นข้อเสนอให้ว่าถ้าพวกเขายอม พวกเขาจะได้ของสมนาคุณกลับไป -- โคตรเปลืองงบ”


“ก็ไม่แปลก -- แล้วนายบอกวาเรียหรือยังว่านัดหมายกันที่ไหน”


“บอกแล้ว -- แต่ว่านะรีบอร์น คิดดีแล้วหรอว่าจะให้เดซิโม่กับผู้พิทักษ์ไปฝึกที่นู่น”


“อืม -- ตอนนี้ที่นามิโมริมีมาเฟียลูกกระจ๊อกหลายแฟมิลี่เดินกันยั้วเยี้ย ถึงแม้ว่าพวกมันจะมาแค่สังเกตพวกสึนะและไม่คิดจะโจมตีคนที่ไม่เกี่ยวข้องก็ตาม แต่เราไม่สามารถวางใจได้”


“เพราะงี้ถึงได้ให้ไปเรียนและฝึกที่โรงเรียนในไทย ที่โนโน่เป็นคนสร้างไว้งั้นสิ”


“ปิ๊งป่อง -- เอกสารลาเรียนและสมัครเรียนของพวกนั้น ฉันก็เตรียมไว้หมดแล้ว” นี่มันวางแผนมาก่อนแล้วนี่หว่า เป็นการบังคับทางอ้อมว่า ‘พวกคุณต้องทำตาม!’


“เดินงานเอกสารไวชะมัด”


“ธรรมดาของหน่วยข่าวกรองวองโกเล่ -- จัดกระเป๋าให้พร้อม พรุ่งนี้สิบโมงเจอกันที่สนามบิน”


“โอเค -- เดี๋ยว! จัดกระเป๋าจะไปไหน” แหม่ ทำเอาเกือบเคลิ้มตอบตกลง


“อ้าวฉันไม่ได้บอกนายหรอ” ก็เออไง!


“พรุ่งนี้สิบโมงเราจะขึ้นเครื่องไปนามิโมริ ไปบอกพวกสึนะกับเรื่องนี้ นายก็ต้องไปเพราะเป็นหนึ่งในครูฝึก”


“ห๊ะ”


“จะมาห๊งมาห๊ะอะไร -- นี่ตั๋วบินกับ passport พรุ่งนี้เจอกัน” ว่าจบคนตัวเล็กกว่าก็เดินออกจากห้องไปทันที ส่วนตัวผมนั้นได้แต่นั่งประมวลผลเรื่องเมื่อกี้



พรุ่งนี้สิบโมงที่สนามบิน ตอนนี้จะสี่ทุ่ม -- สี่ทุ่ม!!?



ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!! ผมจะจัดกระเป๋าทันไหมเนี่ย //เริ่มสติแตก



ไอ้รีบอร์น! ไอ้เพื่อนเวx!!






กลับมา ณ ปัจจุบัน



ชายหนุ่มตัวสูงหุ่นประหนึ่งนายแบบ สวมเสื้อยืดแขนสั้นตัวสีดำแบรนด์ดัง ชายเสื้อสอดในกางเกงทับด้วยเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์แขนยาวสีดำไม่ติดกระดุม กางเกงยีนส์ขาดเข่าขายาวสีดำและรองเท้าผ้าใบสีดำยี่ห้อหรูที่บ่งบอกได้ถึงความรวยสะท้านฟ้าของเขา


เขาทรุดตัวลงนั่งบนกระเป๋าเดินทาง แถวที่นั่งรอผู้โดยสารเดินเข้าเกท นิ้วเรียวยาวไถหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูหาอะไรดูไปเรื่อย สมาธิจดจ่ออยู่กับข่าวในโลกโซเชี่ยล


หารู้ไม่ว่าตัวเขานั้นกลายเป็นที่สนใจของเหล่านักท่องเที่ยวหลายคนในสนามบิน ด้วยความที่ชายหนุ่มหน้าตาดีและมีรูปร่างที่เพอร์เฟค ทำให้ใครหลายคนต่างเข้าใจผิดคิดว่าเป็นดาราบ้าง ศิลปินบ้าง


แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาทักทายชายหนุ่มหรอก อาจเพราะดาบคาตานะคู่ยาวหนึ่งเมตรครึ่งที่เหน็บอยู่ข้างเอวเขา ทำให้ใครที่เห็นต่างก็หวาดหวั่น กลัวว่ามันจะเป็นดาบจริง (ซึ่งมันก็ของจริงนั่นแหละ - - //คนเขียน)



อีกสิบนาทีต้องขึ้นเครื่องแล้ว



เมื่อไหร่รีบอร์นจะมากัน



คือไม่ได้เป็นห่วงมันนะ -- แต่ผมเนี่ย ง่วงนอน



“เราไปฝึก ไม่ได้ไปเที่ยว” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านข้าง แลนด์เซียละสายตาจากหน้าจอหันไปมองผู้มาใหม่


“ใส่แต่สูทมันน่าเบื่อนี่หว่า -- ฉันไม่ใส่เสื้อฮาวายมาก็ดีเท่าไหร่แล้ว“


“เหอะ -- ช่างประชดประชัน”


“ทำไมมาช้าครับ”


“เช็คอะไรนิดหน่อย -- ขึ้นเครื่องเถอะ” รีบอร์นพูด พลางส่งกระเป๋าเดินทางให้กับพนักงานด้านหลัง และเดินนำเข้าไปในเกทขึ้นเครื่องบิน


ผมรีบทำตามคนตัวเล็ก ก่อนจะเดินตีคู่กับรีบอร์น แหม่ ตัวก็แค่นี้(?)ทำไมถึงเดินเร็วจังนะ


“เลิกนินทาฉันในใจได้แล้ว” ลืมไปเลยว่าเพื่อนเขามันอ่านใจคนอื่นได้


“โทษที -- ที่นั่งรหัสอะไรนะ”


“ไม่มีรหัส -- มีแค่เราสองคนที่จองชั้นเฟิร์สคลาส ตามมา”


การเดินทางจากอิตาลีไปญี่ปุ่นโดยเครื่องบิน ใช้เวลาค่อนข้างนาน เพราะงั้น -- ผมขอพักผ่อนเก็บแรง(?)ก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ





???? — 18 HOURS LATER —> ????





โรงเรียนนามิโมริ, 9.00 AM



หลังจากที่เครื่องบินแลนด์ดิ้งได้ไม่นาน พวกผมเดินทางต่อไปยังบ้านของสึนะเพื่อนำสัมภาระไปโยนทิ้งไว้(?)ที่ห้องนอนของเดซิโม่


ผมได้เจอกับคุณนานะด้วย ท่านยังดูสาวและสดใสเกินวัยจริงๆ แถมใจดีมากๆด้วย


จากคำบอกเล่าของหม่าม๊า(คุณนานะให้เรียกแบบนี้) วันนี้เป็นวันปกติและตอนนี้เดซิโม่คงจะเรียนอยู่เป็นแน่ แต่รีบอร์นโนสนโนแคร์ใดๆทั้งสิ้น ทั้งยังเดินนำผมเข้ามาในตัวโรงเรียนแล้วด้วย


ตอนแรกพวกผมโดนกักตัวจากกลุ่มคนที่ใส่ปลอกแขนกรรมการคุมกฎและทำทรงผมสุดแปลกแหวกแนว -- เขาเรียกทรงอะไรนะ (รีเจ้น//คนเขียน) เออใช่! ทรงรีเจ้น บางทีผมก็อยากรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ถึงทำทรงนี้


ผมเกือบจะชักดาบออกจากฝักแล้ว แต่รีบอร์นนั้นห้ามไว้ก่อน และกดโทรศัพท์โทรหาใครสักคน ด้วยความที่ผมสายตาดี มันจึงทำให้ผมเห็นว่าคนปลายสายนั้นชื่อคุซาคาเบะ


จนแล้วจนรอด คนที่ชื่อคุซาคาเบะก็โผล่ออกมาจากตัวโรงเรียนและวิ่งเข้ามาพาตัวพวกผมออกจากกลางวงล้อม ทั้งยังพูดแนะนำโรงเรียนให้ผมฟังด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ -- อืม คนนี้มีท่าทางการวางตัวที่ใช้ได้


คุณคุซาคาเบะพาพวกผมมาที่ห้องของหัวหน้ากรรมการคุมกฎ ผมได้ยินชื่อเสียงความแข็งแกร่งของผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ มานานแล้ว แต่ไม่ยักจะได้เจอตัวจริง วันนี้! ผมจะได้เจอเขาแล้ว!!


“สายตาเป็นประกายเชียวนะแลนด์” รีบอร์นเอ่ย เมื่อได้เห็นสายตาเป็นประกายวิบวับจากเพื่อนตัวสูง



มันไม่ได้วิบวับแบบธรรมดา -- มันมีความเจ้าเล่ห์แฝงไว้ด้วย



“หน่ารีบอร์น ฉันอยากเจอตัวจริงมาตั้งนานแล้ว -- ถ้าได้ประมือกันก็คงจะดี”


“ได้ประมือแน่ -- ดีจ้า! ฮิบาริ” แหม ทักทายเสียงใสเชียวนะ


“เจ้าหนู -- นั่นใคร” โห สายตาคมกริบกับทอนฟาในมือนั่นมันช่าง -- น่าสนใจ :)


“เพื่อนของฉัน ว่าแต่ นายช่วยเรียกรวมพวกสึนะให้ฉันหน่อยได้ไหม”


“ทำไมผมต้องทำตาม”


“นายอยากให้ฉันบุกเข้าห้องเรียนหรือไง -- เอาเป็นว่าทำตามที่ฉันบอก เจอกันบนดาดฟ้า” รีบอร์นพูดจบก็เดินเข้าไปในทางลับ(?) ผมที่ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมได้แต่เดินตามมันเข้าไปในนั้น


“ชิ -- เจ้าหนูกับเจ้าสัตว์กินพืชไร้ระเบียบนั่น น่ารำคาญ”




บนชั้นดาดฟ้า, โรงเรียนนามิโมริ



“ที่นี่อากาศดีชะมัด” ผมพูดพลางเท้าแขนกับขอบรั้วกั้น


“อืม แต่ฉันว่าที่นี่แดดแรงกว่าที่อิตาลีนะ” รีบอร์นที่ยืนพิงขอบรั้วอยู่ข้างกันเอ่ยตอบ


ผมเห็นด้วยกับคำพูดของรีบอร์น อ่า -- เหงื่อเริ่มออกแล้วสิ ผมถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออกมาพาดไว้บ่นบ่าแทน


“ร้อนหรือไง”


“เหมือนนายนั่นแหละรีบอร์น” ดูท่าคนข้างตัวจะถอดเสื้อสูทพาดบ่าก่อนเขาเสียอีก ยังจะมาแซะ!


“พักกลางวันแล้วสินะ --”



กึก! แอ๊ด ปึง



ยังไม่ทันขาดคำ ประตูของชั้นดาดฟ้าเปิดออกและปิดลง เผยกลุ่มคนประมาณสี่ถึงห้าคนเดินเข้ามาหาพวกผม -- คุ้นหน้าคุ้นตาดีเสียด้วย


“ดีจ้า! ไงเจ้าห่วย”


“รีบอร์น! / คุณรีบอร์น / โอ๊ะ เจ้าหนู / ท่านอาจารย์!!! / คุณอัลโกบาเลโน่” คำเรียกช่างสร้างสรรค์เสียจริง



[ TSUNA TALK ]


สวัสดีครับ ผมชื่อซาวาดะ สึนะโยชิ ว่าที่บอสวองโกเล่รุ่นที่สิบครับ -- ถึงแม้ว่าผมจะไม่ค่อยอยากเป็นก็ตาม


วันนี้เป็นวันที่แปลกประหลาดมากๆสำหรับผม ลางสังหรณ์ของผมร้องเตือนว่ากำลังจะมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้น แต่มันเป็นเรื่องยุ่งยาก -- ในทางที่ดี


ผม โกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุงกำลังนั่งเรียนวิชาประวัติศาสตร์ อีกสิบนาทีเท่านั้นก็ถึงเวลาพัก อ่า สวรรค์มาโปรด


แต่แล้วคุณฮิบาริก็เปิดประตูห้องเรียนของผมอย่างแรง แถมยังเรียกชื่อทั้งผม โกคุเดระคุง ยามาโมโตะคุงให้ตามพี่ท่านออกไป


พวกผมรีบเดินออกจากห้องเรียน คนที่เดินตามหลังคุณฮิบาริคือคุณพี่กับโคลมจัง อ้อ! โคลมจังย้ายมาเรียนที่นี่กับพวกเราด้วยนะครับ นั่นก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอ


กลับมาเข้าเรื่อง -- คุณฮิบาริเดินนำมาจนถึงชั้นดาดฟ้า ที่นั่งกินข้าวประจำของพวกผม ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะปะทะเข้ากับสายตาของคนที่(โคตร)คุ้นเคย



นั่นมัน -- รีบอร์น!! กับใครอีกคนที่ตัวสูงมากๆ



“ผมพามาแล้ว หมดธุระหรือยังเจ้าหนู” ไม่น่าเชื่อ!! คุณฮิบาริยอมทำตามคำสั่งของรีบอร์น O[]O



โอ้มายก็อด!! ฟ้าถล่มหมอกทลายพระพายเล่นน้ำ!! (ดูมันสบถ//คนเขียน)



“ขอบใจฮิบาริ -- วันนี้ฉันมีเรื่องจะบอกกับพวกนายและจะแนะนำใครบางคนให้รู้จัก”


“555555 มีเรื่องอะไรงั้นหรอเจ้าหนู”


“ในอีกสามเดือนข้างหน้า พวกนายต้องรับศึกหนัก ศึกชิงแหวนครั้งที่สอง -- กำลังจะเกิดขึ้น” สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ความเงียบพลันโรยตัวขึ้นรอบข้าง



อะ -- อะไรนะ!!



“ศึกชิงแหวนครั้งที่สองหรอครับคุณรีบอร์น อะไรกัน”


“ทางศูนย์ใหญ่ของวองโกเล่ได้รับสารท้ารบจากฟิโอเน่ แฟมิลี่ ว่าด้วยเรื่องการอ้างตัวเป็นผู้มีเชื้อสายจากวองโกเล่รุ่นที่ห้าและศึกชิงตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ” เสียงทุ้มต่ำชวนฝันของคนที่ยืนอยู่ข้างรีบอร์นดังขึ้น



ใครกัน -- ตาสองสีกับผมสองสีนั่น ไหนจะส่วนสูงและรูปร่างเพอร์เฟค



แง อิจฉา(?) (ผิดประเด็นแล้วหนูทูน่า//คนเขียน)



“โอ้!! งั้นเราก็ไปจัดการมันเลย สุดขั้ว!!!”


“ไม่ได้ ขืนพวกนายบุกไปสู้ตอนนี้ ได้กลายเป็นกระสอบทรายให้พวกมันซ้อมแน่ -- กำลังรบของพวกมันไม่ได้ด้อยไปกว่าฝั่งเรา”


“ขนาดนั้นเลยหรอรีบอร์น -- พวกมันต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ”


“อืม พวกมันรู้ว่าพวกนายอยู่ที่นี่ เพื่อความปลอดภัยจากการลอบโจมตี -- สิ่งที่ฉันจะบอกคือ พวกนายต้องย้ายไปเรียนและฝึกที่ไทย โรงเรียนที่รุ่นที่เก้าเป็นคนสร้าง”



แล้วแบบนี้ แม่หล่ะ พวกเคียวโกะจังด้วย



“เคียวโกะจังหล่ะ!!? ฉันไม่อยากให้น้องฉันต้องมาเกี่ยวข้องกับอะไรแบบนี้อีกแล้ว!!”


“ไม่ต้องห่วงครับ -- หม่าม๊า คุณเคียวโกะ คุณฮารุ รวมทั้งคุณพ่อของคุณยามาโมโตะ ฟูตะคุงและอี้ผิงจังจะถูกส่งตัวไป CEDEF ภายใต้การดูแลของคุณอิเอมิสึ เบียงกี้และบาจิล” คนตัวสูงเอ่ยขึ้น


“ผมไม่อยากไปจากนามิโมริ”


“นายต้องไปฮิบาริ”


“คุณไม่มีสิทธิ์บังคับผม เจ้าหนู”


“ดื้อจังแฮะ” คนตัวสูง(โคตรๆ)เอ่ยขึ้น



แย่หล่ะ -- คนคนนั้นท้าทายอำนาจมืดของคุณฮิบาริ ทำไงดีๆๆๆ



“ไม่อยากไปก็ต้องไป -- เอกสารทุกอย่างของพวกนาย ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว”


“555555 เหมือนโดนมัดมือชกเลยนะ” นายคิดถูกแล้วยามาโมโตะคุง =_=


“ส่วนอีกเรื่อง ฉันพาคนมาแนะนำให้พวกนายได้รู้จัก -- พูดดิเฮ้ย” รีบอร์นพูดพลางทำท่าจะถีบคนข้างตัวให้ออกมาด้านหน้า


“รู้แล้วหน่า -- ผมชื่อแลนด์เซีย เคย์ เพื่อนสนิทของรีบอร์น รับหน้าที่เป็นครูฝึกให้ผู้ถือแหวนนภา เมฆาและพิรุณครับ” คนตัวสูงตรงหน้ายกยิ้มขึ้นหลังจากพูดแนะนำตัวจบ


พวกผมทุกคน ย้ำว่า ทุกคน เงยหน้ามองครูฝึกคนใหม่ แม้แต่ยามาโมโตะคุงยังเตี้ยกว่าตั้งสิบกว่าเซนฯ ไม่ต้องพูดถึงผมเลยครับ สี่สิบเกือบห้าสิบเซนฯ


“ผมไม่ต้องการครูฝึกอย่างเจ้าสัตว์กินพืชไร้ระเบียบนี่”


“หึ ได้ลูกศิษย์ดื้อหรอเนี่ย”


เหมือนผมเห็นมโนภาพที่มีสายฟ้าออกมาจากดวงตาของคนสองคนที่กำลังยืนจ้องหน้ากันอยู่


“สัตว์กินพืช -- น่ารำคาญ!!”



ฟึบ! เคร้ง!



ระ -- เร็วมาก แถมยังสามารถรับการโจมตีของคุณฮิบาริได้ด้วย!!


“ว้าว น่าสนใจดีนิสัตว์กินพืช”


“คุณก็เหมือนกันครับ”


ทั้งคุณแลนด์เซียและคุณฮิบาริผลักออกจากกัน และพุ่งเข้าหาฝ่ายตรงข้ามใหม่อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย


“สุดยอดเลย สุดขั้ว!!”


“อะไรกันวะเนี่ย!”


“เพลงดาบนั่น -- ไม่สิ การใช้ดาบของคนคนนั้นเป็นไปตามสัญชาตญาณของตัวเอง” ยามาโมโตะคุงพูดขึ้น



เดี๋ยวนะ ตามสัญชาตญาณของตัวเอง!!?



ผมรู้สึกทึ่งกับภาพการต่อสู้ตรงหน้า ประกายไฟที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างทอนฟากับดาบคาตานะเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน ความรวดเร็วและความคล่องตัวของผู้มาใหม่ รวมทั้งทักษะการต่อสู้นั่นด้วย!


“ระ -- รีบอร์นจะไม่ห้ามพวกเขาจริงๆหรอ” ผมเอ่ยถามอาจารย์ตัวเองที่กำลังยืนกอดอกประเมินการต่อสู้ตรงหน้า


“ไม่หล่ะ แลนด์มันไม่ทำร้ายลูกศิษย์ของตัวเองหรอก -- อีกอย่างมันใช้สันดาบสู้ แถมยังไม่ได้เอาจริงด้วย”


“ห๊ะ!! x5” แม้แต่โคลมจังที่เงียบมานานยังหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ


“ตกใจอะไร นี่เป็นวิธีปกติที่ไอ้แลนด์มันใช้ประเมินการต่อสู้ของใครสักคน”


“เป็นวิธีที่สุดขั้ว!!!”


“55555 ไม่อยากจะเชื่อ 555”


ทอนฟาข้างหนึ่งของคุณฮิบาริกระเด็นออกมาจากรัศมีการต่อสู้ ดีนะที่ผมกระโดดหลบทัน ไม่งั้นผมต้องเห็นดาวในตอนกลางวันแน่ๆ


“รุ่นที่สิบ! เป็นอะไรไหมครับ”


“สึนะ! บาดเจ็บหรือเปล่า”


“เป็นอะไรไหมคะ บอส”


“โอ้! ซาวาดะ ท่าหลบเมื่อกี้สุดยอดมาก!!”


ผู้พิทักษ์คนอื่นต่างรุมสำรวจตัวผม โกคุเดระคุงหันตัวผมซ้ายทีขวาทีจนแทบจะเวียนหัว


“ผมโอเคครับทุกคน ไม่ต้องห่วงๆ”


“สองคนนั้นหยุดต่อสู้แล้วหล่ะ” สิ้นเสียงของรีบอร์น พวกผมต่างหันกลับไปมองภาพตรงหน้า


คุณแลนด์เซียเก็บดาบยาวลงฝักไปแล้ว ร่างกายไร้รอยแผล ส่วนคุณฮิบารินั้นมีอาการหอบเล็กน้อย เหลือทอนฟาเพียงข้างเดียว เหงื่อออกเต็มตัว


“พอแค่นี้ดีกว่าครับ ผมได้ทำการประเมินการต่อสู้ของคุณแล้ว”


“มันยังไม่ อึก ตัดสิน”


“เรายังมีโอกาสได้ต่อสู้กันอีกเยอะ ถ้าหากคุณตอบตกลงไปไทยหน่ะนะ”


“ผมต้องชนะสัตว์กินพืชอย่างคุณให้ได้ ผมจะไปไทย” ว๊อท!! นี่มันไม่ใช่คุณฮิบาริตัวจริง!


“มันต้องแบบนี้ -- ส่วนคุณตรงนั้นหน่ะ จะออกมาดีๆหรือจะออกมาตอนคอขาดครับ”


มีใครอยู่ตรงนั้นหรอครับ!! พวกเรามองตามสายตาของคุณแลนด์เซียที่จ้องไปยังแท็งก์น้ำด้านบน อะไรกัน ความรู้สึกนี้


“หึ” คุณแลนด์เซียสร้างมีดสั้นจากไฟเมฆา ก่อนจะปามันไปยังแท็งก์น้ำ



กึก! พรึบ



มีดสั้นชนกับอะไรบางอย่างก่อนจะสลายไปเพราะเป็นเพียงไฟธาตุ ภาพแท็งก์น้ำเริ่มบิดเบี้ยวจนกลายเป็นใครบางคนที่ยกสามง่ามหยุดการโจมตีของมีดสั้น



นั่นมัน -- มุคุโร่!



“คุฟุฟุ รู้ได้ยังไงกันหล่ะเนี่ย”


“จิตสังหารแรงไปหน่อยนะ อ่า นายคืออาจารย์ของฟรานใช่ไหม”


“ครับ คุณนักฆ่า คุฟุฟุ” มุคุโร่พูดจบก็สลายไปกับอากาศทันที



มาไวไปไวจริงๆ!



“เอาเป็นว่า วันนี้หกโมงเย็นรวมตัวกันที่บ้านเจ้าห่วย ขนสัมภาระของพวกนายมาด้วย -- เราจะขึ้นเครื่องไปไทยกัน” ห๊ะ วันนี้!!


“รับทราบนะครับทุกคน เจอกันครับ”


ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามไถ่ รีบอร์นกับคุณแลนด์เซียก็กระโดดจากดาดฟ้าลงไปยังสนามด้านล่าง เดินออกจากโรงเรียนด้วยท่าทางชิวๆ


ผมมองตามสองคนนั้นตาค้าง คือ ความสูงจากดาดฟ้าถึงสนามประมาณตึกสามชั้น แต่สองคนนั้นกลับโดดลงไปแถมไม่มีรอยขีดข่วน



อะเมซิ่ง เจแปน!!



[ TSUNA END TALK ]
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #14 zxogames (@zxogames) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:10
    รีบอร์นเมะ เคะ? แต่ไม่ใช่อุปสักของเราเลยสักนิด//วิ่งไปกรี๊ดหลังบ้าน

    เพื่อนข้างบ้าน//กรี๊ดหาแม่-เหรอ!! อิค**
    #14
    1
    • #14-1 บีลอง ทู (@Byme-Byme) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2562 / 22:20
      เป็นเสะค่ะ!! *โดนรีบอร์นโดดถีบใส่* จริงๆก็คิดไว้อยู่นะ! แต่ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แหะๆ
      #14-1
  2. #12 ราดีนซิส ลีอา (@mainajaah) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:34
    เรื่องนี้รีบอร์นเคะหรอ?
    #12
    1
    • #12-1 บีลอง ทู (@Byme-Byme) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2562 / 21:31
      มีประโยคหนึ่งกล่าวไว้ว่า ‘ความสูงไม่มีผลต่อแนวราบ’ *เอาหมอนอุดปาก กลั้นเสียงกรี๊ดเต็มที่*
      #12-1
  3. #11 Garin_JR (@junioreexo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:02

    สนุกนะ เรารออ่านอยู่

    แต่ว่ามันติดที่เราเองแหละคือแบบ..... รีบอร์นอ่ะ ทำไมต้องเป็นตัวเล็กอ่ะ มันทำให้เราคิดว่ารีบอร์นเป็นเคะไม่เลย เราเลยคิดว่าใช้ร่างโปร่งไม่ดีกว่าเหรอ

    รึเป็นเพราะเราที่อ่านรีบอร์นเป็นเมะมาตลอด เลยทำให้รู้สึกแบบนั้น แต่แบบ...ฮื่ออรีบอร์น....ร่างเล็ก

    ม่ายยยย(โวยวายอยุคนเดียว)
    #11
    1
    • #11-1 บีลอง ทู (@Byme-Byme) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2562 / 21:30
      ไว้คนเขียนจะเอาคำแนะนำไปปรับใช้นะค้าบ จริงๆคือคนเขียนอ่านฟิคเห็นรีบอร์นเมะมาหลายเรื่องแล้ว เลยอยากเห็นรีบอร์นเคะบ้าง แหะ แต่ว่าๆๆ คนเขียนยังไม่แน่ใจนะว่าใครจะกดใคร *อุดปากกรี๊ดเงียบๆ*
      #11-1
  4. #10 hyun_park22 (@hyun_park22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:51
    สนุกมากก ยาวจุใจจจจ //รอตอนต่อไปเลยค้าบบ
    #10
    1
    • #10-1 บีลอง ทู (@Byme-Byme) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2562 / 21:28
      คนอ่านบอกสนุกแบบนี้ คนเขียนต้องขอปั่นตอนต่อไปเสียแล้ว!!
      #10-1
  5. วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:38

    สนุกมากเลยค่ะ ชอบมากก~~
    #9
    1
    • #9-1 บีลอง ทู (@Byme-Byme) (จากตอนที่ 3)
      21 เมษายน 2562 / 21:27
      แงงง้ ขอบคุณที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะค้าบบ
      #9-1